Ο ζωοδότης Ήλιος, βασική αιτία διατήρησης της Ζωής στον πλανήτη Γη.

Ο άνθρωπος αισθάνεται την  εξάρτηση της ζωής του από τον Ήλιο

Το φωτεινό (άστρο) που συναντάμε καθημερινά στον ουρανό, είναι το μοναδικό άστρο - αιτία ζωής και είναι: 
Ο Ζωοδότης Ήλιος, όπως  αποκαλείται λόγω του σκοπού που υπηρετεί αυτό το άστρο της ημέρας. 
Για να δούμε, αν ισχύει και πως αιτιολογείται ο χαρακτηρισμός Ζωοδότης.

Το ανωτέρω σχήμα αποδεικνύει τον χαρακτηρισμό Ζωοδότης

Ο χαρακτηρισμός Ζωοδότης αποδίδει πλήρως την σχέση του Ήλιου με την Ζωή γενικά, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά και κάθε μορφής Ζωή πάνω στην Γη.

Στον άνθρωπο ειδικά, εκτός της συνήθους δράσεως, που ο Ήλιος προσφέρει σε κάθε μορφή ζωής,  αποφασιστικό ρόλο παίζει και η δράση του Ήλιου στον Χαρακτήρα του.
Οι νότιοι λαοί της Ευρώπης είναι πιο ανοιχτόκαρδοι και πιο φιλόξενοι σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. 
Είναι παρατηρημένο εξ άλλου, ότι ο άνθρωπος γενικότερα επιδιώκει να βρίσκεται όσον το δυνατόν περισσότερο σε χώρους, που φωτίζονται άπλετα με ηλιακό Φως. 
Είναι γνωστή η φράση του Γκαίτε.
Φως περισσότερο φως, γερμανικά  (mehr licht).
Εννοούσε βέβαια περισσότερο ανοιχτοί στον Νου και στις νέες ιδέες.  

Από αυτήν την σκοπιά η Ελλάδα είναι προνομιούχος (χώρα) μια και έχει την υψηλότερη ηλιοφάνεια μεταξύ όλων των χορών της Ευρώπης και  ίσως όλου του κόσμου.
Ηλιοφάνεια 336 ημέρες τον χρόνο, δύσκολα θα βρεθούν κάποιες χώρες να την υπερβαίνουν. 
Αυτός είναι ο λόγος που όλοι οι βόρειοι λαοί, που τους λείπει ο Ήλιος,  σπεύδουν να μετακινούνται κατά τον  χρόνο των διακοπών τους προς το νότο και ιδιαίτερα στην Ελλάδα.
Για να εκμεταλλευτούν και να απολαύσουν το φως του Ήλιου.   
   
Η ύπαρξη του Ζωικού αλλά και του (Φυτικού) βασιλείου εξαρτάται άμεσα από την ηλιακή ακτινοβολία.

Οπότε ή ίδια η Ζωή είναι αποτέλεσμα  ύπαρξης της ηλιακής ακτινοβολίας.

"Βασιλιά του Ελέους και της Ομορφιάς. 
Τρύπωσε στην ψυχή μου, όπως μπαίνει κανείς σε ανθισμένο κήπο. Με ένα σου βλέμμα οι πέτρες μεταμορφώνονται σε ρουμπίνια.Αν αυτός ο Βασιλιάς δεν κυβερνούσε τον κόσμο, σκοτάδι και χαλασμός παντού.Κάθισε στην θέση της ψυχής μου εσύ που είσαι οι χιλιάδες ψυχές" (Τζελαλλαντίν Ρουμί)

Θα επιχειρήσω τώρα,  να επισημάνω την απαραίτητη ομοιότητα, που προκύπτει μεταξύ του ανθρώπινου Εγκεφάλου και του Ηλίου, κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητος των δομών, που ισχύει μέσα σε όλη την Δημιουργία. 
Βάσει αυτού του νόμου λοιπόν, ο Εγκέφαλος του ανθρώπου έχει το όμοιό του στον Ήλιο. 
Όπως ο Ήλιος ελέγχει την Ζωή στο πλανητικό σύστημα έτσι και ο ανθρώπινος  Εγκέφαλος ελέγχει την λειτουργία του σώματος και τις πράξεις του ανθρώπου. 
Αυτός είναι ο κύριος λόγος, που η Ζωή εγκαταλείπει τον άνθρωπο, όταν σταματήσει να λειτουργεί ο Εγκέφαλός του.   

Από την αρχαιότητα ακόμη ο Ήλιος κατείχε ην πρώτη θέση στις ψυχές των ανθρώπων, όλα τα εντυπωσιακά έργα τα αφιέρωναν οι καλλιτέχνες στον θεό Ήλιο. 

Όλα τα Αρχαία μυστήρια ήταν αφιερωμένα στον ΘΕΟ Ήλιο.

Από την πορεία του Ηλίου συμβολικά έδιναν τον κύκλο της Γέννησης, του Θανάτου και της Ανάστασης.

Ο Ήλιος λατρευόταν από όλες τις Θρησκείες σαν την υπέρτατη αρχή του σύμπαντος.

Τον 3 αιώνα π.χ. ο Χάρης ο Λίνδιος Ανέγειρε ένα τεράστιο άγαλμα όπου έγινε γνωστό ως κολοσσός της Ρόδου και θεωρείτε ως ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ο Πλίνιος έλεγε πως ήταν 105 πόδια ψηλός (33 μέτρα). Δυστυχώς 66 χρόνια μετά από ένα μεγάλο σεισμό το άγαλμα κατέρρευσε. 

Το άγαλμα αυτό αφιερώθηκε στον Ήλιο.

Στην αρχαία Αίγυπτο αναπτύχθηκαν (Ηλιακές) θεότητες  σε μεγάλο βαθμό.

Οι δε σύγχρονες αστρολογικές θεωρίες συμβάλλουν στον μέγιστο βαθμό υπέρ της αναγκαίας παρουσίας  του Ήλιου, για την ύπαρξη της οποιασδήποτε μορφής ζωής στο ηλιακό πλανητικό σύστημα.
Οι έρευνες της Φυσικής Αστρονομίας ως προς τον μηχανισμό παραγωγής της ηλιακής ακτινοβολίας, καταλήγουν στο ακόλουθο συμπέρασμα.  

