Η Παγκόσμια έλξη, η Βαρύτητα και ο Έρωτας είναι τρεις δυνάμεις με κοινή προέλευση την οντολογική αρχή του Κόσμου.

                               
                                          Οι πρώτες στιγμές της Δημιουργίας

Η εικόνα παρουσιάζει συμβολικά τις πρώτες στιγμές της Δημιουργίας. 

Ο χρόνος εδώ είναι συμβατικός διότι είναι γνωστό από την θεωρία της σχετικότητας του Einstein, ότι απόλυτος χρόνος δεν υπάρχει, μόνο χωροχρόνος λογίζεται.

Στην ανωτέρω εικόνα απλά συμβολίζεται με χρονικές μονάδες, για να ξεχωρίσουν τα γεγονότα.

Σε τρεις διακριτές φάσεις είναι δυνατόν να χωρισθεί η δημιουργία του κόσμου από οντολογική θεώρηση.
Με αφετηρία την έντονα φωτισμένη σαν Ήλιο περιοχή αριστερά  που παριστάνει την αρχική άμορφη μάζα-ενέργεια.
Συνεχίζουμε με την πολύχρωμη περιοχή που συμβολίζει  την δημιουργία ύλης. 
Τέλος δεξιά συμβολίζεται η δημιουργία του σύμπαντος κόσμου συμπεριλαμβανομένης και της Ζωής. 

Αλλά τα γεγονότα στις τρεις αντίστοιχες φάσεις δημιουργίας συνέβησαν  μέσα στον  χώρο, συνεπώς αυτά τα στιγμιότυπα είναι συμβάντα στον χωροχρόνο. 

(Οντολογική) ερμηνεία της εικόνας.

Στην αρχή ήταν μια άμορφη (μάζα) σφύζουσα από ενέργεια. 

Ακολούθησε η εκδήλωση με ένα πρώτο σπάσιμο της ενιαίας αχανούς μάζας σε δυο κομμάτια. 

Η πρώτη διάσπαση του ενιαίου όντος

Εμφανίζεται τότε η νοσταλγία της επανένωσης, στην Ελληνική γλώσσα η έννοια εκφράζεται με την φράση: 
Αχ πότε!

Εισάγεται έτσι η έννοια του χωροχρόνου στην εσωτερική δομή της ύπαρξης και αναδεικνύεται η διατήρηση της Ενότητας στην ολοκληρωμένη  εκδήλωση.

Ο Ηράκλειτος παρατηρεί την Δημιουργία από την σκοπιά της απουσίας του απόλυτου χρόνου. 

Με άλλα λόγια Ηράκλειτος και  Einstein συμβαδίζουν στις απόψεις τους περί την ανυπαρξία  απόλυτου χρόνου. 
Γι αυτό η Φύση δεν έχει προβλέψει να εξοπλίσει τα ζώα και ιδίως τον άνθρωπο με ειδικό αισθητήριο όργανο, για τον χρόνο.
Τι να το κάνει αφού ο χρόνος είναι ενσωματωμένος μέσα στην ύπαρξη.   

Η σχετική ρήση του Ηράκλειτου είναι η εξής:

(Μετάφραση του αρχαίου κειμένου της παρακάτω εικόνας).

Αυτόν εδώ τον κόσμο που είναι ίδιος για όλες τις νοήμονες υπάρξεις, ούτε κάποιος Θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε, αλλ' ήταν από πάντα, είναι και θα είναι αιώνια φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο,

Σ' αυτή την φράση περιέλαβε όλη την σύγχρονη κοσμολογία, συν τις απόψεις της θεωρίας της σχετικότητας περί χρόνου του Einstein.

Δεν μιλάει για καμία αρχή του κόσμου, αλλά καταργεί τον απόλυτο χρόνο με την λέξη, αεί, δηλαδή, πάντα.

Μια είναι η αιτία το κόσμου:
Γενεσιουργός αιτία είναι η ενέργεια που μεταστοιχειούται στις διάφορες μορφές της ύλης, στερεά-υγρή και αέρια, βάσει της γνωστής σχέσης του Einstein, περί ισοδυναμίας ενέργειας και ύλης:

Ε=mc2, ---> όπου Ε η ενέργεια που μεταστοιχειούται, m η μάζα της προκύπτουσας ύλης και c η ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο. 

  
Στις σκέψεις του Ηράκλειτου σύμφωνα πάντα με την θεωρία της σχετικότητας, θα περιληφθεί εδώ και η δυναμική άποψη του κόσμου τούτου. 
Ήτοι οι δρώσες δυνάμεις που τον θέτουν σε κίνηση.

Αυτό ακριβώς, που επιχειρείται με την διατύπωση του τίτλου αυτής της ανάρτησης.  

Παγκόσμια έλξη, η (δυναμική) του σύμπαντος που διέπει Γαλαξίες, μαύρες οπές, αστρική σκόνη τα πάντα μέσα στο Σύμπαν.
  

Βαρύτητα, η (δύναμη) με την οποία έλκονται, οι πλανήτες από τα άστρα,και τέλος και κυρίως αυτό, η έλξη που κρατάει τα τα σώματα επάνω στους πλανήτες.
Ήτοι η βαρύτητα είναι μια εξειδίκευση του νόμου της Παγκόσμιας Έλξης.
Δηλαδή ο νόμος της Παγκόσμιας Έλξης είναι ο μόνος νόμος, που ελέγχει ολόκληρο  το Σύμπαν. 

