ΕΓΏ και ο ΚΟΣΜΟΣ (υπέρβαση του ζεύγους)

             Εγώ και ο Κόσμος 

             (Υπέρβαση του ζεύγους)

Ο άνθρωπος μόλις πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, αντίκρισε έκπληκτος έναν καινούργιο άγνωστο κόσμο. 
Ανάλογο συναίσθημα επικράτησε και στον άνθρωπο όταν βρέθηκε ξαφνικά, μετά την γέννησή του, μπροστά στο θαύμα της εκδήλωσης του κόσμου. 

Η εκδήλωση του όντος σε κόσμο είναι η αρχή της χωριστικότητας.  

Ο Έρωτας. Κοσμικής εμβέλειας φυσική πραγματικότητα, υπό την μορφή του νόμου της παγκόσμιας έλξης, εξειδικεύεται στην ζώσα ύλη με την μορφή του έρωτα. 
Η ερωτική λειτουργία σε όλα τα ήδη του ζωικού βασιλείου, εκδηλώνεται με την μορφή γενετήσιου ενστίκτου.
Στον άνθρωπο αποκτά εξιδανικευμένη μορφή, με πνευματικό περιεχόμενο σε ορισμένη κατηγορία καλιεργημένων ανθρώπων. 
Η φύση του έρωτα είναι αναμφισβήτητα ενωτική.
Η έννοια του έρωτα είναι σαφώς αντίθετη της 
χωριστικότητας, αποτελεί δε την αρχή της επιστροφής 
στην Ενότητα

Με την εκδήλωση του κόσμου εμφανίζεται και το εγώ στην ζώσα ύλη, ως ένστικτο αυτοσυντήρησης στις κατώτερες μορφές και ως εγώ κυρίως στον άνθρωπο.

 Η διαφορά των δύο είναι ότι στα μεν ζώα εκφράζεται ως ένστικτο,  στον δε άνθρωπο συνιστά την προσωπικότητα, το εγώ  του με διάφορες στρεβλώσεις και  παρενέργειες.

Η κυριότερη εξ αυτών είναι η επερχόμενη ταύτιση με το εγώ, με όλα τα φρικτά επακόλουθα, για την ζωή του και την ζωή των άλλων.
Μια παρατήρηση για το φυσιολογικό εγώ λέει τα εξής:  

Κάθε θεωρία στρεφόμενη κατά του φυσιολογικού εγώ είναι από λανθασμένη έως ύποπτη.

Η φράση αυτή  ελέχθη από έναν φίλο και φιλόσοφο, τον Γιώργο Δραγώνα.

Ο χαρακτηρισμός, ύποπτη, κατά την άποψή μου, οφείλεται σε κάποιες θεωρίες θρησκειών, που επιχειρούν να χαρακτηρίσουν  το εγώ γενικά χωρίς διάκριση, ως λάθος. 
Μ' αυτόν τον τρόπο προκαλούν  σύγχυση και φόβο μετατρέποντας το ανθρώπινο ον, σε άβουλο πλάσμα, με σκοπό,  να το χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια, για δικούς τους σκοπούς.

Αιτία δημιουργίας  φόβου στον άνθρωπο, είναι  η συρρίκνωση του φυσιολογικού εγώ.    

Η εμφάνιση του εγώ στον άνθρωπο αρχίζει με την γέννησή του, την απομάκρυνση από τον μητρικό ιστό.

Τότε που αντικρίζει το αντικείμενο του κόσμου, για πρώτη φορά.
Αναγκάζεται έτσι να δημιουργήσει ένα υποκείμενο, το εγώ. 
Γιατί πως αλλιώς να αιτιολογηθεί αυτή η εμπειρία?
Η μηχανιστική λογική του νου το  επιβάλει αναγκαστικά σαν σκέψη.
Έτσι εισάγεται στην συνείδηση αυτή η έννοια του φυσιολογικού εγώ. 
Είναι απαίτηση του ίδιου του ΟΝΤΟΣ,  ΄
Ώστε κάποιος να παρατηρεί το θαύμα του κόσμου και η λογική του νου τότε δημιουργεί το "εγώ".
Έτσι εμφανίζεται στην ζωή του ανθρώπινου όντος η επονομαζόμενη  χωριστικότητα, λόγω εισόδου στην συνείδηση του, ενός αναγκαστικού εγώ, απέναντι στον κόσμο.   
Συνεπώς η φύση αυτού του "εγώ" ως αναγκαία, θεωρείται φυσιολογική, εξ ου και αντίστοιχος  ο όρος, παρά την νοητική του προέλευση και ποιότητα.

Πριν γεννηθεί ο άνθρωπος,  μέσα στην μήτρα της μητέρας, νοιώθει ενότητα, έως ότου επέλθει η γέννηση και ο διαχωρισμός από την μητέρα. 

Η γέννηση εισάγει εν γένει τον χωρισμό του δημιουργού από το έργο του. 

