Οι νόμοι της Φύσης που ελέγχουν ολόκληρη την Δημιουργία, ελέγχουν επίσης την ύπαρξη και λειτουργία της Ζωής πάνω στην Γη, με αποκλειστικό στόχο την ανάπτυξη Αυτογνωσίας μέσω του ανθρώπου..

                     (Η Φύση προστατεύει την Ζωή πάνω στην Γη.)

Η Φύση αγκαλιάζει την Γη για να προστατέψει  την Ζωή, που γεννά και φέρει αυτός ο πλανήτης μέσα στο γνωστό σύμπαν.
Tα παιδιά της Φύσης, που είναι οι (νόμοι), ελέγχουν και στηρίζουν την Ζωή επάνω στην Γη.
Η Γη γεννά την Ζωή,  ικανοποιόντας έτσι την δίψα  της Φύσης για γνώση.
Η Ζωή ανταμείβει την Φύση για την (προστασία) παρέχοντάς της την Αυτογνωσία.

-Η Φύση σαν καλή μητέρα, προστατεύει την Ζωή επί της Γης με κάθε τρόπο.
-Η Ζωή με την συμμετοχή του ανθρώπου, ανταμείβει την Φύση με την Αυτογνωσία, που της προσφέρει. 

Στον Άνθρωπο αργά ή γρήγορα κατά την διάρκεια του βίου του θα αναπτυχθούν δυο (ερωτήματα).
Η  φύση των οποίων είναι τέτοια, ώστε από το ένα  να συνεπάγεται το άλλο.
Τα δυο ερωτήματα είναι:
-Τι είναι η  Ζωή.
-Ποιο είναι το νόημα της Ζωής για μένα.

Για την ομαλή κατανόηση του θέματος,  που περιγράφει  ο τίτλος της ανάρτησης, θα προτάξω ορισμένες έννοιες σχετικά με τις έννοιες του Θεού και της Φύσης. 
Κατ' αρχήν η έκφραση, ο "Θεός υπάρχει" είναι λάθος στην Ελληνική γλώσσα, δεδομένου  ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος. 

Άρα το ρήμα υπάρχει, προϋποθέτει, ότι κάτι άλλο να άρχει.
Οπότε: 
Η έκφραση ο "Θεός υπάρχει", αντικαθίσταται από το  φυσιολογικό, ο"Θεός είναι".

Οι άνθρωποι έχουν λανθασμένη εντύπωση και για τον ίδιο τον Θεό.
Δηλαδή με το τι είναι η έννοια Θεός. 
Η παρανόηση ξεκίνησε από τους αγιογράφους οι οποίοι προσωποποιούν τον Θεό και τον παριστάνουν με ανθρώπινη μορφή.
Η οργάνωση  της ορθόδοξης εκκλησίας στην συνέχεια κατεχόμενη από την ίδια άγνοια περί την Φύση του Θεού.
Άρχισε να στολίζει τους ναούς, που συγκεντρώνονται οι πιστοί, για να προσευχηθούν από κοινού,  με αυτά τα είδωλα και τις εικόνες του Θεού, που παρήγαγαν οι αγιογράφοι.

Πίστευαν δηλαδή ότι, έτσι δημιουργούσαν την ψυχολογική εντύπωση στους πιστούς, ότι ο Θεός είναι παρών μέσα στους ναούς. 
Έτσι οι πιστοί προσκυνούν τα είδωλα του Θεού, πεπεισμένοι ότι, παριστάνουν τον ίδιο τον Θεό. 
Οι άνθρωποι δηλαδή υιοθετούν την άποψη, ότι ο Θεός έχει ανθρώπινη μορφή.
Καταφέραμε δηλαδή να επαναφέρουμε την ειδωλολατρία από το παράθυρο.

Σημείωση: Ο άνθρωπος είναι δυνάμει Θεός, αυτό όμως δεν συνεπάγεται και το αντίστροφο, δηλαδή ότι, ο Θεός έχει μορφή ανθρώπου.
Η δεύτερη άποψη, ότι ο Θεός έχει ανθρώπινη μορφή, ενισχύεται στα μάτια των απλών ανθρώπων, από το εξής γεγονός.
Ότι  οι διάφορες κατασκευές στον κόσμο είναι ανθρώπινα έργα.
Δέχονται δηλαδή αβασάνιστα το γεγονός, ότι ο κόσμος όλος έγινε από κάποια ανώτερη δύναμη με ανθρώπινη μορφή. 
Παράνοια που απλά και υποσυνείδητα ενισχύεται από την φανταστική παρουσία του  "εγώ" στον νου  του ανθρώπου.
Δηλαδή η εικόνα του Θεού με μορφή ανθρώπου κάνει το "εγώ"να επαίρεται ότι δήθεν είναι Θεός. 
Έκτοτε λατρεύουν εικόνες και είδωλα του Θεού,  όπως τον φαντάστηκαν οι αγιογράφοι.

Αυτό θα μπορούσε να είναι αλήθεια, όταν το σύνολο της ανθρωπότητας αποκτήσει Αυτογνωσία.
Τότε κάθε άνθρωπος θα ήταν και Θεός!

Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο να συμβεί.

Διότι έτσι δεν θα χρειάζεται πλέον και ο κόσμος ολόκληρος.

Διότι εν όσο υπάρχει εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο, αποκλείεται να συμβεί ολική συνειδητοποίηση, διότι τότε δεν χρειάζεται πλέον ο κόσμος. 
Ο κόσμος έγινε μόνο και μόνο, για να συνειδητοποιηθεί ο άνθρωπος. 
Ο κόσμος είναι το εργαλείο απόκτησης Συνειδητότητας του ανθρώπου.
Αποκλείεται με άλλα λόγια η συνύπαρξη ολικής συνειδητοποίησης την ίδια στιγμή με τον κόσμο.

Δηλαδή σ'αυτή την φάση της δημιουργίας, που απέχει παρασάγγες από την ολική συνειδητότητα, Θεός είναι απλά η ίδια η Φύση με την νομοτέλεια, που συνυπάρχει με την ίδια την Φύση.

