Ο κόσμος ολόκληρος είναι ένα εντυπωσιακό Φαινόμενο, απόλυτα υποκειμενικό.

(Το 1/10 πάγου εκτός  και τα 9/10 είναι βυθισμένα)

Αυτός ο  κόσμος που παρουσιάζεται σαν ένα εντυπωσιακό φαινόμενο, είναι απλά αποτέλεσμα "ατέλειας" των αισθήσεων του ανθρώπου.

Αυτή η "ατέλεια"όμως οδηγεί στην πιο εντυπωσιακή μαγεία της Φύσης, όπως θα αναλυθεί κατωτέρω.

Την εμφάνιση της μαγείας του κόσμου.

Το αντίστοιχο ρήμα του ουσιαστικού φαινόμενο είναι το ρήμα φαίνομαι.

Υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των εννοιών Είναι και Φαίνεσθαι, σε όλη την έκταση της δημιουργίας. 
Ο λαός από διαίσθηση και μόνο συνηθίζει, να λέει:
Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να φαίνεται τίμια, πρέπει και να είναι.

Στην ανωτέρω φωτογραφία βλέπουμε  έναν όγκο πάγου, που επιπλέει μέσα στην θάλασσα.
Αυτό το φαινόμενο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πυκνότητα του πάγου πρέπει να είναι μικρότερη από αυτή του νερού,  γι' αυτό ο πάγος επιπλέει.

Εδώ εγείρεται στον νου μια εύλογη απορία.
Ο πάγος δεν γίνεται από νερό κι αυτός, γιατί να έχει διαφορετική πυκνότητα?
Η εξήγηση δίνεται από την ίδια την Φύση:

Στην εξέλιξη του φαινομένου της ψύξης του νερού παρεμβαίνει η σοφία της Φύσης και στους 4 βαθμούς Κελσίου προσδίδει στο νερό την λεγόμενη "φαινομενική ανωμαλία"της συστολής του ύδατος.

Δηλαδή ενώ όλα τα σώματα όταν ψύχονται, συστέλλονται.
Στο νερό συμβαίνει το ίδιο αλλά μέχρι τους 4 βαθμούς Κελσίου.
Από κει κάτω μέχρι τους 0 βαθμούς αλλάζει Ρότα και ενώ όλα τα σώματα συστέλλονται, αυτό κάνει το ανάποδο και διαστέλλεται. 
Μετά το 0 Κελσίου προς χαμηλότερες θερμοκρασίες μετατρέπεται σε πάγο, ο ήδη διευρυμένος όγκος ύδατος.
Έτσι στο 0 Κελσίου έχουμε συνύπαρξη νερού και πάγου, ενώ στους 4 βαθμούς Κελσίου το νερό παραμένει στην ρευστή φάση.

Οπότε η πυκνότητα του πάγου γίνεται μικρότερη από την πυκνότητα του ύδατος.
Αυτή η φαινομενική ανωμαλία του νερού είναι η πρόνοια της Φύσης, για την προστασία της υποθαλάσσιας ζωής.
Διότι το νερό δεν αρχίζει, να παγώνει από τον πυθμένα, αλλά από την επιφάνεια της θάλασσας.
Στον πυθμένα των θαλασσών και λιμνών εύλογο είναι η θερμοκρασία, να διατηρείται σταθερά στους 4 Βαθμούς Κελσίου. 
Έτσι δεν τίθεται σε κίνδυνο η ζωή των ψαριών και των φυτών να ακινητοποιηθούν μέσα σε στρώμα πάγου.
Όταν δημιουργηθεί ένα ικανό  στρώμα πάγου στην επιφάνεια.
Σταματά και η απώλεια περαιτέρω θερμότητας από το νερό προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
Με αποτέλεσμα να σταματά και η αύξηση του στρώματος πάγου στην επιφάνεια.   

Οι έμπειροι ναυτικοί που γνωρίζουν καλά τις βόρειες θάλασσες και τον τρόπο που παγώνουν τα νερά. 
Προσέχουν, πως θα κατευθύνουν το πλοίο, όταν διέρχονται από περιοχή, που υπάρχουν παγόβουνα.  

Εδώ έχουμε επιβεβαίωση για μια ακόμη φορά της αρχής, ότι πίσω από κάθε φαινόμενο λειτουργεί ένας φυσικός νόμος. 
Ένα ακόμα σοβαρό συμπέρασμα εξάγεται,
για την πρόνοια της Φύσης, να προστατεύσει κάθε είδους ζωή μέσα στον κόσμο.
Αναλογικά και βάσει του νόμου της ομοιότητας των δημιουργημάτων,
η Μητέρα όπου δήποτε επί της Γης φροντίζει και προστατεύει εξ ίσου τα παιδιά της, όπως η Φύση προστατεύει την ζωή, την οποία δημιουργεί.  
Και αντιστρόφως:
Η Ζωή είναι γέννημα θρέμμα της Φύσης και γι' αυτό την φροντίζει και την προστατεύει σιωπηρά σαν μάνα. 

Για τον ίδιο λόγο έχει προικίσει όλα τα έμβια όντα με  το ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Από τον απλό μονοκύτταρο οργανισμό που είναι η αμοιβάδα μέχρι τον πολύπλοκο οργανισμό του ανθρώπου.
Στους πιο εξελιγμένους πολυκύτταρους οργανισμούς εμφανίζονται δυο ακόμη αυτόνομες λειτουργίες, ως πρόνοια της Φύσης για την προστασία της Ζωής.  
Η αυτόματη ίαση και ο μηχανισμός αυτοάμυνας στην είσοδο των μικροβίων.  
Η Φύση προστατεύει την ζωή, γιατί η ζωή είναι η αιτία, που έγινε αυτός ο κόσμος.
Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και η (Ανθρωπική Αρχή). 
Στην κλίμακα νοημοσύνης των έμβιων όντων, η οποία αρχίζει από την πιο στοιχειώδη μονάδα, που είναι το άτομο ύλης, ο άνθρωπος βρίσκεται στην κορυφή.
Για την ισχύ της Ανθρωπικής Αρχής υπάρχουν ακράδαντα επιχειρήματα νομικού τύπου, σε ένα κοσμικό δικαστήριο, που δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση.

Ο  τρισδιάστατος Κόσμος που ζούμε, γίνεται αισθητός από τις πληροφορίες, που μας προσφέρουν οι 5 αισθήσεις που διαθέτουμε.
Ο κόσμος αυτός όμως είναι (4 διαστάσεων).
Οπότε αυτό που φτάνει στις αισθήσεις μας δεν είναι πλήρες, αλλά κάτι που έχει σχέση με το πραγματικό σύμπαν.
Είναι η προβολή του κόσμου των 4 διαστάσεων πάνω στον (Ευκλείδειο) χώρο των τριών, που ζούμε και αντιλαμβανόμαστε το ακατανόητο σύμπαν ως κόσμο. (Συνώνυμο:  Κόσμημα, στολίδι, ευ-μορφία, ωραία μορφή)

Η έννοια του (ολογράμματος) μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση της ιδέας του φαινομένου, που είναι ο τίτλος της ανάρτησης.