Από εκείνη την στιγμή και μετά αρχίζει  ένας αγώνας αναγέννησης της Ενότητας.
Στον αγώνα αυτόν αρωγός στέκει η συνυφασμένη με την ύπαρξη εντολή της Φύσης για επάνοδο στην Ενότητα. 
Η συνυφασμένη με την ύπαρξη εντολή επανόδου στην Ενότητα δρα από το υποσυνείδητο του ανθρώπου και υπενθυμίζει διαρκώς την ανάγκη για συνειδητότητα.

Η γέννηση ενός ανθρώπου, έχει το ανάλογό της, στην γέννηση   ολόκληρης της δημιουργίας.
Η ένωση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο, είναι πράξη δημιουργίας.
Ακολουθεί η γονιμοποίηση, η κύηση και τέλος η γέννηση, ο χωρισμός από τον μητρικό ιστό, η ζωή στην πράξη.

Στην καλλιτεχνική δημιουργία ακολουθείται ανάλογη σειρά.

Πρώτα δίνεται ένας ερεθισμός-σπέρμα στον καλλιτέχνη από το εξωτερικό περιβάλλον.
Ακολουθεί η λεγόμενη έμπνευση, μια νοητική επεξεργασία, παρόμοια  με την κύηση, και τέλος η γέννηση του καλλιτεχνήματος.
Κατά την διάρκεια της έμπνευσης ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε διαρκή ανησυχία σαν την έγγειο γυναίκα, θέλει να εκφραστεί, να δημιουργήσει, πονάει για να γεννήσει  το έργο του.

Σε όλα τα ζώντα όντα, η φάση της κύησης έχει ανάλογα συμπτώματα, τηρουμένων των αναλογιών.

Ο κόσμος, κόσμημα,  «στολίδι» είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία της Φύσης, η Φύση είναι ο πρώτος και ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Το εγώ λοιπόν είναι το πιο φυσιολογικό ον, που υπάρχει στην δημιουργία, αφού είναι αναγκαστικό στοιχείο της δημιουργίας, του ζεύγους «Εγώ και ο Κόσμος».΄

Χωρίς το εγώ ο κόσμος εξαφανίζεται. 
Αυτό επιβάλει η αρχή των αντιθέτων. 
Αιρομένου του ενός αίρεται και το αντίθετό του.
Το εγώ δημιουργείται μαζί με την συνείδηση στα ζώντα όντα.
Τον  άνθρωπο η Φύση έχει προικίσει με τον έναρθρο λόγο, στον οποίο έναρθρο λόγο βασίζεται το σκέπτεσθαι.
Είναι δηλαδή  η βάση της σκέψης.

Η σκέψη συντελείται μέσω του έναρθρου λόγου, χωρίς έναρθρο λόγο δεν υφίσταται σκέψη.

Ο έναρθρος λόγος είναι το θεμέλιο  εξέλιξης, σε ανώτερα επίπεδα συνείδησης.

Ο Λόγος ως σχέση, είναι μια άλλη έκφραση της έννοιας του Λόγου.
Είναι το θεμέλιο ολόκληρης της δημιουργίας.

Είναι εμφανής η παρουσία του σε κάθε μορφή εκδήλωσης και ζωής.

Εν αρχή ήν ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ήν ο Λόγος.

Ο Ιωάννης της Πάτμου συνέλαβε αυτή την αλήθεια.

Πράγματι ο Λόγος υπεισέρχεται σε όλη την δημιουργία με την μορφή των αντιθέτων.
Η εκδήλωση του κόσμου είναι μια σύνθεση αντιθέσεων, αρχίζοντας από το πρωταρχικό ζεύγος φως-σκοτάδι.

Η όλη εκδήλωση του κόσμου, από το άτομο ως τους μακρινούς γαλαξίες, είναι ένα σχετίζεσθαι.

Στην παλαιά διαθήκη αναφέρεται, με την φράση: 
Στην αρχή ο Θεός εποίησε  το Φως και το χώρισε από το Σκότος.

Τα ζεύγη αντιθέτων συναντάμε στο κάθε βήμα μας στον κόσμο.
Ζέστη – κρύο, θετικό – αρνητικό, αρσενικό – θηλυκό, έλξη – άπωση, δύναμη – αντίσταση, είναι ατέλειωτα τα ζευγάρια των αντιθέτων όπως και ο κόσμος,.
Στη  σύνθεση των αντιθέτων  κρύβεται  η αρμονία και η ομορφιά αυτού του κόσμου.

Η της ανατομία της αντίληψης είναι μια εφαρμογή της έννοιας του σχετίζεσθαι, στον μηχανισμό αντιληπτικότητας.  
Η αντίληψη του αντικειμένου προκύπτει, με σύγκριση του αντικειμένου, με την ανυπαρξία του.

Δηλαδή ύπαρξη ενός αντικειμένου αναδεικνύεται, κατόπιν σύγκρισης με την ανυπαρξία του, το δέντρο είναι εκεί, σε σχέση με την κενή θέση του δέντρου. 
Έτσι λειτουργεί η αντίληψη  του κόσμου για τον άνθρωπο.