Έρωτας δυναμική της ζώσας ύλης.

Η δυναμική της ίδιας της Ζωής, βρίσκεται κάτω από τον έλεγχό της δυναμικής του Έρωτα.
Έρωτας εκδηλώνεται ως η ελκτική δύναμη μεταξύ δυο ζώντων όντων αντιθέτου φύλου. 
Ο Έρωτας με βάση τον ανωτέρω συλλογισμό για την Βαρύτητα είναι κι αυτός μια εξειδίκευση του γενικού νόμου της Παγκόσμιας Έλξης για την ζώσα ύλη. 

Ο Έρωτας θεωρείται το απόλυτο κίνητρο, στο οποίο ανάγονται τελικά όλα τα επί μέρους  κίνητρα.  
Η Αγάπη είναι κατ' ανάγκην η βάση του Έρωτα.
Όταν ο Έρωτας συνοδεύεται με οργασμική λειτουργία, είναι η μεγαλύτερη υπόδειξη της Φύσης για την αλήθεια στην Ζωή.

-Ο πλήρης Οργασμός είναι ένας Θάνατος,  

-ο θάνατος  του   «εγώ»

-Ο πλήρης Οργασμός είναι μία

 Γέννηση.

-Η Γέννηση μιας νέας Ζωής.

-Ο πλήρης Οργασμός είναι Ζωή.

-Ο οργασμός, όπως και ο θάνατος, όπως και η γέννηση,

-είναι το σπάσιμο του αυγού.

-Το αληθινό οργασμικό σεξ είναι πολύ παρόμοιο   με τον θάνατο του «εγώ».
-Την ίδια στιγμή τα άτομα βιώνουν την ίδια την έκσταση, εκείνην την  συνθήκη όπου:  

-Δεν υπάρχει το "εγώ", διότι έχει μεταπέσει στο "εμείς".

-Σκέτο Σεξ είναι κατάσταση ζωώδης, όταν όμως το Σεξ καλύπτεται από Αγάπη,  είναι ο ζητούμενος συνδυασμός για τον άνθρωπο.

- Η σεξουαλική ή οργασμική απόκριση είναι μία από τις πιο ισχυρές δυνάμεις στον πλανήτη.

Η δύναμη της βαρύτητας δεν συμπεριλαμβάνεται στα κίνητρα της Ζωής. 
Διότι είναι πάντα παρούσα και συντελεί μόνο στην διαμόρφωση του μυικού ιστού του ανθρώπινου σώματος.

Όλες οι δραστηριότητες των ανθρώπων και των ζώων έχουν κατά βάθος ως μοναδικό κίνητρο των Έρωτα.  
Αλλά για να έχουν ελευθερία στις ερωτικές τους επιδόσεις προηγείται η επιβίωση.

Η επιβίωση είναι απαραίτητη προϋπόθεση της ερωτικής λειτουργίας,  κάθε ζωντανού όντος πάνω στον πλανήτη Γη.
Υποθέτω ότι, το αυτό ισχύει γα την Ζωή, όπου αυτή υφίσταται  μέσα σ' ολόκληρο  το σύμπαν .

Η αιτία ύπαρξης  όλων των  ανωτέρω δυνάμεων, που συνιστούν την γενικότερη δυναμική της Φύσης είναι κοινή.

Είναι η τάση επανάκαμψης στην πηγή των πάντων, που υπάρχει και διατηρείται πίσω από την όλη εκδήλωση, με την μορφή της Ενότητας των πάντων. 
Η Ενότητα είναι το υπόβαθρο του κόσμου και παρέμεινε ισχύουσα, όταν το ΟΝ αναγκάστηκε να εκδηλωθεί, γιατί αυτή ήταν η φύση του.

Η Φύση έχει καταλήξει στην ύπαρξη Ζωής και συγκεκριμένα της έλλογης με την μορφή του ανθρώπου για ένα και μόνο λόγο.

Την ανάδειξή και συνειδητοποίηση του μεγαλείου της μέσω αυτού τούτου του (ανθρώπου). 
Ώστε τέλος δια του (ανθρώπου) επίσης να επιτευχθεί τελικά και συνειδητοποίηση της ίδιας της Φύσης.  

Η αυτογνωσία του ανθρώπου οδηγεί  στην επίτευξη συνειδητότητας και από την  ίδια την Φύση επίσης.

Ο Σωκράτης που είχε αντιληφθεί, τι συμβαίνει σ' αυτόν τον κόσμο,  είχε μεταξύ άλλων συχνά αναφερθεί  στο περίφημο:

Γνώθι  σ' αυτόν, τουτέστιν γνώρισε τον αληθινό εαυτό σου. 

Η Φύση δηλαδή αποφάσισε να δημιουργήσει τον άνθρωπο, ως υπεύθυνο εκπρόσωπο της ίδιας της Φύσης στην Ζωή.
Με σκοπό  να συνειδητοποιήσει τον λόγο της εκδήλωσής της σε κόσμο.

