Η Αγάπη δημιουργεί την Ζωή στην ύλη. Η ύλη κατά την διάρκεια που φέρει την Ζωή. Θεωρεί ότι μπορεί να δρα κατά βούληση. Ακολούθως η υλική δομή αποσυντίθεται, βάσει του νόμου φθοράς της ύλης. Αυτό είναι και το τέλος, ο οριστικός Θάνατος.

Μια στιγμή αρκεί για να κερδηθεί η αιωνιότητα, εφ' όσον έχει προηγηθεί η Αυτογνωσία.
Αυτό υπαινίσσεται ο Καζαντζάκης με την ανωτέρω πρόταση.

Όταν το ΟΝ αποφάσισε να εκδηλωθεί, το έκανε γιατί αυτή ήταν η Φύση του και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Όλη η εκδήλωση έγινε υπό μορφήν αντιθέτων εννοιών, αλλά σε καθεστώς Ενότητας των πάντων.
Αυτός είναι ο 1ος νόμος της εκδήλωσης, ο αποκαλούμενος νόμος του ΈΝΑ. 
Σε κάθε επιθετικό προσδιορισμό, δράση και ιδέα υπάρχουν και τα αντίθετά τους.
Για παράδειγμα: Αυτός ο δρόμος είναι φωτεινός, το αντίθετο σκοτεινός. 
Σ' αυτό το δωμάτιο κάνει κρύο, το αντίθετο κάνει ζέστη. 
Στον χώρο των ιδεών η ελευθερία έχει την  αντίθεσή της στην σκλαβιά.

Η χρησιμότητα των αντιθέτων έγινε, για να επιβεβαιώνονται οι ισχύουσες καταστάσεις, που καθορίζουν το Παρόν.
Πως θα ξέραμε ότι ζούμε, για παράδειγμα, αν δεν υπήρχε ο Θάνατος. 
Πως θα χαρακτηρίζαμε έναν άνθρωπο χαρούμενο, αν δεν υπήρχε η αντίθεσή του ο λυπημένος. 

Η Ενότητα στην εκδήλωση υφίσταται γιατί πρέπει να υπάρχει η αρχική μνήμη του ΈΝΑ, από το οποίο γεννήθηκαν τα πάντα.
Όμως δεν αρκεί η απομνημόνευση μόνο, απαιτείται επιπλέον και η αναγνώριση της Ενότητας. 
Για τον λόγο αυτόν η Φύση κάνει ένα μεγάλο δώρο σε όλα ανεξαιρέτως τα όντα της Δημιουργίας:
Το δώρο της Αγάπης.
Όλη η Ενότητα με άλλα λόγια έχει σαν υπόβαθρο την Αγάπη, όλη η εκδήλωση στηρίζεται στην Αγάπη.  
Χωρίς το στήριγμα της Αγάπης σκορπίζει αυτούσια ολόκληρη η Ενότητα.
Η Αγάπη είναι η αύρα της Ενότητας.
Η αληθινή της ουσία , αυτό που της δίνει το ιδιαίτερο νόημα και την δύναμη. 

Το σύμπαν ολόκληρο έχει την ίδια  κινητήριο Δύναμη, που πηγάζει από τον νόμο της παγκόσμιας έλξης.
Η παγκόσμια έλξη στα πλανητικά συστήματα παρέχει την κεντρομόλο δύναμη, που εξασφαλίζει την περιστροφή των πλανητών περί τα κέντρα έλξεως, που είναι τα άστρα.
Επάνω στους πλανήτες η παγκόσμια έλξη εκδηλώνεται σαν βαρύτητα.
Στα έμβια όντα και δη στον άνθρωπο η παγκόσμια έλξη παίρνει την (μορφή) του Έρωτα.  
Ο Έρωτας είναι η αρχή και το τέλος ολόκληρης της Δημιουργίας, είναι ένας νόμος κοσμικός, από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανένα ΟΝ μέσα στο σύμπαν.

Ίσως κάποιοι άνθρωποι να θεωρούν τον εαυτό τους υπεράνω του κοσμικού νόμου του Έρωτα. Αλλά αυτός που υποβάλει τέτοιες ιδέες, δεν είναι άλλος από την (φαντασία) του "εγώ". 

Η ζωή μας από την αρχή μέχρι το τέλος του βίου μας είναι απόλυτα εξαρτημένη από τους (νόμους) της Φύσης.
Νομίζουμε αρκετές φορές ότι έχουμε ελευθερία από την Φυσική νομοτέλεια, αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από μια ψευδαίσθηση ελευθερίας που οφείλεται στην παρουσία του "εγώ". 

Δεν μπορείς να αγνοήσεις την ανάγκη σου για νερό, γιατί η ανάγκη συντήρησης του υλικού σου σώματος, που είναι κατά τα 70% νερό, θα λειτουργήσει αυτόματα και θα πεθάνεις από δίψα.
Ούτε να πηδήξεις από τον 4ο όροφο πολυκατοικίας θεωρώντας, ότι μπορείς να πετύχεις το πέταγμα πουλιού.
Ο άτεγκτος νόμος της βαρύτητας θα λειτουργήσει εναντίον σου με αποτέλεσμα, το λιγότερο να τραυματισθείς θανάσιμα.
  