Κάθε δευτερόλεπτο ηλιακής Ζωής, είναι ένα δευτερόλεπτο θανάτου,για τον ίδιο τον Ήλιο.
Κάθε δευτερόλεπτο Ζωής του  Ήλιου συμβαίνουν πυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης ατόμων υδρογόνου προς ένα άλλο στοιχείο το (ήλιο), με σύμβολο το αρχικό γράμμα της λέξης στην Αγγλική γλώσσα (He) 

Διάγραμμα δομής του ατόμου ηλίου

Το άτομο του αερίου  ήλιον αποτελείται από πυρήνα με 2 πρωτόνια και 2 νετρόνια, μαζικός αριθμός (4). 

Περί δε τον πυρήνα περιφέρονται 2 ηλεκτρόνια, αντίστοιχα των 2 πρωτονίων του πυρήνα άρα, ατομικός αριθμός (2).

Τελική φάση παραγωγής (Ηε)

Μία σειρά πυρηνικών αντιδράσεων που αρχίζει με την σύντηξη δυο υδρογόνων προς παραγωγή του ισοτόπου του (Η), δευτέριο.
Η σειρά συνεχίζεται  με την περαιτέρω σύντηξη του δευτερίου με ένα ακόμη (Η) προς παραγωγή του ισοτόπου του (Η), το τρίτιο.
Στην ανωτέρω εικόνα παριστάνεται η τελευταία πράξη της δημιουργίας του αερίου ήλιον (Ηe), που είναι και το τέλος της διαδικασίας με ταυτόχρονη απελευθέρωση ενέργειας 14,1 Mev + ένα νετρόνιο και 3,5Mev + σωμάτιο α.
Συνολική ενέργεια που απελευθερώνεται 17,6 Mev για κάθε παραγόμενο άτομο του στοιχείου ήλιον (He).

Εντός του Ηλίου βέβαια όλη αυτή η σειρά πυρηνικών συντήξεων,  πραγματοποιείται αυτομάτως αφεαυτής, κάτω από εδικές συνθήκες τεράστιας πιέσεως και θερμοκρασίας.

Ο (Ήλιος) μας εκπέμπει ενέργεια ίση με 386 δισεκατομμύρια Μegawatts και κάθε δευτερόλεπτο 700.000.000 τόνοι υδρογόνου μετατρέπονται σε 695.000.000 τόνους ηλίου και 5.000.000 τόνους σε ενέργεια με τη μορφή ακτίνων γάμμα.

Καθώς ταξιδεύει προς την επιφάνεια η ακτινοβολία, συνεχώς απορροφάται και επανεκπέμπεται σε ολοένα μικρότερη θερμοκρασία, έτσι ώστε όταν φτάσει στην επιφάνεια, να γίνει κυρίως ορατή ακτινοβολία. 

Η ηλικία του Ηλίου εκτιμάται στα 5 δισεκατομμύρια έτη.

Ως τότε όμως και στις ενδιάμεσες φάσεις της ζωής του Ήλιου, η ακτινοβολία όλο και εξασθενεί, αφού το (Η) μετατρέπεται σε ήλιο (He) και ενέργεια.
Με άλλα λόγια ο Ήλιος αργοπεθαίνει κατά την διάρκεια των χιλιετηρίδων.

Συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι η ευεργετική δράση του ως προς την ζωή, να γίνεται με την πάροδο του χωροχρόνου, όλο και πιο ασθενέστερη.

Δηλαδή πεθαίνει και την ίδια στιγμή προσφέρει  Ζωή στην Γη και στους υπόλοιπους πλανήτες του ηλιακού συστήματος.

Ο Ήλιος πεθαίνει προσφέροντας την Ζωή στην Γη και όπου αλλού υφίσταται μέσα στο υπόλοιπο πλανητικό σύστημα.

Η δράση του Ήλιου μέσα στο πλανητικό σύστημα, αποτελεί υπέρτατο παράδειγμα θυσίας με απώλεια της ίδιας του της Ζωής.
Αυτό και μόνο το γεγονός ας αφήσουμε να επικρατήσει στην συνείδησή μας, για  να έχουμε σεβασμό στο περιβάλλον,  τον  συνάνθρωπό μας και σε κάθε μορφή ζωής γύρω μας.

ΕΔΏ και ΤΏΡΑ, κατάσταση του ΌΝΤΟΣ πριν αρχίσει η Δημιουργία. Ο Χωρόχρονος ταυτίζεται με την Δημιουργία. Η Αυτογνωσία είναι η συμμετοχή του ανθρώπου στα δρώμενα της Φύσης.

Διαλογισμός οδηγεί άμεσα στο  ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.

Ο σωστός διαλογισμός, ως προς την ακολουθητέα  μέθοδο, την  στάση του σώματος και την διάρκεια,  είναι ένα μέσον, που  οδηγεί με σχετική ασφάλεια στην αίσθηση του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.
Αυτή η αίσθηση συνεπάγεται αποταύτιση από το "εγώ".

Με άλλα λόγια "εγώ" και αίσθηση του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ είναι αδύνατον να συνυπάρξουν ταυτόχρονα στην ίδια ύπαρξη. 

Στην κατάσταση αυτή, το Εδώ γίνεται Παντού, και το Τώρα γίνεται Αιωνιότητα.

Συνεπώς χάνουν το νόημά τους ο Χρόνος και ο Χώρος.
Ήτοι Χώρος σημαίνει: 
Οπουδήποτε, παντού.
Και Χρόνος:

Οποτεδήποτε, πάντα.
Δηλαδή αυτά τα δυο φυσικά μεγέθη δεν επηρεάζουν καθόλου την (φυσική) πραγματικότητα.

Δεδομένου τώρα ότι: 
Φυσική Πραγματικότητα  σημαίνει: 
Ότι έχει προηγηθεί εκδήλωση του Όντος.  
Ακόμη δε: 
Ότι, η Φυσική Πραγματικότητα  βρίσκεται υπό το καθεστώς του Χωροχρόνου.

Το όλο σκεπτικό οδηγεί με ασφάλεια στο συμπέρασμα ότι, στην κατάσταση του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ, έχει μηδενισθεί ο Χωροχρόνος.