Ο λόγος αυτός  ήταν ένας και μοναδικός, η απόκτηση Αυτογνωσίας του ανθρώπου.
Με σκοπό να  μεταβιβάσει αυτή την εμπειρία, σε χρόνο μηδέν, κατ' ευθείαν στην ίδια την Φύση με την οποία ταυτίζεται.

Αν συνειδητοποίησει ο άνθρωπος τον μοναδικό ρόλο, που του αναθέτει η Φύση σ' αυτή την Ζωή, θα πάψουν αυτομάτως τα μίση και οι πόλεμοι μεταξύ λαών και ανθρώπων.

Θα σέβεται ο ένας τον άλλον, σαν να είναι ο ίδιος ο εαυτός του.

Θα συνεχίσει να εργάζεται με την δεξιότητα και το ταλέντο, που του χάρισε η Φύση,  πάντα σε αρμονική συνεργασία με τους άλλους, για το καλό των άλλων ανθρώπων.

  

Η παιδεία αποτελεί, το θεμέλιο της πνευματικής υπόστασης μιας κοινωνίας.

  (Η παιδαγωγική Αγάπη που εκπέμπει ο δάσκαλος, ενεργεί ως μαγνήτης έλξης της προσοχής εκ μέρους των μαθητών)

       Η παιδεία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κοινωνικής αγωγής και του ήθους των ανθρώπων.
Αναφέρεται στην καλλιέργεια της προσωπικότητας ενός ανθρώπου σε όλους τους τομείς: 
Πνευματικό, ηθικό, σωματική αγωγή, κουλτούρα, μόρφωση.
 Η ευγένεια, η αλληλεγγύη, η εργατικότητα, το ενδιαφέρον για τον πλησίον, η Αγάπη για την πατρίδα όλα εξαρτώνται από την (παιδεία) των ανθρώπων μιας κοινωνίας.
Με άλλα λόγια η παιδεία παίζει τον ρόλο θεμελίων του οικοδομήματος, που λέγεται κοινωνία.
 Όσο πιο γερά είναι τα θεμέλια, που έχει το οικοδόμημα, τόσο πιο αποτελεσματικά  αντιστέκεται στα Ρίχτερ των κοινωνικών ταραχών και τέλος αυτών τούτων των σεισμών.

Όποια δήποτε κοινωνία στον κόσμο ανανεώνεται συνεχώς με τον νέο πληθυσμό που εισέρχεται στην Ζωή.
Σ' αυτόν τον νέο πληθυσμό  κάθε κοινωνία  βασίζει τις ελπίδες της για εξέλιξη και βελτίωση της ποιότητας Ζωής.   
Η παιδεία που αποκτούν οι νέοι διαμορφώνεται στα τρία στάδια του βίου τους. 
Αυτά είναι, η  οικογένεια-το σχολείο και τέλος η κοινωνία.
Εδώ θα ασχοληθούμε με το θέμα της εκπαίδευσης καθ' αυτής.

Αυτή περιλαμβάνει την στοιχειώδη την γυμνασιακή και τέλος την πανεπιστημιακή εκπαίδευση. 
Οι δυο πρώτες βαθμίδες (εκπαίδευσης) δηλαδή η δημοτική και η γυμνασιακή θεωρούνται οι πιο κρίσιμες για την περαιτέρω ανάπτυξη του νέου ανθρώπου.
Το ανθρώπινο υλικό πάνω στο οποίο επιχειρούν οι δύο πρώτες βαθμίδες είναι ακόμα εύπλαστο. 
Οπότε μπορεί  να πάρει την επιθυμητή  μορφή από την ηλικία των 6 ετών μέχρι αυτή των 18.
Ηλικία στην οποία  έχει ήδη διαμορφώσει ο άνθρωπος και χαρακτήρα. 

Όσο για την τελευταία βαθμίδα την ανωτάτη βαθμίδα εκπαίδευσης  
Ο νέος, η νέα έχουν την ωριμότητα να επιλέξουν το επάγγελμα της ζωής τους.
Έχουν πλέον αναπτύξει  προσωπικότητα και κατάλληλη ωριμότητα, για να είναι σε θέση να αποφασίσουν τον δρόμο που θα ακολουθήσουν στην Ζωή, για να ολοκληρώσουν τα όνειρά τους.
Αρκεί να μην παρασυρθούν από το περιβάλλον οικογενειακό και ευρύτερο κοινωνικό.
Αλλά να αναρωτηθούν μετά από αυτοσυγκέντρωση, ποιες είναι οι αυθεντικές εσωτερικές τους κλήσεις και απαιτήσεις Ζωής. 