Ας έρθουμε όμως πάλι στην ουσία και στο κυρίως θέμα που είναι το ζεύγος Εγώ και ο Κόσμος.

Είδαμε ότι το εγώ είναι τελείως φυσιολογικό αλλιώς δεν υπάρχει δεν αναδεικνύεται η συνείδηση του κόσμου.
Τι φταίει λοιπόν που  το εγώ για τον άνθρωπο, γίνεται αιτία τόσων δεινών?

Αυτό που ευθύνεται λοιπόν δεν είναι το φυσιολογικό εγώ καθεαυτό, αλλά η ταύτιση με αυτό.
 Ο νους θεωρεί, εκλαμβάνει το υλικό σώμα σαν "εγώ",  οπότε  ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι  μόνο ύλη, δηλαδή το σώμα του. 
Τραγικό λάθος

Ακόμα και το φυσιολογικό εγώ δεν είναι κάτι που υπάρχει οπωσδήποτε, γιατί κι’ αυτό προκύπτει, όπως είδαμε κατόπιν μιας αναγκαστικής αυτόματης σκέψης,  για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη του αντικειμένου κόσμος. 
Σε αντιδιαστολή δηλαδή με τον υλικό κόσμο που μας περιβάλλει, είναι αναγκαστικό προϊόν του μηχανισμού της λειτουργίας για την αντίληψη  του κόσμου.

Το φυσιολογικό εγώ  δηλαδή δημιουργείται με βάση τον ίδιο μηχανισμό αντίληψης ως κάτωθι:

Ο κόσμος περιλαμβάνει αντικείμενα, κατά συνέπεια πρέπει να υπάρχει ένα υποκείμενο, που τα παρατηρεί, κάτι δηλαδή που να πιστοποιεί την ύπαρξή τους. 
Εφευρίσκει τότε ανήσυχος ο νους το εγώ.  
Έτσι ικανοποιείται, και ησυχάζει.

Οπότε κατά μείζονα λόγο αυτό τούτο το φυσιολογικό εγώ
δεν είναι κάτι το πραγματικό, αλλά  ένα αυτόματο λογικό ψέμα.

Συνεπώς η αντίληψη ότι το σώμα είναι το  "εγώ", αναγκαστικό προιόν του νου είναι τραγική πλάνη.

Από αυτό το λάθος σαν αφετηρία προκύπτει η ιδιότητα που λέγεται εγωισμός.

Αιτία όλων των δεινών της ανθρωπότητας, είναι αυτός ο εγωισμός των ανθρώπων.

Αυτή η ιδιότητα εδραιώνεται τόσο σταθερά μέσα μας, κατά το πέρασμα από τις διάφορες φάσεις της ζωής μας, που η αφαίρεσή της μοιάζει σαν να προσπαθείς να ξεριζώσεις το ίδιο σου το σώμα. 

Άμεση συνέπεια της ταύτισης με το εγώ είναι ο φόβος.

Φοβάται ο άνθρωπος να μην βλαφτεί το σώμα του και κατά προέκταση τα συμφέροντά του, με τα οποία έχει συσχετίσει την διατήρηση εν ζωή του σώματος.

Ο άνθρωπος λόγω της ταύτισης με το εγώ φοβάται το άγνωστο, γίνεται άτολμος, δεν έχει θάρρος να κινηθεί, να ερευνήσει κάτι το καινούργιο.

Φοβάται τον θάνατο και την απώλεια των υλικών αγαθών, που έχει αποκτήσει κατά την διάρκεια της ζωής του.
 Όμως ο θάνατος είναι τελείως φυσιολογικό φαινόμενο για την ύλη, που υπόκειται στον άτεγκτο νόμο της φθοράς.

Εάν δεν υπήρχε στο κάτω - κάτω της γραφής ο θάνατος, πως θα ξέραμε ότι ζούμε.
Ο θάνατος αντίθετα είναι η επιβεβαίωση της ζωής.

Στην φιλοσοφία το ζεύγος Ζωή-Θάνατος, αποκαλείται, Ζωηθάνατος,.
Η αιτία που αποκαλείται έτσι είναι το γεγονός ότι, κάθε στιγμή ζωής είναι ταυτόχρονα και ένας υλικός θάνατος. 
Γιατί κάθε στιγμή ζωής πληρώνεται με θάνατο μεγάλου αριθμού κυττάρων του σώματος και  κάθε επτά χρόνια έχουν αντικατασταθεί όλα τα κύτταρα του σώματος.
Το σώμα κάθε επτά χρόνια  γίνεται καινούργιο.

Αλλά και ο νοητικός θάνατος συμβαίνει  κάθε στιγμή που περνάει
Είναι ο θάνατος των ιδεών, που μας διακατέχουν, όταν αντικατασταθούν με καινούργιες.   
Είναι απαραίτητο να επανέλθουμε στην ενότητα, οπότε πρέπει να υπερβούμε το ζεύγος εγώ και ο κόσμος.

