Η γνώση των νόμων της Φύσης ανοίγει τον δρόμο της μύησης στην απόλυτη αλήθεια.

                 (Η μεγαλειώδης παντοδύναμη Φύση εν δράσει.)
Οι νόμοι της Φύσης ελέγχουν την ζωή όλων των όντων μέσα στην Δημιουργία.
Η ισχύς των φυσικών νόμων επεκτείνεται μέχρι τον ψυχικό κόσμο των έμβιων όντων και ιδίως του ανθρώπου. 
Στον άνθρωπο ειδικά οι φυσικοί νόμοι κατευθύνουν τα ψυχικά του φαινόμενα και διαθέσεις. 
Αυτό είναι εμφανές στο επιφαινόμενο "εγώ" κάτι, που δεν έχει αφ' εαυτού ύπαρξη.
Παρά την ανυπαρξία του όμως η παρουσία του φαντάσματος "εγώ"και ο τρόπος (επίδρασης) στην ζωή του ανθρώπου, δημιουργεί τεράστια προβλήματα.
Τόσο στα άτομα όσο και σε ολόκληρες κοινωνίες. 
Μπορούμε χάριν καλύτερης κατανόησης να παρουσιάσουμε το "εγώ", ως μια μάζα εντός του εγκεφάλου, που προκαλεί εκτροπή των σκέψεων, σύμφωνα με  νόμο της παγκόσμιας έλξης. 

Εξ άλλου ο ίδιος ο (εγκέφαλος) του ανθρώπου είναι μια μικρογραφία του σύμπαντος, σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο της ομοιότητας των δομών σε όλη την εκδήλωση.
Επειδή όλες οι λειτουργίες της ζωής του ανθρώπου οδηγούνται απ' αυτό το καταπληκτικό όργανο που λέγεται ανθρώπινος εγκέφαλος.
Ο οποίος είναι η πολυπλοκότερη κατασκευή της Φύσης στον παρόντα κόσμο.
Μια κατασκευή που ελέγχεται πλήρως από τους φυσικούς νόμους.
  
Εξυπακούεται έτσι ότι, όλες οι λειτουργίες της ζωής του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένης και της συμπεριφοράς αυτού, θα διέπονται από τους ίδιους φυσικούς νόμους λειτουργίας του κόσμου.

Ο άνθρωπος όμως είναι εντεταλμένος από την Φύση να της χαρίσει την αυτογνωσία.
Γι' αυτόν τον λόγο η Φύση τον έστειλε στον κόσμο, εφοδιασμένο με ένα βαρύ πυροβολικό,  το οποίο η Φύση προετοίμαζε πολλές χιλιάδες γήινες χιλιετίες.

Αυτό το όπλο που λέγεται εγκέφαλος θεωρείται ικανό να κάνει τον άνθρωπο ικανό, να υπερβεί δυσθεώρητα εμπόδια. 
Η Φύση προχώρησε βήμα-βήμα στην εξέλιξη της δομής του εγκεφάλου, από την φάση του αυστραλοπίθηκου μέχρι την τελική φάση του σοφού ανθρώπου.

Οι έρευνες των ανθρωπολόγων καταλήγουν σε διάφορα συμπεράσματα, μερικές φορές αντικρουόμενα μεταξύ τους.
Γεγονός αναμφισβήτητο είναι ότι, η μάζα του εγκεφάλου του αυστραλοπίθηκου  ήταν το 1/3 της μάζας του σημερινού ανθρώπου. 
Μέσα σε 6 εκατομμύρια γήινα χρόνια η εξέλιξη αυτή θεωρείται φυσιολογική, δεδομένου ότι ο χρόνος είναι σχετικός σύμφωνα με τις θέσεις της (θεωρίας) της σχετικότητας.

Αλλά μαζί με την μάζα του εγκεφάλου εξελίχθηκε ταυτόχρονα και η ικανότητα συνειδητοποίησης του εσωτερικού εαυτού του ανθρώπου.
Αυτό (υποστηρίζει) και ο Ηράκλειτος με την φράση "Εδηζησάμην Εμεωυτόν".
Το ίδιο ζητά από τον άνθρωπο και ο Σωκράτης λέγοντας "Γνώθι σ' Αυτόν". 