Θα αναφέρω παραδείγματα από την αρχαία Ελλάδα, όπου η φύση των θεοτήτων εκπροσωπούσε φυσικά φαινόμενα και ηθικές αξίες.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν πίστευαν αόριστα σε έναν Θεό με ανθρώπινη μορφή.
Αλλά θεοποιούσαν τα φυσικά φαινόμενα, των οποίων την εξήγηση δεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις, για να αιτιολογήσουν.
Δηλαδή απέδιδαν τα φαινόμενα στην παντοδυναμία της Φύσης.( Φυά άπαν κράτιστον, Πίνδαρος.)
Θαύμαζαν για παράδειγμα την δύναμη της Φύσης στην περίπτωση του κεραυνού.
Δεν είχαν όμως γνώση από την φύση των δυνάμεων  του ηλεκτρισμού, για να αιτιολογήσουν το φαινόμενο των ηλεκτρικών εκκενώσεων μέσα στην ατμόσφαιρα. 
Κατέληξαν λοιπόν να αποδώσουν το φαινόμενο στην ύπαρξη ανώτερης δυνάμεως προερχόμενης από κάποιον Θεό.
Αυτόν τον Θεό ονόμασαν Δία λόγω της δυνάμεως του κεραυνού και τον τοποθέτησαν ως αρχηγό και πατέρα όλων των Θεών, που κατοικούσαν στην κορυφή του όρους Όλυμπος. 

Οι υπόλοιποι Θεοί παρίσταναν όλοι φυσικές δυνάμεις ή ιδέες.
Η λατρεία των 12 Θεών εγένετο μέσα σε ονομαστικούς ναούς ενός εκάστου των 12.
Όπως εστίας, κάλους, πολέμου, των καλών τεχνών, θαλασσοταραχής, μουσικής.
Με αντίστοιχους Θεούς.
Την Εστία, την Αφροδίτη, τον Άρη, τον Απόλλωνα, τον Ποσειδώνα, την Άρτεμη.  
Συνολικά οι Θεοί που κατοικούσαν στο πάνθεο του (Ολύμπου) ήταν 12.

Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα οι λαοί δεν πίστεψαν ποτέ, ότι πίσω από τα φαινόμενα συνολικά δρουν οι  νόμοι  της Φύσεως.
Εκτός από την θρησκεία του δωδεκάθεου στην αρχαία Ελλάδα.
Σ'αυτήν την θρησκεία είχαν θεοποιήσει, συγκεκριμένες φυσικές δυνάμεις και ανθρωπιστικές - κοινωνικές ιδέες.
Θεοποιούσαν με άλλα λόγια τα αποτελέσματα δράσεως των φυσικών νόμων, χωρίς να αναφέρονται στους ίδιους τους νόμους.

Η σύγχρονη θεολογία δεν αναφέρθηκε ποτέ σε φυσικούς νόμους, αλλά έχει δόγματα.
Ο δογματισμός δεν επιτρέπει, αποκλίσεις απ' αυτό που ορίζει, ούτε την  έρευνα και ανάλυση του δόγματος.
Η έρευνα όμως είναι στοιχείο απόλυτα συνυφασμένο με την φύση του ανθρώπου. 
Το στοιχείο αυτό είναι μια βαθιά  ριζωμένη εντολή μέσα στην ανθρώπινη δομή, από την ίδια την Φύση, που αφορά στην έρευνα του επιστητού. 
Οι άνθρωποι που αποκλείουν την έρευνα από την ζωή τους είναι καταδικασμένοι, να μετατραπούν σε άβουλα όντα, που εκτελούν, ότι τους λένε τα αφεντικά τους χωρίς αντίρρηση. 
Χάνουν δηλαδή τελείως την ανθρώπινη ιδιότητα.

Η θεολογία  εξαγγέλλει βασική πίστη την δημιουργία του σύμπαντος κόσμου από τον Θεό.
Στο ζήτημα αυτό έχει τελείως διαφορετική γνώμη ο Ηράκλειτος, όπως θα δούμε παρακάτω. 
Η δε επιστήμη αναζητάει την αρχή του κόσμου πεπλανημένη από την ιδέα του Αβά Λεμαίτρ περί την μεγάλη έκρηξη. 
Ότι δήθεν ο κόσμος όλος έγινε από το κοσμικό αυγό που ήταν συμπυκνωμένη όλη η ύλη του σύμπαντος.
Θεωρεί δηλαδή ότι, υπήρχε η έννοια απόλυτος χρόνος και μάλιστα ονομάζει χρονική στιγμή μηδέν στην αρχή της μεγάλης έκρηξης.
Στο κοσμικό αυγό όμως της "μεγάλης έκρηξης", ο χρόνος είναι άπειρος, ως σχετικός με την ύλη, αφού η ύλη είναι άπειρη.
Ιδέες οι οποίες έχουν απορριφθεί ως τελείως ασύμβατες με την Φυσική πραγματικότητα, που ισχύει σύμφωνα με την Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein.   

Απάντηση σε τέτοιες ιδέες  έχει δώσει ο Ηράκλειτος με την σκέψη της οποίας αρχαίο κείμενο και μετάφραση είναι η κάτωθι:

  
Η μετάφραση του αρχαίου  κειμένου είναι:
Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς Θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε αλλ' ήταν από πάντα, είναι τώρα και θα είναι αιώνια μια ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.
Στην λέξη φωτιά εννοεί ασφαλώς την ενέργεια.
Στην φράση με μέτρο εννοεί αρμονικά. 
Ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο εννοεί, μια ενέργεια που δημιουργείται αρμονικά και αποσύρεται αρμονικά.

Η κεντρική ιδέα του Ηράκλειτου κατά την δική μου γνώμη, είναι η εξής προτροπή προς τον άνθρωπο: 
Μην αναζητάς την αιτία αυτού του κόσμου, δεν έχει νόημα, μόνο η έρευνα  του τρόπου λειτουργίας έχει νόημα για σένα.
Δηλαδή αποκαλύψατε Ω! άνθρωποι, τους Φυσικούς νόμους, που δρουν πίσω από τα φαινόμενα και ελέγχουν την  λειτουργία του κόσμου.
Από μια τέτοια έρευνα θα προκύψει κατ' αρχήν, η ακολουθητέα οδός ολοκλήρωσης του ανθρώπου. 
Διότι θα έχει προηγηθεί η βαθιά γνώση των νόμων της Φύσης και ο ρόλος για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την βασική έρευνα. 
Όπως  δηλαδή στην πορεία κάθε έρευνας, με βαθύτερα κίνητρα,  εμφανίζονται  πρακτικές λύσεις, για την διευκόλυνση της Ζωής.
Έτσι για παράδειγμα, ο ηλεκτρισμός, ο υπολογιστής, ο τηλεχειρισμός και πλείστες όσες άλλες εφαρμογές, είναι παράπλευρα προϊόντα κάποιας βασικής έρευνας. 

Ο κόσμος ολόκληρος έχει τέτοια δομή και  εμφάνιση, που δείχνει τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσει ο άνθρωπος, για να αποκτήσει συνειδητότητα. 
Αυτό εννοούσε ο Ηράκλειτος με την (φράση):
Ο Άναξ ου το μαντείον έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει ου δε κρύπτει, αλλά σημαίνει. 
Δηλαδή ο κόσμος είναι γεμάτος σημάδια της οδού προς Αυτογνωσία, παρατήρησε τα, άνθρωπε και ακολούθησε αυτά τα σημάδια. 
Είναι μεγάλος ο Ηράκλειτος.
Αυτός είναι κυρίως  ο λόγος, που στο βιβλίο του "Κριμένη Αρμονία" ο σοφός Όσσο  αποκαλεί τον Ηράκλειτο, Βούδα.