Έρχομαι τώρα στην περίοδο διεξαγωγής της εκπαίδευσης καθ' αυτής  υπό την μορφή μαθημάτων, στο σχολείο ή το Πανεπιστήμιο. Θεωρώ ότι μπορώ, να εκφέρω την γνώμη μου λόγω προσωπικής πείρας στην τεχνική εκπαίδευση, αφ' ενός αλλά και λόγω σπουδών αφ' ετέρου.
Κυρίως όμως γιατί έχω συνειδητοποιήσει τον ρόλο, που παίζει η εκπαίδευση στην παιδεία των ανθρώπων γενικότερα. 
Η διαδικασία της εκπαίδευσης όσον αφορά στην μετάδοσης της γνώσης, έχει την ίδια φιλοσοφία της μετάδοσης πληροφορίας μέσω διάταξης πομπού-δέκτου.
Εννοείται, ότι κάτι παρόμοιο  συμβαίνει  στην ανάλογη ηλεκτρονική διάταξη της ζεύξης πομπού με περισσότερους  δέκτες. 
Η εφαρμογή του νόμου αναλογίας των (δομών), προκαλεί την εξής διανομή ρόλων: 
Ο ρόλος του πομπού ανατίθεται στον Δάσκαλο, οπότε οι δέκτες, είναι απλά οι μαθητές.

Στο ηλεκτρονικό ανάλογο πομπού-δέκτου η ποιότητα μετάδοσης εξαρτάται από την καθαρότητα και ένταση του εκπεμπόμενου από τον πομπό σήματος.
Στο σήμα του πομπού αντιστοιχεί ο λόγος του Δασκάλου, που πρέπει να είναι διαυγής και ξεκάθαρος.
Επίσης ανάλογη σημασία έχουν η δομή του κυκλώματος λήψης και η δυνατότητα ενίσχυσης του εισερχόμενου σήματος στο δέκτη χωρίς θόρυβο. 
Στην δομή του κυκλώματος λήψης αντιστοιχεί η αντιληπτική ικανότητα των μαθητών, ο δε ηλεκτρονικός (θόρυβος) αντιστοιχεί στην ικανότητα συγκέντρωσης των μαθητών. 
Σ' αυτό το σημείο τον λόγον έχει και το μέσον μετάδοσης.
Εν προκειμένω είναι η χρησιμοποιούμενη γλώσσα, που μεταφέρει όλο το νόημα της διδασκαλίας.
Η μαγνητική παρουσία του Δασκάλου ασκεί σπουδαίο ρόλο υπόβαθρου, που στηρίζει τα νοήματα της διδασκαλίας. 
  
Το ηλεκτρονικό ανάλογο διάταξης πομπού-δεκτών  λειτουργεί κάτω από την ισχύ και εφαρμογή του κοσμικού νόμου της ανάδρασης.

Στο ηλεκτρονικό ανάλογο έχουμε μια πρώτη ενίσχυση του σήματος, εντός του δέκτη με την δράση ενός τοπικού μηχανισμού ανάδρασης.
Η όλη διαδικασία ολοκληρώνεται  μέσω ενός άλλου μηχανισμού, που συντονίζει τον δέκτη με τον πομπό.

Το σύστημα Δάσκαλος - μαθητές λειτουργεί σύμφωνα με τον νόμο ομοιότητας των δομών, όπως λειτουργεί το αντίστοιχο ηλεκτρονικό σύστημα πομπού-δεκτών.
Ο νόμος ανάδρασης τίθεται σε ισχύ, ανεξάρτητα αν πρόκειται για μηχανήματα ή  έμψυχα όντα. 
Στην περίπτωση της διδασκαλίας συμβαίνουν ακριβώς ανάλογα γεγονότα, με ότι ισχύει στα μηχανήματα.

Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι στα μεν μηχανήματα η ανάδραση εφαρμόζεται αυτόματα εκ κατασκευής.
Ενώ στο άνθρωπο-σύστημα απαιτείται να προϋπάρξει εγρήγορση και ανάλογο ενδιαφέρον από τους μαθητές. 

Στην περίπτωση μηχανημάτων ο νόμος της ανάδρασης εφαρμόζεται αρχικά προς ενίσχυση του σήματος, εντός του δέκτη. 
Στην συνέχεια ολοκληρώνεται η διαδικασία λειτουργίας του συστήματος πομπός - δέκτες με κατάλληλο κύκλωμα με το οποίο επιτυγχάνεται ο συντονισμός των δεκτών με τον πομπό.

Κατά την  εκπαιδευτική διαδικασία τώρα, γίνεται κάτι ανάλογο.
Από την πλευρά των μαθητών οι οποίοι έχοντας αντιληφθεί το πνεύμα της διδασκαλίας, είναι σε θέση να διατυπώσουν ερωτήσεις για διευκρίνηση.
Κατά την προσπάθεια που καταβάλουν οι μαθητές, για να αντιληφθούν την σημασία της διδασκαλίας  ως είναι φυσικό,  θα προκύψουν απορίες προς διευκρίνηση.
Αυτές οι απορίες που αναφύονται στην πορεία της διδασκαλίας, είναι το περιεχόμενο των ερωτήσεων που υποβάλλεται πίσω προς τον Δάσκαλο.  
Αυτή η φάση αποτελεί την διαδικασία της ανάδρασης.  

Έτσι ολοκληρώνεται η λειτουργία του νόμου ανάδρασης. 
Η απουσία της ανάδρασης αναιρεί  την όλη διαδικασία της οριστικής αφομοίωσης της γνώσης από  τους μαθητές.
Καθόσον κατά την εκπαιδευτική διαδικασία αναιρείται η επικοινωνία μεταξύ δασκάλου και μαθητών.
Η οποία εξασφαλίζεται μόνο με την υποβολή ερωτήσεων προς τον δάσκαλο.
Η απουσία ερωτήσεων συνεπάγεται απώλεια της επικοινωνίας.

