Παιχνίδια Ζωής, που αναδεικνύουν την ουσία της Εκδήλωσης του Όντος σε Κόσμο.

Άμυνα και Επίθεση - αντεπίθεση αυτό είναι η Ζωή η ίδια.

   Επίθεση και άμυνα- αντεπίθεση, μέχρι τελικής υποχωρήσεως του ενός εκ των αντιπάλων.
Μεταφορικά, εδώ παίζει ρόλο και η φιλοσοφία, {ο θάνατός σου, η Ζωή μου} 
Αυτή είναι το πνεύμα της κατ'εξοχήν λειτουργίας του ανταγωνισμού, σε όλες τις μορφές  κοινωνικής Ζωής.
Η αντιπαλότητα είναι ενίοτε καθαρά ιδεολογικού χαρακτήρα.

Η Ζωή είναι μια κύρια αιτία εμφάνισης της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε  κόσμο. 
Αυτός είναι επίσης  και ο κύριος λόγος για τον οποίο, ότι έχει σχέση με την Ζωή, υπακούει απαραίτητα στους  νόμους της εκδήλωσης.

Αυτός είναι και ο αποφασιστικός λόγος ύπαρξης της  ιδιότητας της  Ζωής.
Δηλαδή ότι ζει,  υποχρεούται από την Φύση να υπακούει στην νομοτέλεια η οποία υφίσταται κατά την διάρκεια της εκδήλωσής της. 
Έτσι για παράδειγμα, κάθε ζωντανός και μη οργανισμός, αποκλείεται να ξεφύγει από τον νόμο της βαρύτητας, εφ' όσον διαβιώνει εντός αυτού τούτου του πεδίου . 
Ήτοι εν όσο διατηρείται εν Ζωή εντός του πεδίου βαρύτητος.
Βέβαια ο άνθρωπος έχει επινοήσει διάφορους τρόπους να παρακάμπτει το ίδιο το πεδίο. Εκμεταλλευόμενος τις ιδιότητες αυτού τούτου του πεδίου, το οποίο είναι πάντοτε παρών  για κάθε ον ευρισκόμενο επί της Γης.

Παράδειγμα, όταν κάνει χρήση μιας εφεύρεσης του ίδιου του ανθρώπου. 
Του  ταχύτερου και πλέον ασφαλούς μέσου μετακίνησης για μεγάλες και ταχείες μετακινήσεις:
Του γνωστού πλέον σε όλους μας, αεροπλάνου, για να ξεπεράσει τις δυσκολίες, που εμφανίζονται κατά τις αναγκαίες μετακινήσεις του, για μεγάλες αποστάσεις μετακινούμενος με τα κλασικά γήινα μέσα.

Η ένταση του πεδίου βαρύτητος στην Σελήνη είναι κατά μεγάλη προσέγγιση, περίπου (7) φορές μικρότερη από την ένταση του πεδίου βαρύτητος της Γης. 
Δεδομένου ότι η (τιμή) του είναι 1,6m/sec2 - 2m/sec2, ενώ το πεδίο βαρύτητος της Γης έχει πιο σταθερή τιμή στο ύψος της επιφάνειας της θαλάσσης, η οποία είναι από (μετρήσεις) 9,8m/sec2. 

Η συμπεριφορά της Ζωής για έναν μη γνώστη φαίνεται να είναι τυχαία, όμως κάθε άλλο παρά τυχαία είναι.  
-Κατ' αρχήν ο αγώνας για επιβίωση από την ίδια τη Ζωή, αποδεικνύει ακράδαντα την δύναμη, που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη της ίδιας της Ζωής μέσα στον άνθρωπο, όπως και σε κάθε άλλο ζώντα οργανισμό.
-Δεύτερον και κύριο η συνεχής ηθική βελτίωση, που επιτυγχάνεται στα έλλογα όντα, όπως είναι ο άνθρωπος. 
Αποδεικνύει αναμφισβήτητα την αξία που προσδίδει στην έλλογη Ζωή το ίδιο το ΕΊΝΑΙ, ή με άλλα λόγια το ίδιο το ΌΛΟΝ. 
-Τρίτον και σπουδαιότερο η ανάθεση στον άνθρωπο του ρόλου του ερευνητή, του ρόλου που κατέχει η  ίδια η Ζωή, που είναι ας μην ξεχνάμε και η αιτία εμφάνισής  αυτού τούτου του κόσμου.

Πολλαπλά λοιπόν και εξ ίσου σοβαρά και σεβαστά τα καθήκοντα του ανθρώπου σ' αυτή την Ζωή από τον ίδιο τον άνθρωπο και τους συνανθρώπους του.
Καθήκοντα που καλείται ο ίδιος κατ αρχήν να συνηδητοποιήσει, αναπτύσσοντας τις δυνάμεις που κρύβονται μέσα στον ίδιο, όπως και σε κάθε άλλον άνθρωπο.  

 Η Ζωή η ίδια κατέχει την κύρια αιτία ύπαρξής της.
Με άλλα λόγια η εκδήλωση ολόκληρη πιστεύω ότι συνέβη, για την εμφάνιση της Ζωής καθεαυτής.
Κι αυτή φαίνεται να είναι η μόνη αιτία της εκδήλωσης του κόσμου τούτου.

