Η ουσιαστική φύση του Χρόνου.

Όταν βρίσκεσαι στο παρόν ο χρόνος δεν έχει κανένα νόημα.
Έχεις μεταπηδήσει στην αιωνιότητα, όπου ο χρόνος δεν έχει ύπαρξη.

Στην Φυσική χρησιμοποιούμε τον χρόνο για την μελέτη της κίνησης.
Εκεί εισάγεται υποχρεωτικά, διότι πως αλλιώς θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την κίνηση ενός κινητού από την θέση (Α) στην θέση (Β).
Επειδή η μετακίνηση μεταξύ δυο σημείων μπορεί να γίνει ομαλά ή πιο γρήγορα, εισάγεται το μέγεθος ταχύτητα ως πηλίκον του διαστήματος προς τον χρόνο, ήτοι:
Ταχύτητα = διάστημα/χρόνο.
-----------------------------------------
Αυτή είναι μια μαθηματική εξίσωση στην Φυσική, που με την χρήση της μπορούμε να υπολογίσουμε την ταχύτητα ενός κινητού όταν κινείται ομαλά από το σημείο  (Α) στο σημείο (Β).  
Το άλλο είδος κίνησης είναι κίνηση με μεταβαλλόμενη ταχύτητα σε συνάρτηση με τον χρόνο.
Κίνηση λέγεται επιταχυνόμενη ή επιβραδυνόμενη, ανάλογα αν αυξάνει ή μειώνεται η ταχύτητα με τον χρόνο.
Και στην περίπτωση αυτή υπάρχει κίνηση με διαφορετική όμως μορφή σε σχέση με την ομαλή κίνηση.  

Δηλαδή ο χρόνος αποκτά νόημα μόνο όταν έχουμε κίνηση της ύλης.

Η ζωή όμως είναι κίνηση. 

Το όνομα ζωή προέρχεται από το ρήμα ζέω = βράζω---> βρασμός = κίνηση των μορίων του υγρού. 

Σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από το απόλυτο μηδέν(0) βαθμοί Κέλβιν = -273 Βαθμοί Κελσίου, υπάρχει πάντα κίνηση εντός της ύλης σε στερεά κατάσταση, σε υγρή ή σε αέριο. 
Σε τέτοιες θερμοκρασίες  υπάρχει κίνηση εντός της ύλης.

Συνεπώς ο χρόνος έχει πάντα νόημα σε θερμοκρασίες πάνω από το απόλυτο μηδέν. 
Στο απόλυτο μηδέν(0)  θεωρητικά δεν κινείται τίποτα.

Υπάρχει μια θεωρία που ορίζει την αρχή περί απλησιαστότητος του απολύτου μηδενός.
Χοντρικά αυτή η θεωρία λέει ότι:
Όλες οι καταστάσεις της ύλης με θερμοκρασίες που πλησιάζουν το απόλυτο μηδέν είναι δυνατές, αλλά μη υπερβάσιμες προς την κατεύθυνση του απολύτου μηδενός.
Δηλαδή το απόλυτο μηδέν (-273 βαθμοί Κελσίου), εφ' όσον συνεχίζεται η άντληση θερμίδων από ένα σύστημα, μπορεί να επιτευχθεί μετά από άπειρο χρόνο, σ' αυτό το σύστημα. 
Η θεωρία ανήκει στον συμπατριώτη μας Κωνσταντίνο (Καραθεοδωρή),επιφανή μαθηματικό γνωστό στους επιστημονικούς κύκλους για τις εργασίες του στα μαθηματικά και την θερμοδυναμική.

Βγαίνει έτσι το συμπέρασμα ότι, ο χρόνος είναι συνυφασμένος με την παρουσία ύλης για θερμοκρασίες πάνω από το απόλυτο μηδέν. 

Δεδομένης δε της αρχής περί απλησιαστότητος το απολύτου μηδενός, ο χρόνος αποκτά την συνήθεια να συνοδεύει πάντοτε την ύλη. 

Η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά κίνηση που γίνεται με κατανάλωση ενέργειας από την ύλη. 
Εξ άλλου ύλη = ενέργεια. 
Ισοδυναμία: E=mc²

Ενέργεια =μάζα επί ταχύτητα του φωτός στο τετράγωνο. 

Η ύλη με την κατανάλωση ενέργειας μεταβάλλεται, αλλάζει θέση μορφή και ποιότητα. 

Όταν εκτελούμε μια εργασία και είμαστε συγκεντρωμένοι στην δράση εκτέλεσης, κατά την πορεία της εργασίας ο χρόνος μηδενίζεται.

Ο ψυχολογικός χρόνος σύμφωνα με τον Αϊνστάιν είναι σχετικός και το διατυπώνει με την εξής φράση για την κατανόηση από το δυνατόν περισσότερους  ανθρώπους.

Όταν κάθεσαι με ένα ωραίο κορίτσι για δυο ώρες, σου φαίνονται σαν δυο λεπτά, όταν κάθεσαι σε μια αναμμένη σόμπα για δυο λεπτά, σου φαίνεται ότι πέρασαν δυο ώρες, αυτό είναι σχετικότητα.
Ο χρόνος στην ζωή του ανθρώπου είναι ψυχολογικός. 

Χρόνος για τον άνθρωπο έχει καθαρά  ψυχολογική φύση και ουσία.

Παραμένει όμως απόλυτα συνδεδεμένος με την ύλη.
Η ύλη φθείρεται προϊόντος του χρόνου.
Το ανθρώπινο  σώμα είναι δεμένο με τον χρόνο αφού αποτελείται από ύλη. 
Η φθορά του σώματος οφείλεται στον πανδαμάτορα χρόνο, όπως λέει ο απλός λαός και είναι αλήθεια. 
Η διάλυση της τάξεως λέγεται στην Φυσική Θετική εντροπία και είναι η μετάβαση από την υπάρχουσα τάξη στην αταξία, στο τυχαίο, στο χάος. 

Όταν ασχολείσαι με κάτι που σε ενδιαφέρει ο χρόνος για σένα μηδενίζεται, χάνει το υλικό νόημά του.

Διαβάζεις ένα ενδιαφέρον κείμενο και σου προκαλεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον, που δεν νιώθεις, πότε πέρασε η ώρα.

Ασχολείσαι με το χόμπι σου, που το αγαπάς αληθινά και σε ενδιαφέρει δημιουργικά, ξανά χάνεις την αίσθηση της ώρας.

Δημιουργείς με (έμπνευση) ασχολούμενος με μια τέχνη εκεί είναι που ο χρόνος μηδενίζεται ολοκληρωτικά. 

Ανέφερα την λέξη (έ μ π ν ε υ σ η).

Η ετοιμολογία της λέξεως έμπνευσή είναι, λειτουργία εν-πνεύματι, δηλαδή δεν ζεις μέσα στο υλικό κόσμο έχεις καταληφθεί από το πνεύμα της εργασίας που κάνεις.

Ζεις ολοκληρωτικά στον χώρο του πνεύματος.
Ένα συναίσθημα βαθιάς ικανοποίησης και απελευθέρωσης συνοδεύει το τέλος μιας εργασίας με συγκέντρωση.
Η εργασία αυτή σε συνθήκες έμπνευσης είναι  μια αληθινή δημιουργία. 