Ας έρθουμε όμως στο πρώτο σκέλος της ανάρτησης συγκεκριμένα στην έννοια της Αγάπης.          

Αγάπη: Έννοια που χρησιμοποιείται  σχεδόν μηχανικά, χωρίς να συνειδητοποιούμε  συνήθως το αληθινό της νόημα.
Συχνά την χρησιμοποιούμε κατά περίπτωση αποδίδοντάς της διάφορες σημασίες, όπως: 

Την ανάγκη να βρίσκεται κανείς συνεχώς μαζί με τον έρωτά του. 
Αγάπη, ονομάζει και ο γονιός, το αίσθημα προστασίας ή φροντίδας προς τα παιδιά του, ο ιερέας για το ποίμνιό  του, ο ιδεαλιστής δάσκαλος για τους μαθητές του, ο καλλιτέχνης για το δημιούργημά του. 

Οι ανωτέρω έννοιες  είναι όντως μια μορφή φροντίδας, αλλά δεν είναι η συνειδητή Αγάπη.

Πιο είναι λοιπόν το πραγματικό νόημα της Αγάπης?

Όταν ο στοχασμός δια του Λόγου, φτάνει σε τέτοια αδιέξοδα, καταφεύγει φυσιολογικά στην τέχνη. 

Μια μορφή τέχνης είναι η ποίηση που αποτελεί και το δεξί χέρι της Φιλοσοφίας. 

Μερικοί ποιητές προσπάθησαν να συλλάβουν την έννοια  της Αγάπης στα ποιήματά τους και  την προσέγγισαν αρκετά, εξ όσων γνωρίζω, ιδίως οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς.

Η ουσία της όμως  παραμένει ασύλληπτη, ένα παντοτινό  μυστήριο! 

Αποδεικνύεται  έτσι, η αδυναμία να κλείσει κανείς μέσα σε λέξεις, το τεράστιο, το απόλυτα κοσμικό νόημα της Αγάπης. 

Είναι αδύνατον να οριστεί  μόνο με λόγια.  Προσεγγίζεται παρ'όλα αυτά  με την βοήθεια της αίσθησης.

Ένα αγγλικό τραγούδι  καταφέρνει να  προσεγγίσει  έντεχνα την ουσία της Αγάπης. 
Το τραγούδι αυτό είναι το γνωστό σε μας τους παλαιότερους με τον τίτλο:

Love is a many splendor think. 
(Αγάπη) είναι το πιο υπέροχο πράγμα. 
Το οποίο θα ληφθεί σαν αφετηρία, ώστε με περαιτέρω επεξεργασία και ανάλυση, για να αποκαλυφθεί κατά το δυνατόν, η ουσία της Αγάπης.

Αγάπη, είναι το πιο υπέροχο πράγμα στον κόσμο, είναι ο φυσικός τρόπος να προσφέρεις, είναι αιτία για να ζεις, μοιάζει σαν το Απριλιάτικο τριαντάφυλλο που φέρνει την άνοιξη. 

(love is a many splendored thing),

Ο ποιητής μέχρις εδώ, καταφέρνει να συλλάβει αρκετά  την ουσία της Αγάπης.  

Η αλήθεια αυτού του ισχυρισμού αποδεικνύεται, εξετάζοντας τις έννοιες, φράση προς φράση.

Αγάπη είναι το πιο υπέροχο πράγμα στον κόσμο.

Όταν σ’ έχει  αγγίξει αυτό το υπέροχο συναίσθημα, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει στον κόσμο, τίποτα ανώτερο, νιώθεις, ότι έχεις το υπέροχο αίσθημα της πληρότητας, δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο απ’ αυτό.  
Πραγματικά Ε ί σ α ι!

Ζεις κυριολεκτικά στο παρόν στο απόλυτο τώρα.

Μοιάζει, σαν το Ρόδο του Απρίλη,  που φέρνει την άνοιξη:

(It's the April rose that only grows in the early spring)

Όπως την Άνοιξη ζωντανεύει όλη η Φύση, έτσι κι’ η Αγάπη χαρίζει ζωντάνια και νεότητα, στους ανθρώπους που αγαπούν αληθινά.

Η Αγάπη είναι θερμότητα, η θερμότητα ενέργεια για  κίνηση. 
Η κίνηση σημαίνει αλλαγή, πως λοιπόν να μην είναι διαρκώς νέα? 

(a reason to be living).

Είναι αιτία να ζεις. 
Αυτό και μόνο θα μπορούσε,  να είναι κι’ ο μοναδικός  σκοπός στη ζωή μας.

Όμως δεν το συνειδητοποιούμε άμεσα. 
Γιατί σπάνια  βρισκόμαστε στο απόλυτο παρόν, που είναι και το   αληθινό καθεστώς Αγάπης.   Απαλλαγμένοι από κάθε περιττή (σκέψη), από κάθε είδους απώλεια ενέργειας.
Με μόνο οδηγό  την  αναγκαιότητα της στιγμής.

Η Αγάπη είναι κύριο συστατικό της ευτυχίας, που αυτή είναι και η βασική επιδίωξη του ανθρώπου. 