Η μοναδική εξήγηση που αρμόζει όσον αφορά την δημιουργία του κόσμου, είναι η σκοπιμότητα αυτής της αχανούς δομής, σε σχέση με την ύπαρξη του ανθρώπου.
Δηλαδή πως εξυπηρετεί την Συνειδητότητα του ανθρώπου η δημιουργία του κόσμου.
Όπως έχει αποδειχθεί βέβαια σ'αυτά τα κείμενα και συγκεκριμένα στο κείμενο με τίτλο (Ανθρωπική Αρχή), ότι το σύμπαν ολόκληρο έγινε χάριν του ανθρώπου.

Αφού λοιπόν έχει καθορισθεί πλέον η αιτία ύπαρξης του  κόσμου, που είναι  ο ίδιος ο  άνθρωπος. 
Αναλαμβάνουν οι φυσικοί νόμοι να οδηγήσουν και να αναδείξουν  αυτόν τον ρόλο, στηρίζοντας τον άνθρωπο στην πορεία του προς την Αυτογνωσία. 
Η Αυτογνωσία του ανθρώπου συνεπάγεται και Αυτογνωσία για την ίδια την Φύση.
Ολοκληρώνεται έτσι ο σκοπός της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο. 




  

Η έκπτωση των αξιών σε καθεστώς κυριαρχίας του χρήματος σε πλανητική κλίμακα.

Ορισμοί:
Χρήμα σημαίνει αυτό, που χρειάζεται κάποιος  άνθρωπος ή μια κατάσταση.

Η λέξη χρήμα ανήκει αρχαία ελληνική γλώσσα.

Προέρχεται από το ρήμα χρώμαι, που σημαίνει χρησιμοποιώ, η δε λέξη χρεία, σημαίνει ανάγκη.

Παράλληλα το απρόσωπο ρήμα χρη στην αρχαία ελληνική γλώσσα σήμαινε:
Είναι ανάγκη, πρέπει.

Επομένως η λέξη χρήματα σημαίνει, όσα ο άνθρωπος χρειάζεται, όσα έχει ανάγκη.

Αυτό το όριο της ανάγκης βέβαια το έχουν υπερβεί οι σημερινές κοινωνίες προ πολλού, διότι λειτουργούν υπό το πάθος της πλεονεξίας για περισσότερα χρήματα. 

Μια πιο σύγχρονη ορολογία θα ήταν:

Χρήμα είναι μια κατά σύμβαση αντιστοιχία μεταξύ πραγματικών αξιών αντικειμένων ή υπηρεσιών με κάποιο πολύτιμο μέταλλο. 

Γι'  αυτόν τον λόγο τα πρώτα χρήματα ονομάστηκαν νομίσματα.

Το νόμισμα προέρχεται από την λέξη νομίζω που σημαίνει:
Μη βεβαιότητα, ή αντιστοιχία.

                       (Αρχαία δεκάδραχμα νομίσματα.)
Αλλά με τον καιρό αυτή η απλή αντιστοιχία μετεξελίχθηκε σε ολοκληρωτική κυριαρχία.

Αφού το χρήμα από απλό εργαλείο μετετράπη σε αυτοσκοπό.

Οπότε παρέσυρε στο διάβα του κάθε ηθική αξία και κυριάρχησε μέσα σε ολόκληρο τον πλανήτη, ως αποκλειστικό ιδανικό, εκδιώκοντας κάθε άλλη αξία. 

Αλλά επειδή όμως στην εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο τα πάντα έχουν το αντίθετό τους.

Το χρήμα έγινε αιτία να εξελιχθούν πολλές επ' αγαθώ δραστηριότητες του ανθρώπινου γένους  εξ αιτίας του εργαλείου, που λέγεται χρήμα.

Όπως χρηματικές δωρεές πλουσίων ανθρώπων σε φιλανθρωπικά ιδρύματα ή μεγάλα έργα προώθησης της διακίνησης αγαθών.

Τα πάντα πλέον σήμερα γίνονται με την δύναμη του χρήματος.

Προϊόντα, επιστημονικές  μελέτες, κτιριακές κατασκευές, μηχανήματα, άμυνα, συγγράμματα, εκπαίδευση, έργα τέχνης, τα πάντα.
Το εμπόριο μεταξύ των διαφόρων κρατών γίνεται με την διαμεσολάβηση του οικονομικού παράγοντα. 
Αυτό διευκολύνει την ανταλλαγή προϊόντων μεταξύ των κρατών, αλλά και την ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων. 

Το χρήμα βέβαια ως κινητήριος δύναμη μέσα στις κοινωνίες, αποτελεί και την αιτία κίνητοποίησης αυτών των κοινωνιών.
Αυτό  σημαίνει αναπόφευκτα διαπλοκή των δυνάμεων του κακού με το καλό.
Το κακό με το καλό είναι ένα ζευγάρι αντιθέτων.
Η σύνθεση των αντιθέτων όμως σύμφωνα με τον φυσικό νόμο του τρία, οδηγεί στην εξέλιξη.
Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση.
Ο συλλογισμός αυτός οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα: 
Ότι το χρήμα στην προκειμένη περίπτωση είναι το καύσιμο της μηχανής, που λέγεται κοινωνία, η οποία με την βοήθεια του χρήματος, οδηγείται σε εξελικτική πορεία.  
Άλλως η κοινωνία θα παρέμενε αδρανής, χωρίς κάποια διέγερση και κατά συνέπεια χωρίς ουδεμία εξέλιξη.

Το χρήμα αποτελεί το μέσο διέγερσης των κοινωνιών, με ορισμένες όμως προϋποθέσεις.
Το χρήμα παίζει βεβαίως τον ρόλο του καύσιμου της μηχανής, που λέγεται κοινωνία.
Άν όμως το χρήμα είναι μοναδικό κίνητρο για απόκτηση περισσότερου χρήματος, χωρίς ουσιαστική εξέλιξη της κοινωνίας. 
Τότε έχουμε σύμφωνα με την θεωρία (συστημάτων ελέγχου) ένα κλειστό σύστημα με θετική ανάδραση.
Ένα τέτοιο σύστημα είναι καταδικασμένο στην αστάθεια.