Δηλαδή δεν έχει ακόμη αρχίσει τίποτα.
Δεν υπάρχει καν Δημιουργία.

Το ανωτέρω συμπέρασμα σημαίνει τέλος: 
Ότι ο Χωρόχρονος ταυτίζεται με την εκδήλωση, την Δημιουργία.

Αυτογνωσία είναι η (συμμετοχή) του  ανθρώπου στα δρώμενα της Φύσης. 
Ήτοι ταύτιση του ανθρώπου με την ίδια την Φύση.

Εγκέφαλος του Ανθρώπου ως μια μικρογραφία του σύμπαντος κόσμου.

                                       
Η ανωτέρω παραπομπή θεωρείται απαραίτητη για την εμπέδωση της έννοιας Αυτογνωσία.
Πράγματι το ΟΝ πριν εκδηλωθεί  ήταν μια ουσία από καθαρή ενέργεια, με ενσωματωμένη την 
εντολή της αυτόματης εκδήλωσης σε Κόσμο.
Όταν λοιπόν το Ον εκδηλώθηκε σε Κόσμο, το έκανε γιατί δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, αφού αυτή ήταν η Φύση του.
Εκτελούσε με άλλα λόγια, αυτόματα την εντολή της ίδιας του της ενδότερης δομής.

Όταν όμως αντίκρισε το θαύμα, που έγινε, του γεννήθηκε η επιθυμία, να γνωρίσει την Φύση του. 
Αυτό το θαύμα, που προέκυψε αυτόματα από την ενδότερη Φύση του Όντος.
Να γνωρίσει δηλαδή το εαυτό του.
Να αποκτήσει  με άλλα λόγια την Αυτογνωσία. 
Ήταν όμως τόσο έντονη αυτή του η επιθυμία, που αναζήτησε επειγόντως μέσο να την πραγματοποιήσει.  
Το μέσον βρέθηκε τελικώς και ήταν το τελειότερο ΟΝ της Δημιουργίας ο Άνθρωπος.
Σ'  αυτόν και ανέθεσε το σπουδαίο αυτό (καθήκον) της απόκτησης της Αυτογνωσίας. 
Η προτροπή Γνώθι σ' Αυτόν που αποδίδεται στον Σωκράτη.
Πρέπει να είναι έκτοτε ο κεντρικός άξονας ηθικής συμπεριφοράς για όλο  το ανθρώπινο είδος.


  
  

Το φάντασμα του χρόνου

 Το παράδοξο των διδύμων.

        Ο ένας εκ των διδύμων ταξιδεύει με ταχύτητες κοντά στην ταχύτητα του φωτός, ο δε έτερος  παραμένει στην Γη.
Όταν επιστρέφει ο ταξιδευτής, όπως φαίνεται στο δεξί μέρος της εικόνας, βρίσκει τον δίδυμο αδερφό του γερασμένο. 
Αυτό είναι ένα από τα πορίσματα της (Θεωρίας) της Σχετικότητας του Einstein.

Τον άνθρωπο έχει εφοδιάσει η Φύση με όλα τα αισθητήρια, γεύση, όραση, αφή, όσφρηση και ακοή,  για να αντιλαμβάνεται τον χώρο, μέσα στον οποίο υπάρχει και ευρίσκεται, για να δημιουργεί.
Έλα  όμως που, η πραγματικότητα είναι τετραδιάστατη, δηλαδή περιγράφεται από εξισώσεις της μορφής f(x,c,z,t).
Οπότε ο άνθρωπος είναι τελείως ξεκομμένος από την διάσταση του χρόνου.
Εν ολίγοις μεμονωμένος χρόνος και χώρος δεν έχουν νόημα για την ανθρώπινη συνείδηση, εντός 
της Φυσικής (πραγματικότητας). 
Λογικά μόνο εμμέσως αντιλαμβάνεται και μετράει την διάσταση του χρόνου, σε σχέση με την κίνηση των ουρανίων σωμάτων, Ηλίου, Σελήνης και αστέρων.
Έχοντας καθιερώσει ένα σύστημα μέτρησης με τις γνωστές σε όλους μας μονάδες, ημέρα-μήνας-χρόνος.  
Θα δούμε όμως στο τέλος αυτού του γραπτού πια είναι κατά την άποψη του γράφοντος η πραγματική αλήθεια.

                            Αισθήσεις

Τα πέντε αισθητήρια όργανα με τα αντίστοιχα
κέντρα αντίληψης στον εγκέφαλο.

Ο άνθρωπος διαθέτει κατάλληλα (αισθητήρια) με την βοήθεια των οποίων αποκτά συνείδηση του περιβάλλοντος εντός του οποίοι ευρίσκεται.
Το Ον άνθρωπος είναι το αγαπημένο Ον της Φύσης, γιατί του έχει αναθέσει το σπουδαίο καθήκον της απόκτησης Αυτογνωσίας, προς όφελος του ιδίου του ανθρώπου και εμμέσως αυτής τούτης της  Φύσης.
Γι αυτόν τον λόγο τον έχει προικίσει με ένα πλήθος εφόδια, που να του εξασφαλίζουν την καλή του υγεία και κατάλληλη συνείδηση του περιβάλλοντος, που διαμένει. 
Την συνείδηση και ομορφιά της Φύσης του την εξασφαλίζουν οι κατάλληλα διαμορφωμένες αισθήσεις.

Τρία είναι τα ερωτήματα που εύλογα προκύπτουν:
1) Γιατί η Φύση διαμόρφωσε έτσι τις αισθήσεις στον άνθρωπο.
2) Ο χρόνος είναι ένα Φυσικό μέγεθος?
3) Πως και αν αναπληρώνεται,  η ατέλεια της ανυπαρξίας στον άνθρωπο αισθητηρίου για τον χρόνο. 

Η αναγκαιότητα  στην διαμόρφωση των αισθήσεων έγκειται στον αντίστοιχο περιορισμό του φάσματος ευαισθησίας των πέντε αισθήσεων.
Έτσι αποκαλύπτεται η ομορφιά της Φύσης, ως αντανάκλαση της ομορφιάς, που είναι δομημένος  ο εσωτερικός μας κόσμος. 
Αν τα (5) αισθητήρια όργανα κάλυπταν όλο το προσφερόμενο στα αισθητήρια όργανα φάσμα. 
Ο άνθρωπος θα είχε την εντύπωση, ότι πλέει μέσα σε ένα απέραντο χυλό από ενεργειακά κβάντα. 