Η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας για το πλέον έλλογο ον επί της Γης, που είναι ο άνθρωπος, είναι πρωταρχικής σημασίας γεγονός, για τον ίδιο τον άνθρωπο.

Δεδομένου ότι προσδίδει στον άνθρωπο την μεγάλη ευθύνη της αναζήτησης της αλήθειας για την Ζωή την ίδια. 

Και όχι μόνο, του αναθέτει ταυτόχρονα επί πλέον, να σέβεται την Ζωή, όπου υπάρχει επί της Γης, όπως της αξίζει.

Θα δώσω τέλος μιαν εικόνα της Φύσης του κόσμου όπως έχω καταλήξει μετά από συνεχή στοχασμό επάνω σ' αυτό το ζήτημα.
Κατ' αρχήν υπάρχει ένα ατέλειωτο ρευστό που αποτελεί την βάση αυτού του Κόσμου κι αυτό είναι η ΑΓΆΠΗ.
Ακολουθεί μια άλλη αλήθεια που την αντιλαμβάνονται τα ζώα και οι άνθρωποι ως μια τάση συνεχούς επικοινωνίας, κι αυτή είναι η ΕΝΌΤΗΤΑ.

Αυτή η Ενότητα έχει ως υπόβαθρο στήριξης την ΑΓΆΠΗ.
Όλη η Ανθρωπότητα παλεύει βράδυ - πρωί να λειτουργήσει μέσα στα πλαίσια αυτής της Ενότητας. 
Όταν το πετύχει αυτό, η εικόνα της κοινωνίας θα είναι η εικόνα μιας ιδανικής κοινωνίας, που θα λειτουργεί δημιουργώντας συνεχώς νέα ιδανικά.









                                              

Ο ρόλος της Παιδείας στην εξέλιξη της κοινωνίας.

Ακαδημία Πλάτωνος

ΠΑΙΔΕΙΑ:.  
Ονομάζεται η κοινωνική λειτουργία που παρέχει γνώσεις και αξίες στον άνθρωπο, με στόχο την ηθικοπνευματική και κοινωνική του ολοκλήρωση. 
Η παιδεία συμβάλλει στη διατήρηση και την πρόοδο των κοινωνιών.
 Όντως η παιδεία των ανθρώπων ενός έθνους παίζει πρωταρχικό ρόλο στην εξελεικτική πορεία αυτής της κοινωνίας.
Πολλές φορές  όταν συμβεί ένα παράνομο γεγονός και αναζητούμε αιτίες, ακούγεται άμεσα η φράση, ένα το κρατούμενο  η Παιδεία.

-Ανάλυση του ρόλου της Παδείας.
Συχνά έρχεται στον νου των ανθρώπων η έννοια Αγάπη και χωρίς να το πολύ σκεφτούμε την θεωρούμε δεδομένη ή δεν της δίνουμε ιδαίτερη  σημασία και την προσπερνούμε αδιάφορα.
Όμως η Αγάπη είναι παντού παρούσα καθόσον αποτελεί το κύριο στοιχείο όλης της εκδήλωσης.
Η Αγάπη είναι η βάση  της Ενότητας.
Η Αγάπη όμως δεν διδάσκεται από κανένα είδος 
Παιδείας. 
Υπάρχει μέσα μας από γεννήσεως μας.  Καλύπτεται όμως σταδιακά από ένα στρώμα επίκτητης εμπειρίας, που μας φορτώνουν τα διάφορα στάδια της Ζωής.  
Κι αυτά είναι, η Οικγένεια το Σχολείο και τέλος η Κοινωνία.
Η αλήθεια είναι όμως  ότι: 
Όσο πιο-νωρίς, εννοείται σε τυφερές ακόμη ηλικίες αποκτηθεί η εμπερία της Αγάπης, τόσο πιο σύγουρα παραμένει αυτομάτως σε ετοιμότητα, όταν υπάρξει ανάγκη.
Το κυριότερο βάρος επομένως για την διατήρησή της, εναποτίθεται στην Οικογένεια και στο Σχολείο.

Στην κοινωνία ωφείλει να παραδίδεται ο άνθρωπος έτοιμος για να αποτελέσει υγιές και δημιουργικό στέλεχος.

Το μεγάλο εμπόδιο της Αγάπης βεβαίως είναι ο Εγωισμός.
Εγωισμός είναι η διότητα είσοδου στην ανθρώπινη συνείδηση του επίκτητου και φανταστικού"εγώ".  
Πρώτα απ' όλα λοιπόν πρέπει οι γονείς του παιδιού, να έχουν σωστά διαπαιδαγωγηθεί ως προς το ζήτημα της εμπειρίας της Αγάπης και ύστερα να αποκτήσουν παιδιά.
Μ' αυτόν τον τρόπο είναι πολύ πιθανό να προλάβουν την είσοδο στην συνείδηση του παιδιού τους, το φανταστικό "εγώ" .
Και να οδηγήσουν την κατανόησή του στο έννστικτο της αυτοσυντήρησης, που είναι και η φυσική σημασία του φανταστικού "εγώ".  
Στο Σχολείο όμως υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες μετάδοσης της εμπερίας της Αγάπης στην πράξη και συμπληρωματικά στην θεωρία.
Η ιδέα του εμείς σε αντίθεση με το "εγώ"εμφανίζεται αρχικά στο παχνίδι με τους άλλους μαθητές.

