Ο άνθρωπος είναι η ζωντανή ταυτότητα της Φύσης.

Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς Θεός, ούτε άνθρωπος τον έπλασε, αλλά ήταν από πάντα, είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή Φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο. 
Για πρώτη φορά στην ιστορία του πνεύματος ένας αρχαίος Έλληνας σοφός, ο Ηράκλειτος αναγνωρίζει ως αποκλειστικό συστατικό  της Φύσης την Ενέργεια.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελεί  σταθμό στην Ιστορία της δημιουργίας του κόσμου.
Διότι είναι, ότι πιο τέλειο έχει δημιουργήσει η Φύση σ' αυτή την γωνιά του σύμπαντος.

Το ΟΝ Άνθρωπος αποτελείται από ένα  σώμα, τα αισθητήρια που τον φέρνουν σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο και τον εγκέφαλο, που διευθύνει και ελέγχει την  ζωή του ανθρώπου.
Ο εγκέφαλος είναι ο τόπος που κατοικεί η τριπλή (οντότητα) Θεός-Άνθρωπος-Φύση.

Η Φύση αυτοπροσδιορίζεται με την παρουσία του ανθρώπου στον κόσμο.
Η παρουσία του Ανθρώπου στον κόσμο είναι όντως η ζωντανή ταυτότητα  της Φύσης.
Αλλά σε ποιόν να δείξει Αυτή την Ταυτότητα, για να τον πείσει, ότι Αυτή είναι το 
Υποκείμενο, που παρουσιάζεται με  Ανθρώπινη Μορφή?
Δεν μένει κανείς άλλος να ελέγξει και να πιστοποιήσει αυτήν την ταυτότητα, από τον ίδιο τον Εαυτό του ανθρώπου. 
Αυτό αποκαλείται αυτογνωσία.

Το πιο σπουδαίο είναι ότι, ταυτόχρονα με την αυτογνωσία του ανθρώπου αποκτά αυτογνωσία και η ίδια η ΦΎΣΗ.

Αντιλαμβάνεται έτσι κανείς την ιερότητα της αποστολής του ανθρώπου στον κόσμο.
Ο άνθρωπος είναι το πιο αγαπημένο ΟΝ της Φύσης.
Για τον λόγο αυτόν τελειοποίησε την υλική δομή του με τόση επιμέλεια μέσα στις χιλιετηρίδες και του ανέθεσε την καίρια αποστολή της αυτοσυνειδησίας του Όντος. 
Μόνη ιδιότητα που τον εξόπλισε ήταν η ελευθερία της βούλησης.

Το περίφημο "Γνώθι σ' Αυτόν", του Σωκράτη γραμμένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, εννοούσε αυτήν την απόλυτη αλήθεια. 
Η αυτογνωσία είναι το μέγα ζητούμενο για τον άνθρωπο.
Η απάντηση όλων των προβλημάτων της υλικής υπόστασης του ανθρώπου, επέρχεται αυτόματα στην κατάσταση αυτογνωσίας.
Η αυτογνωσία είναι μοναδική ευκαιρία του ανθρώπου, να νοιώσει ολοκλήρωση και την ίδια στιγμή γαλήνη και ευτυχία.  

Με την Αυτογνωσία γίνεται υπέρβαση της υλικής υπόστασης του ανθρώπου και ανοίγουν οι πύλες για μετάβαση  κατ' ευθείαν στο πάνθεο του Ολύμπου. 

Ο άνθρωπος μ'άλλα λόγια, όπως έχει ήδη αναφερθεί, είναι δυνάμει Θεός. 
Οπότε αναφύεται το εξής ερώτημα:
Πως θα μοιάζει μια κοινωνία, αν όλοι οι άνθρωποι συνειδητοποιηθούν και γίνουν Θεοί.
Σ' αυτή την περίπτωση παρεμβαίνει η νομοτέλεια της Φύσης, η οποία ισχύει και στην κοινωνία των Θεών. 
Σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο της ομοιότητας μπορούμε να παρομοιάσουμε την θεοποίηση με τον μηχανισμό παραγωγής Laser.   

Στην συνέχεια θα εφαρμοσθεί ο νόμος της ομοιότητας παραλληλίζοντας την θεϊκή κατάσταση με την λειτουργία της διάταξης Λέιζερ.
Κατά την γνώμη μου δεν αποτελεί ασέβεια η σύγκριση θεϊκής κατάστασης με ένα φυσικό φαινόμενο, που είναι η λειτουργία Λέιζερ.
Ο λόγος είναι ότι και τα δυο είναι φαινόμενα φυσικά, επομένως υπακούν στην νομοτέλεια της Φύσης και στον νόμο ομοιότητας των δομών μέσα στην εκδήλωση.

Αν θεωρήσουμε την θεϊκότητα, δηλαδή την μετάβαση από την ασυνειδησία στην συνειδητότητα, σαν μεταφορά της εσωτερικής δομής ανθρώπων σε ένα υψηλότερο ενεργειακό επίπεδο. 
Κάτι ανάλογο με την διέγερση ατόμων από την θεμελιώδη τροχιά του ατόμου σε μια άλλη υψηλότερης ενεργείας, που συμβαίνει στον μηχανισμό  Laser.
Δηλαδή μια ενεργειακή κβάντωση.

Στην διέγερση των ατόμων κατάλληλου υλικού για παραγωγή φωτός εν γένει.
Η παραμονή των ατόμων του υλικού σε κατάσταση  διέγερσης δεν διαρκεί πολύ. 
Σχεδόν ακαριαία τα άτομα επιστρέφουν ξανά στην θεμελιώδη ενεργειακή στάθμη, εκπέμποντας την διαφορά ενέργειας υπό μορφή φωτονίου, ενέργειας hν=Ε2-Ε1.
Όπου (ν) η συχνότητα της δέσμης Laser, E2 η στάθμη άντλησης και Ε1 η θεμελιώδης στάθμη.

        Περιγραφή  Συστατικών μερών Laser       

                                              

1.Ενεργό υλικό Λέιζερ.
2.Προσφερόμενη ενέργεια άντλησης.
3.Υψηλής ανακλαστικότητας κάτοπτρα.
4.Διάταξη εξόδου δέσμης.
5.Δέσμη Λέιζερ.





Η συγκεκριμένη διάταξη παραγωγής ακτίνων Laser απεικονίζεται στο ανωτέρω σχήμα, με διέγερση από εξωτερική ακτινοβολία.

Βασική προϋπόθεση για δράση Laser είναι η: Αναστροφή πληθυσμών.

Δηλαδή θα πρέπει με κάποιο τρόπο να έχουμε μεγαλύτερο πληθυσμό στη διεγερμένη

κατάσταση Ε2 συγκριτικά με τη βασική Ε1.