Έτσι δεν  αποκαλύπτεται μεν η πραγματικότητα στην Φύση, συμβαίνει όμως κάτι πολύ πιο σοβαρό.
Ήτοι αυτό που σχετίζεται με την συγκρότηση και δομή του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου.
Αποκαλύπτεται έτσι μια ανθρώπινη πραγματικότητα, που βασίζεται στην διαμόρφωση των (5) αισθήσεων του ανθρώπου.
 -Αυτό όμως που βλέπει και αντιλαμβάνεται σαν πραγματικότητα είναι η προβολή της εσωτερικής δομής του ανθρώπου.
 -Δηλαδή η ομορφιά του εσωτερικού μας κόσμου και κατά συνέπεια η θεϊκή μας προέλευση και ουσία 
Απαντήθηκε έτσι το πρώτο από τα ανωτέρω τεθέντα ερωτήματα.

Το δεύτερο ερώτημα είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων. 
Όπως συνηθίζεται, να λέγεται για θέματα έχοντα άμεση σχέση με την ίδια μας την Ζωή .
Αναφέρομαι στο μέγεθος   χρόνος.
Κατ' αρχήν πρέπει να επισημανθεί το γεγονός, ότι ο χρόνος υπεισέρχεται σε όλα τα θεμελιώδη συστήματα μετρήσεων των Φυσικών μεγεθών.
-Όπως είναι για παράδειγμα κατ' ανάγκη το θεμελιώδες μετρικό σύστημα CGS, με αντίστοιχα θεμελιώδη μεγέθη την μάζα (Μ), το μήκος (L) και τον χρόνο (T)  και  αντίστοιχες μονάδες τα  (cm) - (gr) - (sec). 
-Στο Τ.Σ (Τεχνικό σύστημα) με θεμελιώδη μεγέθη πάλι τα ίδια ήτοι:
 Μάζα, μήκος, χρόνος και μονάδες,  αλλάζουν όμως οι μονάδες μέτρησης των, ως προς  το μήκος και την μάζα ήτοι:  
Το χιλιόγραμμο μάζης (Kgr) , το μέτρο (m) , και το δευτερόλεπτο (sec). 

Εκτός από τα θεμελιώδη (μεγέθη) στην (Φυσική) επιστήμη υπάρχουν και τα παράγωγα, τα οποία ορίζονται από σχέσεις,  που παράγονται από τα Φυσικά φαινόμενα καθ' εαυτά.
Για παράδειγμα ο τύπος της ταχύτητας στην ευθύγραμμη ομαλή κίνηση δύνεται από την μαθηματική σχέση: 
Ταχύτητα ομαλής ευθυγράμμου κίνησης V: 
           (V)= διάστημα (S)/ χρόνος (t). 
Οι διαστάσεις στο θεμελιώδες σύστημα CGS και Τ.Σ είναι οι εκθέτες των δυνάμεων με  βάση αντιστοίχως τα M(μάζα)-L(μήκος)-Tχρόνος), και  βγαίνουν από την ως άνω σχέση ορισμού της ομαλής κίνησης κινητού:
                             V=s/t. 
Οι αριθμοί (0,1,-1),  είναι εκθέτες δυνάμεων με βάσεις τα M-L-T και αποκαλούνται διαστάσεις της ταχύτητας στο σύστημα CGS ή  το Τ.Σ.

Στην Φυσική προέκυψε αυτομάτως η ανάγκη χρήσεως του μεγέθους με οντότητα φυσικού μεγέθους και την ονομασία  χρόνος, σαν να ήταν σε ύπνωση στον νου του Όντος ή αλλιώτικα της Φύσης.
Πράγματι και λογικά μπορεί να προκύψει η ανάγκη χρήσης ενός φυσικού μεγέθους, που να αντιστοιχεί στο σύνολο των σημείων της τροχιάς ενός κινητού.
Έτσι ο χώρος σε μια κίνηση είναι ένα σύνολο σημείων του φυσικού μεγέθους χρόνος (t) και αντιστοίχως ο χρόνος είναι σύνολο σημείων χώρου (s). 
Αυτά τα συμπεράσματα ως προς την τοπολογία του μεγέθους χρόνος.

Εδώ όμως εκτός της τοπολογίας αναφύεται το ερώτημα πως προέκυψε η ανάγκη εισαγωγής και ποια είναι η πηγή του μεγέθους (Χρόνος)
Από την ανωτέρω παραπομπή αντιγράφω την πρώτη παράγραφο του επίλογου.

Ο χρόνος, σε όλες τις εποχές, αλλά ιδιαίτερα μετά την διατύπωση των θεωριών της Ειδικής και της Γενικής Σχετικότητας, αποτέλεσε το επίκεντρο ενασχόλησης πολλών ανήσυχων πνευμάτων, που όλα εστιάζουν στα εξής ερωτήματα: 

Υπάρχει πραγματικά η διάσταση χρόνος ή όχι; 

Προς τα πού κινείται; Είναι αντιστρεπτός ή όχι; Μπορούμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν ή το μέλλον;  Έχει αρχή και τέλος ο χρόνος και πού είναι αυτά; 

Προφανώς όλα τα ερωτήματα είναι αναπάντητα αλλά και μόνο η διατύπωσή τους δημιουργεί και διαμορφώνει μια μυστηριακή και γοητευτική ατμόσφαιρα και γεννά μια παράξενη ψυχική διάθεση, όπως όταν επικοινωνείς με το θείο.

Με την βοήθεια των κατωτέρω απλών  συλλογισμών, είναι δυνατόν ωστόσο να δοθεί απάντηση στο ζήτημα της ύπαρξης ή μη του χρόνου.

Αναφέρθηκε ανωτέρω ότι:

1)Ο άνθρωπος είναι το ευνοούμενο Ον της Φύσης.

Νομίζω ότι αναφέρθηκαν  αρκετά επιχειρήματα υπέρ αυτής της άποψης.