Ένα γνώρισμα  που ωφείλει να έχει ένας σωστός εκπαιδευτικός, είναι η  Αγάπη  για αυτό, που ανέλβε, να διεκπεραιώσει και όχι ξερά τυπικά καθήκοντα.  

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: Είναι η θεσμοθετημένη μορφή παιδείας που παρέχει η πολιτεία στους πολίτες άμεσα, ως κράτος, ή έμμεσα, με ιδιωτικούς φορείς. 
Προσανατολίζει επαγγελματικά και κοινωνικοποιεί το άτομο.

Ο δρόμος για την μέλον λέγεται  Εκπαίδευση.

Πολύ σποδαία κοιωνική λειτουργία η Εκπαίδευση κάτω από αυτή την οπτική γωνία.
Αν όμως συνοδεύεται και με την εμπερία της Αγάπης.
Η εργασία που θα κάνει ο συγκεκριμένος  εκπαιδευτικός θα έχει ένα τέλειο αποτέλεσμα.

Για τον λόγο αυτόν απαιτούνται εκπαιδευτές με Αγάπη για την εκπαίδευση των νέων και όχι απλώς τυποποιημένοι δημόσιοι υπάλληλοι.
Απλούστατα επειδή δεν αρκεί μόνο ο τύπος, χωρίς την ουσία. 
Για την οποία ουσία, απαιτείται η ύπαρξη δυο απλών προυποθέσεων:
-Η πλήρης γνώση του αντικειμένου το διδασκαλίας.
 -Και το κυριότερο θα έλεγα, που είναι το ανεξάντλητο κέφι για την δουλειά, που ανέλαβε να φέρει εις πέρας.
Αυτή είναι μια ιδαίτερα λεπτή εργασία και είναι συνυφασμένη με Αγάπη προς τους νέους ανθρώπους. 

ΑΓΩΓΗ: « Η ανάπτυξη του ψυχικού κόσμου του μαθητή και γενικότερα η άσκηση όλων των πλευρών της προσωπικότητάς του, που δεν έχουν αποκλειστική σχέση με τη γνώση».

Εδώ ο ορισμός και μόνο της έννοιας Αγωγή, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.
Μόνο που, πρέπει να βρεθεί ο κατάλληλος χώρος και οι κατάλληλοι  άνθρωποι.
Ώστε  να εκπαιδευτούν, αντίστοιχα όχι μόνο στην πλήρη γνώση του αντικειμένου, που πρόκεται να διδάξουν, αλλά και να ασκηθούν και στην ψυχολογία των νέων.
Καθ' όσον η διδασκαλία είναι κάτι σαν θεατρική παράσταση και ο εκπαιδευτής πρέπει, να διαθέτει αντίστοιχα προσόντα ηθοποιού ως και πλήρη γνώση του αντικειμένου διδασκαλίας. 

Τότε θεωρείται σωστός δάσκαλος και μπορεί να εκτελέσει την σπουδαία αυτή λειτουργία της εκπαίδευσης.
Συνήθως οι άνθρωποι για αυτόν σκοπό, πρέπει πρώτα απ' όλα να διαθέτουν το σχετικό ταλέντο, ίδιώς στην δημοτική εκπαίδευση.  
Συνήθως κατάλληλα εκπεδευτήρια σε αυτού του είδους την Αγωγή δεν ανήκουν στην πολιτεία, αλλά στην ιδιωτική πρωτοβουλία. 

ΜΟΡΦΩΣΗ: Είναι το αποτέλεσμα της αγωγής και της παιδείας. 
Πρόκειται για την αρμονική ανάπτυξη όλων των πνευματικών και ηθικών δυνάμεων του ανθρώπου με αποτέλεσμα την ολοκλήρωσή του σε ορισμένο βαθμό.
Εάν πληρούνται όλες οι ανωτέρω προυποθέσεις ως προς τους εκπαιδευτές και τους μαθητές, το αποτέλεσμα είναι εξασφαλιμένο και αναμενόμενο.
Η ποιότητα και η ποσότητα του αποτελέσματος θα είναι ανάλογος με το ποσοστό καταλληλότητας 
μαθητών και εκπαιδευτών. 

ΚΑΛΛΙΕΡΓΙΑ:
Είναι αυτό που μένει, δηλαδή το απάνθισμα, η εμπειρία, το άρωμα της μέχρι τούδε τελεσθείσης προσπάθειας. 
Εκ μέρους των αρμοδίως εμπλεκομένων.
Εφαρμόζεται δε και λειτουργεί  σωστά, όταν ύπάρχει ανάγκη.
Η μόρφωση από το ρήμα μορφώνω=βάζω τάξη στο χάος του:  
1)Εσωτερικού κόσμου (Αυτογνωσία) και 
2) Του εξωτερικού(προσωπικότητα-δημιουργία - Καλιέργεια).
Τα αποτελέσματα της Αυτογνωσίας (1) δίδονται εκτενώς από την ανωτέρω παραπομπή με τον τίτλο, (Αυτογνωσία). 