Τώρα ανοίγει ένα άλλο παράθυρο στον στοχασμό, μπαίνει φως από άλλη κατεύθυνση.

Τώρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο χρόνος δεν έχει νόημα στον πνευματικό χώρο, δεν υπάρχει χρόνος εκεί. 

Για να δούμε τώρα πια είναι η πραγματική φύση του ανθρώπου.

Τι είναι ο άνθρωπος ύλη ή πνεύμα.

Θα σκεφτεί κάποιος είναι και τα δυο και ύλη διότι έχει ένα υλικό σώμα, αλλά και πνεύμα όταν ασχολείται με πνευματική ενασχόληση.

Δηλαδή ο άνθρωπος είναι ένα υλικό όχημα που κατευθύνεται από το εν υπάρχον εντός αυτού  πνεύμα. 

Ο (Έκχαρτ Τόλε) ένας σύγχρονος δυτικός φιλόσοφος δίνει την πραγματική διάσταση της φύσης του ανθρώπου στο παρακάτω βίντεο.
(Να είσαι ο εαυτός σου (Έκχαρτ Τόλε)

Αν έτσι έχουν τα πράγματα προκύπτει ένα παράλληλο ερώτημα:

Σε ένα αυτοκίνητο που το οδηγεί ένας άνθρωπος τι σημασία έχει ο οδηγός και ποια η σημασία του αυτοκινήτου.

Εδώ η απάντηση είναι προφανής ο οδηγός είναι ο πρωταγωνιστής και το αυτοκίνητο πάει εκεί που θέλει ο άνθρωπος αρκεί να είναι καλά συντηρημένο.

Η συντήρηση του οχήματος επαφίεται και αυτή  στην μέριμνα του ανθρώπου.  

Επομένως στο ζευγάρι άνθρωπος - αυτοκίνητο τον κύριο ρόλο έχει ο άνθρωπος.

Αντιστοίχως στο ζευγάρι ύλη και πνεύμα που είναι τα συστατικά της ανθρώπινης φύσης, τον  κύριο ρόλο έχει το πνεύμα.
Το πνεύμα καθορίζει την κίνηση και δράση του σώματος.

Η απουσία του πνεύματος συνεπάγεται ακινησία και παράδοση στον χρόνο και την φθορά του υλικού στοιχείου που είναι  σώμα. 

Όταν ο οδηγός εγκαταλείψει το αυτοκίνητο χωρίς συντήρηση, τότε αυτό σκουριάζει και γίνεται παλιοσύδερα με την πάροδο του χρόνου. 

Δηλαδή όταν η ύλη μένει αδρανής  υφίσταται μόνο την φθορά του χρόνου.
Αλλά και στην περίπτωση χρήσης της ύλης με κάποιο σκοπό ή άνευ, υφίσταται  φθορά με την πάροδο του χρόνου.
Υπακούει με άλλα λόγια, όπως κάθε υλική δομή εξ άλλου, στο καθεστώς της απόλυτης εξουσίας του χρόνου, δηλαδή γίνεται  έρμαιο στο καθεστώς  της θετικής εντροπίας.  
Ένας άλλος παραλληλισμός πιο επιτυχημένος κατά τη γνώμη μου παρομοιάζει τον άνθρωπο με μια άμαξα σε κίνηση. 
Η άμαξα περιλαμβάνει:
Τον επιβάτη, τον αμαξά και τα άλογα.
Ο επιβάτης είναι αυτός που καθορίζει τον προορισμό της άμαξας σύμφωνα με την επιθυμία του, ο αμαξάς εκτελεί τις οδηγίες του επιβάτη, ελέγχει τα άλογα και  φροντίζει την συντήρηση και καλή λειτουργία της άμαξας.
Τα άλογα είναι η κινητήριος δύναμη της άμαξας. 
Ποια είναι η αντιστοιχία τώρα:
Ο επιβάτης είναι το πνεύμα, η ψυχή της όλης διάταξης.
Ο αμαξάς αντιστοιχεί στον νου, που έχει την ευθύνη της διεκπεραίωσης της διαδρομής, ελέγχει και επιλύει προβλήματα της κίνησης.
Η άμαξα μαζί με τα άλογα αντιστοιχούν στο ανθρώπινο σώμα μαζί με όλες του τις αισθήσεις. 

Αναφύεται τώρα το καίριο ερώτημα:

Οι άνθρωποι μπορούν να ζουν πνευματικά? 

Εδώ η απάντηση είναι ολοφάνερη. 

Πως αλλιώς μπορεί να ζει ένα ΟΝ που είναι πνευματικό παρά μόνο ως πνεύμα.

Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή θεωρείται  παρά φύσιν.  

Η φύση του ανθρώπου είναι ένα πνεύμα που οφείλει να κατοικεί μέσα σε ένα σώμα, γιατί μόνο έτσι μπορεί να παράξει επωφελές έργο εντός ενός υλικού περιβάλλοντος. 

Αυτή η αλληλεπίδρασή του όμως με την ύλη, τον βάζει στον πειρασμό να ανακαλύψει την προέλευσή του και να συνειδητοποιήσει τον ρόλο του μέσα στην δημιουργία.

Αυτό είναι και το (ζητούμενο) από το ΕΊΝΑΙ.

Φαντασθείτε μια κοινωνία ανθρώπων, που οι περισσότεροι ζουν πνευματικά στο μεγαλύτερο μέρος του υλικού τους χρόνου.

Πόσο αρμονικά θα ζει μια τέτοια κοινωνία και πόσο θα θετικά συμβάλει στην εξέλιξη του υπόλοιπου πληθυσμού αυτής της κοινωνίας, ώστε το σύνολο των μελών της να αποκτήσει συνειδητότητα.

Στην τελείωση αυτής της κοινωνίας  στο σύνολο της,  ο χρόνος δεν θα παίζει πια κανένα απολύτως ρόλο.

Θα ζουν ευτυχισμένοι μέσα σε έναν παράδεισο Αγάπης και αρμονίας.

Μετά αυτή την φαντασίωση ας δούμε, τι λάθη κάνουμε στην ζωή μας, ώστε με την διόρθωσή τους  να καταφέρουμε κάποτε να ζήσουμε ελεύθεροι με αγάπη. 

Στην κατανόηση των σφαλμάτων που κάνουμε στην ζωή μας θα συμβάλει το παρακάτω βίντεο.

     

Η αυτογνωσία του ΟΝΤΟΣ είναι ο σκοπός της δημιουργίας.

Η ύπαρξη του ανθρώπου είναι ο τελικός σκοπός του ΟΝΤΟΣ για την επίτευξη της θεμελιώδους επιθυμίας του για αυτογνωσία.          

Πολύ σοβαρός και υπεύθυνος ρόλος.
Ο άνθρωπος όταν αποκτήσει την πολυπόθητη συνειδητότητα θα έχει μπει στο πετσί του αληθινού του ρόλου μέσα στην  όλη εκδήλωση και δημιουργία.
Θα βαδίζει τότε πλέον σταθερά το μονοπάτι για την κατοικία των θεών, τον Όλυμπο. 

Εν κατακλείδι ο χρόνος δεν υπάρχει για τον πνευματικό άνθρωπο. 