2)Έχει λεχθεί εξ άλλου, ότι βάση της εμφάνισης του κόσμου, που ζούμε είναι η Ενότητα, με άλλα λόγια η εκδήλωση του κόσμου όλου στηρίζεται στην Ενότητα.

3)Λόγω αυτής της Ενότητας οι άνθρωποι δεν

μπορούν να ζουν απομονωμένοι στην Ζωή, τείνουν συνεχώς να έλκονται το αρσενικό με το θηλυκό, με τα βέλη του θείου Έρωτα (Πλάτων) και να αποτελούν τελικά ζεύγη.

Αλλά και γενικότερα στην Ζωή οι άνθρωποι αισθάνονται την ανάγκη συντροφικότητας και της φιλίας ο ένας του άλλου. 

4) Εν γένει όλα τα αντίθετα όντα έλκονται,  λόγω της ισχύουσας Ενότητας.

5) Σε όλα τα έμβια όντα έχει αναπτυχθεί επομένως το συναίσθημα την νοσταλγίας επανένωσης:

Αχ πότε θα ενωθούμε ξανά, για να επανέλθει η 
χαμένη Ενότητα.
6) Μ' αυτόν τον τρόπο εισέρχεται αυτομάτως στην συνείδηση των ατόμων η διάσταση του χρόνου.

7)Οπότε σιγά σιγά εδραιώνεται στην συνείδηση αυτή 
η στάση ζωής και ενσωματώνεται μέσα σε  ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη.
8) Ο χρόνος δηλαδή δρα ως φυσικό μέγεθος φάντασμα.

9) Τέλος επειδή το φυσικό μέγεθος (εντροπία) ενός κλειστού συστήματος σωμάτων σε κάθε μεταβολή τείνει συνεχώς να αυξάνει, ακολουθώντας την φυσική ροή της θερμότητας, από περιοχές υψηλής σε άλλες χαμηλότερης θερμοκρασίας.

Η δε εντροπία είναι το βέλος του (χρόνου), άρα ο χρόνος αυξάνει κατά την φορά αύξησης της εντροπίας.

Έτσι δεν χρειάζεται ιδιαίτερο αισθητήριο χρόνου και η Φύση έδωσε στον άνθρωπο την έμφυτη ικανότητα να έχει συνείδηση του χρόνου χωρίς να χρειάζεται ειδικό αισθητήριο χρόνου.

Το γεγονός αυτό αποτελεί απάντηση και στο 3ο αρχικό ερώτημα.
Με το να ενσωματώσει η ίδια η Φύση τον χρόνο στην συνείδηση των όντων, μέσω της διατηρηθείσης κατά την εκδήλωση Ενότητας.

Αυτή είναι η αιτία, που χρόνος αποκαλείται φάντασμα, διότι δεν προκύπτει από αντίστοιχο αισθητήριο, οπότε: 

-Η συνείδηση του  χρόνου είναι απλά ένα αποτέλεσμα της διατήρησης Ενότητας μετά την εκδήλωση του Ενιαίου Όντος σε κόσμο.

-Η Φύση μας δείχνει με αυτόν τον τρόπο την αλήθεια της Ενότητας  των όντων.
-Απομένει σε μας η συνειδητοποίηση της ισχύουσας Ενότητας των πάντων. 
Με αφετηρία την συνειδητοποίηση του δεδομένου του  χρόνου, που έχει την ρίζα του στην Ενότητα. 
Οπότε αυτομάτως προκύπτει και αίσθηση του χρόνου, που υποβάλλει το μεγαλείο της καλυπτόμενης από  τα φαινόμενα Ενότητας.

-Τέλος φαίνεται  ότι ο χρόνος είναι ενιαίος για όλα τα έμβια όντα της Γης.
Το σκέτο μέγεθος χρόνος στην ουσία είναι  ανύπαρκτο, μια κατ ανάγκη ανθρώπινη εφεύρεση.  
-Οπότε το συμπέρασμα, ότι δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον και ότι συμβαίνει, είναι μόνο στο (παρόν), είναι η μόνη αλήθεια.
Αφού το μόνο που αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη συνείδηση είναι το στιγμιαίο γεγονός.

Δηλαδή τον   χώρο εντός του οποίου λαμβάνει χώρα το συγκεκριμένο γεγονός και τον  χρόνο , κατά τον οποίο αυτό συμβαίνει.
Άρα η συνείδηση αντιλαμβάνεται μόνο γεγονότα που συμβαίνουν στον χωρόχρονο, όπως ακριβώς  προβλέπει και η Θεωρία της Σχετικότητας.
Για παράδειγμα, αυτή την στιγμή η ώρα είναι 1&36" μ.μ κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και γράφω.
Άν αφαιρέσω την ώρα ή τον χώρο η πρόταση μένει ξεκρέμαστη στο αέρα, γεγονός που αποδεικνύει ότι, μόνο με την παρουσία του χωροχρόνου, το συμβάν αποκτά την δέουσα βαρύτητα, καθαρότητα και σημασία.
Ο χρόνος μόνος του δεν έχει νόημα, ως επίσης και ο σκέτος χώρος. 

Μόνο το μόνιμο πάντρεμα των δύο μπορεί να γίνει αποδεκτό, όπως επιτάσσει η λογική και επιβεβαιώνεται από την Θεωρία της Σχετικότητας,

Ο συνδυασμός του χώρου με τον χρόνο ονομάστηκε στην Φυσική χωροχρόνος. 

Δηλαδή ο χρόνος που μετράει ο άνθρωπος μέσω των ρολογιών, είναι καθαρά δική του εφεύρεση, για να ρυθμίζει τις καθημερινές του ασχολίες . 
Όταν όμως έχεις γαλουχηθεί από τα σπάργανα με την ύπαρξη  ξεχωριστού και  αυθύπαρκτου χρόνου. 
Είναι αδύνατο, αν όχι απλώς δύσκολο, να περάσει στην συνείδησή σου μια τέτοια αλήθεια.
Εξ άλλου η ιδέα του χωροχρόνου η οποία είναι η μόνη, που αληθεύει, είναι εξ ίσου δύσκολη και προϋποθέτει Φυσική προπαίδεια για να γίνει αποδεκτή. 
Όποιος το καταφέρει θα έχει κάνει την τελική υπέρβαση και θα είναι αυθεντικός εκπρόσωπος της Φύσης. 
Ελεύθερος να χαρεί μια αληθινή και δημιουργική Ζωή.