Να νοιώσουμε ξανά ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει με την γέννησή μας σ’ αυτόν τον κόσμο, δεδομένου ότι,  στην ουσία είμαστε ο κόσμος.
Δηλαδή το μόνο υλικό σώμα, που έχουμε για πάντα, είναι ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν διαφέρουμε με τους άλλους ανθρώπους.
Είμαστε όλοι στοιχεία του ίδιου σύμπαντος κόσμου, που είναι,  το μόνο σώμα μας. 
Περιέ χουμε το σύμπαν ολόκληρο,  περισσότερο από ότι αυτό μας περιέχει.

Η συνειδητοποίηση αυτής και μόνο της αλήθειας αρκεί για να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του ψεύτικου παράσιτου "εγώ".
Τότε θα αισθανθούμε πραγματικά ελεύθεροι από κάθε υλική δέσμευση από κάθε επιθυμία.

Τι να επιθυμήσεις εξ άλλου, αφού είναι όλα στην διάθεσή σου να τα απολαύσεις, αρκεί να μην τα διεκδικήσεις.

Διεκδικείς το χέρι σου, το πόδι σου, το πνευμόνι σου? 
Όχι!
Ποιος θα σου τα πάρει, εκτός αν τα έχεις κάνει δωρεά-προσφορά εσύ ο ίδιος μετά θάνατον.
Οπότε τότε είναι απλά εξαρτήματα, όπως τα ανταλλακτικά των αυτοκινήτων, που μπορεί να ταιριάζουν  σε οχήματα της ίδιας μάρκας. 

Έτσι αισθάνεσαι, όταν έχεις υπερβεί το ζεύγος  εγώ και ο κόσμος.

Αυτό όμως είναι μια ολόκληρη ασκητική.

Απαιτεί, πρώτα  κάθαρση απαραίτητα στην αρχή, κάθαρση από τα ζιζάνια που ξοδεύουν πολύτιμη ενέργεια.

Δεύτερον  σπορά νέων αρχών και ιδεών, ώστε όταν ριζώσουν, να αποδώσουν τους πολύτιμους καρπούς τους.

Τρίτο και τελευταίο στάδιο ο Διαλογισμός.
Υπάρχουν διάφορα είδη Διαλογισμού.
Παράδειγμα είναι αυτό που δίνεται στο παρακάτω βίντεο, το οποίο προϋποθέτει την γνώση των επτά ενεργειακών κέντρων του ανθρώπου, τα γνωστά στα σανσκριτικά,  τσάκρας.   H χαλαρωτική μουσική είναι απαραίτητο στοιχείο το Διαλογισμού.
Για να έχετε θετικό αποτέλεσμα εκτελώντας αυτόν τον Διαλογισμό προτείνω να ακολουθείστε τα εξής βήματα:
1) Ακούστε κατ' αρχήν όλο το βίντεο, για να μπείτε στην ατμόσφαιρα αυτού του Διαλογισμού.
2) Στη συνέχεια καθίστε όσο πιο αναπαυτικά μπορείτε, νιώστε όλο το σώμα σας να χαλαρώνει, αφήνοντας όλες τις εντάσεις να το εγκαταλείπουν, κλείστε τα μάτια και ακούστε μόνο την φωνή, ακολουθώντας τα βήματα του Διαλογισμού, μέχρι τέλους.
Όταν τελειώσει ο Διαλογισμός, θα νιώσετε ξεκούραστοι και γαλήνιοι, με πολύ καλή ψυχική διάθεση.  

          

    

ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ΕΜΕΩΥΤΟΝ (ζήτησα τον χαμένο εαυτό).

                             (Ζήτησα τον χαμένο εαυτό μου)

                                                        (Ηράκλειτος)

Προκειμένου να μπούμε στο νόημα της φράσης του Ηρακλείτου,
"Εδιζησάμην Εμεωυτόν", θα αναζητήσουμε πρώτα την πηγή των λέξεων:  

«εδιζησάμην» και «εμεωυτός».

Το «Εδιζησάμην» είναι πρώτο πρόσωπο  ενικού στον  αόριστο του ρήματος δίζημαι στην ιωνική διάλεκτο.
Στην αττική διάλεκτο το αντίστοιχο ρήμα είναι: ζητέω ζητώ.

Το «Εμεωυτόν» εμεωυτός είναι  αυτοπαθής αντωνυμία στην ιωνική διάλεκτο. 
Η αντίστοιχη λέξη  στην αττική διάλεκτο, είναι: εμαυτός .

Δηλαδή η πλήρης μετάφραση της φράσης του Ηρακλείτου είναι: 

Ζήτησα να μάθω  για τον αυτό μου, ρώτησα τον εαυτό μου.
Μπήκα μέσα μου ψάχνοντας την αλήθεια για τον εαυτό.