(Στερεοσκοπική προβολή αντικειμένου)

Η φωτογραφική διαφάνεια που φαίνεται στο ανωτέρω σχήμα έχει ληφθεί με την βοήθεια δυο πηγών φωτός Laser.
Επάνω στην πλάκα δεν εικονίζεται το αντικείμενο αλλά ένα πλήθος γραμμών συμβολής.
Το τρισδιάστατο είδωλο του αρχαίου αγγείου όμως απεικονίζεται με κάθε λεπτομέρεια, σαν να είναι το αληθινό, όταν η φωτογραφική πλάκα φωτισθεί με κατάλληλη πηγή φωτός Laser.


Η Φύση έκανε το ίδιο στην δομή του κόσμου.
Εφοδίασε  όμως τον άνθρωπο με τις  πέντε αισθήσεις.
Μέσω των οποίων το ακατανόητο από την φύση του σύμπαν, με την παρέμβαση του εγκεφάλου, μετατρέπεται σε μια απέραντη εντυπωσιακή ομορφιά, στον κόσμο που ζούμε.
Γιατί αν του δινόταν δυνατότητα να αντιληφθεί την εκδήλωση του κόσμου όπως είναι στην πραγματικότητα.
Η εικόνα που θα είχε σαν εμπειρία, θα του ήταν   άκρως ακατανόητη.
Δεν θα προκαλούσε κανένα απολύτως συναίσθημα, το κυρίαρχο συναίσθημα θα ήταν το κενό. 
Μια ολοκληρωτική απουσία της χαράς να ζεις. 
Γιατί απλά θα ένοιωθε, ότι πλέει μέσα σε μια ατέλειωτη σούπα από κβάντα ενέργειας  και πιθανότητες.  

Ενώ τώρα μπροστά στην ομορφιά του κόσμου των "ατελών" αισθήσεων, προβάλει αυθόρμητα από μέσα του η ανάγκη, να τον απεικονίσει με τις τέχνες και να τον ερευνήσει με τις επιστήμες.
Υπάρχει εξ άλλου έμφυτος μέσα του ο ίδιος ο Έρωτας, που πηγάζει από τον νόμο παγκόσμιας έλξης. 
Αυτό είναι το κύριο κίνητρο ζωής.

Κίνητρο επίσης είναι οι καλές τέχνες με τις οποίες ο άνθρωπος επιχειρεί να απεικονίσει τον Έρωτα όσο το δυνατόν πιο ζωντανά.
Μεταξύ των τεχνών τον πρώτο ρόλο κατέχει η ποίηση.
Η ζωή του ανθρώπου  γεμίζει με όλα αυτά τα αισθητικά  όμορφα πράγματα, που καταφέρνουν να απορροφούν κυριολεκτικά την κάθε στιγμή της ζωής του, που αφιερώνει σ' αυτά. 
Η ενασχόληση με τις τέχνες είναι ένα είδος διαλογισμού.

Τις μεν τέχνες τις καλλιεργεί με την αγάπη της καρδιάς του, τις δε επιστήμες αναπτύσσει με την βοήθεια του νου.  
Και οι δυο αυτές δραστηριότητες είναι εκείνες, που συμβάλλουν το μέγιστο στην ανάπτυξη της πολυπόθητης σεινηδητότητας, που είναι και το ζητούμενο.
Γιατί ένας ήταν  ο σκοπός του Όντος κατά την δημιουργία του σύμπαντος:
Η Αυτογνωσία μέσω ενός αυθεντικού εκπροσώπου Του  στον κόσμο, τον Άνθρωπο.  
Αυτό  έχει ήδη καταστεί γνωστό σε (προηγούμενη) ανάρτηση. 

Στο βίντεο που ακολουθεί αναπτύσσεται με λεπτομέρεια  η τεχνική του ολογράμματος από τον αστροφυσικό και Πανεπιστημιακό διδάσκαλο Στράτο Θεοδοσίου.

Η παρουσίαση της τεχνολογίας του ολογράμματος είναι ένα εφαλτήριο για επιβεβαίωση του σκεπτικού: 
Ότι όντως ο κόσμος  όλος  είναι ένα φαινόμενο, ένα ολόγραμμα  και δεν είναι η αληθινή πραγματικότητα. 

Και πράγματι έτσι είναι: 
Ολόκληρη η εικόνα του κόσμου των αισθήσεων είναι ένα ολόγραμμα που  το προβάλλει ο νους στον Ευκλείδειο  χώρο και το αποκαλεί πραγματικότητα.

Στο σημείο αυτό κρίνεται απαραίτητο να δοθούν ορισμένες διευκρινήσεις:
Όταν αναφέρουμε ολόγραμμα, ο νους πηγαίνει στο φαινόμενο που περιέγραψε ήδη ο Καθηγητής Θεοδοσίου, το οποίο είναι  άυλη στερεοσκοπική προβολή ενός αντικειμένου. 
Το οποίο  έχει φωτογραφηθεί με δυο πηγές Laser και προβάλλεται επίσης με την χρήση φωτεινών πηγών Laser.

Στον αισθητό κόσμο όμως τα αντικείμενα είναι από υλικά της ίδιας φύσης με το ανθρώπινο  σώμα.
Αναφύεται λογικά ένα ερώτημα.
Πως ταιριάζει ο χαρακτηρισμός "ολογραφικός", αφού  στη μια περίπτωση έχουμε φως και στην άλλη ύλη.

Μια πρόχειρη απάντηση είναι ότι, σύμφωνα με την αρχή ισοδυναμίας ύλης και ενέργειας του Einstein,  Ε=mc² φως και ύλη είναι και τα δυο μορφές ενέργειας.