Έχοντας κερδίσει την Αυτογνωσία, τα αφορόντα προσωπικότητα και την δημιουργία, συνδέονται άμεσα με την Αυτογνωσία.
Η καλιέργεια όμως, όπως αναφέρεται ήδη σ' αυτό το κείμενο είναι το αποτέλεσμα της μέχρι στιγμής τελεσθείσης εργασίας. 
Ο καλιεργημένος άνθρωπος δεν ξέρει να κρύβεται. 
Η συμπεριφορά του είναι ανάλογη μιας αυθόρμητης και ελεγχόμενης εσωτερικής ελευθερίας.
Η καλιέργεια εμφανίζει  κάτι ανάλογο που συμβαίνει και στον φυτικό κόσμο.
Ένα καλιεργημένο φυτό δεν έχει την εμφάνιση του αγριόχορτου, ούτε την εμφάνιση φυτού της άγριας ζούγκλας.
Είναι όμορφο σαν τα φυτά ενός προσεγμένου και με Αγάπη καλιεργημένου ιδιωτικού κήπου.   
Αυτό δεν σημαίνει ότι και η ζούγκλα δεν έχει την δική της ιδιαίτερη αξία.
Μην ξεχνάμε όμως ότι ένα αληθινά όμορφο τριαντάφυλο χάνεται μέσα στην αγριάδα μιας ζούγκλας.    

Το Χαμόγελο, θεμελιώδες στοιχείο έκφρασης του συναισθηματικού κόσμου του ανθρώπου. Ο ρόλος του Χαμόγελου στην επικοινωνία με τους άλλους.

Η Κα Μέρκελ έχει έκφραση απορίας-Ο Κος Τράμπ έχει έκφραση συγκέντρωσης στον εαυτό του.

Χαμόγελο απορίας η Κα Μέρκελ, έκφρασι συγκέντρωσης στον εαυτό του με ένα αδιάορατο χαμόγελο ηρωνίας ο Κος Τράμπ.
Το συμπέρασμα που βγαίνει για την συνάντηση των δυο αυτών ηγετών κατά συνέπεια είναι: 

Πλήρης έλλειψη επικοινωνίας την δεδομένη στιγμή, εκείνης της συνάντησης.

Εμείς οι Ευρωπαίοι πολίτες λοιπόν τι πρέπει να περιμένουμε, από την έκβαση των συζητήσεων των δύο αυτών ηγετών. 

Δεδομένης της έλλειψης διαύλου αληθινής επικοινωνίας, μεταξύ των δύο αυτών ηγετών των υπερδύναμεων USA και Γερμανίας?

Η σοφία του λαού έχει την εξής απάντηση.

Η καλή μέρα απ'το πρωί φαίνεται. 

Η σύγχρονη ψυχολογία αποδίδει κύριο ρόλο στην έκφραση του προσώπου για τα έλλογα όντα με κύριο χαρακτηριστικό την έκφραση των χειλιών. 

Το λεγόμενο χαμόγελο.

Αυτό αποτελεί το κύριο στοιχείο ανοίγματος του ατόμου στον συνομιλητή του και γενικότερα στον κόσμο. 

 ο "Γελαστός"  αριστερά.- Ο "Κατσούφης" με ένο αδιόρατο με το ζόρι χαμόγελο δεξιά. 

Είναι παρατηρημένο γενικότερα, ότι ο ανοιχτόκαρδος άνθρωπος είναι σαφώς ο πλέον επικοινωνήσιμος, από οιονδήποτε άλλον.
Με την προϋπόθεση, ότι η ανοιχτόκαρδη έκφραση του προσώπου, αντανακλά όντως τα αληθινά αισθήματα του φέροντος.
Αυτό είναι πολύ δύσκολο να το διακρινεις όταν πρόκειται ιδίως για πολιτικούς, στους οποίουης η ικανότητα υποκρσίας είναι ιδιαίτερα υψηλή.
Η τέχνη του λόγου παρασύρει τον ομιλούντα, ώστε να πείθεται και ο ίδιος, σ' αυτά που λέει. 
Γενικότερα η έκφραση του προσώπου έχει τον κύριο λόγο, σαν στοιχείο που εξασφαλίζει την διάθεση επικοινωνίας των ατόμων.
Ιδιαίτερο ρόλο στην έκφραση του προσώπου παίζει το σχήμα των χιλιών, το λεγόμενο χαμόγελο. 

Εάν το χαμόγελο είναι αφθόρμητο, θα είναι και γνήσιο.
Οι εκφράσεις του προσώπου εν γένει είναι ο καθρέφτης της ψυχολογικής κατάστασης του ανθρώπου.
Απεικονίζουν αφθόρμητα και με μεγάλη ακρίβεια την ψυχολογία της στιγμής.
Ο Πολ Έκμαν ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Φραντσίσκο έχει ασχοληθεί επι 40 χρόνια με την μελέτη του γνήσιου χαμόγελου. 

Ο Πολ Εκμαν επιδεικνύει ένα χαμόγελο για λόγους ευγένειας(αριστερά) και ένα πραγματικό χαμόγελο (δεξιά)

Περισσότερα στην ανωτέρω παραπομπή  με την  λέξη αφθόρμητο.

Κατωτέρω θα αναφέρω μερικές αξιόλογες εφαρμογές  θεραπείας, από την σελίδα medlook με μέσον το χαμόγελο.

1.Μειώνει το στρες: 
Όταν αισθανθείτε στρεσαρισμένοι, χαμογελάστε.

Το χαμόγελο μειώνει το στρες και κάνει το πρόσωπο πιο όμορφο, με λιγότερη κούραση.  