(Love is nature's way of giving). 
Είναι ένας φυσικός τρόπος να προσφέρεις, την αλήθεια αυτή την νιώθεις, από το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης.
Πράξης προσφοράς σε όλη σου την ύπαρξη. 
Αυτό το ο αποτέλεσμα οφείλεται στην απελευθέρωση ενέργειας που είχες  δεσμεύσει, όταν συνειδητοποίησες  την αναγκαιότητα της πράξης. 

Ανάλογα συναισθήματα συνοδεύουν το έργο των αληθινών καλλιτεχνών και των αληθινών επιστημόνων-ερευνητών. 

Αυτοί όταν  δεν είναι μεταπράτες της επιστήμης τους, αλλά αναζητούν νέες περιοχές γνώσης. 
Ανήκουν φυσιολογικά στους καλλιτέχνες δημιουργούς.

Η Αγάπη δημιουργεί εκείνο το  φωτεινό στεφάνι που σε κάνει να ξεχωρίζεις.

(The golden crown that makes a man a king)

Η αιτία που σε κάνει, να ξεχωρίζεις είναι σαφής. Ένας τέτοιος άνθρωπος, έχει ήδη αναχθεί στο επίπεδο της αγιοσύνης.

Το πνευματικό του περιεχόμενο του δίνει έναν άλλον ρόλο μέσα στο κοινωνικό σύνολο. 
Περιεχόμενο το οποίο αλληλεπιδρά με τα άλλα όντα της δημιουργίας, με τρόπο μοναδικό, οδηγώντας τα, σαν ένας αληθινός πνευματικός ηγέτης. 

Και το τραγούδι συνεχίζει :

Κάποτε λέει, σ’ ένα λόφο ψηλά, δυο ερωτευμένοι φιλήθηκαν κι η πλάση ολάκερη στάθηκε ακίνητη, αποδίδοντας σεβασμό στην ιερή στιγμή. 
Και καθώς αόρατα δάχτυλα χάιδευαν την καρδιά της μάθαιναν το τραγούδι της χαράς.

(Once on a high and windy hill, In the morning mist, two lovers kissed)

Οι ερωτευμένοι νοιώθουν έντονα την ανάγκη να οδηγηθούν όσο ψηλότερα γίνεται, για να αφιερώσουν εκεί την Αγάπη τους στο Θείο Έρωτα. 
Όπως τον αποκαλεί ο Πλάτωνας.

Βρίσκονται σε φάση έκστασης,  κάτω απ’ τα φτερά  του θεού έρωτα, συντελείται  αληθινή πράξη δημιουργίας.

Αποτέλεσμα: Μια νέα ζωή προβάλει στον κόσμο.

 Η πλάση ολάκερη στάθηκε ακίνητη αποδίδοντας σεβασμό στην ιερότητα του γεγονότος. 

(and the world stood still.)

Και καθώς αόρατα δάχτυλά  χάιδευαν σιωπηλά την καρδιά, της δίδασκαν το τραγούδι της Χαράς.

(Then your fingers touched my silent heart and taught it how to sing.)

Δεν αισθάνονται χωριστοί, είναι δυο που έχουν γίνει ΈΝΑ. 

Η Ενότητα, είναι η μόνη αληθινή κατάσταση που εμφορείται από Αγάπη.

Και τελειώνει το τραγούδι με τα λόγια: 

Η μόνη αληθινή πηγή ευτυχίας είναι η Αγάπη!

(Yes, true love's a many splendored thing.)
Όταν νοιώθουμε τον διπλανό,  σαν τον εαυτό μας και αγάπη για τα πάντα.  

Μπορούμε νοιώσουμε την πραγματική, τη μόνη αληθινή ευτυχία, το απόλυτο Παρόν.

Και επιπλέον με αυτή την αίσθηση πληρότητας, έχει εξαφανισθεί και κάθε φόβος.
Αφού η κύρια πηγή φόβου είναι η απώλεια υλικών αγαθών και η επικοινωνία με τον άλλον άνθρωπο.
Δεν φοβάσαι ούτε αυτόν τον θάνατο. 
 Η αλήθεια αυτή εκφράζεται με τα ακόλουθα λόγια του Παύλου:

 «Ουκ έστι  φόβος εν τη Αγάπη, αλλ’ η τελεία Αγάπη έξω βάλει τον φόβον».  

Αλλάζουμε τώρα το σημείο αναφοράς και μελετάμε το ζήτημα της Αγάπης απ’ την σκοπιά του Θανάτου.

Το νόημα αυτής της ζωής είναι, ένας ανελέητος, αμείλικτος αγώνας, για αποταύτηση,  αποκόλληση από το «εγώ».
Αποκόλληση από την συνήθεια, το κατεστημένο, το γνωστό, το βέβαιο, την ασφάλεια.

Ένα διαρκές ξεφλούδισμα της προσωπικότητας, ένας διαρκής Θάνατος του «εγώ».

Η Ζωή αγαπάει τους τολμηρούς, μ’ αυτούς προχωράει και αφήνει πίσω τους δειλούς, στην ασφάλειά τους, τους θεωρεί ήδη χώμα, χωρίς πνευματική χρησιμότητα.

Στην πορεία για τελική ένωση με το όντως Ον

Αυτό που εν πολλοίς αποκαλείται  Θεότητα.
Η αγνή χωρίς ανταμοιβή προσφορά είναι ένα θετικό βήμα, που συμβάλει στην Ένωση.

Κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά στην ανάγκη μια εσωτερική φωνή  προσπαθεί να μας ξυπνήσει. Είναι η φωνή της συνείδησης η οποία υπάρχει έμφυτη σε όλα τα έλλογα όντα. 

Εξαρτάται όμως απ’ τον βαθμό  εγρήγορσης, κατά πόσον βρισκόμαστε στο παρόν, για να την ακούσομε ή να την αγνοήσουμε.

Το "εγώ" είναι αυτό, που αντιστέκεται, όταν έρθει η στιγμή του οριστικού τέλους του υλικού σώματος. Το υλικό σώμα είναι μοναδικός φορέας  και αιτία ύπαρξης του "εγώ". Το υλικό σώμα απλώς υπακούει στον νόμο της φθοράς, όπως όλα τα υλικά σώματα.

Όχι όμως και το παράλογο, το φανταστικό  «εγώ» που επιθυμεί την διαιώνιση του.

Με άλλα λόγια, ο αληθινός θάνατος δεν είναι αυτός του υλικού σώματος, αλλά ο θάνατος του «εγώ».

O θάνατος από καθαρά βιολογική σκοπιά τώρα

Μια διαρκής αντικατάσταση  παλαιών κυττάρων με νέα, κάθε εφτά χρόνια, είναι ο βιολογικός ρυθμός ζωής του ανθρώπου.  

Με την ολοκλήρωση κάθε επταετούς  κύκλου, έχουν αντικατασταθεί πλήρως, όλα τα κύτταρά του και ο άνθρωπος έχει ένα τελείως καινούργιο σώμα.
Το νέο αυτό σώμα έχει δομηθεί σύμφωνα με το αρχικό DNA του ατόμου.
Η ίδια η Φύση με άλλα λόγια, τονίζει την προσωρινότητα του υλικού σώματος, με την διαρκή ανανέωση αυτού. 
Το μέγεθος της οδύνης  κατά τον οριστικό βιολογικό θάνατο, εξαρτάται, από το  κατά πόσον μέχρι τη στιγμή εκείνη, έχουμε καταφέρει, με τους μερικούς θανάτους, να απελευθερωθούμε απ’ τις προσκολλήσεις  του  «εγώ» του υλικού  σώματος.  

Η Φύση τέλος, μας μιλάει ολοκάθαρα  για την βαθύτερη αλήθεια της σχέσης Ζωής και Θανάτου, την ταυτότητα των δυο εννοιών και ότι τίποτα δεν πεθαίνει. 
Μόνο ένας ανοιχτός νους απαλλαγμένος από προκαταλήψεις μπορεί να αντιληφθεί, ότι πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο, ζωή και θάνατος είναι ένα. 
Και καμία σχέση δεν έχουν με την αληθινή ουσία της ύπαρξης. 
Το σώμα είναι απλά το εργαλείο για την επίτευξη του σκοπού της Φύσης, που δεν είναι άλλος από την Αυτογνωσία του Όντος.

Υποστηρίζω τέλος, ότι ο βιολογικός θάνατος συνοδεύεται από αμφίπλευρη ικανοποίηση. 
Της μεν Φύσης γιατί παρέλαβε πίσω τα υλικά που είχε δανείσει στον άνθρωπο. Ο δε άνθρωπος  νοιώθει απελευθέρωση και  ανακούφιση από το βάρος του χρέους. 

Δεν πρέπει λοιπόν να θεωρούμε τον θάνατο σαν κάτι απρόσμενο στη ζωή μας, αλλά σαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό, που συμβαίνει διαρκώς καθώς ζούμε. 

  

Ένα φωτεινό κυριολεκτικά παράδειγμα θανάτου-ζωής συναντούμε  καθημερινά  μπροστά μας, μόλις βγούμε από την πόρτα μας και αντικρίσουμε το φως της ημέρας.

Ένα ολοζώντανο παράδειγμα θανάτου με ταυτόχρονη προσφορά ζωής, είναι ο Ήλιος.

Έχουμε ποτέ αναλογισθεί πως παράγεται αυτό το φως, η Ζωή και η ζεστασιά που μας παρέχει αυτό το μητρικό άστρο, ο Ήλιος?

Είναι όντως το πιο ζωντανό παράδειγμα θανάτου, μιας αδίστακτης θυσίας της ύπαρξής του, με ταυτόχρονη  προσφορά ζωής στην γη και γιατί όχι, στο υπόλοιπο πλανητικό σύστημα!

Κάθε δευτερόλεπτο λοιπόν που περνάει, είναι για τον Ήλιο ένας μερικός θάνατος.

Στο  κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, μεταστοιχειούται,  αλλάζει συνεχώς λόγω των  συντήξεων υδρογόνου προς  «ήλιον»,
Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει πεθαίνει δεν είναι αυτό που ήταν πριν.   
Παρέχοντας την ίδια στιγμή την τεράστια ενέργεια σε φως και θερμότητα, που χωρίς αυτήν, θα εξαφανιζόταν κάθε ίχνος ζωής πάνω στη γη.

Υπέρτατη θυσία που χαρίζει ζωή!