                                            (Ασταθής ισορροπία)
Κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν πλησιάζουμε το μικρόφωνο μπροστά στο μεγάφωνο, σε μια ενισχυτική διάταξη.
Το μικρόφωνο παραλαμβάνει το ήδη ενισχυμένο σήμα του μεγαφώνου, το στέλνει στο ενισχυτή, ο οποίος το ξανά-ενισχύει και στο τέλος ακούγεται ένα ισχυρότατο σφύριγμα από το μεγάφωνο.
Αυτή είναι  σαφής περίπτωση θετικής ανάδρασης.
Αποτέλεσμα χαρακτηριστικό της (θετικής ανάδρασης) και της αστάθειας στην οποία, οδηγείται ένα σύστημα.

Το όλο ζήτημα της κυριαρχίας του χρήματος, ιδωμένο υπό το φως της θεωρίας των συστημάτων αυτομάτου ελέγχου:
Προκύπτει ότι, η  αστάθεια που εμφανίζεται στις  κοινωνίες του  πλανήτη Γη, οφείλεται στην κυριαρχία του χρήματος, με ταυτόχρονο εκτοπισμό κάθε ηθικής αξίας από την συνείδηση των ανθρώπων.

Κοινωνία σε αστάθεια είναι επιρρεπής σε δυνάμεις (ανατροπής).

Δεν γνωρίζω  τουλάχιστον εγώ ορισμένη μέθοδο αποκατάστασης της ισορροπίας μιας κοινωνίας, από την αστάθεια που προκαλεί η έκπτωση των αξιών.
Μόνη διέξοδος που απομένει, είναι η βίαιη ανατροπή.
Ένας πόλεμος για παράδειγμα θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο επανεκκίνησης, που λέμε στην γλώσσα των υπολογιστών.

Μετά από ένα τέτοιο ταρακούνημα οι άνθρωποι επιστρέφουν υποχρεωτικά στον εσωτερικό τους κόσμο και απ' εκεί αναζητούν τα αίτια  της καταστροφής.
Είναι το μόνο φάρμακο αποκατάστασης των ηθικών αξίων.  

Εξ άλλου η Ζωή σε ένα καθεστώς μονίμου αναζήτησης της εξοικονόμησης χρημάτων, χάνει το πραγματικό της νόημα

Καταντάει μονότονη δυστυχία χωρίς κανένα σκοπό. 

Το πραγματικό νόημα της Ζωής είναι σύμφωνα με την δική μου κρίση, η συνεχής αναζήτηση του ταυτότητός μου  και ποιος είναι ο δικός μου ρόλος στην θεατρική παράσταση που λέγεται Ζωή. 
Η ουσία  πίσω από κάθε ανθρώπινη  δραστηριότητα είναι η αναζήτηση της ευτυχίας με ταυτόχρονη γνώση του εαυτού μου.
Έτσι καταλήγει ο άνθρωπος στην καθολική έρευνα του επιστητού.

Αποτέλεσμα της ερευνητικής ενασχόλησης του ανθρώπου είναι η εξέλιξη των διαφόρων κλάδων της επιστήμης.

Τα αποτελέσματα αυτά είναι εκείνα που διευκολύνουν τις δραστηριότητες των ανθρώπων, κρατώντας τους σε μια ισορροπημένη υγεία, την οποία εξασφαλίζει επικουρικά η επιστήμη της Ιατρικής.

Γιατί υγεία είναι προϋπόθεση ύπαρξης των λοιπών αγαθών της Ζωής.
Επειδή χωρίς υγεία όλα τα υλικά αγαθά μηδενίζονται, όπως όταν αποσυρθεί η μονάδα από το εκατομμύριο.  

Η Φύση προίκησε τον άνθρωπο με έναν τέλειο εγκέφαλο και του έδωσε την εντολή της συνεχούς έρευνας, με τελικό στόχο την Αυτογνωσία.
Γιατί αυτή ήταν και η ανάγκη της ίδιας της Φύσης μετά την αυτόματη-αυθόρμητη δημιουργία του σύμπαντος κόσμου.

Οντολογικά εξεταζόμενο το ζήτημα της δημιουργίας του σύμπαντος οδηγεί στο ακόλουθο συμπέρασμα:
Το ΕΊΝΑΙ εκδηλώθηκε σε κόσμο, γιατί αυτή ήταν η εσωτερική του δομή και ανάγκη και δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά.

Όταν όμως αντίκρισε όλο αυτό το θαύμα, που δημιούργησε η εκδήλωση, γεννήθηκε μέσα του ένα αμείλικτο ερωτηματικό.

Προς τι όλο αυτό το ΟΝ, που είναι το  σύμπαν?

Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη της έρευνας ολοκλήρου του επιστητού. 
Αλλά μια τόσο λεπτή και πολύπλοκη εργασία απαιτούσε γνώση με κατάλληλα εργαλεία.
Έτσι δημιουργήθηκε κατ' ανάγκη το  ΟΝ άνθρωπος.

Με τελικό σκοπό:

Την απόκτηση Αυτογνωσίας χάριν της ίδιας της Φύσης.   

Κάθε εκτροπή των έργων του ανθρώπου από την υλοποίηση αυτής της εντολής, δημιουργεί αστάθεια της κοινωνίας.

Πρέπει επομένως σύντομα να επανέρθει η ισορροπία και πραγματοποίηση της βασικής εντολής ανυπερθέτως
Συνεπώς ότι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον  στην κοινωνία των ανθρώπων, θα είναι σύμφωνο με το κοσμικό σχέδιο.         



   

Το θαύμα της Ζωής, ιδωμένο μέσα από το πρίσμα της Φυσικής επιστήμης.

Η Φυσική ερμηνεία του κόσμου, είναι η μόνη αντιληπτή ερμηνεία από το λογικό ΟΝ Άνθρωπος.
Στο βίντεο που ακολουθεί οι καθηγητές αστροφυσικής Μάνος Δανέζης και Στράτος  Θεοδοσίου μιλούν για το φαινόμενο της Ζωής με καθαρά επιστημονικά δεδομένα.


                                      

Ωραία λοιπόν η Ζωή είναι ένα όνειρο, πέραν πάσης αμφιβολίας, αφού απεδείχθη προς το παρόν με επιστημονικά δεδομένα, από τους δυο καθηγητές.

Εδώ  όμως εγώ, ως ένα απλό λογικό ΟΝ με συνείδηση των νόμων της Φύσης, βάσει των οποίων λειτουργεί το γνωστό σύμπαν,  αναρωτιέμαι:
Τι νόημα έχει όλο αυτό το παιχνίδι των αισθήσεων.
Τι νόημα έχει η ίδια η Ζωή στο τέλος- τέλος.