2. Βελτιώνει την ψυχική διάθεση:

Το χαμόγελο απελευθερώνει στον εγκέφαλο        ενδορφίνες και σεροτονίνη, που μας κάνουν να νιώθουμε καλά. 
Χαμογελάτε για καλύτερη διάθεση.

3. Κάνει τους ανθρώπους πιο ελκυστικούς: 
Το χαμόγελο προσελκύει τους ανθρώπους.

Η συνοφρύωση και το κατσούφιασμα τους απωθεί.

4. Προσφέρει νεότητα στο πρόσωπο: 
Οι μυς που δημιουργούν το χαμόγελο κάνουν το πρόσωπο να φαίνεται νεότερο.

Χαμογελάτε, για να νιώθετε καλύτερα και να γίνεστε νεότεροι, στοιχείο που εμπνέει εμπιστοσύνη στον συνομιλητή μας.

5. Ισχυροποιεί την άμυνα του οργανισμού:

Το χαμόγελο ενισχύει τον οργανισμό για ένα αποτελεσματικότερο ανοσοποιητικό σύστημα. 
Ενισχύει την άμυνά μας εναντίον των μολύνσεων.

6. Ελαττώνει την ψηλή πίεση:

Σε ανθρώπους που χαμογελούν η αρτηριακή τους πίεση μειώνεται.

7. Βοηθά και άλλους, διότι είναι μεταδοτικό:

Το άτομο που χαμογελά φέρνει μαζί του ευτυχία. Εμπνέει εμπιστοσύνη για το αμερόλυπτο των ενεργειών του. 

Χαμογελάτε και κάνετε και άλλους να νιώθουν πιο καλά. 
Η διάθεση που εκπέμπετε είναι μεταδοτική.
Όλες οι ανωτέρω συμπεριφορές με βάση το χαμόγελο, εξασφαλίζουν την αποτελεσματική επικοινωνία των ανθρώπων με τους άλλους.

Το γνήσιο χαμόγελο αντανακλά στιγμιαία τον αληθινό πυρήνα του γνήσιου ανθρώπου.

Ο αληθινός εσωτερικός άνθρωπος στον πυρήνα του,  είναι μια ουσία γεμάτη Αγάπη και Γαλήνη.

Αυτή η ουσία καλύπτεται κατά την διάρκεια παραμονής στην Ζωή, από ένα κέλυφος με λεπτά  μέχρι αδιαπέραστα τοιχώματα.

Τα τοιχώματα του γνήσιου πυρήνα αποκτώνται κατά την διάρκεια της ζωής του ανθρώπου και δη κατά τις τρεις φάσεις, οικογένεια-σχολείο-κοινωνία.

Τα τοιχώματα αυτά περιγράφουν μια ξένη ιδιότητα  προς τον άνθρωπο την ιδιότητα του "εγώ".

Το "εγώ" δεν έχει καμιά σχέση με την αληθινή Φύση του ανθρώπου, είναι μια παραλαγή του αληθινού ενστίκτου αυτοσυντήρησης.  
Το "εγώ" και η συνέπεια αυτού, η ιδιοκτησία δεν έχει σχέση με τον γνήσιο άνθρωπο. 
Είναι μια ιδιότητα επίκτητη. 
Την οποία φορτώνεται ο άνθρωπος κατα΄την διάρκεια της ζωής του, όταν του δημιουργηθεί για πρώτη φορά η ψεύτικη ανάγκη της ιδιοκτησίας.

Που νομίζει ότι του προσφέρει περισσότερη ασφάλεια, μέσα στην αβεβαιότητα της Ζωής. 

Η σκέψη αυτό είναι δικό μου, παράγει και την αναζήτηση υποκειμένου, έτσι δημιουργείται το περίφημο "εγώ". 
Με αποτέλεσμα η κυριότερη μέριμνα των ανθρώπων να είναι, έκτοτε η απόκτηση  περιουσίας. 
Αίσθηση που στηρίζει και ενισύχει κατα κάποιον τρόπο το ψεύτικο "εγώ".
Έκτοτε αυτή η ανάγκη στήριξης και εδραίωσης του "εγώ" κάνει  ως επί το πλείστον κουμάντο στην ζωή μας. 
Αντί της πραγματικής ανάγκης της ανθρξώπινης ύπαρξης, που είναι η έμπρακτη ικανοποιηση, με Αγάπη πάντα, των βασικών αναγκών των άλλων ανθρώπων.

Αγνή φιλία - Η Υπέρτατη σχέση.

Η αγνή φιλία είναι σπάνια, όπως όλα τα ακριβά αγαθά στην Ζωή.

Γεννιόμαστε και πεθαίνουμε, μόνοι μας…

Άραγε πόσο αληθινό είναι αυτό;

Τι συμβαίνει στη μέση της διαδρομής μας;

Μερικοί έχουν την τύχη να έχουν αδέρφια και κάποιοι άλλοι, όχι…

Όλοι όμως έχουν φίλους… Ή μήπως όχι?

Τι είναι τελικά η φιλία?

Και ποιοι είναι οι φίλοι μας.

Με κάποιους δεν έχουμε χημεία, εξ’ αρχής.

Ενώ κάποιους άλλους τους πληγώνουμε και μας πληγώνουν…

Για να καταλάβουμε όμως ακριβώς τα λάθη μας θα πρέπει κάπως να ορίσουμε τι συνιστά την φιλία…

Η αγνή Φιλία, είναι η άνευ όρων παράδοση των φίλων στον βωμό της Αγάπης.