Αυτό αιτιολογεί πλήρως την παρουσία της Φύσης πίσω από την εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Το γεγονός  ότι η Φύση μετέβαλε συνεχώς τις συνθήκες διαβίωσης του πρώτου (ανθρωποειδούς). 
Αυτήν την ευκαιρία εκμεταλεύτηκε το ανθρώπινο ον για μια περαιτέρω βελτιστοποίηση της δομής του, να αναπροσαρμόζει συνεχώς τον εγκέφαλό του στο νέο περιβάλλον.  
Δεδομένου ότι  η Φύση επέλεξε το ανθρώπινο {ον} να του αναθέσει την αποστολή της αυτογνωσίας για λογαριασμό της. 
Δεν τον έφτιαξε από την αρχή τέλειο, γιατί ήθελε, να του προσδώσει την σπουδαία ιδιότητα της προσαρμοστικότητας στο περιβάλλον.

Το κοσμικό σχέδιο ήταν τέτοιο ώστε, οι περιβαντολογικές συνθήκες να μεταβάλλονται συνεχώς.
Η προσαρμοστικότητα σχετίζεται άμεσα με την εξέλιξη του εγκεφάλου και την συνειδητότητα.
Γι' αυτόν τον λόγο ανέθεσε στον άνθρωπο αυτό το καθήκον, να αποκτήσει αυτοσυνείδηση, αφού εξελιχθεί ο εγκέφαλός του, προσαρμοζόμενος συνεχώς.   
Ώστε να Της χαρίσει τελικά πλήρη αυτογνωσία.

Υπενθυμίζεται ότι πίσω από την Φύση υπάρχει το ΕΊΝΑΙ .
ΑΥΤΌ όταν εκδηλώνεται, το κάνει γιατί αυτή είναι η φύση του και δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, από του να εκδηλώσει αυτό που είναι.  
Η Φύση είναι υποχρεωμένη με την σειρά της, να αποκτήσει αυτογνωσία, για να αισθανθεί το νόημα της εκδήλωσης
Η αγωνία  της Φύσης ήταν να τελειοποιήσει  το αγαπημένο της ον, τον άνθρωπο, για να του αναθέσει αυτό το καθήκον.
Οπότε ο άνθρωπος ως τελικός αποδέκτης της ευθύνης απόκτησης αυτογνωσίας χάριν της Φύσης. 
Αναλαμβάνει αυτό το τεράστιο ηθικό χρέος στους ώμους του.
Αυτό οφείλει κατ' αρχήν να συνειδητοποιήσει.   

Προϋπόθεση για την αυτογνωσία είναι, να αποκτήσει γνώση των νόμων της Φύσης.
Για την πιο εύκολη κατανόηση  της λειτουργίας της.
Μέσα στην φύση του ανθρώπου, στο DNA του, η Φύση προνόησε.
Να εφοδιάσει τον εγκέφαλό του, με έντονο το στοιχείο της αναζήτησης και της έρευνας της Φυσικής πραγματικότητας.

Αυτό το χαρακτηριστικό δηλώνει ρητά στον άνθρωπο ότι:
Η πορεία σου είναι μια ώ άνθρωπε:
Να επιστρέψεις πίσω στην πηγή των πάντων, έχοντας στις αποσκευές σου όλη την εμπειρία που απέκτησες στην ζωή.
Γι' αυτό οφείλεις εσύ, να ψάξεις αναζητώντας τον κατάλληλο δρόμο. 

Αυτό το έμφυτο ερευνητικό πνεύμα τον οδήγησε, να αναπτύξει  επιστήμες σε διάφορους τομείς.
Την Φυσική, τα μαθηματικά, την χημεία, την βιολογία, την ιατρική, την λογοτεχνία, την ψυχολογία και όλες τις ανθρωπιστικές και επιστημονικές δραστηριότητες. 

Σ'αυτή την δραστηριότητα τον μοναδικό και βασικό ρόλο θα έπαιζε ο ήδη εξελιγμένος εγκέφαλός του. 
Σημειωτέον δε ότι η εξέλιξη του εγκεφάλου συνεχίζεται.
Όσο το περιβάλλον τροποποιείται, λόγω της Φύσης του να εξελίσσεται αφ' εαυτού, αλλά και από επεμβάσεις του  ίδιου του ανθρώπου.


Το περιβάλλον τροποποιείται διαρκώς, προσαρμοζόμενο στις αλόγιστες επεμβάσεις του ανθρώπου αφενός, και λόγω  της φύσης της ίδιας της ύλης.
Η προσαρμογή γίνεται από τον κοσμικό μηχανισμό της (ανάδρασης).
Η ύλη ούσα ζωντανή, υφίσταται τις συνέπειες της θετικής (εντροπίας) φθείρεται, γερνάει, πεθαίνει, ανανεώνεται.    
Εξ άλλου ο άνθρωπος εξελισσόμενος τείνει, να γίνεται όλο και περισσότερο κατ' εικόνα και (ομοίωση) της Φύσης. 
Αυτό το πρόγραμμα έχει μέσα στο αίμα του, έτσι θα εξελιχθεί και θα γράψει την ιστορία του.   