Το γιατί δεν μπορεί να εξηγήσει η Φυσική επιστήμη καθώς επίσης δεν μπορεί να αιτιολογήσει το πως δημιουργήθηκε η Ζωή επάνω στον πλανήτη Γη.
Εκτός εάν αρχίσουμε, να εφαρμόζουμε την λογική της εκ του μηδενός δημιουργίας. 
Σ' αυτό το σημείο έρχεται ο μεγάλος στοχαστής της αρχαιότητας με το όνομα Πλάτων να δώσει χήρα βοηθείας με την απλή φράση: 

Το κινούν αίτιον του σύμπαντος είναι ο Έρως.
Φράση γεμάτη ποίηση, μια φράση πλήρους ομορφιάς, δεν μπορεί παρά να είναι και αληθινή. 

Επάνω σ' αυτή την φράση του θείου Πλάτωνα προσπάθησα, να δώσω μια ερμηνεία, να την αιτιολογήσω μ' άλλα λόγια στηριζόμενος στις γνώσεις Φυσικής που διαθέτω. 
Αν είχα ζήσει στην εποχή του 5ου π.χ αιώνα θα μπορούσα να αιτιολογήσω το μεγαλείο αυτού του στοχασμού.
Επειδή όμως δεν ξέρω το βαθμό γνώσης της Φυσικής επιστήμης την εποχή, που ζούσε ο μεγάλος στοχαστής, δίνω την πλέον πιθανή ερμηνεία κατ' εμέ, στην (ανάρτηση) με ομώνυμο τίτλο. 

Με τον τρόπο αυτόν απάντησα "εν τινι μέτρο"
στο πρώτο ερώτημα, που αναπτύχθηκε μέσα μου  με την παρακολούθηση του βίντεο των δυο καθηγητών αστροφυσικής.
Ερώτημα που εκκρεμούσε μέσα μου αναπάντητο.
Όσον αφορά στο δεύτερο περί του νοήματος της (Ζωής), με ικανοποιούν κάπως οι σκέψεις που αναπτύσσονται σε μια άλλη ανάρτηση με τον τίτλο: Ανθρωπική Αρχή.  
    
Η Φυσική είναι η μόνη επιστήμη, στην οποία  βασίζεται κάθε επίτευγμα, που συμβάλει στην διατήρηση της Ζωής στην υπάρχουσα πραγματικότητα, που ζούμε.
Όμως ένα γεγονός, που παρακάμπτει ο άνθρωπος, μπλεγμένος μέσα στα γρανάζια της καθημερινότητας, ως μη έχον πρακτικό ενδιαφέρον, είναι: 
Ότι ο ίδιος ο άνθρωπος ζει, διότι αυτό επιβάλλουν οι νόμοι της Φύσης. 
Εν γένει  ολόκληρη η Ζωή, με οποιαδήποτε μορφή αυτής, λειτουργεί υπό το καθεστώς της Φυσικής νομοτέλειας.

Ο άνθρωπος για παράδειγμα αναπνέει το οξυγόνο, που του παρέχει η Φύση, επειδή βρίσκεται υπό την επιρροή φυσικών νόμων, ήτοι: 
Η ατμόσφαιρα της Γης  ασκεί  πίεση 1033gr*/cm2, σε όλη την επιφάνεια της Γης,  στο ύψος της επιφάνειας της Θαλάσσης.
Επομένως την  ίδια πίεση των  1033gr*/cm2 ασκεί και στο κάθε τετραγωνικό εκατοστό (cm2)    επιφάνειας του ανθρώπινου σώματος, όταν βρίσκεται σε υψόμετρο ίδιο με την επιφάνεια της θάλασσας.

Δηλαδή σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό της επιφάνειας του ανθρώπινου σώματος ασκείται βάρος ενός κιλού και 33 γραμμαρίων.
Από την ατμόσφαιρα της Γης, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στην επιφάνεια της θάλασσας.
Για μεγαλύτερα υψόμετρα μειώνεται αντιστοίχως, διότι ελαττώνεται το ύψος της ατμόσφαιρας. 
Η πίεση αυτή αναγκάζει τον αέρα να εισέρχεται στον χώρο των πνευμόνων, όταν ο άνθρωπος με τους μεις του στήθους δημιουργεί το κατάλληλο κενό εντός του στήθους.

Το οξυγόνο εντός των πνευμόνων ενώνεται με τον άνθρακα, που κουβαλάει το αίμα και παρέχει την θερμότητα, για την διατήρηση της Ζωής.
Η αντίστοιχη χημική εξίσωση είναι:
C + O2---> CO2 + θερμότητα (33800 KJ/Kg).
Το προϊόν της εξώθερμης αντίδρασης της ένωσης του άνθρακα με το οξυγόνο του αίματος είναι το αέριο διοξείδιο του άνθρακα CO2  .

Αυτό το αέριο παραλαμβάνουν τα φυτά με τα φύλα τους, με την επίδραση και της Ηλιακής ακτινοβολίας, παράγουν ξανά οξυγόνο με τον μηχανισμό της (φωτοσύνθεσης).
Η χημική αντίδραση της φωτοσύνθεσης είναι η εξής: 
12H2Ο + 6CO2 + h.ν--->C6H12O6 + 6O2 + 6H2O 
Το hν παριστάνει την ενέργεια των φωτονίων. 
Η αντίδραση της φωτοσύνθεσης δίνει δυο απαραίτητα για την Ζωή προϊόντα.
Την γλυκόζη  C6H12O6 απαραίτητη ουσία για την διατροφή του φυτού και το οξυγόνο O2 απαραίτητο στοιχείο στην Ζωή του ανθρώπου
και κάθε άλλου όντος του ζωικού βασιλείου.
Κλείνει έτσι ο κύκλος της Ζωής πάνω στην Γη, με το αλληλένδετη σχέση φυτικού και ζωικού βασιλείου.

Μια άλλη σοβαρή εξάρτηση του ανθρώπου από τους νόμους της Φύσης είναι η ισορροπία του σώματος.
Σύμφωνα με τους νόμους της στατικής μηχανικής, ένα σώμα εντός του πεδίου βαρύτητος ισορροπεί. Όταν το αλγεβρικό άθροισμα των δυνάμεων που δρουν πάνω στο σώμα δίνει μια συνισταμένη, που διέρχεται μέσα από την βάση στήριξης του σώματος. 
Αυτό μας έχει γίνει βίωμα και χωρίς να το καταλάβουμε, όταν το έδαφος είναι ασταθές, για παράδειγμα όταν ταξιδεύουμε στο λεωφορείο όρθιοι.
Ανοίγουμε τα πόδια για να αυξηθεί η βάση στήριξης.
Αυτός είναι ο λόγος που οι ναυτικοί περπατούν με τα πόδια ανοιχτά χωρίς να υπάρχει λόγος.
Έτσι συνήθισαν να βαδίζουν πάνω στο πλοίο, ιδίως όταν έχει τρικυμία. 