Δίνουμε από την ψυχή μας στον άλλο τα πιο όμορφα κομμάτια μας και του ζητάμε απλά να μην τα σπάσει…

Η φιλία είναι δύσκολη υπόθεση και για να χαρούμε τα δώρα της, θα πρέπει πρώτα, να κοπιάσουμε πολύ.

Οι φίλοι νοιάζονται πραγματικά για  τα πιο απλά.
Όπως αν έχεις φάει, έως τα πιο σύνθετα προβλήματα, που μας επηρεάζουν.

Όσο μεγαλώνω, τόσο καταλαβαίνω πως οι οι πραγματικοί μας φίλοι... 
Ας το επισημάνω αυτό:

Είναι ελάχιστοι και σπάνιοι. 
Γι'αυτό όταν τους βρούμε, θα πρέπει να τους εκτιμάμε και να τους σεβόμαστε.

Και κάτι ακόμη κατά την γνώμη μου καίριο! 
Να είμαστε και εμείς ικανοί, για να αποκτήσουμε πραγματικούς φίλους.

Ο σεβασμός είναι η πεμπτουσία της Αγάπης.

Ο πραγματικός φίλος δεν θα σου χρυσώσει το χάπι, ούτε θα σου κόψει τα φτερά, για να πραγματοποίησης, όλα όσα ονειρεύεσαι.

Η φιλία κατά τον Αριστοτέλη έχει τρεις εκφάνσεις:
Όμως μόνο η μια αξίζει πραγματικά, όπως θα αναφερθεί στην συνέχεια.

Ο Αριστοτέλης γράφτηκε στην ακαδημία του Πλάτωνα από την ηλικία των 17 ετών, στην οποία έμεινε για 20 χρόνια.
Κατά την παραμονή του στην σχολή υπήρξε ο καλύτερος μαθητής.

Η χρονολογία που έφυγε από την ακαδημία, δεν είναι με ακρίβεια γνωστή, πιστεύεται όμως,, ότι αποχώρησε  μετά τον θάνατο του ιδρυτή της και δασκάλου του, του μεγάλου φιλοσόφου  Πλάτωνα.  
Ο Αριστοτέλης υπήρξε σπουδαίος στοχαστής και μελετητής των διαφόρων επιστημονικών πεδίων. 
Όπως, θέματα έχοντα άμεση σχέση με την ίδια την Ζωή, μαθηματικά, Φυσική και άλλα επιστημονικά πεδία.  

 Όλα τα πεδία, επιστημονικά και μη, από την αστρονομία και τη φυσική, μέχρι την ηθική και τα οικονομικά, έχουν επηρεαστεί από τα γραπτά του Αριστοτέλη. 
Εκεί αναδύονται και οι ιδέες του, σε όλα τα επιστημονικά πεδία. 
Για παραπάνω από 2.000 χρόνια μετά τον θάνατό του, έχει κατορθώσει να παραμείνει ένας από τους πιο γνωστούς στοχαστές της ιστορίας.
Αλλά ας αναφέρουμε τους τύπους φιλίας, που έχει μελετήσει ο στοχαστής Αριστοτέλης.

1)Φιλία Ωφελιμότητας.
Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη.
2)Φιλία Απόλαυσης

Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. 

Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει η απόλαυση και κατ' επέκταση η φιλία.

Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε.

Τα δύο είδη φιλίας που ήδη αναφέρθησαν είναι συμπτωματικά, δηλαδή κρατούν όσο υπάρχει το κοινό ενδιαφέρον και ύστερα διαλύονται.

3)Η Φιλία της αρετής και του αγαθού.

Η τελευταία μορφή φιλίας όμως που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες, η πλέον

ποιοτική πραγματικά αναντικατάστατη. 
Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας, βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, που χαρακτηρίζουν τα δύο μέρη της σχέσης.

Στο σημείο αυτό θεωρώ απαραίτητο να προσθέσω και ένα ακόμη είδος φιλικής σχέσης.
Αυτή που θα αναπτυχθεί κατά την διάρκεια  του ζευγαρώματος  μεταξύ αρσενικού και θηλυκού ανθρώπινου όντος. 

Έτσι συν τοις άλλοις  αποτελούν ένα ακόμη υγιές δομικό στοιχείο μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Σε σχέση πάντα με την θετική συμβολή τους μέσα σε μια αναπτυσσόμενη σε υγιείς βάσεις ανθρώπινη κοινωνία.  
Αυτό που είναι το απολύτως απαραίτητο, είναι η ύπαρξη αληθινής Αγάπης, ως βάση ύπαρξης του ζεύγους, προκειμένου να αποτελούν όντως, ένα υγιές κύτταρο, υπόδειγμα στην κοινωνία των ανθρώπων. 

Διότι στις δύσκολες στιγμές της Ζωής μια επιπόλαια σχέση, που δεν βασίζεται στην αγνή φιλία, θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. 
Αντίθετα αν έχει αναπτυχθεί με την πάροδο του χρόνου η κατά τον Αριστοτέλη σωστή ποιοτικά φιλία στα μέλη του ζευγαριού.
Γιατί αυτή μόνο θα αποτελέσει έναν γερό και  σίγουρο κρίκο στις μελλοντικές δύσκολες μέρες.
Που θα εμποδίσει το σπάσιμο του δεσμού του ζεύγους σε δύσκολες φάσεις της Ζωής. 
Που σίγουρα θα έρθουν, ως είναι φυσικό κατά την διάρκεια συμβίωσης ενός νέου ζεύγους. 