Αυτή η ερμηνεία όμως είναι θεωρητική και δεν επιβεβαιώνεται χειροπιαστά στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Θα επιχειρήσω  να δώσω μια διαφορετική απάντηση, στηριζόμενος στα όσα μέχρι τώρα έχουν αναφερθεί για την ανατομία του (εγκεφάλου).
Η επιλογή της ολογραφικής προβολής με υλικό που ο ίδιος  ο εγκέφαλος επιλέγει μέσα από τον ενεργειακό χυλό της πραγματικότητας, είναι εκείνη που παρέχει στερεά υφή στον κόσμο που μας περιβάλει.
Με άλλα λόγια:
Ο άνθρωπος χρειάζεται την  ύλη, γιατί μόνο μέσα από την τριβή μαζί της μπορεί, να αποκτήσει την πολυπόθητη συνειδητότητα.
Χρειάζεται δηλαδή ο κόσμος να είναι στέρεος.
Αυτό που χρειάζεται, το δημιουργεί ασυναίσθητα με τις ικανότητες του εγκεφάλου και έτσι ολοκληρώνεται το θαύμα, που επιτελείται. 
Το θαύμα είναι ανεξήγητο, δεν ξέρουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, πως γίνεται απλώς το θαυμάζουμε, κι αυτό μας αρκεί. 
Μόνο ο Ηράκλειτος έδωσε μιαν (απάντηση), που ικανοποιεί μεν, αλλά θεωρεί την όποια δήποτε περαιτέρω έρευνα άσκοπη. 
Η άποψή του ότι δεν οδηγεί σε κανένα αποτέλεσμα η έρευνα σχετικά με την προέλευση του κόσμου, επιβεβαιώνει ακράδαντα τον χαρακτηρισμό του κόσμου, ως ένα Θαύμα της Φύσης. 

Αυτό είναι όντως  πράξη δημιουργίας.
Αυτό είναι αληθινό  θαύμα, που επιτελεί ο θεϊκός εγκέφαλος του ανθρώπου. 
Η πολύπλοκη  δομή αυτού του απίθανου και τέλειου οργάνου, που λέγεται εγκέφαλος, είναι σίγουρο πλέον, ότι κρύβει ατόφια την  ίδια  την Φύση-Θεό. 

Ο οποίος καθιστά ολόκληρο το σύμπαν υποκειμενικό, δηλαδή εσωσυμπαντικό. 
Ο κόσμος όλος παράγεται από το ένα υποκείμενο τον Άνθρωπο, που δημιουργεί ανά πάσα στιγμή τον κόσμο ολόκληρο.

Αυτό σημαίνει ότι, ο εγκέφαλος είναι ανά πάσα στιγμή και διαρκώς ο δημιουργός αυτού του κόσμου.

Τόσο σπουδαίο όργανο κουβαλάμε ανάμεσα στους ώμους μας.
Αυτό είναι  όντως αληθινή μαγεία.
Μαγεία που οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην πολυπλοκότητα του εγκεφάλου. 
Αυτό αποδεικνύει ότι η ίδια η Φύση-Θεός κατοικεί μέσα στον εγκέφαλο του ανθρώπου. 

Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζεται αυτή η άποψη από διακεκριμένους Φυσικούς και στοχαστές.

Όλα καλά αν εξαιρεθεί η ιδέα δημιουργίας του σύμπαντος, από έναν κόκκο ύλης.

 Αυτό υποστηρίζει η θεωρία της μεγάλης έκρηξης του Αβά Λεμέτρ, που ο ίδιος εμπνεύστηκε για δικούς του θρησκευτικούς λόγους.

Η θεωρία αυτή μπάζει από παντού, διότι κατ' αρχήν θέτει το γεγονός χρονολογικά.

Μέγα λάθος σύμφωνα με την θεωρία της σχετικότητας, χρόνος δεν υπάρχει στην Φύση σαν μετρήσιμο μέγεθος. 

Από την ανάλυση που έγινε μέχρι τώρα ένα είναι το συμπέρασμα: 
Ότι ο άνθρωπος είναι η ίδια η Φύση.
Γεγονός που τον καθιστά άμεσα υπεύθυνο και αλληλέγγυο για την ζωή και για τον κόσμο ολόκληρο, που ίδιος συνεχώς δημιουργεί.

Δυστυχώς όμως, ως ένα ον, που μετέχει της εκδήλωσης, δεν μπορεί να αποφύγει συμμετοχή, στον τρόπο εκδήλωσης του Είναι σε κόσμο, ως ένα συνδυασμό αντιθέτων στοιχείων. 
Έχει κι αυτός λοιπόν όλες τις αδυναμίες της δυσκίνητης ύλης στην οποία βρίσκεται ενσαρκωμένος.
Αυτές τις αδυναμίες καλείται κατ' αρχήν να υπερνικήσει προκειμένου να ξεκολλήσει από τα δεσμά της ύλης.
 Αλλά πρέπει πρώτα να συνειδητοποίησει την θεϊκή του Φύση και με την δύναμή της να κατανοήσει την ύλη.

Στον ιερό αυτόν πόλεμο θα παρουσιάζεται μπροστά του με διάφορους τρόπους το "εγώ" 
Για να του δημιουργεί εμπόδια. 
Ένα σύνηθες εμπόδιο που προβάλει το "εγώ", είναι η υποκρισία και ο εντυπωσιασμός που επιφέρει στους άλλους.
Όταν όμως το "εγώ" αντικατασταθεί μέσα μας από το {εμείς} το μονοπάτι της ζωής, γίνεται μια ορθάνοιχτη Λεωφόρος.

Η πολιτική από τέχνη του εφικτού έχει εκφυλισθεί σε τέχνη του ψέματος και εκμετάλλευσης των ανθρώπων.  
Αυτό γίνεται γιατί οι πολιτικοί δεν εμφανίζουν τις πραγματικές τους προθέσεις, προκειμένου
να πετύχουν τον σκοπό τους, παραπλανούν συνεχώς τους ψηφοφόρους με ψεύτικες συνήθως υποσχέσεις. 

Θα αργήσει λίγο η κοινωνία των ανθρώπων αυτού του πλανήτη να βαδίσει τον δρόμο της αλήθειας.
Χρειάζεται ριζικές αλλαγές και  πρώτα στις αρχές θρησκείας και παιδείας, οπωσδήποτε σαν 
θεμελιωδώς απαραίτητο  μέτρο. 

Ας ελπίσουμε ότι τα πράγματα θα βρουν κάποτε τον  δρόμο τους και θα δοθεί στον άνθρωπο η δυνατότητα, να παίξει τον ρόλο, που ταιριάζει στην Θεϊκή του Φύση.

Η γνώση των νόμων της Φύσης ανοίγει τον δρόμο της μύησης στην απόλυτη αλήθεια.