Η φύση όμως έχει μεριμνήσει και γι αυτό με το να εφοδιάσει τον εγκέφαλο του ανθρώπου με κατάλληλο σύστημα αυτομάτου ρυθμίσεως της ισορροπίας. 
Τον λεγόμενο (λαβύρινθο) 
Γενικότερα ο άνθρωπος είναι εξοπλισμένος από την  μητέρα Φύση με έναν τέλειο εγκέφαλο, που φέρει συστήματα αυτόματου ελέγχου όλων των αυτόνομων συστημάτων του σώματος.  
Τα αυτόνομα συστήματα είναι:
Το αυτόνομο κεντρικό (νευρικό) σύστημα  και άλλα εννέα.
Τα οποία συντονίζονται από το κεντρικό νευρικό σύστημα, που εδρεύει στο εγκέφαλο.
Όλα τα συστήματα του εγκεφάλου λειτουργούν σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο της ανάδρασης.
Η (ανάδραση) είναι ένα σύστημα, που δημιουργεί σταθερότητα μιας τιμής, με ανατροφοδότηση του συστήματος από την έξοδο. 
Θαυμάζει κανείς την σοφία της Φύσης.


Η Φυσική είναι το (θεμέλιο) όλων ανεξαιρέτως των επιστημών, που έχει ανακαλύψει και χρησιμοποιεί ο Άνθρωπος, για να διατηρεί και να διευκολύνει την Ζωή του στον πλανήτη Γη, εν  όσο αυτός ζει. 

Αναφύεται στο σημείο αυτό το ακόλουθο ερώτημα:
Τι σκοπό είχε η Φύση και έπλασε όλο αυτόν τον κόσμο?
Μια πρόχειρη απάντηση θα ήταν:
Έτσι για παιχνίδι...
Αστεία απάντηση, που δεν ταιριάζει εξ άλλου στην νοήμονα Φύση.
Η απάντηση σ' αυτό το ερώτημα έχει ήδη δοθεί  απ' αυτό το ιστολόγιο και είναι μία και μοναδική υποθέτω.
Η απάντηση βρίσκεται στην ανάρτηση με τίτλο (Ανθρωπική Αρχή), πολύ καλά αιτιολογημένη με ατράνταχτα επιχειρήματα. 

Τέλος ολόκληρος ο μηχανισμός της δομής και λειτουργίας του σύμπαντος κόσμου.
Καθώς και των δομικών στοιχείων, που συνθέτουν το σύμπαν, λειτουργούν κάτω από την αυστηρή δράση και ισχύ των νόμων της Φύσης.  
Επομένως η νομοτέλεια της Φύσης είναι απαράβατη σε κάθε γωνιά του σύμπαντος.
Αξίζει να σημειωθεί  ότι η νομοτέλεια αυτή έχει, επεκταθεί μέχρι τα φαινόμενα του φυτικού και ζωικού βασιλείου.

Στο δε ζωικό βασίλειο ισχύουν ακόμη και στις κοινωνίες των ζώων και των ανθρώπων.
Στις κοινωνίες του ζωικού βασιλείου  εφαρμόζεται η (κοσμική) Αρχή της αναλογίας των δομών. 
Ανάλογα παραδείγματα έχουν αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις. 

Εάν συνειδητοποίησει ο άνθρωπος την θέση του μέσα στον κόσμο, θα πάψει αμέσως κάθε πόλεμο.
Διότι ο πόλεμος αφορά την αρχή του κόσμου, όταν το ΟΝ αποφάσισε να εκδηλωθεί.
Για να γίνει αυτό έπρεπε να διασπασθεί η φυσική του Ενότητα σε δυο αντίθετα τμήματα αρχικά.
Έτσι η εκδήλωση ολόκληρη αποτελείται από αντίθετα  όπως, δράση-αντίδραση, φως-σκοτάδι, κρύο-ζεστό, στερεό- ρευστό, αγάπη -μίσος, κραυγή- σιωπή, κίνηση- ακινησία κ.ο.κ. και ο κατάλογος των αντιθέτων δεν έχει τέλος.
Αυτό όμως είχε τους λόγους του, που έγινε, διότι η ανθρωπότητα έπρεπε, να εξελίσσεται.
Πάντα ρει και ουδέν μένει. (Ηράκλειτος)
Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο από την σύνθεση των αντιθέσεων σύμφωνα με τον νόμο του τρία, Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση.
Ο Ηράκλειτος αυτό εννοούσε με την ρήση:
Πατήρ πάντων πόλεμος. 
  
Όμως πίσω από τον κόσμο των αντιθέσεων υπάρχει ο κοσμικός νόμος της Ενότητας, ο οποίος βασίζεται  στην Αγάπη. 
Η Ενότητα ήταν και παρέμεινε με την εκδήλωση σε κόσμο η θεμελιώδης ουσία του όντος.
Αυτή είναι επίσης και η αληθινή ουσία του Ανθρώπου και των λοιπών δημιουργημάτων στον κόσμο.
Με μια θεμελιώδη και ουσιαστική διαφορά:
Ότι η δομή του εγκεφάλου του ανθρώπου, του δίνει την δυνατότητα να γίνει Θεός.
Αυτό επεδίωκε η Φύση, για αυτό τίμησε τον άνθρωπο, με την ανάθεση του μεγαλειώδους έργου της απόκτησης Αυτογνωσίας.
Μέσω δε του ανθρώπου αποκτά και η ίδια η Φύση Αυτογνωσία και έτσι ολοκληρώνεται ο σκοπός της Δημιουργίας του κόσμου.      
   

Ποιος είναι ο σκοπός της ζωής. Μόνο όταν βιώσουμε τον σκοπό της Ζωής, νοιώθουμε αληθινή απελευθέρωση από το βάρος της ύλης, γινόμαστε ένα με την ουσία της Αγάπης.

Έχετε ποτέ υποβάλλει στον εαυτό σας με ένταση  και ανυπομονησία για απάντηση τις ακόλουθες δυο υπαρξιακές ερωτήσεις:
Τι είναι η Ζωή.
Τι  σημαίνει για μένα αυτή η Ζωή.

Η απάντηση και στα δυο αυτά ερωτήματα βρίσκεται στην φράση του Δάσκαλου Όσσο, που έχει γραφτεί, στην πιο πάνω αναρτημένη εικόνα.
Στο πρώτο ερώτημα, τι είναι η Ζωή, αν επικεντρωθεί κανείς σ' αυτό, η απάντηση που θα προκύψει, είναι μία και μοναδική: 
Η Ζωή είναι η βάση της Αγάπης.
Διέπεται από αυτή, είναι το πεδίο υλοποίησης της Αγάπης. 