Η αναστροφή πληθυσμού απαιτεί έξωθεν ενέργεια (άντληση).

Αυτή η άντληση επιτυγχάνεται είτε με φωτόνια, όπως στην διάταξη του σχήματος (φωτεινή άντληση), είτε με ηλεκτρόνια (ηλεκτρική άντληση). 

Η δέσμη Laser όπως φαίνεται στην διάταξη του ανωτέρω σχήματος εξέρχεται από δεξιά.

Ακολούθως αυτά τα ηλεκτρόνια των ατόμων απoδιεγείρονται ταυτόχρονα και δίνουν το λεγόμενο σύγχρονο φως Laser, coherant light.
Το φως αυτό ως εκ τούτου είναι υψηλής έντασης, σε αντίθεση με το φως από άλλες πηγές.
Το φως που παράγουν οποιεσδήποτε άλλες πηγές είναι ασύγχρονο, δηλαδή οι στοιχειώδεις ταλαντωτές-πηγές, ήτοι τα διεγερμένα άτομα του υλικού αποδιεγείρονται σε τυχαίους χρόνους και όχι ταυτόχρονα. 

Η λέξη Laser σχηματίζεται από τα αρχική των λέξεων: Light Amplfication  by Stimulated Emission of Radiation=ενίσχυση φωτός με εξαναγκασμένη εκπομπή ακτινοβολίας.
Ο εξαναγκασμός για την λειτουργία του Laser γίνεται με την άντληση και αναστροφή πληθυσμών. 
Ο μηχανισμός άντλησης έχει το αντίστοιχό του, σύμφωνα με  τον κοσμικό Νόμο της ομοιότητας των δράσεων μέσα στο σύμπαν, με την τάση επιστροφής των πάντων στην πηγή προέλευσης των όντων. 
Αντιστοιχεί με άλλα λόγια στην κινητήρια δύναμη για την λειτουργία του σύμπαντος.


Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης τι φαντάζεστε ότι είναι? 
Είναι η τάση επανένωσης του κατακερματισμένου κατά την εκδήλωση Όντος.

Επειδή η άντληση των ηλεκτρονίων του υλικού παρουσιάζει  κορεσμό, σε σχέση με την αποδιέγερση των ηλεκτρονίων για την εκπομπή φωτός Laser.
Κάποια άτομα παραμένουν κβαντισμένα
(διεγερμένα).
Αυτά είναι ελάχιστα σε σχέση με όσα αποδιεγείρονται και είναι αυτά που, αντιστοιχούν στην εμφάνιση θεών μέσα στον κόσμο.

Οι Θεοί για να παραμείνουν σε κατάσταση θεϊκή, ανοίγει ένας άλλος συμπαντικός δίαυλος προσφοράς ενέργειας, που τους τροφοδοτεί, για να παραμείνουν σε κατάσταση κβάντωσης.
Οι θεοί μ' άλλα λόγια δεν είναι ανεξάρτητοι ενεργειακά.
Απλώς  αλλάζουν τρόπο ανατροφοδότησης με ενέργεια μετά την δημιουργία τους.
Ο αντίστοιχος μηχανισμός στην διάταξη  Laser είναι η διαδοχική ανάκλαση της δέσμης στα δυο απέναντι κάτοπτρα. 
Έτσι επιτυγχάνεται περαιτέρω ενίσχυση της δέσμης λόγω διέγερσης και νέων ατόμων του υλικού, εξ αιτίας σύγκρουσης με άτομα του μέσου, ανεξάρτητα από την εξωτερική πηγή ακτινοβολίας.      

Σύμφωνα πάντα με τον νόμο της ομοιότητος των φαινομένων, ο οποίος ισχύει αναμφίβολα και στην περίπτωση της θεοποίησης. 
Ο αριθμός των θεών θα είναι ελάχιστος ως προς το πλήθος των ανθρώπων, που επιστρέφουν σε κατάσταση ασυνειδησίας.
Όπως γίνεται στο φαινόμενο κορεσμού, που συμβαίνει στον αντίστοιχο μηχανισμό Laser.

Μπορούμε να θεωρήσουμε τους συνειδητοποιημένους, που επιστρέφουν στην απλή ανθρώπινη κατάσταση ασυνειδησίας,  ως εκείνους, που εξέρχονται από την φάση της έμπνευσης.
Όπως την περιγράψαμε ήδη στην προηγούμενη ανάρτηση.
Το απαραίτητο ερέθισμα για να επέλθει η (έμπνευση) έχει το αντίστοιχό του στον μηχανισμό Laser, στην ακτινοβολία άντλησης - διέγερσης των ατόμων σε υψηλότερη ενεργειακή στάθμη. 

Εδώ που τα λέμε όλοι οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της  ζωής τους περνάνε από την φάση της έμπνευσης, στην διάρκεια της οποίας δημιουργούν κάτι πρωτότυπο προς όφελος των άλλων ανθρώπων.  

Η σημερινή κοινωνία μαστίζεται από μεγάλη κρίση αξιών.
Ταυτόχρονα όμως ξεφυτρώνουν μεγάλα ταλέντα στις τέχνες, στην επιστήμη και στην φιλοσοφία.
Από τις δυο αυτές τάσεις η Φύση ευνοεί  την επικράτηση της ποιοτικής, σε αντιδιαστολή με την κρίση αξιών.
Διότι αυτή είναι η μοίρα της εκδήλωσης, να βαίνει συνεχώς προς τις πλέον  ποιοτικές καταστάσεις, μέχρι την οριστική επανένωση των πάντων σε Ένα συμπαγές και ενιαίο ΟΝ.   

Το σπουδαίο είναι ότι ούτε οι θεοί μπορούν να ξεφύγουν από την νομοτέλεια της Φύσης.
Δηλαδή η παντοδύναμη Φύση υπερβαίνει και αυτούς  τους θεούς ή μάλλον τους εκλαμβάνει ως στενούς συνεργάτες.
Θεός σύμφωνα με τους συλλογισμούς που προηγήθηκαν  είναι αρχικά και ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος.
Αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι, δεν υπακούει στην νομοτέλεια της Φύσης.
Βέβαια οποιαδήποτε δράση των συνειδητοποιημένων  ανθρώπων γίνεται, πάντα μέσα στα όρια της ηθικής και της ισχύουσας κοσμικής νομοθεσίας.
Την οποία νομοτέλεια μπορεί και να υπερβεί σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις και πάντα επ' αγαθώ.

ΈΜΠΝΕΥΣΗ!

         

                    
Κατάσταση Θεϊκή η έμπνευση, όπως το δηλώνει η ίδια η λέξη.
Λέξη σύνθετη που  αποτελείται  από την πρόθεση εν, που σημαίνει μέσα  και από τη λέξη πνεύμα.
Έχει εισέλθει δηλαδή μέσα στην οντότητα άνθρωπος, κάποια  ανώτερη πνευματική οντότητα, το πνεύμα της ίδιας της Φύσης.