 Αυτά ως προς την μετάδοση και αφομοίωση της γνώσης, που αποτελεί το θεμέλιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Ιδανικός Δάσκαλος είναι αυτός που διαθέτει Αγάπη και πάθος στην μετάδοση της γνώσης προς στους νέους ανθρώπους.
Η νεαρή ηλικία των ανθρώπων, θεωρείται ότι είναι η πιο κατάλληλη, για την καλύτερη απόδοση της μάθησης κατά την εκπαιδευτική διαδικασία.

Είναι η Αγάπη που λειτουργεί σαν γέφυρα για την μετάδοση της γνώσης στους νέους ανθρώπους.
Αυτό είναι και το κύριο  χαρακτηριστικό ενός πραγματικού εκπαιδευτικού.  
Με την Αγάπη και μόνο,  συν την πληρότητα  ενημέρωσης του δασκάλου, ως προς το αντικείμενο διδασκαλίας.
Επιτυγχάνεται το καλύτερο δυνατόν αποτέλεσμα στην τελειοποίηση μετάδοσης της γνώσης.
Γνώση η οποία δεν πρέπει να μείνει στην μορφή της απλής πληροφορίας, αλλά με κατάλληλη εργαστηριακή εργασία να καταστεί βίωμα.

Η εκπαίδευση εφαρμόζεται και διαμορφώνεται πλέον συνεχώς, σε πραγματικές συνθήκες εντός της κοινωνίας κατά την τρίτη φάση απόκτησης πείρας.
Συνθήκες που αλλάζουν την κάθε στιγμή Ζωής και δίνουν την ευκαιρία στις ζώσες υπάρξεις, να αναπτύξουν την απαραίτητη ετοιμότητα για να επιβιώσουν.
Όπως συμβαίνει στις σημερινές κοινωνίες.
Όπου επικρατούν συνθήκες πιο αληθινές, πιο έντονες, ισάξιες  του αγώνα Ζωής. 

Τέλος ο κοινωνικός στίβος σ' αυτόν τον αγώνα Ζωής είναι ο μόνος, που μπορεί να δώσει την τελευταία ευκαιρία στον άνθρωπο, να ολοκληρωθεί. 
Συνειδητοποιώντας τι σημαίνει αγώνας επιβίωσης και το σπουδαιότερο:
Την σημασία που έχει η πνευματική Ζωή και όχι μόνο η υλική.  
Αυτό που κάνει τον άνθρωπο να ξεχωρίζει από τα ζώα.
Αυτό που δίνει  περιστασιακά την δυνατότητα  στον άνθρωπο να αισθανθεί την πληρότητα της της ύπαρξης στην κατάσταση έκστασης του "Εδώ και Τώρα".
Που είναι και η μόνη Αλήθεια! 



    

H πολυμάθεια δεν διδάσκει την Φρόνηση.-(Ηράκλειτος).

(Το Γνώθι σ'Αυτόν είναι η γέφυρα μετάβασης στην Αυτογνωσία.) 

Γνώθι σ" Αυτόν, ο Δρόμος άγνωστος,

τα «θέλω» επιτρέπει.

Βαδίζει από πρόθεση,

τους στόχους αποτρέπει.

Δεν έχει χάρτες η ψυχή,

για να την κατακτήσεις.

Η γνώση είναι βοηθός. 

Πρώτο σκαλί ο Εαυτός,

ολόκληρης της Φύσης.

Ανάλυση των ανωτέρω στοίχων.
Το Γνώθι σ' Αυτόν, ήτοι η γνώση του αληθινού  Εαυτού, είναι μια πορεία άγνωστη, μια περιπέτεια Ζωής με άγνωστο στόχο.
Διότι ο αληθινός Εαυτός είναι το άγνωστο ζητούμενο.
Κατά την διάρκεια της πορείας, υπάρχει ελευθερία βούλησης, επιτρέπεται μ' άλλα λόγια, η ικανοποίηση των θελήσεων μας.
Η πορεία γίνεται αποκλειστικά με πρόθεση την ανακάλυψη του Εαυτού, όποιος δήποτε άλλος στόχος δεν επιτρέπεται.
Η άυλη ψυχή δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί σε υλικούς χάρτες, για να είναι επακριβώς καθορισμένη η κατάκτησή της. 
Η Γνώση θεωρείται απαραίτητος βοηθός, χωρίς αυτήν η πορεία προς γνώσιν του Εαυτού, είναι αδύνατη.
Ο Εαυτός είναι το θεμέλιο ολόκληρης της Φύσης.

Η πολυμάθεια δεν σημαίνει υποχρεωτικά και φρόνηση.

Η πολυμάθεια και η Σοφία είναι έννοιες ουσιαστικά αντίθετες, όπως η μέρα με την νύχτα.

Καθόσον ο πολυμαθής θεωρείται ένα άτομο με πολύ μεγάλο όγκο πληροφοριών, φορτωμένο στον εγκέφαλό του.

Αυτός ο τύπος ανθρώπου διακατέχεται από ένα τεράστιο "εγώ", ανάλογο του βαθμού της πολυμάθειάς του.