Μια προφανής εκδοχή και η πλέον επικρατούσα είναι εκείνη που προσομοιάζει με το πολύ συζητημένο  «γνώθι σ’ αυτόν».

Μοιάζει σαν να αποκαλύπτει την πραγματική προτροπή του Ηρακλείτου, για το ξύπνημα των ανθρώπων.

Θεωρώ λοιπόν ότι, η ρήση αυτή είναι μια ασκητική που οδηγεί στην συνειδητοποίηση της αξίας  της  δύναμης του Τώρα.

Θα προσπαθήσω ακολούθως να περιγράψω το είδος αυτό της Ασκητικής:

«Εισέδυσα λέει μέσα μου».
 Ζήτησα να μάθω ποιος είμαι.
 Η Ασκητικη που προτείνεται έχει καθιερωθεί σε έναν κύκλο εσωτερικής διδασκαλίας και περιλαμβάνει τα ακόλουθα βήματα:

Θα πρέπει να αποκτήσουμε πρώτα  συνείδηση του σώματός μας.   

Να νοιώσουμε δηλαδή την θέση του σώματος στον χώρο, κατά τον παρόντα χρόνο. 

Πολλές φορές νοιώθουμε να έχουμε χάσει τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε, έχουμε χάσει τελείως το στίγμα μας, σαν το πλοίο που έχει χάσει τον προσανατολισμό του.
Τι πρέπει να κάνουμε τότε, για να βγούμε απ' αυτό  το αδιέξοδο?


Αν εκείνη την στιγμή κάτσουμε ακίνητοι και αναζητήσουμε την θέση του σώματός μας.
Δηλαδή να θυμηθούμε, που βρίσκεται στον χώρο την συγκεκριμένη στιγμή.
Θα διαπιστώσουμε ταυτόχρονα με την αίσθηση της εύρεσης του σώματος, να επέρχεται μια ηρεμία και μια γαλήνη πρωτόγνωρη.


Σ' αυτό το σημείο κρίνεται σκόπιμο να δώσουμε τον ορισμό της ύπαρξης.

ΎΠΑΡΞΗ λοιπόν είναι η σχέση του σώματος με το ΕΊΝΑΙ.

Συνεπώς η γαλήνη που νοιώθουμε όταν έχουμε αποκαταστήσει επαφή με το σώμα, οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε αποκαταστήσει ξανά επαφή με την ΎΠΑΡΞΗ που σχετίζεται άμεσα με το σώμα.

Διευκρινίζω ότι με τον όρο Ύπαρξη εδώ εννοούμε την ατομική ύπαρξη και όχι την συλλογική.

Η συλλογική Ύπαρξη σχετίζεται με τον κόσμο ολόκληρο, με την όλη εκδήλωση.
Η δε ατομική ύπαρξη εμπεριέχεται στην συλλογική.

Έτσι θεωρείται ολοκληρωμένη η διαδικασία της επίγνωσης του σώματος  και τα αποτελέσματα θα είναι άμεσα. 
Καθόσον στη  συνέχεια οι κινήσεις μας γίνονται συγκεκριμένες και οι άμεσα αναγκαίες. 

Ζήτησα τον εαυτό μου και μου απάντησε το σώμα μου.

Συνήθως η οντότητα μας με όχημα τον νου ταξιδεύει εδώ και κει, στριμώχνεται σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και αίθουσες αναμονής, πέφτει σε ατέλειωτες περιπέτειες.

Η οντότητα παρασύρεται από συναισθήματα που συνοδεύουν τις σκέψεις.

Οι (σκέψεις) είναι αυτές που μας οδηγούν και ελέγχουν τις πράξεις μας τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας. 

Τώρα ας δούμε τι σημαίνει να έχεις την αίσθηση του σώματος, δηλαδή να έχεις την βεβαιότητα ότι: 

Το σώμα μου είναι ΕΔΏ και ΤΏΡΑ. 

Μετά την απόκτηση του στίγματος του σώματος, 
την επίγνωση ύπαρξής του, 
μια δυναμική, που πηγάζει από όλο το σώμα γίνεται διάχυτη αίσθηση.

Θα επέλθει τότε η πολυπόθητη  επίγνωση των αληθινών καταστάσεων,   σύμφυτος με την αίσθηση ύπαρξης.

Η κρίση των γεγονότων και οι ακόλουθες αποφάσεις θα είναι φυσικές και αυτόματες

Η μεγάλη επιτυχία της συνειδητοποίησης του σώματος είναι ο έλεγχος του νου.

Η φράση "εδηζησάμην εμεωητόν", είναι μεστή από συμπυκνωμένη σοφία.
Μια τέτοια φράση είναι δυνατόν να  αλλάξει ριζικά  την ζωή μας ολάκερη.    

Με μια φράση μας υποδεικνύει την διδασκαλία μιας μεγάλης ενότητας.
Μας δείχνει ολόκληρη την θεμελιώδη ασκητική.