Ο χρόνος  είναι μέγεθος που αποκτά νόημα μόνο με την παρουσία  ύλης. 
Έτσι στον ενσαρκωμένο άνθρωπο ο χρόνος αποκτά νόημα μόνο για το σώμα του κατά την παρουσία του ανθρώπου μέσα στον κόσμο.
Ύλη κατά την εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ υπάρχει μόνο παρουσία του χωροχρόνου. 
Χωρόχρονος και ύλη ένα και το αυτό.

Παράρτημα 1

Ως τέλειος γνώστης και λάτρης της αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, ο νυν βουλευτής των ΑΝ.ΕΛ Κωνσταντίνος Ζουράρης, ομιλεί από το βήμα της βουλής εις άπτεστον αρχαίαν  Ελληνικήν. 

Αυτό για να συνειδητοποιήσουμε την βλάβη που υπέστησαν τα Ελληνικά νιάτα με την  ασέλγεια που συνετελέσθη επί της αυθεντικής Ελληνικής γλώσσης  από κάποιους δήθεν προοδευτικούς υπουργούς παιδείας.  

Αποτέλεσμα? 

Δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε μια συζήτηση σε μια παρέα νεαρών για να αντιληφθείτε  το πάμπτωχο λεξιλόγιο που χρησιμοποιούν. 

Δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτό, το πιο μεγάλο δράμα είναι ότι η παραποίηση  της γλώσσης συνεπάγεται και μείωση της νοητικής ισχύος του εγκεφάλου, το γνωστό IQ. 

Αυτό  αναφέρεται  σε σχετικές μελέτες και πειράματα που έχουν γίνει διεθνώς. 

Η (Ελληνική γλώσσα)  είναι ταυτόσημη  την ίδια την σοφία.  

           "Αρχή Σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις".               (Αντισθένης).

Ας μη κακοποιούμε άλλο τις ρίζες, μας αρκετά ακρωτηριασμένη είναι ήδη η Ελληνική από τις πράξεις "νεοτέρων σοφών" βουλευτών του Ελληνικού κοινοβουλίου.

Παράρτημα 2

Πρός τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα και τον Υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη:
Υπογραφή (ψηφίσματος συμπαραστάσεως) στον αγώνα της κυβέρνησης για το θέμα της λήξης της λιτότητας στην χώρα μας.

Σκοπός της Δημιουργίας - Ανθρωπική αρχή.

(Απαραίτητη παρένθεση)
Πριν προχωρήσω στην ανάπτυξη του θέματος του τίτλου και με το δεδομένο των πολιτικών εξελίξεων στην χώρα, έρχεται πάλι στο προσκήνιο το θέμα της ΕΡΤ. 
Επανέρχομαι έτσι και εγώ και να θυμίσω τι έλεγα τότε για συμπαράσταση  στον τίμιο αγώνα των ανθρώπων της ΕΡΤ.
Το ζήτημα δεν έπαψε ποτέ να με απασχολεί και θα σταματήσει τότε μόνο , όταν αποδοθεί  Δικαιοσύνη και επανέλθουν οι απολυθέντες στις θέσεις τους σε μια ΕΡΤ δομημένη σε νέες πιο σταθερές βάσεις.
Στην ΕΡΤ η νυν αποχωρούσα κυβέρνηση είχε, διαπράξει  άγριο πραξικόπημα κατά της Δημοκρατίας. 
Αυτό και μόνο ήταν αρκετό για να με διεγείρει να γράψω σχετικά με την κατάλυση της Δημοκρατίας στην ΕΡΤ . 
Θα θυμίσω εδώ ένα (βίντεο) που είχα χρησιμοποιήσει τότε στις σχετικές αναρτήσεις,  το οποίο ενίσχυε το θάρρος των αγωνιστών να συνεχίσουν τον αγώνα.  

Επισημαίνω απλά ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για την δικαίωση του αγώνα.

H  ΕΡΤ απτόητη συνεχίζει  εξ άλλου να εκπέμπει Εδώ


(Ανάπτυξη του κυρίως θέματος του τίτλου):
Σκοπός της Δημιουργίας - Ανθρωπική αρχή.
Μερικές φορές θέτω στον εαυτό μου το απλό ερώτημα, που είναι συνυφασμένο μάλιστα με την ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά μπαίνει όμως σε δεύτερη μοίρα, για τους περισσότερους ανθρώπους,  μπροστά στις ανάγκες επιβίωσης. 
Το ερώτημα είναι: 
Ποιος να είναι άραγε ο σκοπός της Δημιουργίας?
Κάθε άνθρωπος όταν ατενίζει αυτό το θαύμα να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια του, καθώς στρέφει νύχτα το βλέμμα  προς τον έναστρο ουρανό, απορεί για τον δημιουργό και το σκοπό αυτού του θαύματος.

Όταν σε απασχολεί έντονα ένα ερώτημα, η απάντηση έρχεται κάποια στιγμή από μόνη της, αναπάντεχα σαν λάμψη, για να φωτίσει την αλήθεια. 

Ας υποθέσουμε, ότι πίσω από αυτή την Δημιουργία κρύβεται ένας νοήμων κοσμικός Νους, ο οποίος παρατηρεί κι αυτός την εκδήλωση με παρόμοια απορία,δεδομένου ότι δεν μετείχε στην εκδήλωση του κόσμου παρά μόνο ως παρατηρητής.
Το ΕΊΝΑΙ πράττει έτσι  γιατί αυτή είναι η Φύση του.
Ο αόρατος κοσμικός Νους στέκεται παρατηρητής όμως και απορεί  αναζητώντας μια απάντηση για τον σκοπό της Δημιουργίας.

Ο ανθρώπινος Νους  μετέχει του κοσμικού Νου και συμμερίζεται την ίδια απορία, ασυνείδητη μεν υπαρκτή δε.  

Σ' αυτόν η ασυνείδητη απορία παίρνει την μορφή άγνοιας του σκοπού της ίδιας της ύπαρξής του.
Δεν γνωρίζει κατά βάθος,  ποιος είναι.
Την απορία αυτή την χαρακτηρίζω ασυνείδητη, γιατί δεν εκδηλώνεται φανερά σε όλους τους ανθρώπους.
Παραμένει αναπάντητη στο πίσω μέρος του εγκεφάλου τους, ενώ προηγείται η ικανοποίηση των αναγκών επιβίωσης.  

Η καθαρή ερώτηση διατυπώνεται ως εξής:
Ποιος είμαι και γιατί υπάρχω.
Βασικό υπαρξιακό ερώτημα του ανθρώπου.  
Το ερώτημα είναι Θεμελιώδες και παραμένει ασυνείδητο μέσα μας.

Ο (Σοπενχάουερ) μια μέρα είχε επισκεφθεί το πάρκο της πόλης που διέμενε, πέρασε όμως η ώρα και ο ίδιος βυθισμένος στους στοχασμούς του είχε απομείνει σε ένα παγκάκι του πάρκου σε στάση στοχασμού.

Ένας φύλακας του πάρκου που έκανε την συνηθισμένη περιπολία του εκείνη την ώρα, όταν τον είδε, τον πλησίασε και τον ρώτησε.
Ποιος είστε κύριε και τι κάνετε εδώ? 
Η απάντηση του Σοπενχάουερ ήταν:
Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ!   
Ένας φιλόσοφος θεωρείται ολοκληρωμένος άνθρωπος, όταν έχει απάντηση σ' αυτό το θεμελιώδες ερώτημα.
Το θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα του ανθρώπου έχει την ρίζα του, την προέλευσή του στην πηγή Δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου. 