Ο Σωκράτης προέβλεπε το μέλλον, με το δαιμόνιο που τον καταλάμβανε, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους.

Αυτό σημαίνει ότι, ο Σωκράτης ήταν θεοσεβής άνθρωπος.

Μόνο στους θεοσεβείς οι Θεοί έδειχναν τέτοια σπάνια εύνοια.

Αυτή η γραμμή ερμηνείας γίνεται κυρίαρχη στη μεταγενέστερη αρχαιοελληνική γραμματεία, όπου ο Σωκράτης παρουσιάζεται να προλέγει όχι μόνο τις μελλοντικές πράξεις ατόμων, αλλά και την έκβαση πολιτικών και στρατιωτικών γεγονότων, όπως η σικελική καταστροφή.

Η οντότητα ευρισκόμενη σε κατάσταση έμπνευσης ζει στο απόλυτο παρόν, ταυτίζεται με την ίδια την ζωή. 
Μπορεί να δημιουργήσει έργα απολύτως αναγκαία για τον άνθρωπο ή καθαρά καλλιτεχνικά, τα οποία πάλι συμβάλλουν στην καλλιέργεια της εσωτερικής δομής του ανθρώπου.
Και στις δύο αυτές  περιπτώσεις ο άνθρωπος είναι ο φορέας,  το δε πνεύμα είναι εκείνο που πράττει.

Τα εξέχοντα έργα τέχνης, οποιασδήποτε τέχνης, είτε είναι ποίηση, είτε είναι ζωγραφική, ή αρχιτεκτονική ή οποιαδήποτε από  τις άλλες τέχνες.
Έχουν την σφραγίδα του δημιουργού τους. Είναι θεμελιωμένα εξ ολοκλήρου στην έμπνευση του δημιουργού τους.

Αν δεν έχουν αυτή την σφραγίδα, θα πρόκειται για απλή αντιγραφή, που δεν έχει σχέση με το στοιχείο πρωτογενής δημιουργία.
Θα είναι τεχνικά άρτιο, ανάλογα και με την μόρφωση του αντιγραφέα, άλλα δεν θα έχει την μαγεία που αποπνέει το αληθινό, το πρωτογενές δημιούργημα.
Η  έμπνευση  απουσιάζει σε τέτοια έργα.
Όσο τέλεια και να είναι η αντιγραφή, θα παραμένει πάντα ένα αντίγραφο.

Στην επιστήμη υπάρχουν δυο κατευθύνσεις, η απλή πράξη και η βασική έρευνα.
Στην ερευνητική διαδικασία απαιτείται απαραίτητα το στοιχείο της έμπνευσης.
Τότε μόνο ο ερευνητής επιστήμων μπορεί να δοθεί ολοκληρωτικά σαν εραστής στο αντικείμενό του.

Αλλά και στην πράξη ενίοτε απαιτείται το στοιχείο της έμπνευσης.

Για παράδειγμα στην αισθητική χειρουργική, ο χειρουργός είναι γιατρός, αλλά και καλλιτέχνης ταυτόχρονα.  

Ο αληθινός ερευνητής είναι αυθεντικός καλλιτέχνης, ο οποίος όταν ερευνά με έμπνευση θα προκύψει σίγουρα μια νέα πραγματικότητα ως προϊόν αυτής της έρευνας.
Αυτό αποκαλείται ανακάλυψη, κάτι που υπήρχε μέχρι τότε, αλλά βρισκόταν στην αφάνεια.
Ο δε άνθρωπος οδηγούμενος από μια ανώτερη δύναμη κατάφερε να το δει, να το ανά-καλύψει, να το φέρει στο φως της ημέρας και να το δώσει στην ανθρωπότητα για νέες εφαρμογές και πρόοδο της γνώσης.

Ο Δημόκριτος (460-370 π.χ) φιλόσοφος από τα Άβδηρα πίστευε ότι, η ύλη αποτελείται από αδιάσπαστα αόρατα στοιχεία τα άτομα.
Όμως απεδείχθη ότι, το συμπέρασμά του ήταν αληθές όσον αφορά την σύσταση  των υλικών σωμάτων.
Σχετικά με την δομή της ύλης όμως η επιστημονική έρευνα της Φυσικού Λίζα Μάισνερ και του Χημικού Ότο Χαν, απέδειξε ότι και το άτομο διασπάται.
Οι δυο επιστήμονες εργάστηκαν με πάθος και έμπνευση και πέτυχαν θεωρητικά την διάσπαση του πυρήνα του ατόμου. 
Η πίστη τους σ' αυτό που αναζητούσαν ήταν τόσο μεγάλη ώστε στην εποχή του Β! παγκοσμίου πολέμου  με μεγάλες  δυσκολίες και διώξεις πέτυχαν να εδραιώσουν την θεωρία της (σχάσης).

Μετά δε και την ανακάλυψη του Ενρίκο Φέρμι ο οποίος ανακοίνωσε ότι κατά τον βομβαρδισμό ατόμων ουρανίου με νετρόνια παράγονται άτομα μικρότερου ειδικού βάρους, το ενδιαφέρον τους αναζωπυρώθηκε και συνέχισαν την έρευνα με μεγαλύτερο ζήλο.

Η έμπνευση έρχεται στους καλλιτέχνες που έχουν πραγματική Αγάπη για το αντικείμενο της τέχνης τους. 
Χρειάζεται ορισμένη ατμόσφαιρα για να αναπτυχθεί και να λειτουργήσει η έμπνευση.
Μόνο η Αγάπη θεωρείται κατάλληλη ατμόσφαιρα που μπορεί να λειτουργήσει ένας σωστός καλλιτέχνης. 

Κάθε άνθρωπος έχει  μια ευαίσθητη χορδή, που αν την ακουμπήσει κατάλληλο ερέθισμα, ανοίγει διάπλατα η πόρτα της έμπνευσης. 
Αυτή η χορδή είναι κριμένη βαθιά στην εσωτερική δομή του ανθρώπου.
Αφυπνίζεται μόνο στον  κατάλληλο χώρο που βρίσκονται τα αντίστοιχα ερεθίσματα, που την διεγείρουν και ανταποκρίνεται. 

Ένα ταλέντο στην μουσική δεν θα διεγερθεί σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων.
Αλλά σε μια αίθουσα συναυλίας θα νοιώσει αντίστοιχη συγκίνηση.
Είναι η κατάλληλη συνθήκη για να ερεθισθεί εκείνη η χορδή μέσα του, που του προκαλεί διέγερση και τον οδηγεί σε μια άλλη πραγματικότητα αληθινής ελευθερίας.
Όταν βρεθεί μόνος του επηρεασμένος από το γεγονός στο οποίο μετείχε, μπορεί  να δημιουργήσει έργα με έμπνευση.