Τελειώνω με την επισήμανση ότι, κατά την οριστική αποταύτηση, με τον τελικό βιολογικό θάνατο. 
Δεν σε νοιάζει πια να πεθάνεις, γιατί το έχεις κάνει  ήδη χιλιάδες φορές, εν  όσο  ζούσες, αγαπώντας ή αλλιώτικα πεθαίνοντας διαρκώς. 

Είσαι τώρα ελεύθερος και έτοιμος να δεχθείς την ένωση με το ΈΝΑ, το ΑΠΌΛΥΤΟ, την οριστική επιστροφή στην Πηγή των πάντων.

 

Πλήρη συνειδητότητα αποκτά ο άνθρωπος σταδιακά κατά την διάρκεια της Ζωής του.

Με κάθε νέα συνειδητοποίηση επέρχεται ένας μερικός θάνατος και αυτό που προκύπτει είναι μια νέα κατάσταση, η δε διαδικασία  αυτής της μετάβασης ονομάζεται:  

Κατάσταση διαρκούς θανάτου ή αλλιώτικα πεμπτουσία της Αγάπης

Ο Δάσκαλος Όσσο σχετικά με την επιλογή μεταξύ Ζωής και Θανάτου, μας λέει τα εξής. 
Μην επιλέγεις εσύ, άσε την Ζωή να επιλέξει για σένα.

               

Η ανάλυση των πυκνών ιδεών του Ηράκλειτου, ώστε να γίνουν προσιτές στον απλό άνθρωπο γίνεται στο  βιβλίο του με τον τίτλο " Κριμένη Αρμονία".

Ένα απόσπασμα του βιβλίου είναι το κάτωθι:

 Είσαι στη μέση, ανάμεσα στο θάνατο και στη ζωή…τίποτα από τα δύο αυτά δεν είσαι.

Μην κρεμιέσαι λοιπόν απ’ τη ζωή και μη φοβάσαι τον θάνατο.

Είσαι η μουσική που βγαίνει απ’ το δοξάρι και τη λύρα. 
Είσαι η σύγκρουση και το σμίξιμο και η συγχώνευση και η αρμονία κι’ ότι πιο όμορφο γεννιέται απ’ αυτήν.

Μη διαλέγεις!

Αν διαλέξεις θα κάνεις λάθος. Αν διαλέξεις θα εξαρτηθείς από ένα, θα ταυτιστείς με το ένα.

Μη διαλέγεις!

Άφησε τη ζωή να’ ναι το δοξάρι, άφησε τον θάνατο να’ ναι η λύρα και τότε θα’ σαι εσύ η αρμονία, η κρυμμένη αρμονία.

Η κρυμμένη αρμονία είναι καλύτερη από τη φανερή. 

Απολλώνιος: e-mail: lykeios7@otenet.gr & Ιστολόγιο: nirav37.blogspot.gr

                                               

                                  

Το ΕΓΏ φοβάται τον θάνατο. Το ΕΓΏ είναι η αποθέωση της ύλης. Το ΕΓΏ είναι φαντασία, η Αγάπη είναι ουσία. Μπροστά στην Αγάπη το ΕΓΏ εξαφανίζεται !!!

                                Αγάπη μια νέα πορεία.

    Αγάπη είναι η κατανόηση και θεραπεία των                                αναγκών των άλλων.
Ήτοι τα πάντα, όσα έχει ανάγκη οποιοσδήποτε                                     συνάνθρωπος. 
Αγάπη είναι η άδολη προσφορά χωρίς                                                       ανταπόδοση.
Χωρίς υπολογισμό ή αντάλλαγμα των αγαθών, που προσφέρθηκαν.
Με την Αγάπη οι άνθρωποι βρίσκουν δύναμη και ισορροπία, για να βαδίσουν με θάρος μέσα στην ταραγμένη σήμερα κοινωνία. 

Η προέλευση του Φόβου,  η πηγή του φόβου βρίσκεται στο "εγώ". 
Αυτό φοβάται τον (θάνατο), για να μην χάσει τα κεκτημένα αγαθά και προνόμια. 
Ο θάνατος συμβαίνει μόνο στο υλικό σώμα, το πνευματικό μέρος του ανθρώπου είναι αιώνιο. 

Η προβολή του "εγώ" μέσα στον κόσμο είναι επιβεβαίωση της ύλης.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επικρατήσει το καθεστώς της ύλης. 
Μόνο τα "εγώ" των ανθρώπων καταφέρνουν να αναδείξουν την ύπαρξη της ύλης, άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
Αλλά επειδή το "εγώ" είναι ένα ψέμα μια φανταστική ιδέα μέσα στον νου των ανθρώπων και οι αξίες που υποστηρίζονται μέσω αυτού του τρόπου είναι εξ ίσου φανταστικές και ανύπαρκτες.

Η ύλη είναι το μέσον της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο.
Η έκφραση που λέγεται από τον λαό:
Υλοποιήθηκε σαν ιδέα.
Ταιριάζει εν προκειμένω απόλυτα.
Η ανάδειξη της ύλης όμως ως πρώτης πνευματικής αξίας είναι σφάλμα μεγάλο. 
Αυτό επιτυγχάνει πάντως το φανταστικό"εγώ".
Αυτό είναι το αποτέλεσμα δράσης του φανταστικού εγώ, με τα παιχνίδια που σκαρώνει στον νου των ανθρώπων.
Γίνεται αιτία αποθέωσης της ύλης.