                 (Η μεγαλειώδης παντοδύναμη Φύση εν δράσει.)
Οι νόμοι της Φύσης ελέγχουν την ζωή όλων των όντων μέσα στην Δημιουργία.
Η ισχύς των φυσικών νόμων επεκτείνεται μέχρι τον ψυχικό κόσμο των έμβιων όντων και ιδίως του ανθρώπου. 
Στον άνθρωπο ειδικά οι φυσικοί νόμοι κατευθύνουν τα ψυχικά του φαινόμενα και διαθέσεις. 
Αυτό είναι εμφανές στο επιφαινόμενο "εγώ" κάτι, που δεν έχει αφ' εαυτού ύπαρξη.
Παρά την ανυπαρξία του όμως η παρουσία του φαντάσματος "εγώ"και ο τρόπος (επίδρασης) στην ζωή του ανθρώπου, δημιουργεί τεράστια προβλήματα.
Τόσο στα άτομα όσο και σε ολόκληρες κοινωνίες. 
Μπορούμε χάριν καλύτερης κατανόησης να παρουσιάσουμε το "εγώ", ως μια μάζα εντός του εγκεφάλου, που προκαλεί εκτροπή των σκέψεων, σύμφωνα με  νόμο της παγκόσμιας έλξης. 

Εξ άλλου ο ίδιος ο (εγκέφαλος) του ανθρώπου είναι μια μικρογραφία του σύμπαντος, σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο της ομοιότητας των δομών σε όλη την εκδήλωση.
Επειδή όλες οι λειτουργίες της ζωής του ανθρώπου οδηγούνται απ' αυτό το καταπληκτικό όργανο που λέγεται ανθρώπινος εγκέφαλος.
Ο οποίος είναι η πολυπλοκότερη κατασκευή της Φύσης στον παρόντα κόσμο.
Μια κατασκευή που ελέγχεται πλήρως από τους φυσικούς νόμους.
  
Εξυπακούεται έτσι ότι, όλες οι λειτουργίες της ζωής του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένης και της συμπεριφοράς αυτού, θα διέπονται από τους ίδιους φυσικούς νόμους λειτουργίας του κόσμου.

Ο άνθρωπος όμως είναι εντεταλμένος από την Φύση να της χαρίσει την αυτογνωσία.
Γι' αυτόν τον λόγο η Φύση τον έστειλε στον κόσμο, εφοδιασμένο με ένα βαρύ πυροβολικό,  το οποίο η Φύση προετοίμαζε πολλές χιλιάδες γήινες χιλιετίες.

Αυτό το όπλο που λέγεται εγκέφαλος θεωρείται ικανό να κάνει τον άνθρωπο ικανό, να υπερβεί δυσθεώρητα εμπόδια. 
Η Φύση προχώρησε βήμα-βήμα στην εξέλιξη της δομής του εγκεφάλου, από την φάση του αυστραλοπίθηκου μέχρι την τελική φάση του σοφού ανθρώπου.

Οι έρευνες των ανθρωπολόγων καταλήγουν σε διάφορα συμπεράσματα, μερικές φορές αντικρουόμενα μεταξύ τους.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι, η μάζα του εγκεφάλου του αυστραλοπίθηκου  ήταν το 1/3 της μάζας του σημερινού ανθρώπου. 
Μέσα σε 6 εκατομμύρια γήινα χρόνια η εξέλιξη αυτή θεωρείται φυσιολογική, δεδομένου ότι ο χρόνος είναι σχετικός σύμφωνα με τις θέσεις της (θεωρίας) της σχετικότητας.

Αλλά μαζί με την μάζα του εγκεφάλου εξελίχθηκε ταυτόχρονα και η ικανότητα συνειδητοποίησης του εσωτερικού εαυτού του ανθρώπου.
Αυτό (υποστηρίζει) και ο Ηράκλειτος με την φράση "Εδηζησάμην Εμεωυτόν".
Το ίδιο ζητά από τον άνθρωπο και ο Σωκράτης λέγοντας "Γνώθι σ' Αυτόν". 

Αυτό αιτιολογεί πλήρως την παρουσία της Φύσης πίσω από την εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Το γεγονός  ότι η Φύση μετέβαλε συνεχώς τις συνθήκες διαβίωσης του πρώτου (ανθρωποειδούς). 
Αυτήν την ευκαιρία εκμεταλεύτηκε το ανθρώπινο ον για μια περαιτέρω βελτιστοποίηση της δομής του, να αναπροσαρμόζει συνεχώς τον εγκέφαλό του στο νέο περιβάλλον.  
Δεδομένου ότι  η Φύση επέλεξε το ανθρώπινο {ον} να του αναθέσει την αποστολή της αυτογνωσίας για λογαριασμό της. 
Δεν τον έφτιαξε από την αρχή τέλειο, γιατί ήθελε, να του προσδώσει την σπουδαία ιδιότητα της προσαρμοστικότητας στο περιβάλλον.

Το κοσμικό σχέδιο ήταν τέτοιο ώστε, οι περιβαντολογικές συνθήκες να μεταβάλλονται συνεχώς.
Η προσαρμοστικότητα σχετίζεται άμεσα με την εξέλιξη του εγκεφάλου και την συνειδητότητα.
Γι' αυτόν τον λόγο ανέθεσε στον άνθρωπο αυτό το καθήκον, να αποκτήσει αυτοσυνείδηση, αφού εξελιχθεί ο εγκέφαλός του, προσαρμοζόμενος συνεχώς.   
Ώστε να Της χαρίσει τελικά πλήρη αυτογνωσία.

Υπενθυμίζεται ότι πίσω από την Φύση υπάρχει το ΕΊΝΑΙ .
ΑΥΤΌ όταν εκδηλώνεται, το κάνει γιατί αυτή είναι η φύση του και δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, από του να εκδηλώσει αυτό που είναι.  
Η Φύση είναι υποχρεωμένη με την σειρά της, να αποκτήσει αυτογνωσία, για να αισθανθεί το νόημα της εκδήλωσης
Η αγωνία  της Φύσης ήταν να τελειοποιήσει  το αγαπημένο της ον, τον άνθρωπο, για να του αναθέσει αυτό το καθήκον.
Οπότε ο άνθρωπος ως τελικός αποδέκτης της ευθύνης απόκτησης αυτογνωσίας χάριν της Φύσης. 
Αναλαμβάνει αυτό το τεράστιο ηθικό χρέος στους ώμους του.
Αυτό οφείλει κατ' αρχήν να συνειδητοποιήσει.   

Προϋπόθεση για την αυτογνωσία είναι, να αποκτήσει γνώση των νόμων της Φύσης.
Για την πιο εύκολη κατανόηση  της λειτουργίας της.
Μέσα στην φύση του ανθρώπου, στο DNA του, η Φύση προνόησε.
Να εφοδιάσει τον εγκέφαλό του, με έντονο το στοιχείο της αναζήτησης και της έρευνας της Φυσικής πραγματικότητας.

Αυτό το χαρακτηριστικό δηλώνει ρητά στον άνθρωπο ότι:
Η πορεία σου είναι μια ώ άνθρωπε:
Να επιστρέψεις πίσω στην πηγή των πάντων, έχοντας στις αποσκευές σου όλη την εμπειρία που απέκτησες στην ζωή.
Γι' αυτό οφείλεις εσύ, να ψάξεις αναζητώντας τον κατάλληλο δρόμο. 