 Σοφία από την άλλη μεριά, θεωρείται η συνεχής συγκέντρωση βιωμάτων Ζωής, σε συνδυασμό με ισχυρή κρίση και κατανόηση των καταστάσεων προς ερμηνεία.  

Η Σοφία είναι κατάσταση καθαρά εσωτερική και ουδεμίαν σχέσιν έχει με επιφανειακή ερμηνεία εμπειρικών γεγονότων.

Η Σοφία λειτουργεί μόνιμα σε καθεστώς Αγάπης.

Η διαφορά μεταξύ ενός σοφού και ενός πολυμαθούς φαίνεται στις αποφάσεις τους κατά την διάρκεια της Ζωής τους.
Ο Σοφός δρα άμεσα και αποτελεσματικά, έχοντας εκτιμήσει την σοβαρότητα των συνθηκών.  
Όντας δε απαραίτητα στο Παρόν. 
Βρίσκεται διαρκώς  σε απόλυτη σύμπτωση με την Φυσική πραγματικότητα.
Οπότε την στιγμή της δράσης δεν δρα ο ίδιος αλλά η Φυσική πραγματικότητα.
Ο Σοφός δεν κάνει τίποτα με δική του πρωτοβουλία, αφού ο ίδιος είναι όργανο της Φύσης την ώρα της δράσης.  

Ο πολυμαθής για να δράσει πρέπει να ανασύρει από την μνήμη του όλες τις σχετικές πληροφορίες. Για να αποφασίσει πια από τις πληροφορίες αυτές  ταιριάζει στο παρόν γεγονός, για να επιλέξει το είδος της δράσης.
Άν παρά ταύτα δεν υπάρχει στην μνήμη του η κατάλληλη πληροφορία, απλώς πελαγώνει, δεν κάνει τίποτα και αφήνει τα πάντα στην τύχη.

Ας δούμε τώρα τον ρόλο, που παίζει στην Ζωή μας η προτροπή: 
Γνώθι σ' Αυτόν.

Γνώρισε τον πραγματικό σου Εαυτό, ποιος τελικά είσαι από τα πολλά πρόσωπα, που βγαίνουν καθημερινά στην συνείδησή σου.

 Ποιος είναι ο ρόλος σου σ' αυτήν τη Ζωή, ποια η σχέση σου με τους άλλους ανθρώπους και την ίδια την Φύση.

Η (φράση) αυτή είναι χαραγμένη στο μαντείο των Δελφών και την χρησιμοποιούσε τακτικά ο Σωκράτης.

Πέρα από τα ιστορικά δεδομένα η φράση:

"Γνώθι σ' Αυτόν", καθορίζει την συνεχή προσπάθεια, που  οφείλει, να κάνει ο Άνθρωπος, προκειμένου να φτάσει στην κατάσταση της Αυτογνωσίας.

Η κατάσταση της ανθρώπινης συνείδησης που φέρει τον τίτλο Αυτογνωσία, είναι το στέρεο έδαφος, πάνω στο οποίο μπορεί να εδραιωθεί η  συνειδησιακή κατάσταση, που λέγεται Σοφία.

Θα αναφέρω τώρα μια αντιστοιχία όμοια του ζεύγους Αυτογνωσία-Σοφία.
 Που με εφαρμογή του κοσμικού νόμου της ομοιότητας των (δομών) στην Φύση, εδραιώνεται η ανωτέρω αντιστοιχία.  

Η αντιστοιχία αυτή που αναμφισβήτητα ισχύει είναι: 

Ο εκδηλωμένος κόσμος βασίζεται στο σίγουρο έδαφος της Ενότητας. 
Εν ολίγοις τα δυο όμοια ζεύγη επί των οποίων εφαρμόζεται ο νόμος ομοιότητος των δομών είναι:
Αυτογνωσία-Σοφία και Κόσμος-Ενότητα. 

Επισημαίνεται εδώ, ότι πλήρης Αυτογνωσία στην πράξη επέρχεται μετά από άπειρο χρόνο, δηλαδή, Ποτέ.

Αλλά εξακολουθεί να βελτιώνεται συνεχώς στην Ζωή μας με την απόσπαση και παρατήρηση.

Τώρα έρχομαι και στην γνωστή φράση:

Εν οίδα ότι ουδέν οίδα, η οποία λέγεται ότι οφείλεται στον Σωκράτη.
Όμως η  (αλήθεια) διαφέρει κατά πολύ όπως αναφέρεται στην εν λόγω παραπομπή.

Αυτή η έννοια εξ άλλου συμπερασματικά μόνο αποτελεί ένα μικρό μέρος της ρήσης "Γνώθι σ' Αυτόν".

Δηλαδή στην αρχή της απόπειρας να γνωρίσω τον Εαυτό μου, υποτίθεται ότι, δεν γνωρίζω τίποτα γι' Αυτόν.

Η φράση ταιριάζει μάλλον καλύτερα στην μέθοδο της μαιευτικής, που ακολουθούσε ο Σωκράτης, για την αποκάλυψη της αληθείας από τον ίδιο τον  συνομιλητή του.

Τέλος αν κάποιος έθετε σε εμένα την ερώτηση:

Εσύ σε ποια κατάσταση βρίσκεσαι όσον αφορά το   συνειδησιακό σου δυναμικό?