Μια διερώτηση είναι σωστή, αν δεν προκαλεί άλλη ερώτηση.
Το ερώτημα δηλαδή " ποιος δημιούργησε τον κόσμο"?
Δεν υπάρχει είναι παρανόηση.  
Γιατί έτσι πέφτουμε σε ένα ατέρμονα συλλογισμό σχετικά με την προέλευση του Δημιουργού.
Η φράση που λέγεται στην θεολογία ότι, " Ο θεός δημιούργησε τον Κόσμο" είναι ασύστατη και δεν συνάδει με την θεϊκή Φύση του ανθρώπου.  
Είναι σκέτη παρανόηση να ξεχωρίζουμε τον Δημιουργό από την Δημιουργία.
Ο Θεός είναι παντού, αρχή και αιτία των πάντων.
Είναι τα άστρα, ο Ήλιος,  το σύννεφο, η βροχή το χώμα οι πέτρες, είναι μέσα σου, μέσα μου, παντού σε ότι έχει ύπαρξη.  
Η ύπαρξη υπάρχει. Απλώς υπάρχει.

Την απάντηση που επιλύει μια και καλή το ερώτημα της Δημιουργίας, έχει δώσει  ο Ηράκλειτος και περιγράφεται σαφώς σε μια φράση που είναι η λύση στο βασικό ερώτημα της κοσμολογίας:

  

Σχετικά με τον άνθρωπο η φιλοσοφία βάζει τα πράγματα στην θέση τους εξειδικεύοντας  το ερώτημα σε άλλη βάση πιο ουσιαστική. 

Δηλαδή: 

Σ'  ολόκληρη την  Φύση πλανάται το ίδιο υπαρξιακό ερώτημα, το ερώτημα της Α υ τ ο γ ν ω σ ί α ς. 
Αυτό το ερώτημα μετασχηματίζεται σε βασική ανάγκη την ανάγκη για Σ υ ν ε ι δ η τ ό τ η τ α.

Συνειδητότητα είναι η ιδιότητα της (Συνείδησης) που είναι το ουσιαστικό του ρήματος σύνοιδα, με απαρέμφατο το Συνειδέναι.
Η ρίζα της λέξης είναι το ρήμα οίδα = βλέπω=γνωρίζω.
Το ρήμα είναι σύνοιδα= γνωρίζω εμού παρόντος. Δηλαδή αισθάνομαι βαθιά με την ύπαρξή μου την αλήθεια.
Και το απαρέμφατο του σύνοιδα είναι το συνειδέναι, η αμετάβλητη έννοια, η αξία της λειτουργίας της συνείδησης.
Όπως το ΕΊΝΑΙ θεωρείται ότι εκπροσωπεί την αμετάβλητη έννοια της αιώνιας παρουσίας. 


Το γνωστό Γνώθι σ΄Αυτόν, ( γνώρισε τον εαυτό σου), που ανεγράφετο στο μαντείο των Δελφών, εννοούσε το ίδιο. 

Ας εξετάσουμε λοιπόν,  τι θα όφειλε να πράξει ένας άνθρωπος, για να πάρει αξιόπιστη απάντηση στο ερώτημα του.
Δυο είναι οι κινήσεις που οφείλει να κάνει ο άνθρωπος.

Η πρώτη  είναι να στραφεί εντός του και να υποβάλει αυτή την ερώτηση στον εαυτό του με απόλυτη ειλικρίνεια.
Ποιος είμαι και να αφουγκράζεται την απάντηση μέσα στην σιωπή του Νου.
Η δεύτερη συμπληρωματική της πρώτης είναι.
Να στραφεί προς τα έξω στους άλλους  ανθρώπους και να παρατηρεί την συμπεριφορά τους με κατανόηση συγκρίνοντάς την διαρκώς με την δική του. 

Προκειμένου τώρα να διαπιστώσουμε τον σκοπό της Δημιουργίας, ας θυμηθούμε πως αυτή γεννήθηκε και εξελίχθηκε στην συνέχεια σύμφωνα με τις ισχύουσες σήμερα κοσμολογικές θεωρίες.

Πριν 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια δημιουργήθηκε το σύμπαν σύμφωνα με τις κοσμολογικές θεωρίες.
Όλα ξεκίνησαν από την λεγόμενη Δημιουργική Αρχή ή το (ΕΊΝΑΙ) το απαρέμφατο όλον, 
η παρουσία, η απέραντη δυνατότης,
η ιδέα της πανταχού αόρατης παρουσίας.
Το ΕΊΝΑΙ περιέχει τα πάντα υπό μορφή δυνατότητας, είναι παντοδύναμο.

Η Φύση στην προσπάθειά της να πάρει απάντηση μεσώ του κοσμικού Νου, στο υπαρξιακό ερώτημα που τέθηκε μετά την εκδήλωσή της σε κόσμο.
Απευθύνθηκε άμεσα στην ανόργανη ύλη, η ποία ήταν η πρώτη που δημιουργήθηκε και κατέχει στοιχειώδη νοημοσύνη.
Απάντηση όμως δεν πήρε.
Γιατί η ανόργανη ύλη έχει μεν νοημοσύνη η οποία περιορίζεται σε μια στοιχειώδη μνήμη, χωρίς την ανώτερη λειτουργία της κρίσης.

Αποφάσισε τότε να αναπτύξει όλο της το περιεχόμενο και δημιούργησε την οργανική φύση.
Επινόησε τότε την ζωή, που έμοιαζε με τον εαυτό του ΕΙΝΑΙ και διέθετε ανώτερη νοημοσύνη.
Εδώ το έργο της δημιουργίας ήταν πλέον πολύπλοκο και απαιτούσε χρόνο και στρατηγική.

Ο Αϊνστάιν έχει πει: 
Χρόνος δεν υπάρχει είναι ανθρώπινη επινόηση για να εξυπηρετεί τις ανθρώπινες ανάγκες και τις ανάγκες της Φυσικής επιστήμης.
Ο χρόνος  στην Φυσική επιστήμη εφευρέθηκε και χρησιμοποιείται για την μελέτη της κίνησης. 
Ο Χρόνος στην κοσμική του διάσταση δεν έχει καμία σχέση με τον χρόνο, που χρησιμοποιούμε  στην καθημερινή μας ζωή. 
Εκεί όλα είναι σχετικά και η αναφορά στον χρόνο δεν έχει νόημα, απαιτεί πρώτα εφαρμογή της θεωρίας της σχετικότητας, για να αποκτήσει το νόημα γήινου χρόνου. 
Δεν είναι όμως θέμα του παρόντος, απλώς το ανέφερα προς άρσιν κάθε ανθρώπινης σκέψης σχετικής με τον γήινο χρόνο στις κοσμικές διαδικασίες της Δημιουργίας. 