Ένα ταλέντο στην ζωγραφική θα νοιώσει μέσα του την ανάγκη να αποδώσει με  τέχνη, αυτό που βλέπει και του προκαλεί συγκίνηση.
Η αγνή φύση είναι ότι πιο οικείο υπάρχει για έναν πραγματικό καλλιτέχνη, αισθάνεται ΈΝΑ μαζί της. 
Η  όραση είναι το κανάλι που διοχετεύει το ερέθισμα της ομορφιάς στον εσωτερικό του κόσμο.  

Εν κατακλείδι η κατάσταση έμπνευσης είναι κατάσταση υπερβατική.
Ο άνθρωπος σε φάση έμπνευσης αναχωρεί  για μια άλλη πραγματικότητα, καθαρά ιδιωτική πιο ουσιαστική για την ύπαρξη.
Η συγκέντρωση προσοχής είναι απόλυτη στο αντικείμενο εργασίας, ξεχνάς ακόμα κι' αυτές τις φυσιολογικές ανάγκες.
Ανάγκες φαγητού, ύπνου, ξεκούρασης  κατά περίεργο τρόπο μειώνονται στο ελάχιστο.

Μέσα σ' αυτή την  πραγματικότητα αισθάνεσαι αληθινή ελευθερία, δημιουργηκότητα και αλήθεια, αποστρέφεσαι κάθε τι υλικό και φθαρτό με τον χρόνο.
Η έμπνευση μηδενίζει τον χρόνο.
Ο χρόνος εξαφανίζεται σε καθεστώς  έμπνευσης, ζεις απόλυτα στην φυσική πραγματικότητα εγκαταλείποντας  κάθε τι το συμβατικό.  

Στην προσευχή μιλάς με τον Θεό, όταν ο Θεός μιλάει σε σένα, αυτό είναι: (έμπνευση).   
  

ΕΔΏ και ΤΏΡΑ - Η ΑΠΟΛΥΤΉ ΑΛΉΘΕΙΑ.

Στην ανάπτυξη του ακόλουθου γραπτού βοήθησε αποτελεσματικά η γνώση των ιδεών του Έκχαρτ Τόλε από το βιβλίο του: 
Η Δύναμη του Τώρα.
Ακολούθως εκτίθεται ένα απόσπασμα σε βίντεο του ιδίου σχετικό με το θέμα της ανάρτησης.

(Σε περίπτωση σφάλματος, βάζετε το βέλος στο πάνω μέρος της οθόνης και πάτε κατ' ευθείαν στο You Tube.)

Γενική διαπίστωση.
Σήμερα οι άνθρωποι απανταχού στον πλανήτη Γη, βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους ή μερικής σύγχυσης, εκτός ελαχίστων ευτυχώς εξαιρέσεων.

Οι δε πολιτικοί που καλούνται να υπερασπίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να ρυθμίσουν τα οικονομικά και την άμυνα των κρατών. 
Eίναι άκρως διεφθαρμένοι και εξαρτημένοι ή εν πολλοίς ακόμη και ανίκανοι για ηγέτες. 
Αφού ότι κάνουν, είναι μόνο προς εξυπηρέτηση των  προσωπικών τους συμφερόντων ή και αλλότριων, ουδεμίαν πάντως σχέσην έχοντα,  με τον λαό και την χώρα που εκπροσωπούν.

Αγνοούν το απλό λαό που τους έδωσε την εξουσία, γαντζώνονται στις καρέκλες τους, δεν μπορούν να δουν τίποτε άλλο, παρά μόνο, ότι θα τους αποδώσει το μεγαλύτερο ατομικό κέρδος. Χωρίς καμία ευαισθησία για τον πόνο και τις ανάγκες των απλών ανθρώπων, που τους έδωσε την εξουσία.

Αλήθεια είναι ότι χρειάζεται σθένος,για να αντισταθείς στην φθορά της εξουσίας. 
Το χαρακτηριστικό  γνώρισμα της μη φθοράς από την εξουσία, ανήκει αποκλειστικά στους μεγάλους ηγέτες.

Η διαπίστωση της σημερινής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, οδηγεί στις ακόλουθες σκέψεις. 
Στα μεγάλα αδιέξοδα καλείται η Φιλοσοφία, ως πλέον αρμόδια, να βρει απαντήσεις και να προτείνει λύσεις, για την αντιμετώπιση του προβλήματος. 
Η φιλοσοφική σκέψη όμως δεν δίνει λύσεις άμεσα εφαρμόσιμες και εκτελεστές. 
Ο ρόλος της Φιλοσοφίας αυτός είναι εξ άλλου να μην δίνει παυσίπονα, αλλά να βρίσκει τις αιτίες των προβλημάτων και να προσφέρει οριστικές λύσεις. 

Προαπαιτούμενο θεωρείται η ύπαρξη κατάλληλης ποιοτικής παιδείας και ήθους.
Η εφαρμογή των λύσεων που προσφέρει η φιλοσοφική εξερεύνηση του προβλήματος, επιφέρει το ποθητό αποτέλεσμα και οδηγεί την ζωή των ανθρώπων σε ηρεμία και αληθινή δημιουργική ευτυχία. 

Αντί να μας πιάνει κατάθλιψη και πανικός από την καθημερινή κατάρρευση των παλιών δομών και αξιών γύρω μας, θα έπρεπε να αποδεχτούμε το γεγονός ως μέρος της εξελικτικής διαδικασίας.
Οι παλιές δομές καταρρέουν, η ζωή μας μπαίνει σε ανεπιθύμητη τροχιά και επικρατεί αβεβαιότητα για το αύριο,επειδή όλα όσα μας περιβάλλουν στηρίζονται σε παλιά πρότυπα ζωής που πήγαζαν από τον εγωκεντρισμό.
Αντί λοιπόν να αντιστεκόμαστε στο καινούριο που έρχεται, είναι προτιμότερο να αγκαλιάσουμε την αβεβαιότητα, που έτσι κι αλλιώς έχει γίνει κομμάτι της ζωής μας. 

Συγκεκριμένα : 

Όλα τα κοινωνικά φαινόμενα και οι διαδικασίες που διαδραματίζονται στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακολουθούν φυσικούς νόμους. 

Καθόσον πραγματοποιούνται μέσα στην παρούσα φυσική πραγματικότητα που υφίσταται στην υπάρχουσα εκδήλωση του κόσμου. 

Στη ζωή μας ο νους τεμπελιάζει και δημιουργεί νοητικά καταστάσεις που αναφέρονται στο παρελθόν ή στο μέλλον. Θα εξετάσουμε στη συνέχεια κατά πόσον οι δυο αυτές καταστάσεις είναι αληθινές. 