Αυτό το έμφυτο ερευνητικό πνεύμα τον οδήγησε, να αναπτύξει  επιστήμες σε διάφορους τομείς.
Την Φυσική, τα μαθηματικά, την χημεία, την βιολογία, την ιατρική, την λογοτεχνία, την ψυχολογία και όλες τις ανθρωπιστικές και επιστημονικές δραστηριότητες. 

Σ'αυτή την δραστηριότητα τον μοναδικό και βασικό ρόλο θα έπαιζε ο ήδη εξελιγμένος εγκέφαλός του. 
Σημειωτέον δε ότι η εξέλιξη του εγκεφάλου συνεχίζεται.
Όσο το περιβάλλον τροποποιείται, λόγω της Φύσης του να εξελίσσεται αφ' εαυτού, αλλά και από επεμβάσεις του  ίδιου του ανθρώπου.


Το περιβάλλον τροποποιείται διαρκώς, προσαρμοζόμενο στις αλόγιστες επεμβάσεις του ανθρώπου αφενός, και λόγω  της φύσης της ίδιας της ύλης.
Η προσαρμογή γίνεται από τον κοσμικό μηχανισμό της (ανάδρασης).
Η ύλη ούσα ζωντανή, υφίσταται τις συνέπειες της θετικής (εντροπίας) φθείρεται, γερνάει, πεθαίνει, ανανεώνεται.    
Εξ άλλου ο άνθρωπος εξελισσόμενος τείνει, να γίνεται όλο και περισσότερο κατ' εικόνα και (ομοίωση) της Φύσης. 
Αυτό το πρόγραμμα έχει μέσα στο αίμα του, έτσι θα εξελιχθεί και θα γράψει την ιστορία του.   

Η Φυσική το λέει η ίδια η λέξη, είναι η επιστήμη, που μελετάει, ερευνά και ανακαλύπτει τους νόμους της Φύσης.
Στην έρευνά της χρησιμοποιεί δυο εργαλεία, την Θεωρία και το Πείραμα.  
Η συνειδητοποίηση  των νόμων της Φύσης γίνεται κατά δυο τρόπους.
Είτε Διαισθητικά, βλέπε Χριστός, Βούδας και λοιποί δάσκαλοι, είτε με πληρότητα μέσα από μελέτη και πειραματική διαδικασία στα Πανεπιστήμια. 

Η Φυσική προετοιμάζει τον άνθρωπο για την μύηση στην αλήθεια της Φύσης καθεαυτής. 
Προσεγγίζοντας την απόλυτη αλήθεια απέχει ελάχιστα από την αυτογνωσία, που είναι και το ζητούμενο.

Το σύνολο των νόμων που ρυθμίζουν την λειτουργία της Φύσης καλείται φυσική Νομοτέλεια.

Η αλήθεια φιλείν κρύπτεσθαι.

Η νομοτέλεια κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα. Αυτό λέει ο ποιητής με κατάλληλη φράση στην διπλανή εικόνα. 

Εδώ φυσιολογικά αναφύεται το εξής ερώτημα:
Αυτή η περίφημη (νομοτέλεια)   έχει κάποια ηθική βάση?

Η ηθική είναι ένα σύνολο κανόνων, που οφείλει να ακολουθεί ο άνθρωπος.
Για να ζει αρμονικά με τους συνανθρώπους του μέσα στις κοινωνίες, χωρίς να βλάπτει κανένα. 
Οι κανόνες της ηθικής βασίζονται σε εφαρμογή νόμων της Φύσης, για να γίνουμε οι άνθρωποι ένα με την Φύση. 
Με αποτέλεσμα να συνειδητοποιούμε αυτόματα τον πρώτο νόμο της Δημιουργίας.
Που είναι η Ενότητα.
Ταυτόχρονα περνάει μέσα μας και η ουσία της Ενότητας. 
Που είναι η Αγάπη. 
Συμπορευόμαστε έτσι με την Φύση.
Το αντίθετο είναι απώλεια ενέργειας και οδηγεί σε συγκρούσεις και δυστυχία. 

Ο Χρηστός στην επί του (όρους ομιλία) , που ήταν ένας ύμνος στην Αγάπη, έθεσε τις βάσεις μιας ηθικής συμπεριφοράς για τον άνθρωπο.
Ώστε να διάγει αρμονικά μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων. 

Εάν σήμερα στις προτροπές του, στην επί του όρους ομιλία για Αγάπη και πίστη προς τον Θεό. Αντικαταστήσουμε μέσα στο κείμενο  την λέξη Θεός με την λέξη Φύση, χωρίς φόβο και πάθος. 
Το πνεύμα της ομιλίας παίρνει τελείως άλλη μορφή και νόημα.
Στην πραγματικότητα μιλάει για μια ακατανίκητη δύναμη, που είναι η Φύση.

Ενώ η έννοια Θεός είναι αόριστη και άπιαστη για την συνείδηση του απλού ανθρώπου.
Στην αόριστη ιδέα περί την ύπαρξη Θεού γίνονται πλήθος παρανοήσεις. 
Αντί να οδηγούν οι θεωρίες των διδασκάλων σε πράξεις Αγάπης, προκαλούν πολέμους και αγριότητες.
Αντίθετα την ισχύ της Φύσης την έχουν νοιώσει στο πετσί τους όλοι οι λαοί της Γης. 

Διότι με καλές και άγιες προθέσεις, με ηθικό περιεχόμενο ξεκινούν όλοι οι εισηγητές Διδάσκαλοι την οποιαδήποτε θρησκεία.
Η απήχηση όμως στις μάζες των ανθρώπων δεν είναι πάντα η πρέπουσα.
Διότι πόσοι από τα πλήθοι των πιστών που παρακολουθούν. 
Συνειδητοποιούν το αληθινό πνεύμα και μήνυμα της διδασκαλίας?
Ο Χριστός είπε στους μαθητές του όταν ξεκίνησαν να διδάξουν την νέα θρησκεία στους λαούς. 
Μη δώτε το Άγιον τοις κυσί, μη δε βάλετε τους μαργαρίτας ημών έμπροσθεν των χοίρων...
Η απόδοση  ολόκληρου του χωρίου έχει ως εξής:

Προσέχετε πως θα μιλάτε στους ανθρώπους μέσα στον κόσμο, διότι αν είναι άξεστοι δεν θα καταλάβουν τίποτε απ' αυτά, που θα τους λέτε.
Θα νομίσουν, ότι τους κοροϊδεύετε, θα θυμώσουν και θα σας πάρουν με τις πέτρες.
Οι οπαδοί της χριστιανικής θρησκείας για παράδειγμα υπέστησαν φρικτούς  διωγμούς.
Και στο όνομα του Ιδρυτή της θρησκείας Αγάπης, χύθηκε άφθονο αίμα, αντί εκδηλώσεων Αγάπης.  Όπως οι αγριότητες των τζιχαντιστών και σωρεία ανάλογων παραδειγμάτων στην ιστορία των θρησκειών.