Σκέψεις πάνω στην εξίσωση Ε=mc2 της θεωρίας της σχετικότητας του Einstein. - Επιστήμη και Θρησκεία συναντώνται στα λόγια των μεγάλων Διδασκάλων αμφοτέρων των χώρων, για την Αγάπη.

H σχέση Ε=mc2 δείχνει την ισοδυναμία μάζης με την ενέργεια στο υλικό σύμπαν.
Η σχέση προέρχεται από την θεωρία της σχετικότητας του Einstein.
Με τις γνώσεις Φυσικής που διαθέτω, για μένα η σχέση αυτή παριστάνει τον νόμο Δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου.
Το Ε στην σχέση είναι ενέργεια, η σκέψη είναι ενέργεια. 
Οπότε η σχέση Ε=mc2 συμβολίζει.  
Την μετατροπή της σκέψης του Όντος από το πνευματικό  σύμπαν σε δράση, μέσα στο εκδηλωμένο υλικό σύμπαν.

Παρακάτω βρίσκεται ολόκληρη η επιστολή του Einstein προς την κόρη του Lieserl.
Την επιστολή αντέγραψα από την σελίδα του διαδικτύου με τον τίτλο: WOMANTOK.  
Απλά έκανα κάποιες απαραίτητες κατά την γνώμη μου επισημάνσεις, με αντίστοιχη υπογράμμιση σε λέξεις και  φράσεις. 

H επιστολή του Άλμπερτ Αϊνστάιν στην κόρη του διδάσκει την δύναμη της ολοκληρωτικής αγάπης.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η κόρη του Αϊνστάιν, Lieserl δώρισε 1.400 επιστολές, στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο, που γράφτηκαν από τον πατέρα της. 
Με σαφή εντολή να μην δημοσιεύσουν το περιεχόμενό τους, μέχρι δύο δεκαετίες μετά το θάνατό του.

Η επιστολή που ακολουθεί είναι μια απ'
αυτές τις 1400 επιστολές.

Ιδού το κείμενο της επιστολής: 

«Όταν πρότεινα τη θεωρία της σχετικότητας, ελάχιστοι με κατάλαβαν, και αυτό που θα αποκαλύψω τώρα, θα συγκρουστεί με την παρανόηση και την προκατάληψη του κόσμου.

Σου ζητώ να φυλάξεις τα γράμματα, για όσο διάστημα χρειαστεί.

Μπορεί να είναι χρόνια, ίσως και δεκαετίες ακόμη, έως ότου η κοινωνία να είναι αρκετά προηγμένη για να δεχτεί αυτό, που θα εξηγήσω παρακάτω.

Υπάρχει μια εξαιρετικά ισχυρή δύναμη, που μέχρι σήμερα, η επιστήμη δεν έχει βρει επίσημη εξήγηση για αυτήν. 

Είναι μια δύναμη που περιλαμβάνει και διέπει τα πάντα.

Είναι πίσω από κάθε φαινόμενο, που λειτουργεί στο σύμπαν και δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί από εμάς.

Αυτή η παγκόσμια δύναμη είναι η ΑΓΆΠΗ.

Όταν οι επιστήμονες ερεύνησαν για μια ενοποιημένη θεωρία του σύμπαντος ξέχασαν την πιο ισχυρή αόρατη δύναμη. 

Η Aγάπη είναι φως, που φωτίζει αυτούς που δίνουν και λαμβάνουν. 

Η Aγάπη είναι βαρύτητα, επειδή κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται έλξη για άλλους.

Η Aγάπη είναι δύναμη, διότι πολλαπλασιάζει το καλύτερο που έχουμε, και επιτρέπει στην ανθρωπότητα να μην σβήσει στον τυφλό εγωισμό της. 

Η Αγάπη ξεδιπλώνει και αποκαλύπτει. 

Για την Αγάπη ζούμε και πεθαίνουμε. 

Αγάπη είναι ο Θεός και Θεός είναι η Αγάπη.

Η δύναμη αυτή εξηγεί τα πάντα και δίνει νόημα στη ζωή. 

Αυτή είναι η μεταβλητή που έχουμε αγνοήσει για πολύ καιρό, ίσως γιατί φοβόμαστε την Aγάπη, γιατί είναι η μόνη ενέργεια στο σύμπαν, που ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να οδηγεί κατά βούληση.

Για να δώσω ορατότητα στην Αγάπη, έκανα μια απλή αντικατάσταση στην πιο διάσημη εξίσωση μου. 

Αν αντί για E = mc2, δεχθούμε ότι, η ενέργεια, για να θεραπεύσει τον κόσμο, μπορεί να επιτευχθεί μέσα από την Aγάπη, όταν πολλαπλασιάζεται με την ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο.

Kαταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Aγάπη είναι η πιο ισχυρή δύναμη, που υπάρχει, διότι δεν έχει όρια.

Μετά την αποτυχία της ανθρωπότητας στη χρήση και τον έλεγχο των άλλων δυνάμεων του σύμπαντος, που έχουν στραφεί εναντίον μας. 
Eίναι επιτακτική ανάγκη να τραφούμε με ένα άλλο είδος ενέργειας …

Αν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει, αν θέλουμε να βρούμε το νόημα της ζωής, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο και κάθε ον με αισθήσεις που κατοικεί σε αυτόν. 

Η Aγάπη είναι η μία και μοναδική απάντηση.

Ίσως δεν είμαστε ακόμη έτοιμοι να κάνουμε μια βόμβα Aγάπης.

Δηλαδή μια συσκευή αρκετά ισχυρή ώστε να καταστρέψει εντελώς το μίσος, τον εγωισμό και την απληστία, που καταστρέφουν τον πλανήτη Γη, που κατοικούμε εμείς οι άνθρωποι.

Ωστόσο, κάθε άτομο φέρει μέσα του μια μικρή αλλά ισχυρή γεννήτρια Αγάπης της οποίας η ενέργεια περιμένει, να απελευθερωθεί.