Μάλλον αν έχουν κάποια σχέση, με αυτό που συνήθως αποκαλούμε (πραγματικότητα) ή αποτελούν γενικότερα (ψευδαισθήσεις).

Σε αναδρομές στο παρελθόν ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια ενοχής και θάρρους. 

Τέτοιες σκέψεις όμως παράγουν πάντοτε αντίστοιχα συναισθήματα λύπης και απογοήτευσης. 

Αυτά όμως δεν παύουν να είναι αρνητικά συναισθήματα, που αφαιρούν από την ενεργητικότητα του ατόμου, το καθιστούν δέσμιο και εξαρτημένο από περιττές σκέψεις. 

Αντλούν ενέργεια από την ύπαρξη και το ΠΑΡΌΝ.

Όποια σκέψη οδηγεί, στο παρελθόν, αν δεν είναι διορθωτική, όπως είδαμε παραπάνω, θα είναι νοσταλγική, συναισθήματα άχρηστα που προκαλούν, όπως το λέει και η ίδια η λέξη, άλγος δηλαδή πόνο και επιθυμία να το ξαναζήσεις.

Πέφτουμε έτσι στο μέλλον, επιδιώκοντας την ευτυχία με διάφορους ενίοτε παραβατικούς της νομιμότητας τρόπους. 

Ο πλέον συνήθης απ’ αυτούς, ο πλέον άμεσος, είναι η απόκτηση υλικών αγαθών με έννομα ή ενίοτε και άνομα μέσα. Που νομίζουμε ότι θα μας φέρουν την πολυπόθητη ευτυχία.

Αντίθετα μάλιστα το κυνήγι υλικών αγαθών οδηγεί με ασφάλεια στην πλεονεξία, ένα θανάσιμο αμάρτημα. 

Ο μεγάλος Ηράκλειτος είπε: "εισέδυσα μέσα μου". 

«Εδιζησάμην εμεωυτόν». 

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος, που οδηγεί στην αληθινή ευτυχία, εκείνη την κατάσταση που σου χαρίζει μακαριότητα, θάρρος, δύναμη μοναδική, ηρεμία ακρίβεια στις δράσεις σου και απόλυτη αποτελεσματικότητα.

                                           

Θεωρούμε τώρα έναν ζυγό και ας αντιστοιχίσουμε το παρελθόν και το μέλλον, στους υποδοχείς των δυο βραχιόνων. Αν σε ένα από τα δυο τάσια, έχει μεγαλύτερο φορτίο, για παράδειγμα αν προτιμάμε την νοσταλγία, από το να σχεδιάζουμε διαρκώς το μέλλον, ο ζυγός δεν ισορροπεί. 

Η ισορροπία επέρχεται μόνο όταν αυτές οι δυο έννοιες αποκτήσουν την ίδια φόρτιση και την ίδια βαρύτητα, τότε ισορροπεί και όλη η πίεση μεταφέρεται στο σημείο στήριξης της οριζόντιας μπάρας του ζυγού.

Αυτό είναι και το ζητούμενο. 

Διότι όταν παρελθόν και μέλλον αποκτήσουν στον νου την ίδια βαρύτητα. 

Χάνουν το νόημά τους για την ύπαρξη και εξαφανίζονται από το προσκήνιο. 

Αλλά για να δούμε τη σημαίνει παρελθόν και μέλλον να αποκτήσουν την ίδια βαρύτητα, να έχουμε δηλαδή το ίδιο ενδιαφέρον τόσο για το παρελθόν όσο και για το μέλλον.

Το εγχείρημα αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. Αν όμως καταφέρουμε κάποτε να ισχύσει, έστω κατά προσέγγιση, τότε: Ο νους ισορροπεί αναγκαστικά στο παρόν και αποσύρεται ελευθερώνοντας χώρο για δράση. 

Δράση που να ικανοποιεί μόνο ανάγκες του παρόντος. 

Την στιγμή της ισορροπίας η οντότητα του, θα νοιώσει τελείως διαφορετικά. Ο άνθρωπος θα νοιώσει ολόκληρος και όχι μοιρασμένος μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Θα ζει στο απόλυτο παρόν ελεύθερος πλήρης, με την καρδιά του γεμάτη αγάπη για τα πάντα. 

Τυχερός, όποιος έχει νοιώσει ανάλογες καταστάσεις, που είναι η αποκάλυψη της μόνης αλήθειας, στιγμές γεμάτες αγιοσύνη.

Τέτοια συναισθήματα νοιώθουν οι άνθρωποι όταν το μικρό "εγώ" γίνεται "εμείς" στα επιτυχημένα ζευγάρια των ανθρώπων. 

Σ' αυτά τα ζευγάρια ο συντονισμός των πράξεών τους είναι αυτόματος, όπως ακριβώς προβλέπεται από την  Φύση. 

Με άλλα λόγια, η κατάσταση εδώ και τώρα, είναι κατάσταση υπερβατική, υπερβαίνουσα δε κάθε ζεύγος αντιθέτων, μας οδηγεί κατ' ευθείαν στην αρχή της δημιουργίας. Από οντολογική άποψη αυτό συμβαίνει, πριν γίνει οποιοσδήποτε χωρισμός και διάσπαση της αρχέτυπης ουσίας. Όταν τα πάντα είναι ακόμα ΈΝΑ, πριν τη γέννηση και αυτού τούτου του Λόγου. 

Στο πανάρχαιο αρχέτυπο σύμβολο του (σταυρού), το σημείο που ενώνονται οι δύο ευθείες συμβολίζει την κατάσταση "εδώ και τώρα". Η οριζόντια ευθεία δημιουργείται με τα χέρια σε έκταση και η κατακόρυφη από την ορθή στάση του σώματος, καθώς συμπίπτει με την διεύθυνση του πεδίου βαρύτητας. 

Στο νοητό σημείο συνάντησης των δυο ευθειών. 
Το μεν ΕΔΏ γίνεται απεραντοσύνη και συμβολίζεται με την έκταση των χεριών, σαν να τείνει να αγκαλιάσει ο άνθρωπος ολόκληρο το σύμπαν.
Το δε  ΤΏΡΑ γίνεται αιωνιότητα και συμβολίζεται με την όρθια στάση του σώματος, καθώς συμπίπτει με την κατεύθυνση του πεδίου βαρύτητας, που είναι κάτι αιώνιο.
Δεδομένου ότι το πεδίο βαρύτητας  είναι ο αιώνιος νόμος παγκόσμιας έλξης στην παρούσα εκδήλωση, προσαρμοσμένος στην περίπτωση του πλανήτη Γη.