Ιδού ένας άλλος λόγος η σοβαρότητα του οποίου δεν φαίνεται εύκολα αν δεν δει κάποιος την εικόνα των θρησκειών που επικρατούν σε όλο τον πλανήτη Γη, σφαιρικά. 
Μια τέτοια θεώρηση δίνει απάντηση στην ποικιλία των αλλοθρήσκων, που μισούνται μεταξύ τους και καταλήγουν σε πόλεμο με αγριότητες.
Προκειμένου να επιβάλουν στους αλλόθρησκους με την βία, αυτό που εκείνοι πιστεύουν ως αληθές, για την ύπαρξη του Θεού.
Μια παγκόσμια θρησκεία σε πραγματική βάση, που να την βιώνουν καθημερινά οι πάντες, θα ήταν η μοναδική λύση στο πρόβλημα των αλλοθρήσκων.


Η έννοια της Αγάπης έχει εκφυλισθεί τελείως στην σημερινή κοινωνία.
Χρησιμοποιείται χωρίς σεβασμό με δόση ασύδοτης υποκρισίας από δήθεν πιστούς, που ενώ κάνουν προσευχή και σταυρούς με μετάνοιες μέσα στις εκκλησίες.
Όταν όμως απομακρυνθούν σε απόσταση από τον χώρο, παρανομούν ασυστόλως. 
Οι αξίες που έχουν επικρατήσει είναι υλικές με βάση το χρήμα.

Η δύναμη της Φύσης φαίνεται καθαρά στις εκδηλώσεις των φυσικών φαινομένων. 
Του κεραυνού, της βροχής, του σεισμού, της πλημμύρας, του κρύου ή της ζέστας και κάθε φυσικού φαινομένου, που στην ουσία του κρύβεται ένας φυσικός νόμος.
Ο αρχαίος ποιητής Πίνδαρος διατύπωσε τον θαυμασμό του προς την παντοδυναμία της Φύσης λέγοντας "Φυά άπαν κράτιστον". 

Το ερώτημα: 
Υπάρχει Θεός?
Είναι λάθος φιλοσοφικά, γραμματικά, συντακτικά και όπως αλλιώς να το δει κανείς. 
Αφού ο Θεός είναι παντοδύναμος.
Πως είναι δυνατόν να υπάρχει, γεγονός που του αφαιρεί την ιδιότητα της παντοδυναμίας, αφού κάποια άλλη οντότητα  άρχει.

Την παντοδυναμία της Φύσης όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Διότι η παρουσία των φυσικών νόμων αμέσως θα τον διαψεύσει.     



         

Μεμονωμένος χρόνος και χώρος στην Δημιουργία δεν έχουν νόημα.

Το σύμπαν είναι άχρονο...

Για μας τους Φυσικούς η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι μόνο μια ψευδαίσθηση και αυτή η ψευδαίσθηση είναι πραγματικά συνεχής και επίμονη.

Λόγια του Einstein.

Στην Φυσική ο χρόνος είναι ένα μέγεθος που εισήχθη στην κλασική μηχανική για την μελέτη της κίνησης των σωμάτων.

 Παράλληλα όμως κατέστη αναγκαίος στην διεκπεραίωση των κοινωνικών υποχρεώσεων των πολιτών της Γης. 

Ωστόσο βέβαια στον ορισμό της ταχύτητας κινητού υ=s/t (Διάστημα/ χρόνο), εισάγεται από την αρχή η έννοια του χώρου ως διάστημα, που διανύει το κινητό. 
Αν θεωρήσουμε την τροχιά ενός σώματος, που αποτελείται από ένα σύνολο σημείων στον χώρο στις διάφορες χρονικές στιγμές.
Καταλήγουμε στο ακόλουθο συμπέρασμα:

Ο χώρος είναι ένα σύνολο χρονικών σημείων, ο δε χρόνος είναι το σύνολο χωρικών σημείων σε μια τροχιά κίνησης. 
Συμπερασματικά από τον απλό ορισμό της ταχύτητας στην κλασική μηχανική, εισάγεται ήδη η διασύνδεση του χώρου με τον χρόνο.

Φαίνεται σαφώς ότι, μεμονωμένος χρόνος και χώρος δεν μπορούν να υπάρξουν στην δημιουργία. 

Μια βαθύτερη ματιά στις παραπάνω σκέψεις δείχνει καθαρά ότι, κάτι διαφορετικό συμβαίνει με τις ιδέες χώρου και χρόνου, απ' αυτό που πιστεύαμε μέχρι σήμερα.  
Διευκρινίζεται πάντως ότι, στην Νευτώνεια μηχανική άλλη χρήση έχει ο χρόνος στην Φυσική και άλλη όταν χρησιμοποιείται κατά σύμβαση, για την ρύθμιση των κοινωνικών υποχρεώσεων των ανθρώπων.
Το κοινό στοιχείο μεταξύ τους είναι μόνο οι μονάδες μέτρησης, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα.

Ο χρόνος απομονωμένος σαν φυσικό μέγεθος δεν νοείται στην φυσική πραγματικότητα, βάσει του νέου μοντέλου που εισάγει η γενική Θεωρία της Σχετικότητας. 
Η θεωρία της Σχετικότητας είναι μια επανάσταση στην επιστήμη της Φυσικής.

Η Θ.τ.Γ.Σ βλέπει τον  φυσικό κόσμο μέσα από τον φακό της Γεωμετρίας Rieman, η οποία περιέχει όλους τους απαιτούμενους φυσικούς νόμους που συνδέονται με την βαρύτητα.
Η βαρύτητα στον Ευκλείδειο χώρο των τριών διαστάσεων, που ισχύει για γήινες ταχύτητες, βγαίνει από την λύση των εξισώσεων της Θ.τ.Γ.Σ, σαν μια ειδική περίπτωση. 
Ο χώρος μόνος του επίσης δεν νοείται στις φυσικές διαδικασίες.
Στην Φύση το μόνο μέγεθος που λειτουργεί είναι ο (Χωροχρόνος).

Αυτό που λέγεται χρόνος στην πολιτική ζωή είναι ένα κατά σύμβαση μέγεθος για την λειτουργία της κοινωνικής ζωής.
Προϋπόθεση στο ως άνω συμπέρασμα είναι η ύπαρξη κίνησης σε ένα σύστημα συντεταγμένων.