Όταν μάθουμε να δίνουμε και να λαμβάνουμε αυτή την παγκόσμια ενέργεια, αγαπητή Lieserl, θα έχουμε επιβεβαιώσει ότι, η Αγάπη κατακτά τα πάντα, είναι σε θέση να ξεπεράσει τα πάντα.

Γιατί η Αγάπη είναι η πεμπτουσία της ζωής.

Με λυπεί βαθύτατα, που δεν μπόρεσα, να εκφράσω 

ό,τι έχω στην καρδιά μου, που χτυπά για σένα μια ζωή. Ίσως είναι πολύ αργά, για να ζητήσω συγγνώμη. 

Αλλά καθώς ο χρόνος είναι σχετικός, πρέπει να σου πω, ότι σ αγαπώ και πως χάρη σε εσένα έφτασα στην τελική απάντηση!»

Ο πατέρας σου,

Άλμπερτ Αϊνστάιν»

Επισημάνσεις πάνω στο κείμενο αυτής της θαυμάσιας επιστολής του Einstein, προς την κόρη του.

Έχω κάνει μερικές επισημάνσεις, που θεώρησα απαραίτητες για την πληρέστερη κατανόηση του κειμένου της επιστολής.
Με τις επισημάνσεις αυτές που έκανα στο κείμενο της επιστολής, δεν έχει  αλλοιωθεί στο παραμικρό η ουσία του κειμένου.
Η πρόθεσή μου ήταν αγαθή βεβαίως, καθόσον 
απλά τόνισα τα σημεία, που θεώρησα, ότι είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα για κάθε άνθρωπο, άσχετα με τις γνώσεις του.

Αισθάνομαι  πολύ μικρός μπροστά στην προσωπικότητα και το κύρος ενός Einstein, για να κρίνω τις ιδέες, που εκθέτει στην επιστολή προς την κόρη του.
Θα προσπαθήσω όμως με δικά μου λόγια, να αναδείξω τα σημεία εκείνα, που θεωρώ από την σκοπιά του δασκάλου, ότι είναι απαραίτητα για την κατανόηση της έννοιας Αγάπη από τους συνανθρώπους μας.

Κατ'αρχήν όλη επιστολή λούζεται μέσα στο φως της Αγάπης.
Η έννοια της Αγάπης όμως έχει διαφορετική απήχηση στον νου και την καρδιά των ανθρώπων, ανάλογα με την καλλιέργεια ενός εκάστου.
Tο ζήτημα της ερμηνείας της έννοιας, που αποδίδουν οι περισσότεροι σημερινοί άνθρωποι στην λέξη (Αγάπη) διευκρινίζεται  στην ανάρτηση, που οδηγεί η ανωτέρω παραπομπή.με την εντός παρενθέσεως λέξη Αγάπη. 

Το νόημα της εν λόγω παραπομπής είναι μια προσπάθεια, για την διάκριση  της έννοιας, ατόφια  αληθινή Αγάπη, από τις διάφορες παραλλαγές της γνήσιας έννοιας  Αγάπη. 

Η αληθινή Αγάπη, για παράδειγμα, φοράει διάφορες μάσκες, κατά τις κοινωνικές εκδηλώσεις των ανθρώπων.
Έτσι θα λέγαμε, παριστάνει τον δάσκαλο, ή τον ανήσυχο γονέα που φροντίζει για το παιδί του, τον υποκριτή ερωτευμένο,τον δήθεν ευσυνείδητο εργαζόμενο, ενώ είναι άσχετος με το αντικείμενο εργασίας του. 

Στην επιστολή του Einstein προς την κόρη του, όλα τα σημεία λάμπουν από απλότητα και σαφήνεια, χωρίς να χάνουν ούτε κεραία από το βαθύτερο νόημά τους.
Παρ' όλα αυτά θα εκθέσω εδώ μια οντολογική άποψη.
Την οποία ασφαλώς γνώριζε ο πατήρ Einstein αλλά δεν ήθελε, ως φαίνεται, να εμπλέξη την κόρη του στον χώρο της οντολογίας χωρίς προηγούμενη ενημέρωση.

Οντολογικά λοιπόν, υπάρχει κατά την γνώμη μου η εξής ερμηνεία:
Το ενιαίο ΟΝ αρχικά αναγκάστηκε να εκδηλωθεί σε κόσμο γιατί αυτή ήταν η Φύση του.
Σύμφωνα με την οντολογία το ΟΝ στην αρχή διασπάστηκε σε δυο αντίθετα μέρη.
Σ' αυτή την φάση της εκδήλωσης πρωτοεμφανίζεται η τάση επανένωσης.
Στην συνέχεια,  σύμφωνα πάντα με την οντολογία, εξακολουθεί ο περεταίρω  διαχωρισμός του ΟΝΤΟΣ,  μέχρι την μικρότερη μονάδα της ύλης, που είναι το άτομο.
Στο άτομο διατηρείται ακόμη η αρχική ιδιότητα της συνύπαρξης αντιθέτων.
Θετικά φορτία ο πυρήνας αρνητικά φορτία τα περιστρεφόμενα ηλεκτρόνια. 
Αλλά όφειλε όμως κατά τον διαχωρισμό να διατηρήσει την αρχική Ενότητα.
Αυτό και έγινε: 
Στο σύνολο των άπειρων τμημάτων  της εκδήλωσης έχει διατηρηθεί η αρχική Ενότητα, με την εμφάνιση της τάσης επανένωσης.
Αυτό είναι η Αγάπη.
  
Θα επιχειρήσω τώρα από την δική μου σκοπιά, να δώσω, την πνευματική ερμηνεία, όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, στην τόσο σπουδαία σχέση: 
                            E= mc2.
Η σχέση αυτή έχει το πιο πυκνό νόημα από φιλοσοφική άποψη, που έχει οποιαδήποτε άλλη σχέση της Φυσικής επιστήμης.