Αυτή είναι η μεταφυσική ερμηνεία του συμβόλου σταυρός. 

Ο άνθρωπος χωρίς να το συνειδητοποιεί λόγω της μεταφυσικής αξίας του συμβόλου του (σταυρού).
Σαν σύμβολο δεμένο άρρηκτα με την ίδια του την ύπαρξη.
Κυριαρχεί μέσα στον νου του και τον χρησιμοποιεί συμβολικά σε μια σειρά από γεγονότα και έννοιες, από την ίδια την ζωή. 
Λόγω αυτής της προϊστορίας του συμβόλου η χριστιανική θρησκεία καθιέρωσε εύκολα τον σταυρό ως σύμβολο πίστης.  
Φαινομενικά βέβαια  λόγω της σταύρωσης του Ιησού.

Προτείνω συνεπώς μια απλή πρακτική. Να αποφεύγουμε ήρεμα και όχι να αντιμαχόμαστε εν γένει τις σκέψεις, που μας οδηγούν στο παρελθόν ή στο μέλλον. 

Αφήνοντας την ήρεμη παρατήρηση να λειτουργεί ελεύθερα. 

Τότε και μόνο οι δράσεις μας θα ικανοποιούν με ακρίβεια, μόνο ανάγκες την παρούσης στιγμής. 

Τότε και μόνο η ύπαρξη επιτελεί σωστά τον ρόλο της, απουσία του νου.

Κάθε άλλη κατάσταση παραμονής της σκέψης στο παρελθόν ή στο μέλλον συνεπάγεται απώλεια ενέργειας. 

Η οντότητα παρασύρεται από την σκέψη και απέχει από την αλήθεια του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ. 

Όταν πετύχουμε την υπέρβαση του νου, ολάκερη η ύπαρξη θα ζει μονίμως στο ΕΔΏ και ΤΏΡΑ. 

Θα έχουμε υπερνικήσει τότε κι αυτόν τον φόβο του θανάτου, που είναι το μοναδικό φρένο στην ολοκληρωτική απελευθέρωση και ευτυχία.

Κατάσταση ισοδύναμη με θέοση. 

Στην κατάσταση αυτή ανήκουν εκείνες οι οντότητες που ρυθμίζουν τις τύχες των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη Γη.

Οντότητες που ταυτίζονται ακριβώς με την αλήθεια της ύπαρξης. 

Είθε αυτοί οι Άνθρωποι – Θεοί, όπου υπάρχουν, να ενώσουν την θέλησή τους ενάντια στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. 

Της εκμετάλλευσης των λαών, από τους οικονομικά ισχυρούς.

Ο θεός Απόλλων είναι το σύμβολο αρμονίας και πλήρους ισορροπίας όλων των δυνάμεων σε όλη την εκδήλωση και κυρίως μέσα μας. 

Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται στην κατάσταση του απόλυτου ΤΏΡΑ. 

Τελειώνει αυτή η μελέτη με την παρουσίαση ενός μεγάλου μύστη του Όσσο που μας δίνει Δέκα μη Εντολές δικής του έμπνευσης. 

Όταν τελειώνει το βίντεο αναγράφονται κάποιες επιλογές άλλων.

Όλα αυτά τα στιγμιότυπα βίντεο παρουσιάζουν πνευματικό ενδιαφέρον. 

Είναι τέτοια η μέθεξη που συνεχίζεις να ρουφάς την γνώση, που προσφέρουν, χωρίς να το συνειδητοποιείς άμεσα.     

ΕΊΝΑΙ και Κόσμος - Χάος και Τάξη.

Τα δυο ζεύγη  του τίτλου ακουμπάνε το ένα στο άλλο, με την εφαρμογή του νόμου της (ομοιότητας) των πάντων.
Ανάλυση της ουσίας του πρώτου και του δεύτερου ζεύγους έχει γίνει εδώ σε αναρτήσεις με τους αντίστοιχους τίτλους. 

Σχετικά με το ζεύγος, Χάος και Τάξη έχει γίνει ικανοποιητική αναφορά στην (ανάρτηση),
"Ο ρόλος της Ζωής στην δημιουργία του Κόσμου".
Στο ζεύγος ΕΊΝΑΙ και Κόσμος αναφέρομαι στο γεγονός της (εκδήλωσης) συνολικά του Άδηλου σε Δήλο, Κόσμο.

Εδώ σ' αυτή την ανάρτηση επιχειρείται να φωτιστεί το όλο θέμα της εκδήλωσης υπό το φως του νόμου της ομοιότητας. 
Ο νόμος αυτός είναι κοσμικής ισχύος και υπεισέρχεται σε όλη την έκταση της δημιουργίας από φαινόμενα γαλαξιακής κλίμακας μέχρι γήινα.

Στον Ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς υπείρχε η εξής επιγραφή: 
Ο Άναξ ου το μαντείο έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει, ουδέ κρύπτει αλλά σημαίνει. 
Μετάφραση: Ο θεός Απόλλων το οποίου το μαντείο βρίσκεται στους Δελφούς, δεν λέει ούτε κρύβει, μόνο επισημαίνει την αλήθεια δείχνοντας σημεία.

Δηλαδή η Φύση είναι ανοιχτό βιβλίο μάθετε να το διαβάζετε και να αποκαλύπτετε την αλήθεια για την δομή της και για την λειτουργία των νόμων εντός αυτής.

Εάν εφαρμόσουμε τον νόμο της ομοιότητος των φαινομένων στα δυο ζεύγη που αναφέρθηκαν στον τίτλο.
Θα διαπιστώσουμε ότι η αλήθεια του ενός συνεπάγεται την αλήθεια του άλλου.

Θα εξετάσουμε κατ' αρχήν κατά πόσον είναι ομοειδή τα σκέλη των δυο ζευγών.
ΕΊΝΑΙ-Χάος.
Το ΕΊΝΑΙ το απαρέμφατον, το αναλλοίωτο, το αμετάβλητο, ομοιάζει με το Χάος, ως προς την μη ύπαρξη νόμων.
Δεν υπάρχουν νόμοι  παρά μόνο αβεβαιότητα. 
Μόνο όταν εκδηλωθεί το ΕΊΝΑΙ, εμφανίζονται οι νόμοι που διέπουν την ύλη.
Όλες οι δυνάμεις βρίσκονται σε σπερματική μορφή εντός του ΕΊΝΑΙ, έτοιμες να εκδηλωθούν.

Οι δυο έννοιες ΕΙΝΑΙ και (Χάος) είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος όμοιες, με μόνη διαφορά ότι το Χάος έχει εκδηλωθεί ήδη, ως αντίθετο της Τάξης μέσα στα πλαίσια των αντιθέτων της εκδήλωσης.