Η απαρχή μιας νέας ζωής, γεμάτης καθαρότητα. 

Μιας ζωής απόλυτα εσωτερικής και ευτυχισμένης.

Μιας ζωής  που έχει κερδίσει την αιωνιότητα.

Αισθάνομαι ιερό δέος, όσο μπορώ να κατανοώ και να ερμηνεύω τα λόγια του μεγάλου αυτού σοφού.
Στην εικόνα μιλάει για ένα θέμα που απασχόλησε και απασχολεί ακόμα γενεές ολόκληρες επιστημόνων.
Η απάντηση είναι άκρως απλή και αποστομωτική και εκτίθεται στην εικόνα με κόκκινα γράμματα ως ερμηνεία του αρχαίου κειμένου.

Ο φιλόσοφος Όσσο στο βιβλίο του "Κριμένη 

Αρμονία"γράφει χαρακτηριστικά στην αρχή:

Ο Ηράκλειτος είναι πραγματικά υπέροχος.
Αν είχε γεννηθεί στην Ινδία, στην Ανατολή, θα είχε γίνει γνωστός ως Βούδας 

Η συμπυκνωμένη  σοφία φαίνεται σε όλες τις εκφράσεις του Ηράκλειτου.
Σαν αυτή που αναφέρεται στο μαντείο των Δελφών:

Ο  ἄναξ, οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς, οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει.

Ο βασιλεύς του οποίου το μαντείο είναι στους Δελφούς, ούτε λέγει και ούτε κρύβει, αλλά δείχνει τα σημάδια για να βρεις τον  δρόμο.


Θα λέγαμε σήμερα την απλή φράση: 

Η φύση είναι ο μεγάλος διδάσκαλος, μάθετε να διαβάζετε το πάντα ανοιχτό βιβλίο της Φύσης

   

Τέλος μια πλέον ενδελεχής παρουσίαση της προσωπικότητας του Ηράκλειτου, δίνεται στο ανωτέρω βίντεο.
 Οι δυο αστροφυσικοί καθηγητές Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου, αναπτύσσουν με εύγλωττο τρόπο το θέμα

Απολλώνιος 
email: lykeios7@otenet.gr  &  lykeios37@gmail.com

ΕΔΏ ΚΑΙ ΤΏΡΑ "Η ΑΠΟΛΥΤΉ ΑΛΉΘΕΙΑ"

Στην ανάπτυξη αυτού του γραπτού βοήθησε αποφασιστικά η γνώση

 των ιδεών του Φιλοσόφου Έκχαρτ Τόλε.

Μια ιδέα για την ποιότητα αυτού του Ανθρώπου  μπορεί να πάρει ο αναγνώστης από το ακόλουθο βίντεο.

Προτάσω την παρακάτω  γενική διαπίστωση 

Σήμερα  οι άνθρωποι απανταχού στον πλανήτη Γη, βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους ή μερικής σύγχυσης, εκτός ελαχίστων ευτυχώς εξαιρέσεων.

Οι δε πολιτικοί που καλούνται να υπερασπίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να ρυθμίσουν τα οικονομικά και την άμυνα των κρατών.
Eίναι άκρως διεφθαρμένοι και εξαρτημένοι  ή εν πολλοίς ακόμη και  ανίκανοι για ηγέτες.
Αφού ότι κάνουν, είναι μόνο για να  εξυπηρετεί τα προσωπικά τους ή αλλότρια συμφέροντα, μη έχοντα ουδεμία σχέση με τον λαό και την χώρα που εκπροσωπούν.

Αγνοούν το απλό λαό που τους έδωσε την εξουσία, γαντζώνονται στις καρέκλες τους, δεν μπορούν να δουν  τίποτε άλλο, παρά μόνο,  ότι θα τους αποδώσει το μεγαλύτερο ατομικό κέρδος.
Χωρίς καμία ευαισθησία για τον πόνο και τις ανάγκες των απλών ανθρώπων, που τους έδωσε την εξουσία.

Αλήθεια είναι ότι χρειάζεται σθένος,για να αντισταθείς στην φθορά της εξουσίας.
Το  χαρακτηριστικό  αυτό γνώρισμα ανήκει αποκλειστικά στους μεγάλους ηγέτες.

Η διαπίστωση της σημερινής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, οδηγεί στις ακόλουθες σκέψεις. 

Στα μεγάλα αδιέξοδα καλείται η Φιλοσοφία, ως πλέον αρμόδια,  να βρει απαντήσεις και να προτείνει λύσεις, για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Η φιλοσοφική σκέψη όμως δεν δίνει  λύσεις άμεσα εφαρμόσιμες και εκτελεστές.
Ο ρόλος της Φιλοσοφίας αυτός είναι εξ άλλου να μην δίνει παυσίπονα, αλλά να βρίσκει τις αιτίες των προβλημάτων και να προσφέρει οριστικές λύσεις.