Θα του απαντούσα:

Είμαι σε καλό δρόμο.

Προσπαθώ ενσυνείδητα και συνεχώς να μην παραβαίνω την Φυσική νομοτέλεια.
 Την (μόνη) "αντικειμενική" (πραγματικότητα), 

τουλάχιστον σ' αυτή την γωνιά του σύμπαντος που 

βρεθήκαμε και με τις αισθήσεις που μας έχει 
προικίσει  η Φύση.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη. 
Καθώς επίσης, πράγμα λίγο δύσκολο να επιτευχθεί, οι δράσεις μας μέσα στην κοινωνία, να μην έχουν την σφραγίδα του "εγώ".

Οι δυο παραπομπές αναφορικά με την πραγματικότητα, δεν αντιτίθενται η μια στην άλλη.
Ο λόγος είναι απλός:
Αντικειμενικώς αντικειμενική πραγματικότητα είναι εξάπαντος ένας μύθος.
Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο, διότι η εντύπωση της πραγματικότητας σχηματίζεται με την μεσολάβηση των ατελών αισθήσεων των ανθρώπων.

Και για την εύλογη απορία τι σημαίνει Φυσική νομοτέλεια υπάρχει η εξής απάντηση:

Αυτός που ζει απλά μέσα στην Φύση, αντλεί δυνάμεις και ήθος από την συνειδητή γνώση των φαινομένων της Φύσης.

Δεν χρειάζεται απαραίτητα, να έχει κάποια ιδιαίτερη επιστημονική κατάρτιση γι' αυτή την γνώση. 

Η Φύση είναι ο καλύτερος σιωπηλός διδάσκαλος.

Παρακάμπτει τελείως τον εγκέφαλο και καταγράφει σιωπηλά τα γεγονότα απ' ευθείας στην ύπαρξη.
Σε αντίθεση με τον άνθρωπο που ζει μέσα στην μηχανικότητα των πόλεων.
 Όπου η παρουσία της Φύσης είναι περιορισμένη, λόγω του μηχανικού  τρόπου Ζωής που δημιούργησε ο ίδιος ο άνθρωπος.  

Έχω γνωρίσει έναν απλό ψαρά, που μου έκανε εντύπωση το βαθύ ήθος του, ο τρόπος σκέψης του για την Ζωή και η Αγάπη που είχε για τον Άνθρωπο.

Ακριβώς αυτό, που λείπει δυστυχώς από τους περισσότερους διανοούμενους της σύγχρονης κοινωνίας.

ΣΧΈΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΦΥΣΙΚΉ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

                                          (Δον Κιχώτης και η μάχη με τους ανεμόμυλους)

Η σχέση  της πολιτικής με την πραγματικότητα, ομοιάζει ενίοτε με την  μάχη του Δον Κιχώτη με τους γίγαντες ανεμόμυλους.
Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, ότι πολλές φορές η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική εικόνα της κοινωνίας.

Ο Μιγκέλ Θερβάντες Ισπανός (συγγραφέας) έγραψε το έργο Δον Κιχώτης το έτος 1605. 
Το έργο συνκατελέγη μεταξύ των πρώτων στα κλασικά έργα παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Στο εν λόγω λογοτεχνικό έργο υπό τον τίτλο: 
Ο ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχότης. 
Ο ήρωας είναι ένας ευφάνταστος ευπατρίδης, που αλλοιώνει πραγματικά γεγονότα σε φανταστικά, με εχθρούς ανύπαρκτους.    
Εκλαμβάνει τους ανεμόμυλους, για παράδειγμα,  σαν γιγάντιους εχθρούς και τους επιτίθεται πάνοπλος και άλλα  παρόμοια γεγονότα. 

Κατά συνέπεια ο παραλληλισμός της πολιτικής με την Φυσική Πραγματικότητα  στα έργα και τις ημέρες του Δον Κιχότη είναι αρκετά επιτυχής.
Ο ανωτέρω παραλληλισμός θεωρείται δε και αρκετά ικανοποιητικός. 
Διότι σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο των παραλλήλων (δομών). υπάρχει πλήρης αναλογία στην αντίθεση μεταξύ των εννοιών: 

Πολιτική και Φυσική Πραγματικότητα.

Δεδομένου ότι:
Πολιτική και Φυσική πραγματικότητα είναι δυο έννοιες σχεδόν εκ διαμέτρου αντίθετες.

Καθόσον η μεν Φυσική Πραγματικότητα βασίζεται στους νόμους της Φύσης.
Επομένως η Φυσική Πραγματικότητα έχει συνέπεια και προβλεψιμότητα. 
Σε αντίθεση με την Πολιτική η οποία χαρακτηρίζεται από ασάφεια, ενίοτε δε και ασυνέπεια.

Στην αρχαία Ελλάδα του 5ου π.χ αιώνα είχε αναπτυχθεί μια ειδική κατηγορία Φιλοσόφων οι αποκαλούμενοι Σοφιστές.  
Oι Σοφιστές, αν και είχαν μεγάλη επίδραση στην εποχή τους, δέχτηκαν αρνητική κριτική, κυρίως από τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα. 
Κατηγορήθηκαν για θρησκευτικό αγνωστικισμό, για αμφισβήτηση των παραδοσιακών αξιών και για επαγγελματισμό, επειδή πληρώνονταν για τη διδασκαλία τους. 