Τάξη-Κόσμος.
Τάξη σημαίνει παρουσία νόμων αλλά και Κόσμος σημαίνει το ίδιο, εξ ου και το όνομα Κόσμος που σημαίνει στολίδι=ομορφιά= αρμονία= ύπαρξη νόμων.

Αν τώρα συγκρίνουμε τα δύο ζεύγη υπό  τον νόμο της ομοιότητας των πάντων, θα αναδειχθεί ο οντολογικός ρόλος και η αξία τους. 
Πρώτα θα αναδειχθεί  η ακολουθητέα σειρά, δεδομένου ότι,  από το ζεύγος ΕΊΝΑΙ και Κόσμος προέρχεται το άλλο ζευγάρι Χάος και Τάξη.  

Ταυτόχρονα με την εκδήλωση του ΕΙΝΑΙ σε Κόσμο δημιουργούνται ο χώρος και ο χρόνος τα οποία είναι συστατικά της συνείδησης.

Μεμονωμένα τα δυο στοιχεία χώρος και χρόνος δεν υπάρχουν μέσα στην εκδήλωση παρά μόνο ως (Χωροχρόνος). 
Η επιστήμη της Φυσικής εκλαμβάνει τα στοιχεία Χώρου και Χρόνου φαινομενικά μεμονωμένα για την μελέτη της κίνησης. 
Αλλά και σ' αυτή την περίπτωση είναι φαινομενικά χωρισμένα , καθ'όσον:
Στον βασικό τύπο για παράδειγμα που υπολογίζεται η ταχύτητα ενός κινητού στην ομαλή κίνηση (ταχύτητα, υ=Διάστημα,S/χρόνος,t), υπεισέρχονται και τα δυο μεγέθη χώρου και χρόνου. 

Στην ανάρτηση Χωρόχρονος και (Συνείδηση) αποδεικνύεται ότι ο Χωρόχρονος και η Συνείδηση συμπίπτουν σαν έννοιες.

Οι ήχοι ξεπηδούν μέσα από την σιωπή και σ' αυτήν ξανασβήνουν.
Τα γεγονότα διεξάγονται μέσα στον χώρο και εκεί απορροφούνται πίσω ξανά.
 Καντ διετύπωσε την πρόταση ότι ο χώρος και ο χώρος είναι τύποι της νόησης.
Στην Κβαντομηχανική αποδεικνύεται ο κόσμος είναι ένα (ολόγραμμα) κατασκεύασμα του Νου.

Ο κόσμος ολόκληρος οφείλεται στην παρατήρηση από τον άνθρωπο και χωρίς αυτόν δεν υπάρχει.
Φαίνεται λοιπόν ότι ο κόσμος έγινε χάριν του ανθρώπου, αυτό υποστηρίζει  και η (Ανθρωπική Αρχή).  

Στην εκδήλωση του ΕΙΝΑΙ σε Κόσμο εμφανίζονται οι μορφές.
Ο άνθρωπος νομίζει ότι γνωρίζει τον κόσμο επειδή  θεωρεί ότι ο κόσμος είναι οι μορφές.
Ταυτίζεται ψυχολογικά με τις μορφές και χάνει την ουσία του κόσμου.
Επειδή δε οι μορφές συνεχώς μεταβάλλονται εισέρχεται μέσα του ο φόβος  για την δική του μορφή.
Ο φόβος αυτός αργά ή γρήγορα γίνεται φόβος Θανάτου και προκαλεί διαστρέβλωση στην θέαση του κόσμου. 

Ο φόβος δεν έχει λόγο ύπαρξης στον άνθρωπο που ο πυρήνας σύνθεσής του είναι η Αγάπη.
Ο φόβος είναι φανταστικό είδος και σαν τέτοιο πρέπει, να εκληφθεί από τον άνθρωπο, για να σταματήσει, να τον επηρεάζει.  
Ο φόβος Θανάτου μαζί με την ερωτική επιθυμία κατευθύνουν την πορεία του ανθρώπου μέσα στην ζωή 
   
     

Ο Ρόλος της Ζωής στην δημιουργία του κόσμου.

Προκειμένου να ασχοληθεί κανείς με την  μελέτη του ρόλου της Ζωής στην δημιουργία του κόσμου, θα πρέπει πρώτα, να ορισθεί τι είναι Ζωή.
Σαν πρόλογο λέω:
Απλά Ζωή είναι ότι κινείται, αλλάζει θέση στον χώρο, με δαπάνη δικής του ενέργειας, υπό τον έλεγχο της Φυσικής νομοτέλειας.

Στην βιολογία στο σχολείο είχαμε, μάθει τον ορισμό ζωής ως ένα σύνολο βιολογικών λειτουργιών.

Παράδειγμα η αμοιβάδα.
Μονοκύτταρος ζων οργανισμός που κατέχει τις εξής λειτουργίες Ζωής.
Αφομοίωση λήψη τροφής  -Ανομοίωση αποβολή περιττωμάτων-Πολλαπλασιασμός με διχοτόμηση- Αντίδραση στους ερεθισμούς του περιβάλλοντος-Κίνηση με ψευδοπόδια.

Εδώ θα μας απασχολήσει κυρίως ο άνθρωπος, διότι βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας των ζώντων οργανισμών.
Έχει προικισθεί με το τελειότερο όργανο της δημιουργίας που λέγεται εγκέφαλος.
Επομένως η Φύση έχει εξαντλήσει στην δομή του, κατά προσέγγιση,  όλο το σχέδιο δημιουργίας ζωής.

Στην ακόλουθη φωτογραφία ένας άντρας και μια γυναίκα πίνουν νερό από την ίδια πηγή την ίδια στιγμή.
Η αίσθηση του νερού και της επαφής σωμάτων είναι συμβολική και άκρως αισθησιακή και πρωταρχική.
Το θέμα στην φωτογραφία συμβολίζει:
Την εκδήλωση του Όντος σε αντίθετα.
Την Ενότητα των πάντων.
Με την παρουσία της συνδετικής δύναμης του νερού.
Συμβολίζει τον αισθησιασμό της επιστροφής στην πηγή της Δημιουργίας.  

                 

Ο αισθησιασμός μιας γυναίκας είναι η πηγή απ' όπου αναζωογονείται το πνεύμα του άντρα. 

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος από το υλικό που λέγεται Αγάπη. 
Σαν υλικό σώμα ο άνθρωπος κατέχει όλες τις ιδιότητες και νόμους που διέπουν την ύπαρξη ύλης.
Ο υλικός κόσμος όμως διέπεται από τον 1ο Νόμο της εκδήλωσης,  που είναι η Ενότητα.
Αλλά η ενότητα πηγάζει από την Αγάπη.

Να γιατί λέμε ότι το υλικό με το οποίο έχει χτιστεί ο άνθρωπος είναι η Αγάπη. 