Μετά απ' αυτή την παρένθεση για τον χρόνο συνεχίζω. 
Έπρεπε κατ' αρχήν να δημιουργηθεί η βάση της ζωής που είναι η οργανική ύλη.
Η οργανική ύλη,  έχει την βάση της  στο στοιχείο του (άνθρακα (C)). 
Η πλέον στοιχειώδης μορφή του ζωικού βασιλείου είναι ο μονοκύτταρος οργανισμός της αμοιβάδας.
Για να θεωρηθεί ένας οργανισμός ότι  ανήκει στην οικογένεια της οργανικής ζωής, πρέπει να εμπεριέχει τις λειτουργίες, θρέψη,
αφομοίωση, ανομοίωση και πολλαπλασιασμός. 
Η αμοιβάδα έχει όλες αυτές τις λειτουργίες. 

Η φύση όμως δεν περιορίστηκε σ' αυτή την στοιχειώδη μορφή ζωής και προχώρησε αναζητώντας μορφές ανώτερης νοημοσύνης.
Στην αναζήτησή της για ανώτερες μορφές ζωής πρέπει να δημιούργησε ταυτόχρονα το κόσμο των φυτών και των ζώων γιατί οι δύο κόσμοι είναι αλληλένδετοι.
Ο ένας συντηρεί και συντελεί στην λειτουργία και ανάπτυξη του άλλου. 
Η οργανική ύλη αποτελεί την βάση του κόσμου των φυτών και τον κόσμο των ζώων, το φυτικό και ζωικό βασίλειο μαθαίναμε στο σχολείο.
Έκτοτε η  (δημιουργία ζωής) ήταν θέμα κοσμικού χρόνου. 

Η ζωή με τις διάφορες μετακινήσεις ύλης στο αχανές σύμπαν έχει φυτευτεί και και σε άλλους πλανήτες του γαλαξία μας.
Εδώ στην Γη πήρε την μορφή του ανθρώπου, των υπόλοιπων ζώων και του κόσμου των φυτών.
Για να φτάσει η εξέλιξη στην μορφή του ανθρώπου χρειάστηκαν αρκετά δισεκατομμύρια χρόνια.

Για τον άνθρωπο ειδικώς έβαλε όλη της την επινοητικότητα και τον προίκισε με το ανώτερο όργανο επί της Γης τον ανθρώπινο  Εγκέφαλο.
Εποίησε αυτόν κατ' εικόνα και ομοίωση του ΕΊΝΑΙ.

Ο ανθρώπινος  Εγκέφαλος κατευθύνει και ελέγχει όλες τις λειτουργίες του σώματος, θρέψη, αφομοίωση, ανομοίωση, κίνηση και νοητική λειτουργία με όλες τις ιδιότητες αυτής. 
Αλλά όμως επιτελεί και μια άλλη πολύ σπουδαία εργασία που είναι η έρευνα επί παντός επιστητού, η ανάπτυξη επιστημών, οι τέχνες και τέλος η Φιλοσοφία.

Μέσω της Φιλοσοφίας και όχι μόνο καλείται να απαντήσει και στο βασικό υπαρξιακό ερώτημα του ΕΊΝΑΙ, που είναι η Αυτογνωσία.   
Έτσι κλείνει αρχικά ο κύκλος της Δημιουργίας, αλλά συνεχίζεται  η  εξέλιξη του κόσμου σε ένα  αιώνιο γίγνεσθαι.
Όπως περιγράφει η Αγία Γραφή, ο Θεός την εβδόμη ημέρα είπε: 
"Καλώς εγένετο ο γέγονε" και κάθισε  να αναπαυθεί, παρατηρώντας και θαυμάζοντας το έργο  της Δημιουργίας. 

Γενικό συμπέρασμα φαίνεται να είναι ότι: 
Η αιτία και σκοπός της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο, ήταν η δημιουργία του ανθρώπινου Εγκεφάλου.
Ο εγκέφαλος διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια για να δώσει απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα που απασχολούν την ύπαρξη. Ανάμεσα στα κοσμικά προβλήματα περιλαμβάνεται το κυριότερο θεμελιώδες υπαρξιακό ερώτημα του σκοπού της Δημιουργίας.
Η κατανόηση αυτού του ερωτήματος οδηγεί στην απόκτηση της πολυπόθητης  Αυτογνωσίας, τον δε άνθρωπο σε απορρόφηση από το ίδιο το ΕΊΝΑΙ. 

Ο stephen hawking, διάσημος Φυσικός είπε: 
"Βλέπουμε το Σύμπαν να είναι αυτό, που είναι γιατί αν ήταν διαφορετικό, δεν θα βρισκόμασταν στη Γη, για να το παρατηρούμε"
Αυτό περιγράφει περίπου η  ("Ανθρωπική Αρχή").

Η ιδέα βασίστηκε επάνω στον κοσμικό νόμο της ομοιότητας που διέπει ολόκληρη την Δημιουργία.
Ο (Πολ Ντιράκ) παρατήρησε κάποιες συμπτώσεις που είχε διαπιστώσει να ισχύουν συγκρίνοντας μεγάλους αριθμούς αναφερόμενους σε φυσικά μεγέθη.
Με τον νόμο της ομοιότητας  οι αριθμοί αυτοί είχαν σχέση μεταξύ τους και η μεταβολή του ενός επηρέαζε ανάλογα τον άλλον.
Στην αρχή θεωρήθηκε τυχαίο γεγονός αλλά όταν όμως παρατηρήθηκε και σε πλήθος άλλων φαινομένων αντίστοιχη σχέση, απετέλεσε αφορμή να γεννηθεί η θεωρία της Ανθρωπικής Αρχής.

Η Α.Α αποτελεί ακράδαντη και αδιαμφισβήτητη απόδειξη της αλήθειας, ότι σκοπός και σχέδιο της Δημιουργίας ήταν ο άνθρωπος:
Δηλαδή η ανάγκη της α υ τ ο γ ν ω σ ί α ς αποτελεί βασικό συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο άνθρωπος γεννιέται με αυτήν και στην ζωή του πασχίζει να την αποκτήσει συνειδητά ή ασυνείδητα.

Δεν βρίσκω  καλύτερη απόδειξη ισχύος της Ανθρωπικής Αρχής, από την ανάγκη για αυτογνωσία, που είναι βασικό συστατικό του πυρήνα της ύπαρξης κάθε ανθρώπου.

Ένας σοφός φίλος έχει δώσει στην παρέα μας μια παρακαταθήκη με την φράση: 
Αναπτύξατε Συνειδητότητα αντί πάσης θυσίας.


Μόνο μέσω του ανθρώπου μπορεί το ΕΙΝΑΙ να αποκτήσει αληθινή Αυτογνωσία. 
Αυτό είναι φανερό από την δομή του εγκεφάλου του που είναι μικρογραφία του Σύμπαντος.

Αν επιχειρήσει κανείς να ερμηνεύσει  το ανοιχτό βιβλίο της Φύσης θα έχει την εξής απάντηση.  
Όπως εδόθη από τους αρχαίους Έλληνες με την φράση του Ηρακλείτου:
"Ο Άναξ ου το Μαντείον εστί το εν Δελφοίς,
ου λέγει ουδέ κρύπτει αλλά σημαίνει".

Ο άρχοντας του οποίου το μαντείο βρίσκεται στους
Δελφούς, δεν περιγράφει αλλά ούτε και κρύβει τίποτα. Αφήνει τα πάντα  φανερά στο φως, για να επισημάνει την σημασία τους.
Έτσι ώστε να τα αναγνωρίζουν όσοι μάθουν να διαβάζουν το ανοιχτό βιβλίο της Φύσης
Αντικείμενα, λειτουργίες και νόμους.
Ο άνθρωπος έχει την ιερή υποχρέωση  να μαθαίνει να διαβάζει την γλώσσα της Φύσης και να γίνεται κοινωνός της σοφίας της.