Διαφορετικά δεν υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθούν τα χαρακτηριστικά της Αγάπης, χωρίς την ύπαρξη Ζωής.
Κοντολογίς η Ζωή είναι το πεδίο εφαρμογής της Αγάπης, αλλιώτικα δεν μπορεί, να αναδειχθεί η Αγάπη.
Είναι το ίδιο, σαν να έχεις το μολύβι, αλλά σου λείπει το χαρτί, για να εκθέσεις  σ' αυτό  τις ιδέες σου.
Γι' αυτόν τον απλό λόγο, μας έδωσε την Ζωή ο ΟΝ σαν (δώρο) .
Για να την έχει σαν στήριγμα και προϋπόθεση εφαρμογής η Αγάπη, στην διάρκεια του βίου των ζώντων όντων.  
Η Ζωή λοιπόν είναι το μοναδικό πεδίο εφαρμογής της Αγάπης.
Ήτοι Ζωή και Αγάπη αποτελούν αχώριστο δίδυμο.

Στο άλλο ερώτημα, τι περιμένω εγώ από την Ζωή. 
Υπάρχει απάντηση και σ' αυτό το ερώτημα και είναι η εξής:
Φώτιση περιμένω, φώτιση και συνειδητότητα για να επιλέξω σίγουρα τον δρόμο που οδηγεί  στην Αυτογνωσία.

Οι λόγοι που η Συνειδητότητα και η Αυτογνωσία πρέπει, να προηγηθούν, 
 είναι: 
Ότι θα αποτελέσουν τον φάρο, που θα  φωτίζει τον δρόμο, που θα διανύσει οποιαδήποτε οντότητα, όντας εν  Ζωή.
Τον δρόμο, που στο τέλος του, αλλά και σε οποιονδήποτε ενδιάμεσο σταθμό, βρίσκεται στην  πράξη η Αγάπη. 
Θα είναι δηλαδή τα απαραίτητα εφόδια, στο πολύ σπουδαίο ταξίδι, που λέγεται Ζωή. 

Στο τραγούδι με στοίχους Σώτιας Τσότου και μουσική Κώστα Χατζή, ακούγεται τραγουδιστά η ουσία της Αγάπης.

Η αγάπη όλα τα υπομένει,

η αγάπη όλα τα ελπίζει.

Δίνει ζωή στην οικουμένη

κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.

Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι,

αρχή και τέλος δε γνωρίζει.

Χτυπάει τ’ αόρατο ρολόι

κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.

Δηλαδή όταν εγκατασταθεί η Αγάπη 
ο χρόνος διακριτικά αποσύρεται.
Η αγάπη είναι κοσμική ποιότητα, ως εκ τούτου  παραμένει αμετάβλητη.  

Ολόκληρο το τραγούδι ακούγεται στο κατωτέρω Βίντεο:

Δεν ξέρει η αγάπη μοιρολόι,

αρχή και τέλος δε γνωρίζει.

Χτυπάει τ’ αόρατο ρολόι

κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.

Στον ανωτέρω στοίχο  η ποιήτρια αναδεικνύει την υπερβατική ποιότητα της Αγάπης. 
Η Αγάπη δεν υποτάσσεται στην μοίρα, την υπερβαίνει και κάνει θαύματα.
Επίσης δεν περιορίζεται από την διάσταση του χώρου, χωράει παντού, διεισδύει παντού.
Η Αγάπη είναι το υπόβαθρο της Ενότητας του κόσμου.  

αρχή και τέλος δε γνωρίζει.
Δεν περιορίζεται δηλαδή σε ορισμένο χώρο, είναι ανεξάρτητη από τον χώρο.
Χτυπάει τ’ αόρατο ρολόι 
κι η γη γυρίζει κι η γη γυρίζει.
Αυτός ο στοίχος αναφέρει ένα αόρατο ρολόι. Θέλει να πει, ότι  η Αγάπη δεν περιορίζεται ούτε από την διάσταση του χρόνου. 

Συμπέρασμα:
Η Αγάπη είναι καθαρά πνευματική ποιότητα. Δεν περιορίζεται από την ύλη, εφ' όσον δεν έχει περιορισμούς χώρου και χρόνου. 
Όμως είναι δυνατόν να κατευθύνει την δράση της ύλης, δεδομένου ότι, εμπεριέχεται εκ Φύσεως ως βασικό συστατικό αυτής.

Κάποτε λέει σε μια πόλη του κόσμου, κάπου στην μέση ανατολή ζούσαν δυο φίλοι στο ίδιο σπίτι.
Όμως σ' αυτή την πόλη με τα χρόνια έπεσε μια παράξενη επιδημία.
Η επιδημία οφείλετο στην έλλειψη ενός βασικού συστατικού της Ζωής, του συστατικού με το όνομα Αγάπη.
Είχε παρασκευασθεί όμως από μια ομάδα αγγέλων το  αντίδοτο, με την μορφή εμβολίου. 
Όμως ήταν διαθέσιμο σε πολύ μικρές ποσότητες.
Δεν επαρκούσε επομένως για την θεραπεία μεγάλου αριθμού ασθενών.  
Ο κόσμος πέθαινε  καθημερινά από την έξαρση της φοβερής επιδημίας, σημειωτέον δε ότι το μικρόβιο μεταδίδονταν συνεχώς και ακαριαία. 

Οι δυο φίλοι αρρώστησαν όπως ο υπόλοιπος κόσμος και περίμεναν υπομονετικά, να φτάσει η σειρά τους, να εμβολιαστούν.
Το εμβόλιο το έφερνε στους ασθενείς ένας άγγελος.
Αυτός ο άγγελος χτύπησε μια μέρα την πόρτα και είπε, έχω μόνο μια δόση του εμβολίου, ο ένας από τους δυο θα το πάρει ως είναι φυσικό.
Απευθυνόμενος δε στον ένα εκ των δυο είπε:
Η επιτροπή απεφάσισε, εσύ να πάρεις την δόση.
Εκείνος όμως γυρίζοντας προς τον άγγελο είπε:

Εγώ αντέχω ακόμα, κανε την δόση στον φίλο μου, που είναι στα τελευταία του.
Έτσι και έγινε:
Όμως μόλις η σύριγγα μπήκε στο μπράτσο του  φίλου του, ο παραχωρών την θέση του έγινε  ως εκ θαύματος καλά.   
Το συστατικό της Ζωής που λέγεται Αγάπη, κυκλοφορούσε πάλι άφθονο στις φλέβες του και ένοιωθε ευτυχισμένος και πανάλαφρος για την σωτηρία του φίλου του. 