Αφού το υλικό μέρος του ανθρώπου υπακούει στον γενικό νόμο της Ενότητας, που διέπει την υλική δημιουργία.
Η δε Ενότητα πηγάζει από την Αγάπη.
Έπεται ότι ο άνθρωπος σαν υλικό σώμα, πηγάζει κι αυτός από την ίδια ουσία.


Από την Φυσική και συγκεκριμένα από τον κλάδο που λέγεται θερμοδυναμική προκύπτει ότι:
Ζωή είναι η δημιουργία τάξης μέσα στο χάος.
Υπάρχουν δυο καταστάσεις μέσα στο εκδηλωμένο ΕΊΝΑΙ.
Η Τάξη και το χάος.
Τάξη καλείται η κατάσταση της ύλης στην οποία ισχύουν μόνο νόμοι της Φυσικής.
Χάος καλείται η περιοχή εκείνη της δημιουργίας όπου δεν ισχύει κανένας άλλος νόμος εκτός από τον νόμο των πιθανοτήτων.
Ισχύει μόνο η πιθανότητα να συμβεί κάτι.
Ενώ στην περιοχή της Τάξης ισχύει η αρχή αιτιότητας, που σημαίνει.
Αίτιο και αποτέλεσμα συνδέονται  άρρηκτα μέσω ενός φυσικού νόμου.  
Εξαρτάται δε από το είδος του φαινομένου και την κατάσταση της ύλης,  η μορφή του νόμου που θα διέπει  την σχέση αιτίου -αποτελέσματος.

Στην ομαλή κίνηση για παράδειγμα ισχύουν οι νόμοι της κινητικής που συνδέουν τα μεγέθη, ταχύτητα(v)-διάστημα(S) - χρόνος(t). 
Νόμος (S=v.t).
Διάστημα=ταχύτητα.επί χρόνο.
Επιταχυνόμενη κίνηση.
Ή επιτάχυνση(γ)-δύναμη(F)- μάζα σώματος(m). 
Nόμος (F=m.γ).
Δύναμη=μάζα επί επιτάχυνση.

Ενώ στο χάος ισχύει  η αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg.
Σύμφωνα με την οποία το σφάλμα που γίνεται στην μέτρηση της  θέσεως ενός ηλεκτρονίου, σε σχέση με το σφάλμα που γίνεται κατά την ταυτόχρονη μέτρηση της ορμής του ηλεκτρονίου. 
Ισχύει η ανισότητα: 
Δχ.Δp (μεγαλύτερο ή ίσον του)  h/2π.
Όπου Δχ το σφάλμα στην μέτρηση της θέσης και Δp το σφάλμα στην μέτρηση της ορμής του ηλεκτρονίου, h = σταθερά δράσεως του Plank και π=3,14, η ημιπεριφέρεια ενός κύκλου. 

Με άλλα λόγια εφ' όσον το γινόμενο των δυο σφαλμάτων πρέπει να μένει μεγαλύτερο ή ίσον μιας σταθεράς τιμής, εν προκειμένω του h/2π.
Οι δυο όροι του γινομένου θα μεταβάλλονται αντίστροφα.
Συνεπώς ότι κερδίζουμε σε ακρίβεια στην θέση, το χάνουμε στην ακρίβεια προσδιορισμού της ορμής και αντιστρόφως. 

Η ζωή επιφέρει Τάξη μέσα στο χάος.
Διότι συγκεντρώνει υλικά από το περιβάλλον που βρίσκονται σε πλήρη αταξία, δηλαδή χάος. 
Χτίζει ένα σώμα, στο οποίο τα δομικά στοιχεία βρίσκονται  σε πλήρη τάξη. 
Στην Θερμοδυναμική  η Τάξη αντιστοιχεί στην λεγόμενη "αρνητική εντροπία" η δε Αταξία αντιστοιχεί στην "θετική εντροπία".
Μια οβίδα για παράδειγμα αποτελείται από κράμα μετάλλων και πυρίτιδα σε πλήρη τάξη.  
Μετά την έκρηξη όλα αυτά τα υλικά διασκορπίζονται στο περιβάλλον σε τυχαίες θέσεις, δηλαδή σε πλήρη αταξία και χάος.
Το ίδιο συμβαίνει με έναν ζώντα οργανισμό.

Εν όσο ζει διατηρεί και αποκαθιστά εν μέρει κάποια τάξη στα μόριά του.
Ο βαθμός αναπλήρωσης των κυττάρων  εξαρτάται άμεσα από την ηλικία του ανθρώπου.
Όταν όμως πεθάνει,  τα υλικά επανέρχονται στο περιβάλλον σε τυχαίες θέσεις.  
Ήτοι με όρους θερμοδυναμικής:
Ζωή--->Αρνητική Εντροπία, 
Θάνατος--->Θετική Εντροπία.   

Χωρίς Ζωή δεν υπάρχει κίνηση, χωρίς κίνηση δεν λειτουργεί το Γίγνεσθαι.
Χωρίς Γίγνεσθαι απουσιάζει τελείως και η πληροφορία και χωρίς πληροφορία δεν υπάρχει Συνειδέναι.
Δεν υπάρχει αποδέκτης αυτού, που γίνεται, γιατί δεν γίνεται τίποτα.
Δηλαδή απουσία ολοκληρωτική κίνησης και συνεπώς απουσία (συνείδησης). 

Η Συνείδηση όμως συνδέεται άμεσα με τον χωρόχρονο.
Χωρίς (χωρόχρονο) ανατρέπεται όλη η εκδήλωση.

Συνεπώς η Ζωή σχετίζεται άμεσα με τον χωρόχρονο, άρα  σχετίζεται με την ίδια την εκδήλωση.

Η Ζωή με άλλα λόγια είναι απαραίτητη προϋπόθεση και σκοπός, για να υπάρξει ο κόσμος. 

Δεδομένου δε ότι φορέας της συνείδησης είναι κυρίως ο (άνθρωπος).
Ο άνθρωπος μέσω των αισθήσεων κατόπιν επεξεργασίας από τον εγκέφαλο, προσφέρει στο ΟΝ  την δυνατότητα να απόκτησης αυτοσυνείδησης του ίδιου του Όντος.
Θα λέγαμε ότι η εκδήλωση ολόκληρη έγινε χάριν του Ανθρώπου. (Ανθρωπική Αρχή) .

Σε μια άλλη ανάρτηση με τίτλο ("ΌΡΑΜΑ) για μια αυθεντική Παγκοσμιοποίηση", δίνω την αυθεντική κατά το βίωμα μου φύση του ανθρώπου.
Η νέα αυτή οπτική της δημιουργίας του κόσμου ανασύρει από την θεωρία ακόμα μια φορά την ιδέα της Ανθρωπικής Αρχής.