Ο ίδιος ο  Einstein εκθέτει σίγουρα το βαθύτατο νόημα της σχέσης με απλά κατανοητά λόγια.
Τονίζει μάλιστα την πνευματική διάσταση των μεγεθών αυτής της σχέσης. 
Μ' αυτή την βαθύτερη ουσία  της σχέσης θα ασχοληθώ για λίγο εδώ, όχι για να συμπληρώσω τα λεγόμενα του διάσημου Φυσικού Einstein στην επιστολή προς την κόρη του.
Αλλά να μεταδώσω μέσω αυτού του γραπτού το πνεύμα, που θα μιλούσε ένας Δάσκαλος στους μαθητές του.

Αν στην σχέση E=mc2 θεωρήσουμε ότι, η μάζα (m) από τον υλικό κόσμο, έχει το αντίστοιχό της μέγεθος στον πνευματικό χώρο, την Αγάπη.
Την οποία συμβολίζω με το γράμμα Α στον χώρο του πνεύματος. ( Α, από την λέξη Αγάπη)  
Η Αγάπη είναι ο μόνιμος σύντροφος της Ενότητας, της οποίας αποτελεί το βαθύτερο θεμέλιο και της αποδίδει την αληθινή της ουσία.
Όταν δε βρει κατάλληλο, καθαρό και απαλλαγμένο από ζιζάνια χώρο, στις καρδιές των ανθρώπων, ακουμπάει εκεί ακαριαία και γίνεται άμεσα βίωμα. 

Το (C) εν προκειμένω αποκτάει άλλη οντότητα.
Δεν περιορίζεται από το όριο των 300000Km/sec, που ισχύει στον υλικό κόσμο.
Εδώ οι τιμές της Ταχύτητας μετάδοσης της Αγάπης ξεπερνούν κατά πολύ την ταχύτητα του φωτός και μεταδίδονται σχεδόν ακαριαία, όπως μεταδίδεται η σκέψη.

Το Ε στο πνευματικό πεδίο συμβολίζει την ενέργεια της Αγάπης, που η δύναμη της είναι τόση, ώστε και όροι μεθιστάνειν (Απόστολος Παύλος).
Σχετικό απόσπασμα από τον λεγόμενο Ύμνο της Αγάπης του Αποστόλου Παύλου είναι το ακόλουθο:

Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.

Μετά απ' αυτές τις παραδοχές η σχέση παίρνει μια καθαρά πνευματική μορφή:
                         Ε=Αc2  (1)
Που αποδεικνύει, ότι το νόημα ορισμένων  μαθηματικών σχέσεων, που εκφράζουν φυσικούς νόμους, μεταφέρεται αυτούσιος από το υλικό πεδίο στο πνευματικό, με ορισμένες πάντα παραδοχές και προϋποθέσεις. 

Ας δούμε τώρα με τι ποιότητες φορτίζονται τα τρία μεγέθη της σχέσης: Ε=Αc2.
Και πρώτα η ενέργεια Ε: 
Στον χώρο του πνεύματος ή ενέργεια E της Αγάπης είναι ανυπολόγιστη, αν μάλιστα την συγκρίνουμε με την τεράστια ενέργεια, που εκπέμπει ο Ήλιος.
Διότι στην σχέση (1) το C αποκτά ταχύτητες πολύ μεγαλύτερες της ταχύτητας του Φωτός.
Οπότε το Ε αποκτά ανυπολόγιστες τιμές, αν το μετρούσαμε  με μονάδες του υλικού κόσμου. 

Το (Α) συμβολίζει εδώ το  αγνό πνευματικό περιεχόμενο, της Αγάπης. στην ανωτέρω πνευματικής φύσεως σχέση (1). 
Το  (C) που ήταν το σύμβολο της ταχύτητας στην στην σχέση ισοδυναμίας ενέργειας - μάζας, E=mc2.
Τώρα στην νέα σχέση (1) συμβολίζει την ταχύτητα μετάδοσης της έννοιας Αγάπη, που είναι παρόμοια με την ταχύτητα της σκέψης. 
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον κεραυνοβόλο Έρωτα, για παράδειγμα. 

Συμπεραίνουμε τέλος, ότι επειδή όλα τα μεγέθη στην σχέση (1),  είναι μεγέθη  πνευματικής φύσεως.
Δεν είναι δυνατόν, πνευματικά μεγέθη να μετρηθούν με μονάδες μέτρησης μεγεθών του υλικού κόσμου.

Πρέπει να καθιερωθούν αντίστοιχες μονάδες μέτρησης των πνευματικών μεγεθών, κάτι σαν τα Richter, που μετρούμε τους σεισμούς από τα μακροσεισμικά αποτελέσματα.   
Αυτή θα είναι εργασία των μελλοντικών φυσικών επιστημόνων μετά από ειδική εκπαίδευση μύησης στα πνευματικά θέματα. 
Ελπίζουμε να έρθη κάποτε εκείνη η εποχή της πνευματικής άνοιξης, στην οποία θα δικαιωθούν επιστήμονες του κύρους του Εinstein.
Τότε θα λάμψει με όλο της το φως η μαθηματική σχέση:             Ε=Αc2 .

Είναι τότε που οι άνθρωποι θα κατανοήσουν την σκέψη του Όντος.
Ότι δηλαδή όλο αυτό το πανηγύρι του σύμπαντος κόσμου έγινε, για να δημιουργηθεί η Ζωή και ο (Άνθρωπος).

Ο άνθρωπος όμως βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας, που λέγεται Ζωή και έχει μια σπουδαία αποστολή αναλάβει.
Να κερδίσει  την Αυτογνωσία. 

Προς χάριν του ίδιου, αλλά και μέσω του Ανθρώπου και μάλιστα άμεσα, του ίδιου το Όντος ή αν θέλετε, όπερ το αυτό της ίδιας της Φύσης.

Τότε ο άνθρωπος και Φύση με την οποία ταυτίζεται, θα έχει διπλό κέρδος.

Διότι θα εμπειραθεί όχι μόνο την Αυτογνωσία, αλλά και την υπάρχουσα Ενότητα που αποτελεί το θεμέλιο της Δημιουργίας.

Έτσι θα αναδειχθεί η ισχύς της θεωρίας της σχετικότητας και στον πνευματικό χώρο οπότε: Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας  κατανόησης θα είναι ανυπολόγιστα. Καθ' όσον το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας, σύσσωμο θα κβαντιστεί σε ένα ανώτερο ενεργειακό επίπεδο, πιο κοντά στον Θεό.