Η δομή του σύμπαντος απεικονίζεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο, κατά συνέπεια, 
ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι η φωτογραφία του Θεού.  

Ο άνθρωπος  για αυτόν τον λόγο είναι το αγαπημένο ΟΝ του ΕΊΝΑΙ.
Είναι τέκνο του ΕΊΝΑΙ, κατ' εικόνα και ομοίωσιν Αυτού.

Ο πυρήνας της υποδομής του είναι η Αγάπη.
Αν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει κάποτε την σπουδαιότητα της αποστολής του, θα έχει τελειώσει η ιστορία της απόκτησης Αυτογνωσίας και θα έχει πάρει τον δρόμο για τον   Όλυμπο. 

Ο άνθρωπος είναι ο ενδιάμεσος λειτουργικός όρος μεταξύ ΕΊΝΑΙ και κόσμου και ως τέτοιος επιβάλλεται να έχει την ηθική υπόσταση του Θεού - Δημιουργού.  

Η παλαιά διαθήκη παρουσιάζει τον άνθρωπο, 
ως ένα ΟΝ κατ' εικόνα και ομοίωση του Δημιουργού.
Η επιστήμη έρχεται να επιβεβαίωση την ρήση της Παλαιάς Διαθήκης με την διατύπωση της Ανθρωπικής Αρχής.
Σύμφωνα μ' αυτήν όλη η Δημιουργία έγινε για χάρη του ανθρώπου.
Σκοπός του ΌΝΤΟΣ είναι  να αποκτήσει ο άνθρωπος την Αυτογνωσία και να γίνει ένα με το ΟΝ. 
Ο άνθρωπος δηλαδή είναι ένας δυνάμει Θεός και η πρώτη ιδιότητα που πρέπει να αποκτήσει για να προχωρήσει τα σκαλοπάτια της ανόδου προς την Θεότητα είναι η Αυτογνωσία. 

Καμπύλωση του εσωτερικού χωροχρόνου εξ αιτίας της "μάζας" του "εγώ".

                                                 
                                                                         
Προκειμένου να μελετηθεί η ιδέα της καμπύλωσης του χωροχρόνου στην περιοχή του "εγώ", είναι απαραίτητο να αναφερθούν ορισμένα στοιχεία από την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας.
Σύμφωνα με αυτή την θεωρία προβλέπεται κάμψη του φωτός όταν διέρχεται πλησίον μεγάλων μαζών στο σύμπαν. 
Στο σχήμα παριστάνεται η εκτροπή φωτεινής ακτίνας εξ ενός άστρου, όταν οδεύει πλησίον του Ήλιου.
Η φύση του φωτός είναι διττή, δηλαδή είναι κύμα αλλά και σωματίδια.
Η κάμψη οφείλεται στην προκαλούμενη βαρητική έλξη επί των σωματιδίων του φωτός,  που προκαλεί η παρουσία μιας  μεγάλης μάζας στον χώρο.  
Ο χωρόχρονος είναι επίπεδος, όταν η πυκνότητα της ύλης στον χώρο είναι σταθερή. 
Όταν όμως μεταβάλλεται η πυκνότητα και αυτό συμβαίνει στο διάστημα λόγω παρουσίας της μάζας των άστρων, ο χωρόχρονος   καμπυλώνεται παρουσιάζοντας κοίλωμα στην θέση της μάζας.
Ο Ήλιος προκαλεί καμπύλωση  του χωροχρόνου η οποία επηρεάζει ανάλογα την πορεία  φωτός  που προέρχεται από τα διάφορα άστρα κατά την πορεία τους προς την Γη.   
Στο παραπάνω σχήμα φαίνεται  η μεταβολή της τροχιάς του φωτός από ένα αστέρι, λόγω  καμπύλωσης του χωροχρόνου στην περιοχή του Ήλιου.  
Όταν φτάσει στην γη γίνεται η παρατήρησή του από τον άνθρωπο.
Ο ανθρώπινος οφθαλμός όμως έχει την ιδιότητα της ευθειορίας, δηλαδή βλέπει αντικείμενα μόνο σε ευθεία γραμμή.
Οπότε προεκτείνει  την καταφθάνουσα ακτίνα στον οφθαλμό του κατά την εφαπτομένη αυτής  και βλέπει το άστρο σε μια φαινόμενη θέση, όχι την πραγματική.
Η λειτουργία του οφθαλμού δεν επηρεάζεται από την καμπυλότητα του χωροχρόνου, αυτό παριστάνει η κόκκινη ακτίνα στο σχήμα.
Η θεωρία έχει επαληθευθεί από τον Arthur Eddington, ο οποίος φωτογράφησε το 1919 στο νησί Principe κοντά στην Αφρική, τα (γειτονικά άστρα) προς τον Ήλιο πριν και μετά την ολική έκλειψη του Ήλιου και σημείωσε την ελαφρά εκτροπή της πραγματικής θέσης σε σχέση με την φαινόμενη θέση των αστέρων.

Μια άλλη λεπτομέρεια που δεν την εξετάζει ο πολύς κόσμος είναι, ότι αυτό που βλέπουμε στον έναστρο ουρανό, είναι ήδη παρελθόν, επειδή το το φως για να διανύσει τις αχανείς αποστάσεις του διαστήματος απαιτεί χρόνο από μερικά λεπτά μέχρι χρόνια και χιλιάδες χρόνια ενίοτε για τους πολύ μακρινούς γαλαξίες.
Εκτός απ' αυτά το ορατό φάσμα είναι περιορισμένο σε σχέση με τις υπόλοιπες ακτινοβολίες.
Ευτυχώς όμως η Φύση προέβλεψε σωστά σ' αυτή την ανατομική λεπτομέρεια και δεν βλέπουμε και τις υπόλοιπες ακτινοβολίες του φάσματος των συχνοτήτων. 
Διαφορετικά θα χάναμε την ομορφιά και την ποίηση αυτού του κόσμου. 
Η όραση είναι το κατ' εξοχήν αισθητήριο όργανο του ανθρώπου. 
Να  προσέχεις σαν τα μάτια σου, λέει η σοφία του λαού. 

Αυτή είναι η φυσική δομή του κόσμου ανόργανου και οργανικού, έτσι μας ήθελε η Φύση, έτσι μας κατασκεύασε,  με την διαφορά όμως ότι, η δομή αυτή μεταβάλλεται συνεχώς άλλοτε εξελίσσεται και άλλοτε  φθίνει.
Δεδομένου όμως του παγκόσμιου νόμου του ΈΝΑ, όλοι και όλα προερχόμαστε από την ίδια πηγή, κατασκευασμένοι από το ίδιο βασικό υλικό, που ήταν κατ' αρχήν άυλο πνεύμα πριν μεταμορφωθεί σε ύλη.
Όλη η εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ  σε Κόσμο υπακούει στον νόμο της Ενότητας των Πάντων.   
Απ' αυτόν τον νόμο απορρέει και η σχέση της ομοιότητας των φαινομένων.
Όλες οι δομές της φύσης λειτουργούν υπακούοντας στην σχέση της ομοιότητας των δομών και φαινομένων.
Αυτό επιβάλλει ο Λόγος που είναι η αρχή όλης της δημιουργίας.
Επειδή ο άνθρωπος είναι μια φυσική δομή, υπακούει ως προς τις λειτουργίες του, υποχρεωτικά σ' αυτή την σχέση ομοιότητας με άλλα φυσικά φαινόμενα.