Μπορεί κανείς να πει ότι στο νέο όραμα του Αϊνστάιν η βαρύτητα γεννιέται κατά τη μετάβαση από τον επίπεδο χωρόχρονο της ειδικής σχετικότητας στον καμπύλο χωρόχρονο της γενικής σχετικότητας.


Δηλαδή ο επίπεδος χωροχρόνος καμπυλούται μόλις αισθανθεί κύματα βαρύτητας από την παρουσία μάζας.
Στην θέση καμπύλωσης βυθίζεται η τροχιά κάθε κινούμενης μάζας.
Κοντολογίς ο χωροχρόνος λέει στην ύλη πως να κινηθεί.
Η δε ύλη λέει στον χωροχρόνο πως να καμπυλωθεί. (Ιδέες Weeler)

Στην καμπύλωση της τροχιάς των φωτονίων όταν διέρχονται πλησίον του Ήλιου, οφείλεται η φαινομένη μετατόπιση των ειδώλων των αστέρων κατά την ολική  έκλειψη του Ήλιου.     
Επειδή τα φωτόνια έχουν ισοδύναμη μάζα, η τροχιά φωτός των αστέρων καμπυλούται όταν διέρχεται πλησίον του Ήλιου.
Όπως φαίνεται καθαρά στο ως άνω σχήμα, που δείχνει την πορεία φωτεινής ακτίνας προερχομένης από έναν αστέρα.
Η παρατήρηση αυτή έχει γίνει και επιβεβαιώνει την θεωρία της γενικής Σχετικότητας του Einstein.

Η συνείδηση του απλού  καθημερινού  ανθρώπου έχει διαμορφωθεί με βάση τον πολιτικό κατά σύμβαση χρόνο.
Ο χρόνος αυτός συνδέεται άμεσα με το φυσικό φαινόμενο της περιστροφής της γης περί τον εαυτό της και περί τον Ήλιο.
Η Νευτώνεια μηχανική που περιλαμβάνει το φαινόμενο της πτώσης των σωμάτων εντός του πεδίου βαρύτητας και η μέρα με την νύχτα έχουν περάσει μέσα στο αίμα του.
Ιδίως την βαρύτητα την έχει βιώσει στο πετσί του. Όταν στην παιδική ηλικία, η πτώση του κατά την διάρκεια του παιχνιδιού ήταν φαινόμενο σύνηθες.
Είναι η ίδια η ζωή του και ως εκ τούτου είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο, να αντιληφθεί ριζοσπαστικές θεωρίες, όπως η Θεωρία της Σχετικότητας.
Θεωρία που αλλάζει ριζικά την εικόνα του Νευτώνειου κόσμου, που έχει εισχωρήσει βαθιά στην συνείδησή του.
Έχει βολευτεί με ότι πληροφορίες του δίνουν άμεσα οι αισθήσεις του και δεν θεωρεί αναγκαία ολόκληρη την αλήθεια.
Δεν του  χρειάζεται προς το παρόν στην συνήθη καθημερινότητα.

Παρ' όλα αυτά θα επιχειρηθεί εδώ μια απλοποιημένη παρουσίαση της σχετικιστικής μηχανικής του Einstein.
Η νέα μηχανική  δεν καταργεί την θεμελιώδη μηχανική του Νεύτωνα, αλλά την συμπληρώνει με νέους νόμους που ισχύουν σε διαφορετικές συνθήκες, που είναι μέσα στο παιχνίδι της Φύσης.   
Έτσι η Νευτώνεια μηχανική είναι μια υποπερίπτωση της γενικής σχετικότητας του θείου Αλβέρτου.    

Η θεωρία της σχετικότητας αποτελείται από δυο μέρη:
1) την Ειδική Σχετικότητα.
2) την Γενική Σχετικότητα.  

Η ειδική σχετικότητα δημοσιεύτηκε το 1905 από τον Αϊνστάιν και εντυπωσίασε λόγω των απλών αξιωμάτων στα οποία βασίζεται.
Αυτά είναι:
α) Οι νόμοι της Φύσης είναι ίδιοι σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς.
β) Η ταχύτητα του φωτός είναι η ίδια σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς.
Συνέπεια αυτών των αξιωμάτων είναι ότι, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά στα δυο συστήματα που κινούνται το ένα ως προς το άλλο.
Δηλαδή ο χρόνος μεταξύ δυο γεγονότων που μετράει ο παρατηρητής στο ένα σύστημα δεν είναι ο ίδιος για τα ίδια γεγονότα, που (μετράει) ο παρατηρητής στο δεύτερο σύστημα αναφοράς.
Ο χρόνος αυτός για κινούμενο σύστημα αναφοράς, που κινείται με ταχύτητα της τάξεως της ταχύτητας του φωτός, διαστέλλεται ως προς το ακίνητο σύστημα αναφοράς. 

Δηλαδή το ένα δευτερόλεπτο του συστήματος αναφοράς, διαρκεί πολύ περισσότερο σε ένα σύστημα, που πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός. Στο βίντεο που ακολουθεί οι αστροφυσικοί καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών παρουσιάζουν την θεωρία της Ειδικής σχετικότητας με πολύ απλό και κατανοητό τρόπο.

Η μεταφορά από το ένα σύστημα συντεταγμένων στο άλλο γίνεται με τους μετασχηματισμούς (Lorentz).
Ο Χέντρικ Λόρενς ήταν κορυφαίος θεωρητικός φυσικός γνωστός για την θεωρία των ηλεκτρονίων και τους ομώνυμους μετασχηματισμούς Λόρενς.
Για αυτούς τους μετασχηματισμούς ο ίδιος Αϊνστάιν θεωρούσε τον Λόρενς πατέρα της θεωρίας της Ειδικής Σχετικότητας.
    
Η αδρανειακή ή σχετιστική μάζα δίνεται από τον κάτωθι τύπο:

  

Σχέση (1)

Όπου (mv) η αδρανειακή μάζα, (m0) η μάζα ηρεμίας, (v) η ταχύτητα του αδρανειακού συστήματος και (c) η ταχύτητα του φωτός.
Από την διερεύνηση του τύπου, όταν μεταβάλλεται ταχύτητα v του αδρανειακού συστήματος προκύπτουν τα εξής:
Ότι, όσο μεγαλώνει η ταχύτητα v του συστήματος και πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός (c) τόσο το κλάσμα v/c τείνει στην μονάδα.
Τότε ο παρονομαστής του κλάσματος  τείνει προς το μηδέν και το μέγεθος mv που, προκύπτει από το κλάσμα, τείνει προς το άπειρο. 
Εδώ δεν πρέπει να συνχεέται η μάζα σαν ύλη, με την αδρανειακή μάζα του σώματος λόγω ταχύτητας.
Η μάζα είναι αυτή που είναι σαν ύλη, εκείνο που μεταβάλλεται με την ταχύτητα είναι η αδράνεια του σώματος. 