Δηλαδή, ο ένας από τους δυο φίλους ακολούθησε το παράδειγμα του Ήλιου.
Ο Ήλιος θυσιάζεται συνεχώς δίνοντας Ζωή στους πλανήτες του Ηλιακού συστήματος.
Πεθαίνει διαρκώς αλλάζοντας σύσταση του σώματός του από οξυγόνο σε ήλιο, με τεράστιας ισχύος αντιδράσεις σύντηξης του οξυγόνου (Ο) σε ήλιο (He).
Με ταυτόχρονη παραγωγή φωτός και θερμότητας, που συντηρούν την Ζωή στην Γη και σε άλλους πλανήτες ενδεχομένως σε κάποια άλλη  μορφή Ζωής. 

Ο Ήλιος είναι φωτεινό παράδειγμα θυσίας με ταυτόχρονη προσφορά Ζωής.
Η προσφορά του αυτή όμως τον διατηρεί πάντα νέο, διότι ανανεώνει συνεχώς την σωματική του σύσταση, πεθαίνοντας.

Ύστερα από τις ιδέες  που προηγήθηκαν αυτόματα προκύπτει ένα σπουδαίο συμπέρασμα. 
Ο τίτλος της ανάρτησης θέλει μια ουσιαστική διόρθωση ήτοι:

Όχι ποιος είναι ο σκοπός της Ζωής, αλλά ποιος ήταν ο σκοπός της Φύσης, όταν αποφάσισε να δημιουργήσει  Ζωή στον κόσμο.

Σε προηγούμενες αναρτήσεις έχει αναφερθεί η 

(σκέψη), ότι όταν η Φύση δημιούργησε τον 

κόσμο το έκανε αυθόρμητα, γιατί αυτή ήταν η Φύση της.

Μόλις τελείωσε όμως το σύμπαν ολόκληρο είδε 

και θαύμασε και  ένοιωσε την ανάγκη να 

αισθανθεί και να ερμηνεύσει αυτό το κόσμημα.

Τότε αποφάσισε να ζωντανέψει τον κόσμο  δίνοντάς του  (Ζωή).
Η Ζωή εξελίχθηκε μέσα στους αιώνες και έφτασε στην πιο τέλεια μορφή, τον άνθρωπο.
Η ανθρώπινη δομή είναι μελετημένη κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μην της λείπει τίποτε, εκτός από γνώση. 

Το τμήμα του εγκεφάλου είναι ό,τι πιο τέλειο έχει υπάρξει σ' αυτόν κόσμο.

Όλο το υπόλοιπο ανθρώπινο σώμα έχει τέτοια δομή ώστε να υπηρετεί τις ανάγκες του εγκεφάλου.
Έτσι ο άνθρωπος κατέχει την κορυφή της πυραμίδας των ζώντων οργανισμών επί της Γης.

Οπότε η Φύση κατάλαβε, ότι το Ον άνθρωπος ήταν η λύση για την κατανόηση του κόσμου.
Δηλαδή για ποιο λόγο έγινε αυτό το κόσμημα που αποκαλείται Δημιουργία.

Δηλαδή, ποιος ήταν ο σκοπός  της δημιουργίας του κόσμου, που η ίδια έπραξε αυτόματα, επειδή αυτή ήταν η φύση της.

Αποφάσισε έτσι  να αναθέσει σ' αυτό το Ον την έρευνα και κατανόηση  όλου του κόσμου.

Η απάντηση που θα έβρισκε ο άνθρωπος θα ήταν και απάντηση στο ερώτημα της ίδιας της Φύσης, για την αυτόματη δημιουργία  του κόσμου εκ μέρους της. 

Φρόντισε γι αυτό τον λόγο, να τον τελειοποιήσει τουλάχιστον δομικά  στον βαθμό, που ταίριαζε σ' αυτόν τον ρόλο. 

Η δομή του ανθρώπινου εγκεφάλου, το hardware όπως λέγεται στην γλώσσα των υπολογιστών.
Είναι έτοιμη να δεχθεί ένα πρόγραμμα υψηλών προδιαγραφών και  απαιτήσεων.

Το πρόγραμμα αυτό, ή software, τον όρο δανείζομαι πάλι από την τεχνολογία των υπολογιστών, γράφεται πλέον εν ζωή κατά το πέρασμα του ανθρώπου από τις τρεις φάσεις ανάπτυξης, που είναι:
Η οικογένεια - το σχολείο και η κοινωνία. 
Αποτελούν δε αυτές οι εμπειρίες την συνολική Παιδεία του ανθρώπου.

Η Παιδεία που αποκτά μέσα στην Ζωή πλέον ο άνθρωπος αποτελεί  του λοιπού το software του εγκεφάλου.
Όχι όμως τελικό. 
Η τελική του μορφή γράφεται μέχρι το τέλος του ταξιδιού, που λέγεται Ζωή. 
Στην οριστική μορφή του προγράμματος συντελούν και οι μερικοί θάνατοι ιδεών, που δοκιμάζονται και απορρίπτονται ως μη αποτελεσματικές.  

Ένα πρόγραμμα θεωρείται κατάλληλο και επιτυχημένο, όταν οδηγεί με ασφάλεια στον δρόμο της Αυτογνωσίας, σύμφωνα και με την επιταγή της Φύσης. 

Το όλο εγχείρημα δεν είχε την αναμενόμενη επιτυχία στο σύνολο της ανθρωπότητας.
Η επιτυχία περιορίστηκε μόνο σε ορισμένο αριθμό Ανθρώπων.
Τέτοιοι ήταν ο Ηράκλειτος, ο Σωκράτης, ο Βούδας, ο Απολλώνιος ο Τυανεύς, ο Χρηστός και αρκετοί άλλοι.
Η επιτυχία σχετίζεται απόλυτα από την αρχική δομή του ανθρώπου, αλλά και από το περιβάλλον που θα βρεθεί.

Συνήθως αυτό το περιβάλλον συνιστά τις  συνθήκες ζωής, που θα βρεθεί ο ίδιος στην πορεία της Ζωής μετά την γέννησή του. 
Υποθέτω ότι, εδώ υπεισέρχονται σε μεγάλο βαθμό οι πιθανότητες και η ποιότητα της υπό ενσάρκωση ψυχής.

Η απόπειρα της Φύσης να πετύχει το τέλειο μοντέλο Θεού όμως συνεχίζεται. 
Δεδομένου ότι η εντολή τελειότητας των ανθρώπων υπάρχει έμφυτη και είναι ίδια για όλους.
Δηλαδή ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι δυνάμει Θεός.
Εξαρτάται από τον ίδιο, αν θα καταφέρει να περάσει τις δοκιμασίες της Ζωής, για να υλοποιηθεί η έμφυτη εντολή θεοποίησης του.