Οπότε η έγκαιρη συνειδητοποίηση του ψέματος του "εγώ", είναι ένα θεμελιώδες βήμα προς την Αυτογνωσία.

Η ύλη είναι άκρως απαραίτητο μέσον ενσάρκωσης της Ζωής και ανάδειξης των δυνατοτήτων αυτής.
Αλλά η ύλη παραμένει απλά το μέσον εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο.
Αυτός είναι ο ρόλος της ύλης στην εκδήλωση και πρέπει να την σεβόμαστε σαν τέτοια.

Η σύνθεση της ύλης και οι εξ αυτής προκύπτουσες ιδιότητες είναι αντικείμενο μελέτης της επιστήμης της Φυσικής.
Οι πολύπλοκες ιδιότητες και σχέσεις που προκύπτουν κατά την μελέτη της ύλης, παρουσιάζουν τεράστιο επιστημονικό ενδιαφέρον.
Αλλά το ενδιαφέρον περιορίζεται μέσα στα πλαίσια της υλικής πραγματικότητος.  

Οι δράσεις της ίδιας της  Ζωής ήταν ο στόχος του ΕΊΝΑΙ, ανεξάρτητα από το μέσον Εκδήλωσης.

Μέσα από τις δράσεις της Ζωής αναδεικνύεται το άρωμα της Αγάπης.
Τότε είναι που το "εγώ" μηδενίζεται και πέφτει στην ανυπαρξία.
Είναι καιρός οι άνθρωποι να αποβάλουν ομαδικά το επώδυνο εγώ και να ενστερνισθούν  το εμείς.
Να τελειώσουν μια για πάντα οι αιματηροί  πόλεμοι.
Ας παραμείνει  αναπόφευκτα μόνο η (σύγκρουση)  μεταξύ  των αντιθέτων απόψεων.
Σύγκρουση που μέσω της διαλεκτικής αρχής Θέση - Αντίθεση- Σύνθεση, οδηγεί σίγουρα στην (εξέλιξη) αυτού του κόσμου.
Αυτόν θεωρώ σαν οριστική λύση, για να υπάρξει απόλυτη ειρήνη και συνεργασία μεταξύ των λαών της Γης.  

Καθ' όσον πίσω από κάθε αιματηρό ή μη πόλεμο υποκρύπτονται τα "εγώ" των ανθρώπων.

Πρόχειρες λύσεις κατοικίας.-Όργιο αυθαιρεσίας.- Συνέπειες εν ώρα κρίσεως.

           Οικισμός Μάτι, πολεοδομικό πρότυπο ευκαιριακού τύπου.
-Αριστερά της Λεωφόρου Ποσειδώνος διακρίνεται κάποια στοιχειώδης πολεοδομική ευταξία.
-Δεξιά όμως της λεωφόρου επικρατεί πλήρης πολεοδομική αναρχία.

Όταν γύρω σου καίγεται το σύμπαν, δεν μπορείς να παραμένεις ήσυχος στο δικό σου ιδανικό μοντέλο του κόσμου. 
Πρέπει να πλησιάσεις τον υφιστάμενο κόσμο, όπως τον έχουν μεταμορφώσει κάποιοι  ασυνείδητοι πολιτικοί,  με την συγκατάθεση και των οπαδών - πολιτών.
Δυστυχώς υπάρχουν εξ ίσου ασυνείδητοι συμφεροντολόγοι  πολίτες, που συμβάλουν και ενισχύουν εν πολλοίς την παρανομία των πολιτικών.

Προκειμένου να αποκατασταθεί η ομαλή λειτουργία του κράτους, θα κάνουμε  ο καθένας από το πόστο του, ότι προσπάθεια απαιτείται, ώστε να  αποκατασταθεί η έννομη λειτουργία της κοινωνίας.
Μιας κατά το δυνατόν Φυσιολογικής λειτουργίας σύμφωνα με τους νόμους της Φύσης.

Σύμφωνα με την απλή λογική.
Η οποία επιβάλει σε έναν παραθαλάσσιο οικισμό, τουλάχιστον ασφαλή δυνατότητα πρόσβασης προς την Θάλασσα. 
Διαφορετικά τι νόημα έχει η ονομασία παραθαλάσσιο θέρετρο.

Στο μεγαλύτερο μήκους του παραλιακού δρόμου στο Μάτι, η πρόσβαση προς την θάλασσα είναι εφικτή μόνο μέσω μικρών ανοιγμάτων, όπως αυτό στην ανωτέρω φωτογραφία.

Τέτοια ανοίγματα πλάτους το πολύ 1,5μ στην καθομιλουμένη αποκαλούνται σοκάκια.
Τι όχημα να περάσει από ένα τέτοιο σοκάκι.
Αυτό θα ήταν κατάλληλο για ραντεβού ερωτευμένων, όχι για έξοδος κινδύνου και διαφυγής προς την (Θάλασσα).
Στην ανωτέρω παραπομπή περιγράφεται πολύ γλαφυρά το όλο δράμα το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου.  