Στην ζωή των ανθρώπων υπάρχουν οι χαρούμενες  και οι σκωτινές  φάσεις. 
Έτσι όταν στα δυο μέλη του ζεύγους  έχει αναπτυχθεί η σωστή ειλικρινής φιλία. 
Θα χαίρονται μαζί  στις καλές στιγμές της Ζωής, ενώ θα προσφέρουν την αναγκαία αλληλοβοήθεια, όταν έρχονται οι δύσκολες  μέρες.

Τέλος θέλω να αναφερθώ σε ένα ακόμη είδος φιλίας, που αναπτύσσεται, μην απορείτε, μεταξύ  του Ομιλητού και ενός ακροατή.
Πιο ακριβής χαρακτηρισμός θα ήταν, μεταξύ Ομιλητού και ακροατών, σε μια σειρά διαλέξεων Φιλοσοφίας.

Όταν βρέθηκα για παράδειγμα σε κάποιο χώρο, που εγένοντο διαλέξεις φιλοσοφίας αισθάνθηκα την ζεστασιά μιας αληθινά πνευματικής ατμόσφαιρας.
Τελικά για να μην μακρηγορώ η έλξη που ένοιωσα ήταν τόσο δυνατή, ώστε έγινα κυριολεκτικά τακτικός θαμώνας  σ' αυτόν τον χώρο, όταν εγένοντο διαλέξεις.
Σε κατ' ιδίαν δε συζητήσεις, που είχα με τον Δάσκαλο, βγήκε το συμπέρασμα και από τους δυο μας ότι, η συνάντηση μας δεν ήταν καθόλου τυχαία.   
Αναπτύχθηκε φιλία του τρίτου Αριστοτελικού τύπου, που κρατάει 30 χρόνια τώρα και είναι βέβαιο, ότι θα είναι παντοτινή.

Υπάρχουν Είδη αγνής Φιλίας που εμφανίζονται διαρκώς στην πορεία της Ζωής.
Στον στρατό για παράδειγμα ιδίως, όταν υπάρχουν εμπόλεμες καταστάσεις, ενώπιον του κινδύνου απώλειας της ζωής συντρόφων τελούνται πράξεις πραγματικής αυτοθυσίας.
Οι οποίες συνήθως καταλήγουν σε αληθινές  φιλίες.
Στο σχολείο καθώς και στο Πανεπιστήμιο αναπτύσσονται επίσης λόγω ανάδειξης και των αληθινών στοιχείων και κλίσεων των ανθρώπων ισχυροί δεσμοί φιλίας.

Προετοιμασία του αναζητητού της αλήθειας μέσω του Διαλογισμού, για την ανακάλυψη του αληθινού Εαυτού.- Τι είναι το Γνώθι σαυτόν.

Μπορείς να αγαπήσεις κάποιον, που δεν τον γνωρίζεις?
Ασφαλώς όχι, διότι τότε αυτό που νιώθεις για τον κόσμο γενικά, δεν θα είναι η γνήσια αληθινή Αγάπη.
Η Αγάπη είναι παντού, επομένως υπάρχει και μέσα μας, δώρο από την ίδια την Φύση προς όλα τα ζώντα και μη όντα.
Απλώς έχει σκεπαστεί από άλλες επίκτητες ιδιότητες.
Η Αγάπη είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζεται και ο Εαυτός.
Δηλαδή ο Εαυτός συνυπάρχει μαζί με την Αγάπη.
Ο Εαυτός είναι το ζητούμενο το οποίο  επιθυμούμε να συναντήσουμε και να γνωρίσουμε.
Όταν όμως συμβεί αυτό, το κέρδος θα είναι διπλό.
Καθόσον μαζί με τον Εαυτό θα έχουμε κερδίσει και την βαθύτερη αίσθηση της Αγάπης, αφού η Αγάπη είναι η βάση στήριξης του Εαυτού.  

Δυνατό συμπέρασμα το τελευταίο.
Συνεπώς πρέπει να συγκεντρωθούμε στην κατάκτηση αυτού του ιερού σκοπού. 
Τον σκοπό της γνώσης του Εαυτού.
Ας αναζητήσουμε λοιπόν να βρούμε, μήπως υπάρχει κάποια συγκεκριμένη μεθοδολογία, που η εφαρμογή της, θα οδηγήσει στην επιτυχία αυτού του σκοπού.
Ώστε να στέφεται με επιτυχία ο σκοπός της αναζήτησης του Εαυτού, ανεξάρτητα από την διάρκεια εφαρμογής της μεθόδου. 
Εξαρτάται βέβαια από την Φύση και τον χαρακτήρα του αναζητητή καθώς και ο τρόπος εφαρμογής της μεθόδου.