Αποτέλεσμα της αρνητικής κριτικής ήταν ο όρος «σοφιστές», που είχαν κερδίσει ως ειδικοί σε θέματα σοφίας, να καταλήξει και να παραμείνει στην κοινή χρήση, ως τις μέρες μας, ως συνώνυμος του αμοραλιστή και του «επαγγελματία φιλοσόφου». Θεωρήθηκαν πως δεν ήταν «φιλόσοφοι» με την καθιερωμένη σημασία του όρου, που σημαίνει τη συστηματική και επίμονη επιδίωξη της ανακάλυψης της αλήθειας και την ειλικρινή αφοσίωση σε αυτήν, όπως απέδειξε ο Σωκράτης.
Αλλά "αμειβόμενοι δάσκαλοι της σοφίας", που επιδίωκαν να μεταδώσουν στους νέους όχι την αληθινή γνώση, αλλά τη μέθοδο για να εκφράζουν πειστικά το ψεύδος ως αλήθεια.
Οι σημερινοί πολιτικοί άντρες και γυναίκες, θα έλεγα ότι παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες με τους σοφιστές στην Αρχαία  Ελλάδα.

Οι εξαιρέσεις που υπάρχουν  στην ιστορία του λαού μας, αλλά και άλλων λαών της Γης. Αποτελούν φωτεινά παραδείγματα για εκείνους τους λαούς, που χρειάζονται τα παραδείγματα για να τα μιμηθούν.   


Η συμπεριφορά των πολιτικών υποκρύπτει προσωπικά κίνητρα και συμφέροντα. 
Συμφέροντα, που προκαλούν συσκότιση στον νου των κυβερνώντων, με αποτέλεσμα να ενεργούν εσφαλμένα.
Παίρνοντας ως βάση δράσεων το ιδιωτικό τους συμφέρον και όχι το συμφέρον της πολιτείας. 
Αυτές οι καταστάσεις είναι έντονα χρωματισμένες από τα "εγώ" των πολιτικών, που αναγκάζουν τον λαό να τους ρίχνει στην αντιπολίτευση. 

Ενώ η Φυσική Πραγματικότητα εξελίσσεται με βάση συγκεκριμένους Φυσικούς νόμους.
Έτσι η Φυσική Πραγματικότητα είναι προβλέψιμη, με αρκετή ακρίβεια, ενώ η πολιτική δεν αφήνει περιθώρια για προβλέψεις. 
Λέγεται ότι πολιτική  είναι η τέχνη του εφικτού.

Εδώ μπορώ να προσθέσω ότι: 
Πολιτική είναι η τέχνη του λόγου, μέσω του  οποίου γίνεται πιστευτό οποιοδήποτε ψέμα.
Οι σοφιστές για παράδειγμα, μπορούσαν να πείσουν τον λαό για την ανάγκη εμπλοκής σε πόλεμο την πρώτη φορά. 
Ύστερα δε από λίγο καιρό, να τον πείσουν για το  αντίθετο, ήτοι της μη εμπλοκής σε πόλεμο. 

Ο Πλάτωνας χαρακτηριστικά υποστήριζε ότι: 

"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί". 

Εφόσον, στο (μύθο) του σπηλαίου, έχει περιγραφεί η φυγή από το σπήλαιο των αφυπνισμένων σκλάβων, που ζούσαν εκεί ακίνητοι σαν δεσμώτες.

Κυρίως όμως  η φυγή των φιλοσόφων. 
Κρίνεται πως, μόνο αυτοί είναι κατάλληλοι για τη διακυβέρνηση της Πολιτείας. 
Εφόσον έχουν γνωρίσει τον αληθινό κόσμο των Ιδεών, που φωτίζεται από το "Αγαθό".

Υποτίθεται, βέβαια και έτσι πρέπει να είναι:
Ότι ο Πλάτων με την έννοια του αληθινού κόσμου των  (ιδεών) εννοεί κατ' αρχήν τους Φυσικούς νόμους, οι οποίοι είναι σταθεροί και  αναλλοίωτοι όπως οι εν γένει Πλατωνικές ιδέες.

Αναλογίζεται κανείς φυσιολογικά, πόσοι εκ των σημερινών κυβερνώντων στις χώρες του κόσμου, πληρούν τις ανωτέρω προϋποθέσεις.

Ότι γνωρίζουν δηλαδή τον "αληθινό κόσμο των Ιδεών, που φωτίζεται από το αγαθό". 

Υ.Γ 
Από την φράση του Πλάτωνα μου ήρθε η εξής έμπνευση:

Όταν οι βασιλιάδες βασιλέψουν,                          

όπως ο Ήλιος βασιλεύει καθημερινά στον ορίζοντα

και όταν οι Φιλόσοφοι κυβερνήσουν,

μόνο τότε και οι λαοί  θα ευτυχήσουν.

Έτσι για το παιχνίδι των λέξεων, που αλλάζει ουσιαστικά και το νόημα της Φράσης.
Διότι εισάγει από την πίσω πόρτα το καθεστώς κατάργησης του θεσμού της Βασιλείας.