Γενική ευχή προς αποφυγή Παρόμοιας τραγωδίας προκύπτει από την παρακάτω αλήθεια.

«Το Μάτι όπως φτιάχτηκε και όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει».

Εδώ και δυο μέρες το θέμα των πυρκαγιών κυριαρχεί στα κανάλια.

Σήμερα ειδικώς παρακολούθησα μια εκπομπή με συνέντευξη του αναπληρωτή υπουργού εσωτερικών κ. Νίκου Τόσκα  και του υπουργού επικρατείας κ.Τζιανακόπουλου.

Μίλησαν για πιθανές ευθύνες των αρμοδίων αρχηγών πυροσβεστικής και αστυνομίας καθώς και του κ. Τόσκα.
Ο κ. Τόσκας μάλιστα δήλωσε, ότι έθεσε την παραίτησή του στον πρωθυπουργό, ο οποίος δεν την έκανε δεκτή. 

Αλλά πουθενά και κανείς δεν ανέφερε το θέμα της αυθαίρετης δόμησης του οικισμού Μάτι. 
Τουλάχιστον εξ όσων εγώ αντελήφθην κατά την παρακολούθηση της συγκέντρωσης.

Όμως είναι φανερό, ότι τα πιο πολλά θύματα δημιούργησε η αδυναμία πρόσβασης προς την Θάλασσα και η σχεδόν αδύνατη μετακίνηση εντός του οικισμού λόγω ανύπαρκτης δόμησης βάσει κανόνων.
Υπό την απειλή της πυρκαγιάς που κατάκαιγε τα πάντα.

Τα 26 απανθρακωμένα πτώματα δεν προέκυψαν,ως δια μαγείας.

Οι άνθρωποι εγκλωβίστηκαν από την έλλειψη πρόσβασης προς την θάλασσα και βρήκαν φρικτό θάνατο μέσα στις φλόγες. 

Το όλο γεγονός ξεκινάει από την αυθαίρετη εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων στην περιοχή Μάτι.

Οι οποίοι αγόρασαν ή καταπάτησαν ένα χωράφι ορισμένης έκτασης  και χτίσανε ένα αυθαίρετο κτίσμα.

Στην συνέχεια η προσέλευση και άλλων ανθρώπων σε έναν χώρο χωρίς  κανένα σχέδιο πόλεως,  πολλαπλασίασε εισέτι το πρόβλημα της αυθαιρεσίας.

Έτσι τι είδους πόλη περίμενες να χτιστεί.

Κοντολογίς χωρίς κανένα σχέδιο πόλεως, ένας ατόφιος αυθαίρετος οικισμός. 
Ήταν δυστυχώς καταδικασμένη από την γέννησή της η πόλη του Μάτι.
Ήταν επόμενο να καταλήξει  σε μια πόλη από άκρου εις άκρον στριμωγμένη χωρίς άνετους εσωτερικούς δρόμους και λοιπούς βοηθητικούς χώρους.
Τέλος μια πόλη ακατάλληλη για κατοικία παραθεριστών και γενικότερα

ανθρωπίνων υπάρξεων.

Φυσιολογικά ένας νέος οικισμός πρέπει να δημιουργείται βάσει μελέτης με προοπτική τουλάχιστον για 50 χρόνια.

Απαραίτητο ένα σχέδιο πόλεως με δρόμους, πλατείες, σχολεία, διοικητικά κτίρια, κτίρια θεαμάτων, εμπορικά κέντρα.

   

Οι ευθύνες που πρέπει να αναζητηθούν πρέπει να αφορούν τις προηγούμενες κυβερνήσεις. 

Οι πολεοδομίες των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, που δεν φρόντισαν να εκπονήσουν ένα σωστό σχέδιο πόλεως, για ανθρώπους και όχι στάνη για ζώα.

Δυστυχώς η αδιαφορία των υπευθύνων είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα στην χώρα αυτή και δεν είναι μόνο το θέρετρο Μάτι.
Υπάρχουν ακόμη και πολλά άλλα πρόχειρα θέρετρα με την ίδια λογική χτισμένα.

Πρέπει επομένως να γίνει νόμος του κράτους ψηφισμένος από την βουλή των Ελλήνων.
Βάσει αυτού του νόμου κάθε νέος οικισμός θα γίνεται σε συγκεκριμένη έκταση, από πριν αγορασμένη από το κράτος ή με ιδιωτική πρωτοβουλία.
Όσον αφορά τους ήδη υπάρχοντες με την ίδια λογική αυθαιρεσίας δομημένους.
Η λύση είναι  μία...μπουλντόζες. 
Ο νόμος πρέπει να προβλέπει απαραίτητα σχέδιο πόλεως για κάθε νέο οικισμό. 

Θα εκπονείται επομένως σχέδιο πόλεως, με ευρύχωρους δρόμους, πλατείες, υπόγειο γκαράζ, σχολεία, εκκλησίες και ότι άλλο χρειάζεται μια σύγχρονη πόλη.
Σύμφωνα με με αυτό το σχέδιο θα αγοράζουν οι ενδιαφερόμενοι πολίτες συγκεκριμένο οικόπεδο και θα χτίζουν το σπίτι τους έννομα και όχι αυθαίρετα.
Έτσι γίνεται σε άλλα πολιτισμένα κράτη.
Έτσι θα αποφεύγονται στο μέλλον περιπτώσεις-τραγωδίας σαν το Μάτι. 