Ευτυχώς κάποιοι φωτισμένοι έχουν δουλέψει σκληρά για τον ίδιο σκοπό και έχουν καταλήξει σε  ορισμένη μέθοδο.
Με την μέθοδο αυτή στέφεται με σίγουρη επιτυχία ο σκοπός της αναζήτησης του Εαυτού.
Η μέθοδος αυτή είναι η μέθοδος του Διαλογισμού.
 Ως προς την συστηματικότητα της μεθόδου από δική μου πείρα, βάσει της συγκρότησης των σχολών Φιλοσοφίας. 
Ο Διαλογισμός πρέπει να γίνεται δυο φορές την ημέρα.
Μισή ώρα το πρωί κατά την ανατολή του Ήλιου και μισή ώρα το απόγευμα κατά την δύση του Ήλιου.

Διαλογισμός συνοπτικά συνεπάγεται άδειασμα του Νου από κάθε σκέψη- Καθαρότητα -Αγνότητα - Γαλήνη - Παρατήρηση - Συνειδητότητα - έκλαμψη - Φώτιση - Ενότητα - Αγάπη - Ευτυχία.

Μπορούμε να πούμε πως ο Διαλογισμός οδηγεί με ασφάλεια - και συχνά με ατελείωτη χαρά έως και σε έκσταση - σε μια αιωνιότητα ευτυχίας και πληρότητας. Που παραδόξως βιώνεται σε μια και μόνο στιγμή! Υπερβατική εμπειρία τόσο όμορφη και ουσιαστική που αξίζει να βιώσει κάθε άνθρωπος! έστω και για μια στιγμή!

Αξίζει όσο τίποτα άλλο στον κόσμο!

Βασική μέριμνα λοιπόν του αναζητητού της  αλήθειας είναι η επιλογή μιας κατάλληλης  για την ιδιοσυγκρασία του, σχολής Φιλοσοφίας.
 Όπου θα διδαχθεί από αρμόδιους δασκάλους την τέχνη του Διαλογισμού στην θεωρία αλλά και στην πράξη. 

Μετά δε το πέρας της παρακολούθησης η οποία σημειωτέον δεν τελειώνει ποτέ, καθόσον υπάρχει και κάποια ιεραρχία, μεταξύ των μελών της σχολής.
Απλά κάποιος μπορεί να διακόψει με δική του πρωτοβουλία. 
Θα έχει όμως αναπτύξει τέτοιους δεσμούς με την σχολή, που αυτομάτως η εφαρμογή της μεθόδου του Διαλογισμού τον ακολουθεί εφ' όρου ζωής.

Το σύνθημα "Γνώθι σαυτόν" γνωστό  από τους αρχαίος Έλληνες φιλοσόφους, αναδεικνύεται πάλι εδώ σε όλη του την μεγαλοπρέπρεια. 

Ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς

Η (φράση) «γνώθι σαυτόν» αποδίδεται στον Χίλωνα αλλά και στον Πλάτωνα και σημαίνει «γνώρισε τον εαυτό σου»

Ο ενδιαφερόμενος δηλαδή να αποκτήσει την επίγνωση του ποιος είναι στην πραγματικότητα και όχι ποιος νομίζει, ή θέλει να πιστεύει ότι είναι...
Η γνώση του Εαυτού είναι ανεξάντλητη.

Πίνακας του Ζακ-Λουί Νταβίντ (1787) Ο Θάνατος του Σωκράτη

Η φράση "Γνώθι σαυτόν" είναι χαραγμένη στο μαντείο των Δελφών, και μάλιστα την χρησιμοποιούσε τακτικά ο (Σωκράτης). στις ομιλίες του.

Το 399 π.Χ. ο φιλόσοφος Σωκράτης βρέθηκε αντιμέτωπος με το Δικαστήριο της Ηλιαίας. Εκεί, σε μία δίκη η οποία έχει χαρακτηριστεί από πολλούς μελετητές ως παρωδία, διατυπώθηκαν εναντίον του κατηγορίες για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων. 
Ο φιλόσοφος καταδικάστηκε, με βάση αυτήν την κατηγορία, σε θάνατο. 

Ο ανωτέρω πίνακας αναφέρεται στην αναμονή του Σωκράτη, να πάρει το δηλητήριο  κώνειο για την εκτέλεση την απόφασης του δικαστηρίου περί καταδίκης εις θάνατον.
Ο πίνακας εμφανίζει τον αποχαιρετισμό του Σωκράτη από φίλους και μαθητές του. 

Μετά απ' αυτή την αναγκαία παρένθεση επανέρχομαι στο θέμα της κατάκτησης της Αυτογνωσίας με την αναφερθείσα ήδη μέθοδο του (Διαλογισμού). 
Γεγονός είναι ότι υπάρχουν πολλά ήδη  Διαλογισμού για τα οποία ενημερώνεται ο υποψήφιος αναζητητής της αποκάλυψης του Εαυτού, που ενυπάρχει μέσα σε όλα τα Όντα.
Στην συνέχεια έχει όλα τα δεδομένα και αποφασίζει για το είδος, που ταιριάζει καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία του 

Κατά την πορεία εργασίας με την συγκεκριμένη μέθοδο διαλογισμού, καλλιεργούνται και αναπτύσσονται κάποιες αρετές, τέτοιες είναι η υπομονή και η επιμονή.
Εκτός από τις δυο ως άνω αρετές το κύριο τελικό κέρδος είναι η συνεχής γνώση του
 Εαυτού και ή αίσθηση της Αγάπης για τα πάντα μέσα στην Δημιουργία.
Η αίσθηση αυτή κυριαρχεί σε όλο το βάθος και πλάτος της ύπαρξης του διαλογιζόμενου ατόμου.