Σ' αυτό το σημείο θεωρείται σκόπιμο, να προηγηθεί  μια έκθεση αποδείξεων της σχέσεως μεταξύ ύλης και πνεύματος.
Ικανοποιητικές απαντήσεις έχει δώσει στο ζήτημα αυτό η έρευνα της νεύρο επιστήμης.
Οι απαντήσεις αναφέρονται  στην λειτουργία του εγκεφάλου.
Όλες οι πνευματικές λειτουργίες του εγκεφάλου εκτελούνται με την βοήθεια των (νευροδιαβιβαστών).
Αυτοί είναι χημικές ουσίες που αναλαμβάνουν την επικοινωνία μεταξύ των κυττάρων του εγκεφάλου και μεταβιβάζουν τις πληροφορίες χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά φορτία, τα λεγόμενα βιορεύματα.
Η μνήμη, η διάθεση, η προσοχή, η λήψη αποφάσεων, η ευχαρίστηση,  η εστίαση προσοχής, ο φόβος, η επιθυμία, η ικανοποίηση και λοιπές  ψυχικές λειτουργίες ανήκουν στον τομέα της έρευνας ψυχικών φαινομένων. 
Η εκδήλωσή  τους όμως επιτυγχάνεται με την χρήση υλικών ουσιών και μέσων.
Δηλαδή ο εγκέφαλος εκτελεί πνευματικές λειτουργίες με την χρήση υλικών μέσων.
Επιβεβαιώνεται έτσι η σχέση του πνεύματος με την ύλη.
Μεταχειρίζεται με άλλα λόγια
υλικά μέσα για να αποκαλύψει πνευματικές λειτουργίες. 
Λειτουργεί ως πνευματικός μεταλλάκτης. 
  
Θεϊκό όργανο ο εγκέφαλος δεδομένου ότι αναλαμβάνει τον πιο σπουδαίο ρόλο στην δημιουργία, να μετατρέψει την πνευματική θέληση του ΕΙΝΑΙ σε υλική πραγματικότητα. 
      
Ας δούμε τώρα την  ομοιότητα που υπάρχει, υπό το πρίσμα της γενικής θεωρίας της σχετικότητας, μεταξύ της ψυχολογίας του ανθρώπου και της λειτουργίας σύμπαντος.
Υπό το φως και των δεδομένων από την νεύρο-επιστήμη, που αναφέρθηκαν ανωτέρω, τα οποία προσδίδουν  ουσία στο συνεχές πνεύματος και ύλης, δηλαδή ότι πρόκειται για το ίδιο και ενιαίο υλικό.
Η πνευματική φύση της ύλης είναι ο καμβάς- το καλούπι, που δίνει μορφή και περιεχόμενο στην ύλη.

 Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι μικρογραφία του σύμπαντος ολοκλήρου.
Υπάρχει δε πλήρης ομοιότητα μεταξύ του χώρου του εγκεφάλου και
του εξωτερικού διαστήματος στο σύμπαν.
Όπως μια μάζα αλλοιώνει τον χωρόχρονο 
μέσα στο σύμπαν, έτσι αλλοιώνεται και ο εσωτερικός χωρόχρονος του εγκεφάλου λόγω παρουσίας της μάζας του "εγώ". 
Αν υπήρχε τρόπος να ακτινογραφήσουμε την ψυχή του ανθρώπου, θα βλέπαμε μια εικόνα φωτεινή με μια μελανή κηλίδα στο μέσον, της οποίας το μέγεθος  θα ήταν ανάλογο με το μέγεθος του "εγώ"του ανθρώπου, στον οποίο ανήκει η ακτινογραφία.    
Το αποτέλεσμα της καμπύλωσης του εσωτερικού χωροχρόνου του εγκεφάλου λόγω παρουσίας της επίκτητης μάζας  του "εγώ", είναι παρόμοιο με την αλλοίωση που προκαλεί η παρουσία μεγάλης μάζας στην κίνηση του φωτός κατά την διέλευσή του πλησίον μεγάλων άστρων στο εξώτερο σύμπαν.
Επομένως η αλλοίωση της πληροφορίας που κουβαλάει το οπτικό ερέθισμα του οφθαλμού, καθώς κινείται στην περιοχή της μάζας του "εγώ",   θα είναι παρόμοια με την μετακίνηση σε φαινόμενη θέση, που προκαλεί στο φως το προερχόμενο από ένα αστέρα, λόγω καμπύλωσης του χωροχρόνου στο εξωτερικό σύμπαν. 
Με άλλα λόγια η πληροφορία που φτάνει σε μας θα  είναι αλλοιωμένη κατά το ποσοστό εκείνο, που εξαρτάται από το μέγεθος του "εγώ".   

Το "εγώ" δηλαδή παίζει τον ρόλο της μεγάλης μάζας ή της διαφοροποίησης της πυκνότητας του εσωτερικού μας κόσμου.
Οι δε πληροφορίες που έρχονται και από τα διάφορα  άλλα αισθητήρια όργανα  επηρεάζονται αισθητά από αυτή την μάζα του "εγώ". 
Όπως στο σύμπαν η καμπύλωση του χωροχρόνου εξαρτάται από το μέγεθος της μάζας του άστρου, έτσι και και στην περίπτωσή του "εγώ" η αλλοίωση της πληροφορίας
εξαρτάται, από το πόσο μεγάλο είναι το "εγώ"του ανθρώπου που δέχεται την πληροφορία.

Η ενδοσκόπηση είναι μια λειτουργία αυτοελέγχου. 
Σ' αυτόν τον αυτοέλεγχο όμως παρεμβαίνει πάλι η παρουσία του "εγώ"και αλλοιώνει την καθαρότητα της παρατήρησης. 
Όταν πάλι κάνουμε συναναστροφή με φίλους   δεν είμαστε ανεξάρτητοι από τον φακό του "εγώ".
Δηλαδή και εδώ η παρέμβαση του "εγώ"αλλοιώνει σημαντικά  τις πληροφορίες και προκαλεί διαφοροποίηση της ατμόσφαιρας της φιλίας, με αποτέλεσμα να μην έχει την αγνότητα που όφειλε να έχει μια σωστή φιλία.
Η μάζα του "εγώ" δρα σαν  φακός που συγκεντρώνει ή αποκλίνει τις πληροφορίες, που έρχονται από το περιβάλλον, αλλοιώνει δηλαδή την πληροφορία ως προς την αλήθεια της.

Σημειωτέον ότι κανένα εγώ δεν είναι ίδιο με κάποιο άλλο. 
Όσα, δισεκατομμύρια άνθρωποι υπάρχουν σ' αυτόν τον πλανήτη, τόσα και τα αντίστοιχα "εγώ".
Η φύση και ο βαθμός αλλοίωσης του φυσιολογικού εγώ εξαρτάται από δυο παράγοντες.
Ο ένας είναι η φύση της ύπαρξης και ο άλλος η διαφορετικότητα στα τρία επίπεδα διαμόρφωσης οικογένεια, παιδεία, κοινωνία. 
   