 «Το Μάτι όπως φτιάχτηκε και όπως οικοδομήθηκε, δεν έπρεπε ποτέ να υπάρξει».

Απόσπαση για λίγο από τα γήινα, σκέψεις πάνω στην πραγματική μας Φύση
Παρακάτω περιγράφεται το  Φυσικό φαινόμενο της ολικής έκλειψης της Σελήνης.
Ένα φαινόμενο, που σπάνια συμβαίνει στο ηλιακό μα σύστημα και  όταν συμβαίνει συνήθως συνοδεύεται από δυσάρεστα για τον άνθρωπο γεγονότα. 
Υπάρχει απόλυτη σχέση μεταξύ φυσικών φαινομένων και συνθηκών Ζωής.
Την σχέση είχαν επισημάνει ήδη και στην Αρχαία Ελλάδα.
Αυτό αναφέρεται και στο επόμενο βίντεο από την φιλική Δημοκρατία της Κύπρου.

Αυτή η σχέση είναι πραγματική, σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο της Ενότητας.
Για τον λόγο  ότι, τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει  μεμονωμένα , από τον υπόλοιπο κόσμο της Ολικής ΕΝΟΤΗΤΑΣ.
Όπως  όταν πέσει ένα λιθαράκι στην  ήρεμη επιφάνεια μιας λίμνης, προκαλεί κυματισμό, που διαδίδεται στην συνέχεια σε όλη την έκταση της λίμνης. 

Για να μην ξεχνάμε και την ατόφια αληθινή μας Φύση. 
Που είναι η πραγματικότητα των Φυσικών  νόμων, στην οποία και εμείς  ανήκουμε. 
Όμως πολύ συχνά την παραβλέπουμε  και ταυτιζόμαστε με την αλλοιωμένη από τον ασυνείδητο άνθρωπο, γήινη πραγματικότητα.
Η οποία διαμορφώνεται έντονα από την πολιτική επιρροή, ιδιαίτερα στην χώρα μας. 
Αυτή η αλήθεια περιγράφεται στο ανωτέρω κείμενο, που είναι το κυρίως θέμα αυτής της ανάρτησης. 

Η μεγαλύτερη σεληνιακή έκλειψη του αιώνα πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 27.07.2018 και ήταν ορατή και από την Ελλάδα
.
Την 26η Ιουλίου είχε προηγηθεί το ολοκαύτωμα με τις  (πυρκαϊές) στην ανατολική Αττική.
Την 27 Ιουλίου ημέρα Παρασκευή το κακό συνεχιζόταν. 
Ένας σοβαρός γνώστης της λειτουργίας αυτού  του κόσμου λογικά θα αναρωτηθεί.
Μήπως όντως υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ του φυσικού φαινομένου και της τραγωδίας, που συνέβη στην ανατολική Αττική.

       

                (Η έκλειψη προσέφερε ένα υπέροχο θέαμα,  σε όσους βρέθηκαν στην Πάρο).

Από τις 21:24 έως τις 22:30, στον παριανό ουρανό, ο σεληνικός δίσκος άρχισε να σβήνει σταδιακά και το φεγγάρι «κόπηκε» σε φέτες δημιουργώντας ένα μοναδικό θέαμα λίγο πριν χαθεί τελικά για να δώσει τη θέση του σε μια φλογερή σελήνη!

(Αντιγραφή από την iefimerida)

Εκλαϊκευμένη εξήγηση, με επιστημονική όμως βάση,  του φαινομένου την σεληνιακής έκλειψης από το ΡΙΚ.

Αναφέρω στην συνέχεια τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα εκλείψεων της Σελήνης.
Ο κάθε αναγνώστης δε ας αναρωτηθεί αν υπάρχει κάποια σχέση μεταξύ των Φυσικών φαινομένων και της ανθρώπινης συμπεριφοράς. 
Ήτοι, αν όντως υπάρχει κάποια σχέση της έκλειψης της Σελήνης  με πολεμικά γεγονότα  ή πρόκειται για απλή σύμπτωση.
Η απάντηση εξαρτάται κυρίως από την συχνότητα εμφάνισης της σύμπτωσης των γεγονότων.

-Στις 16 Μαρτίου του έτους 413 π.χ η ολική έκλειψη Σελήνης διήρκεσε 5 ώρες και σημειώθηκε κατά την διάρκεια εκστρατείας των Αθηναίων στην Σικελία. 
Οι Αθηναίοι συνετρίβησαν σε ναυμαχία που έγινε με τους Σικελούς.
-Στις 20 Σεπτεμβρίου του έτους 330 π.χ η έκλειψη διήρκεσε 6 ώρες κατά την διάρκεια της οποίας  διεξήχθη η μάχη των Γαυγαμήλων μεταξύ Μεγάλου Αλεξάνδρου και Δαρείου του Κοδομανού. 
-Την 22α Μαΐου ημέρα Τρίτη, του έτους 1453 συνέβη έκλειψη Σελήνης στον ουρανό της Κωνσταντινουπόλεως,   το οποίο θεωρήθηκε προμήνυμα για την άλωση της  πόλης.