Ένα διαστημόπλοιο που κινείται με ταχύτητα πολύ μεγάλη, η αδρανειακή του μάζα θα είναι εξίσου τεράστια.
Ο χρόνος μέσα σ' αυτό κυλάει πολύ αργά σύμφωνα με την ειδική σχετικότητα, δηλαδή το γήινο δευτερόλεπτο μπορεί, να διαρκεί μερικά εικοσιτετράωρα.

Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί το παράδοξο των διδύμων αδερφών εκ των οποίων ο ένας ταξιδεύει με ένα διαστημόπλοιο και άλλος παραμένει στην Γη.
Αν λοιπόν μεταξύ των επιβατών του διαστημοπλοίου υπάρχει ο ένας εκ των διδύμων αδερφών, ενώ ο άλλος  παραμένει στην Γη.
Όταν ο ταξιδιώτης νέος ακόμα, επιστρέψει στη Γη θα βρει τον αδερφό του γερασμένο. 
Αυτό είναι το παράδοξο των διδύμων εκ των οποίων ο ένας ταξιδεύει στο διάστημα με ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα το φωτός.
Ταχύτητα στην οποία ο χρόνος κυλάει πιο αργά, μέχρι που σταματάει τελείως να κυλάει, δηλαδή μηδενίζεται στην ταχύτητα του φωτός, όπου η αδρανειακή μάζα όπως προκύπτει από την ως άνω σχέση (1) γίνεται άπειρος. 
Σύμφωνα με την ειδική Θ.Σ στην άπειρη μάζα αντιστοιχεί μηδενικός χρόνος.  

Οπότε το  ένα δευτερόλεπτο στην Γη σκεφθείτε πόσες φορές μεγαλύτερο θα είναι στον Ήλιο.
Δεδομένου ότι ο Ήλιος έχει 332900 φορές μεγαλύτερη μάζα από την Γη.
Στον πλανήτη Άρη ένα 24ωρο είναι κατά 39 λεπτά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Γης.

Την  γενική θεωρία της σχετικότητας παρουσίασε ο Albert Einstein το 1915 σε σειρά διαλέξεων της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Στην (Γ.Θ.Σ) εισάγει την καινοφανή ιδέα του χωροχρόνου και αποδεικνύει, ότι η δύναμη της βαρύτητας δεν λογίζεται σαν πεδίο βαρύτητας, αλλά σαν καμπύλωση του επίπεδου χωροχρόνου, που προκαλεί η παρουσία της Γης.
Με άλλα λόγια θεωρεί τον χώρο ότι μετέχει ενεργά στην διαδικασία των Φυσικών φαινομένων.
Δηλαδή η βαρύτητα δεν είναι μια ιδιότητα αναλλοίωτη της μάζας αλλά η παρουσία μάζας σε μια περιοχή του χώρου διαμορφώνει τον απλό χώρο σε χωροχρόνο και απ' αυτή τη μορφή του χώρου προκύπτουν όλες οι ιδιότητες του  πεδίου.

Εισάγει μ'άλλα λόγια αντί των δυναμικών πεδίων μια άλλη γεωμετρία του χώρου με την καινοφανή χρήση του χωροχρόνου.
Ο χωροχρόνος διαμορφώνεται από την παρουσία μάζης και η νέα γεωμετρία που προκύπτει εξηγεί όλα τα φαινόμενα των δυναμικών πεδίων, με την χρήση μιας νέας γεωμετρίας. 

Της γεωμετρίας του Rieman.  
Στο βίντεο που ακολουθεί οι καθηγητές Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου αναλύουν με απλά λόγια την ουσία της  θεωρίας της Γεωμετρίας Rieman χωρίς χρήση μαθηματικών εκτός από τα στοιχειώδη.

Συμπεράσματα που προκύπτουν από όλη την ανάπτυξη του θέματος του χρόνου μέσα στην αισθητή πραγματικότητα εν ολίγοις είναι τα ακόλουθα:
1) Στην γεωμετρία Ρίμαν το - άπειρο και το +  άπειρο συμπίπτουν και οι καμπύλες των διαφόρων μορφών διέρχονται από το μηδέν που συμπίπτει με το -άπειρο και το + άπειρο.
2) Οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να συλλάβουν την γεωμετρία Ρίμαν, όπως αντιλαμβάνονται τον Ευκλείδειο χώρο.
Στην γεωμετρία Ρίμαν  τα σχήματα  είναι ιδεατά σαν τα ιδεατά στερεά του Πλάτωνα. 
3) Η απομάκρυνση των αντικειμένων από τον παρατηρητή είναι ψευδαίσθηση, όπως και η διαστολή του σύμπαντος, διότι στην γεωμετρία Ρίμαν η κίνηση γίνεται σε κλειστές καμπύλες, ευθείες δεν υπάρχουν.    
4) Από παρατηρήσεις που έγιναν σε πρωτόγονες φυλές της Αφρικής, το συμπέρασμα ήταν, ότι οι αισθήσεις τους δεν αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο μιας κινηματογραφικής ταινίας.  
Επομένως οι αισθήσεις των πολιτισμένων κοινωνιών έχουν διαμορφωθεί κατόπιν εκπαίδευσης.
5) Η διάκριση των οντοτήτων χώρου και χρόνου είναι μια ψευδαίσθηση και οφείλεται στην αδυναμία των αισθήσεων.
6) Η φύση του χρόνου για τον άνθρωπο είναι τέτοια ώστε, να τον αντιλαμβάνεται εμμέσως από τα αποτελέσματα του στην καθημερινότητα.
Όπως η φθορά των υλικών αντικειμένων η λεγόμενη θετική εντροπία, μια έννοια της θερμοδυναμικής. 
Θάνατος των ζώντων οργανισμών είναι μια περίπτωση θετικής εντροπίας, ήτοι μια αταξία ένα σκόρπισμα της ύλης σε τυχαίες θέσεις.
Το αντίθετο είναι η τάξη στον ζώντα οργανισμό, που λέγεται αρνητική εντροπία. 
Και τα δυο φαινόμενα υπάγονται στις δευτερεύουσες συνέπειες της διάστασης του χρόνου.
Αλλά στον Ευκλείδειο χώρο που ζουν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτά είναι παρενέργειες του χρόνου Ρίμαν και παραμένουν στην πλάνη τους.
7) Η απόκτηση γνώσης και συνειδητότητας αποκτάται με αγώνα στην  σύντομη διάρκεια της ζωής μας.
Για τον λόγο αυτό ας μάθουμε να διακρίνουμε την γνώση από την πλάνη.