Προαπαιτούμενο θεωρείται η ύπαρξη κατάλληλης ποιοτικής παιδείας και ήθους.

Η εφαρμογή των λύσεων που προσφέρει η φιλοσοφική εξερεύνηση του προβλήματος, επιφέρει το ποθητό αποτέλεσμα και οδηγεί  την ζωή των ανθρώπων σε ηρεμία και αληθινή δημιουργική ευτυχία.

Αντί να μας πιάνει κατάθλιψη και πανικός από την καθημερινή κατάρρευση των παλιών δομών και αξιών γύρω μας, θα έπρεπε να αποδεχτούμε το γεγονός ως μέρος της εξελικτικής διαδικασίας. 

Οι παλιές δομές καταρρέουν, η ζωή μας μπαίνει σε ανεπιθύμητη τροχιά και επικρατεί αβεβαιότητα για το αύριο, επειδή όλα όσα μας περιβάλλουν στηρίζονται σε παλιά πρότυπα ζωής που πήγαζαν από τον εγωκεντρισμό.

Αντί λοιπόν να αντιστεκόμαστε στο καινούριο που έρχεται, είναι προτιμότερο να αγκαλιάσουμε την αβεβαιότητα, που έτσι κι αλλιώς έχει γίνει κομμάτι της ζωής μας.

Συγκεκριμένα :

Όλα τα κοινωνικά φαινόμενα και οι διαδικασίες που διαδραματίζονται 

στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακολουθούν  φυσικούς νόμους.
Καθόσον πραγματοποιούνται μέσα στην παρούσα φυσική πραγματικότητα που υφίσταται στην παρούσα εκδήλωση του κόσμου.

Στη ζωή μας ο νους τεμπελιάζει και δημιουργεί νοητικά καταστάσεις που αναφέρονται στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Θα εξετάσουμε στη συνέχεια κατά πόσον  οι δυο αυτές καταστάσεις είναι αληθινές.

Μάλλον αν έχουν κάποια σχέση, με αυτό που συνήθως αποκαλούμε  (πραγματικότητα) ή αποτελούν γενικότερα ψευδαισθήσεις.

Σε αναδρομές στο παρελθόν ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια ενοχής και θάρρους.

Τέτοιες σκέψεις όμως παράγουν πάντοτε  αντίστοιχα συναισθήματα λύπης  και απογοήτευσης.

Αυτά όμως είναι αρνητικά συναισθήματα  που αφαιρούν από την ενεργητικότητα του ατόμου, το καθιστούν δέσμιο και εξαρτημένο από περιττές σκέψεις. 

Αντλούν ενέργεια από την ύπαρξη και το ΠΑΡΟΝ.

Όποια σκέψη οδηγεί, στο παρελθόν, αν δεν είναι διορθωτική, όπως είδαμε παραπάνω, θα είναι νοσταλγική, συναισθήματα άχρηστα που προκαλούν, όπως το λέει και η ίδια η λέξη, άλγος δηλαδή πόνο και επιθυμία να το ξαναζήσεις. 

Πέφτουμε έτσι στο μέλλον, επιδιώκοντας την ευτυχία με διάφορους ενίοτε παραβατικούς της νομιμότητας  τρόπους.

Ο πλέον συνήθης απ’ αυτούς, ο πλέον άμεσος, είναι η απόκτηση υλικών αγαθών με άνομα μέσα.

Που νομίζουμε ότι θα μας φέρουν την πολυπόθητη ευτυχία .

Αντίθετα μάλιστα το κυνήγι υλικών αγαθών οδηγεί με ασφάλεια στην πλεονεξία,  ένα θανάσιμο αμάρτημα.

Ο μεγάλος Ηράκλειτος είπε: "εισέδυσα μέσα μου". 
«Εδιζησάμην εμεωυτόν».

Αυτός είναι ο μόνος  δρόμος, που οδηγεί στην αληθινή ευτυχία, εκείνη την κατάσταση που σου χαρίζει μακαριότητα, θάρρος, δύναμη μοναδική, ηρεμία ακρίβεια στις δράσεις σου και απόλυτη αποτελεσματικότητα. 

           

                    (Ζυγός σε ισορροπία)

Ας θεωρήσουμε τώρα έναν ζυγό και ας αντιστοιχίσουμε το παρελθόν και το μέλλον,  στους  υποδοχείς των δυο βραχιόνων.  

Αν σε ένα από τα δυο τάσια, έχει μεγαλύτερο φορτίο, για παράδειγμα αν προτιμάμε την νοσταλγία, από το να σχεδιάζουμε διαρκώς το μέλλον, ο ζυγός δεν ισορροπεί.
 Η ισορροπία επέρχεται όταν αυτές οι δυο έννοιες αποκτήσουν την ίδια φόρτιση και βαρύτητα, τότε ισορροπεί και όλη η πίεση μεταφέρεται στο σημείο στήριξης της οριζόντιας μπάρας του ζυγού.