Η αλλοίωση της πληροφορίας συμβαίνει στην ίδια κλίμακα και σε μεγαλύτερη ίσως κατά την ενδοσκόπηση.
Εμποδίζεται έτσι η απόκτηση αυτογνωσίας, που είναι  το γνωστό Δελφικό  "γνώθι σ' αυτόν".
Για να πετύχει κάποιος αυτογνωσία, πρέπει πρώτα να αντιληφθεί την παρουσία  του "εγώ" σε όλες τις δραστηριότητες της καθημερινότητας. 

Η φύση του εγώ είναι διττή.
Υπάρχει το φυσιολογικό "εγώ" της ύπαρξης, που έχει την ίδια πυκνότητα με την ύπαρξη,   και το επίκτητο "εγώ" που δημιουργείται από πρόσθετα κομμάτια που κολλάνε στην επιφάνεια του φυσιολογικού "εγώ" και αυξάνουν υπέρμετρα την μάζα του κατά  την διέλευση του ανθρώπου από τα επίπεδα ζωής της οικογένειας, της εκπαίδευσης και της κοινωνίας.   
Ας υποθέσομε προς στιγμήν ότι δεν υπάρχει το επίκτητο, το φανταστικό "εγώ" και λειτουργούμε απλά με το φυσιολογικό εγώ.
Ξέρετε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα?
Θα βλέπαμε τον κόσμο σαν αντανάκλαση μέσα στα ακίνητα και ήρεμα νερά μιας απέραντης λίμνης. 
Τόσο καθαρή και διαυγή εικόνα του κόσμου θα παίρναμε.  
Η ύπαρξη του επίκτητου "εγώ"προκαλεί κυματισμό στην επιφάνεια της λίμνης και αλλοιώνει τελείως τις πληροφορίες από αντανάκλαση, που φτάνουν σε μας.
Η δυσκολία αυξάνει με την αύξηση του κυματισμού.
Όταν είμαστε θυμωμένοι για παράδειγμα το "εγώ" βρίσκεται σε έξαρση.
Ο κυματισμός που προκαλείται στην επιφάνεια της λίμνης είναι τόσο έντονος,  που δεν βλέπουμε τίποτα. 
Ο φόβος επίσης είναι μια πολύ ισχυρή πηγή αλλοίωσης της διαύγειας του νου, με αποτέλεσμα να οδηγεί τους ανθρώπους σε πράξεις αλλοπρόσαλλες.
Ο φόβος είναι ένα μέσον που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι, με σκοπό να κατευθύνουν μεγάλες μάζες ή ακόμη και μεμονωμένους ανθρώπους σύμφωνα με την θέλησή τους.
Ποιος φοβάται όμως?
Είναι το"εγώ" που φοβάται να μην απολέσει το κεκτημένα.
Παράξενο δεν είναι ένα φανταστικό αντικείμενο να προκαλεί τόσα εμπόδια?

Είναι όμως δικό μας γέννημα - θρέμα, κατά το πέρασμά μας   μέσα από τα ήδη παραμορφωμένα με την πάροδο του  χρόνου περιβάλλοντα, οικογένειας εκπαίδευσης και κοινωνίας.  
Για να σταματήσει η αλλοίωση που προκαλεί το "εγώ", αρκεί μόνο να αντιληφθούμε την ύπαρξή του και τα παιχνίδια, που παίζει στην ύπαρξή μας σε κάθε μας βήμα της καθημερινότητας, με σκοπό  αυτό να υπερισχύσει, γιατί έτσι διαιωνίζει την ύπαρξή του.
Θα δώσω έναν πολύ απλό μαθηματικό ορισμό κατανοητό από τον καθ' ένα με απλή λογική.
Ορισμός: 
Το "εγώ"είναι το αντίστροφο της συνειδητότητας.
Δηλαδή: 

"εγώ"=  1/ συνειδητότητα.

Σε ένα κλάσμα όταν αυξάνει ο παρονομαστής, η τιμή του ελαττώνεται.
Όταν η (συνειδητότητα) αυξάνει με όριο την ΘΕΟΣΗ, ο άνθρωπος δηλαδή τείνει να γίνει Θεός, αντιστοίχως το "εγώ" ελαττώνεται και τείνει στο μηδέν. 
Μια μέθοδος αρκετά αποτελεσματική για την κατανόηση του "εγώ", είναι η παρατήρηση με απόσπαση από το αντικείμενο παρατήρησης.
Η απόσπαση σημαίνει ξεκόλλημα από το αντικείμενο παρατήρησης, δηλαδή μη ταύτιση. 
Αποταύτιση για παράδειγμα είναι, όταν απομακρύνουμε ένα αντικείμενο από τα μάτια μας, για να το δούμε καλύτερα.
Ταύτιση είναι όταν είμαστε κολλημένοι με το αντικείμενο παρατήρησης.  

Μια άλλη μέθοδος κατανόησης του "εγώ" είναι ο Διαλογισμός.

Επίσης η (ενδοσκόπηση) εμποδίζεται σαφώς από το "εγώ"καθόσον προκαλεί παραμόρφωση στην παρατήρηση, πάλι λειτουργώντας σαν έλξη από μεγάλη μάζα σύμφωνα με την γενική θεωρία της σχετικότητας.
Η δε (ενόραση) ανώτερη μορφή ενδοσκόπησης,  σε ανώτερο επίπεδο συνείδησης, προϋποθέτει πλήρη απουσία του "εγώ". 
Γενικά ο κόσμος μας εσωτερικός και εξωτερικός όπως προκύπτει από τις πληροφορίες των αισθήσεων είναι μια ψευδαίσθηση.
Πρώτο βήμα για να υπερβούμε αυτή την ψευδαίσθηση και να μπούμε στον πραγματικό κόσμο είναι:
Η η κατανόηση και όχι η διαμάχη  της λειτουργίας του "εγώ".  
Σ' αυτό μας βοηθάει η επιστήμη της Φυσικής γιατί μας παρέχει σημαντικές ιδέες και αρχές.
Όπως ο νόμος δράσης αντίδρασης, η αρχή της διατήρησης της ενέργειας κατά τις διάφορες μετατροπές της ύλης χημικές ή φυσικές. 
Ιδέες που όλοι τις έχουμε διδαχθεί από την σχολική ηλικία και θα αρκούσε μια απλή υπενθύμιση, όταν δημιουργηθεί η ανάγκη.  

Την τελική μάχη όμως την κερδίζει μόνο η θέληση για ελευθερία, που υπάρχει έμφυτη μέσα στην βασική δομή του ανθρώπου. 
Το φυσιολογικό "εγώ"έχει από μόνο του την ικανότητα της διόρασης πριν καλυφθεί με τα πρόσθετα στοιχεία που το μεταμορφώνουν σε παθολογικό "εγώ" .
Συνεπώς σε όλη την ζωή ο άνθρωπος οφείλει να αγωνίζεται  προκειμένου να αποκαλύψει  το φυσιολογικό"εγώ" και να αποκτήσει την πολυπόθητη ελευθερία.
Μόνο τότε θα απαλλαχθεί από την ασφυξία των πρόσθετων επίκτητων στοιχείων που το καλύπτουν.