Αυτό είναι και το ζητούμενο.
Διότι όταν παρελθόν και μέλλον αποκτήσουν στον νου την ίδια βαρύτητα.
Χάνουν το νόημά τους για την ύπαρξη και εξαφανίζονται από το προσκήνιο.

Αλλά για να δούμε τη σημαίνει παρελθόν και μέλλον να αποκτήσουν την ίδια βαρύτητα,  να έχουμε δηλαδή το ίδιο ενδιαφέρον τόσο για το παρελθόν όσο και για το μέλλον.

Το εγχείρημα αυτό είναι πραγματικά δύσκολο.

Αν όμως καταφέρουμε κάποτε να ισχύσει, έστω κατά προσέγγιση, τότε:

Ο νους  ισορροπεί αναγκαστικά στο παρόν και αποσύρεται ελευθερώνοντας χώρο για δράση. 
Δράση που να ικανοποιεί μόνο ανάγκες του παρόντος.

Την στιγμή της ισορροπίας η οντότητα του,  θα νοιώσει τελείως διαφορετικά.

Ο  άνθρωπος θα νοιώσει ολόκληρος και όχι μοιρασμένος μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Θα ζει στο απόλυτο παρόν ελεύθερος πλήρης, με την καρδιά του γεμάτη αγάπη για τα πάντα. 

Τυχερός, όποιος έχει νοιώσει ανάλογες καταστάσεις, που είναι η αποκάλυψη της μόνης αλήθειας,  στιγμές γεμάτες αγιοσύνη.

Τέτοια συναισθήματα νοιώθουν οι άνθρωποι όταν το μικρό  "εγώ" γίνεται εμείς στα επιτυχημένα ζευγάρια ανθρώπων. 
Σ' αυτά τα ζευγάρια ο συντονισμός των πράξεών τους είναι αυτόματος όπως ακριβώς προβλέπει  η Φύση.

Με άλλα λόγια, η κατάσταση εδώ και τώρα, είναι κατάσταση υπερβατική, υπερβαίνουσα δε κάθε ζεύγος αντιθέτων, μας οδηγεί κατ' ευθείαν  στην αρχή της δημιουργίας.
Από οντολογική άποψη αυτό συμβαίνει, πριν γίνει οποιοσδήποτε χωρισμός και διάσπαση της αρχέτυπης ουσίας.  
Όταν τα πάντα είναι ακόμα ΈΝΑ, πριν τη γέννηση και αυτού τούτου του Λόγου.

Στο πανάρχαιο αρχέτυπο σύμβολο του (σταυρού), το σημείο που ενώνονται οι δύο ευθείες συμβολίζει την κατάσταση "εδώ και τώρα". 

Προτείνω συνεπώς μια απλή πρακτική.

Να αποφεύγουμε ήρεμα και όχι να αντιμαχόμαστε εν γένει τις  σκέψεις, που  μας οδηγούν στο παρελθόν ή στο μέλλον. 
Αφήνοντας την ήρεμη παρατήρηση να λειτουργεί ελεύθερα.  
Τότε και μόνο οι δράσεις μας θα ικανοποιούν με ακρίβεια, μόνο  ανάγκες την παρούσης στιγμής.

Τότε και μόνο  η ύπαρξη επιτελεί σωστά τον ρόλο της, απουσία του νου.

Κάθε άλλη κατάσταση παραμονής της σκέψης στο παρελθόν ή στο μέλλον συνεπάγεται απώλεια ενέργειας.
Η οντότητα παρασύρεται από την σκέψη και απέχει από την αλήθεια του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.
Όταν πετύχουμε την υπέρβαση του νου, ολάκερη η ύπαρξη θα ζει μονίμως στο ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.
Θα έχουμε υπερνικήσει κι αυτόν  τον φόβο του  θανάτου, που είναι και το μοναδικό φρένο στην ολοκληρωτική απελευθέρωση και ευτυχία.

Κατάσταση ισοδύναμη με θέοση.
Είναι εκείνες οι οντότητες  που ρυθμίζουν τις τύχες των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη Γη, που απέχουν ακόμη από την αλήθεια της ύπαρξης.

Είθε αυτοί οι Άνθρωποι – Θεοί, όπου υπάρχουν, να ενώσουν την θέλησή τους ενάντια στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης.
Της εκμετάλλευσης των αδυνάτων, απέναντι στους οικονομικά ισχυρούς.

ε

     

 Ο θεός Απόλλων είναι το  σύμβολο αρμονίας και πλήρους ισορροπίας όλων των δυνάμεων σε όλη την εκδήλωση και κυρίως μέσα μας. 
Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται στην κατάσταση του απόλυτου ΤΏΡΑ.
Τελειώνει αυτή η μελέτη με την παρουσίαση ενός  μεγάλου μύστη του Όσσο που μας δίνει Δέκα Εντολές δικής του έμπνευσης.

Απόλλων: e-mail: lykeios7@otenet.gr  &  lykeios37@gmail.com

.