Η Φυσική το λέει η ίδια η λέξη, είναι η επιστήμη, που μελετάει, ερευνά και ανακαλύπτει τους νόμους της Φύσης.
Στην έρευνά της χρησιμοποιεί δυο εργαλεία, την Θεωρία και το Πείραμα.  
Η συνειδητοποίηση  των νόμων της Φύσης γίνεται κατά δυο τρόπους.
Είτε Διαισθητικά, βλέπε Χριστός, Βούδας και λοιποί δάσκαλοι, είτε με πληρότητα μέσα από μελέτη και πειραματική διαδικασία στα Πανεπιστήμια. 

Η Φυσική προετοιμάζει τον άνθρωπο για την μύηση στην αλήθεια της Φύσης καθεαυτής. 
Προσεγγίζοντας την απόλυτη αλήθεια απέχει ελάχιστα από την αυτογνωσία, που είναι και το ζητούμενο.

Το σύνολο των νόμων που ρυθμίζουν την λειτουργία της Φύσης καλείται φυσική Νομοτέλεια.

Η αλήθεια φιλείν κρύπτεσθαι.

Η νομοτέλεια κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα. Αυτό λέει ο ποιητής με κατάλληλη φράση στην διπλανή εικόνα. 

Εδώ φυσιολογικά αναφύεται το εξής ερώτημα:
Αυτή η περίφημη (νομοτέλεια)   έχει κάποια ηθική βάση?

Η ηθική είναι ένα σύνολο κανόνων, που οφείλει να ακολουθεί ο άνθρωπος.
Για να ζει αρμονικά με τους συνανθρώπους του μέσα στις κοινωνίες, χωρίς να βλάπτει κανένα. 
Οι κανόνες της ηθικής βασίζονται σε εφαρμογή νόμων της Φύσης, για να γίνουμε οι άνθρωποι ένα με την Φύση. 
Με αποτέλεσμα να συνειδητοποιούμε αυτόματα τον πρώτο νόμο της Δημιουργίας.
Που είναι η Ενότητα.
Ταυτόχρονα περνάει μέσα μας και η ουσία της Ενότητας. 
Που είναι η Αγάπη. 
Συμπορευόμαστε έτσι με την Φύση.
Το αντίθετο είναι απώλεια ενέργειας και οδηγεί σε συγκρούσεις και δυστυχία. 

Ο Χρηστός στην επί του (όρους ομιλία) , που ήταν ένας ύμνος στην Αγάπη, έθεσε τις βάσεις μιας ηθικής συμπεριφοράς για τον άνθρωπο.
Ώστε να διάγει αρμονικά μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων. 

Εάν σήμερα στις προτροπές του, στην επί του όρους ομιλία για Αγάπη και πίστη προς τον Θεό. Αντικαταστήσουμε μέσα στο κείμενο  την λέξη Θεός με την λέξη Φύση, χωρίς φόβο και πάθος. 
Το πνεύμα της ομιλίας παίρνει τελείως άλλη μορφή και νόημα.
Στην πραγματικότητα μιλάει για μια ακατανίκητη δύναμη, που είναι η Φύση.

Ενώ η έννοια Θεός είναι αόριστη και άπιαστη για την συνείδηση του απλού ανθρώπου.
Στην αόριστη ιδέα περί την ύπαρξη Θεού γίνονται πλήθος παρανοήσεις. 
Αντί να οδηγούν οι θεωρίες των διδασκάλων σε πράξεις Αγάπης, προκαλούν πολέμους και αγριότητες.
Αντίθετα την ισχύ της Φύσης την έχουν νοιώσει στο πετσί τους όλοι οι λαοί της Γης. 

Διότι με καλές και άγιες προθέσεις, με ηθικό περιεχόμενο ξεκινούν όλοι οι εισηγητές Διδάσκαλοι την οποιαδήποτε θρησκεία.
Η απήχηση όμως στις μάζες των ανθρώπων δεν είναι πάντα η πρέπουσα.
Διότι πόσοι από τα πλήθοι των πιστών που παρακολουθούν. 
Συνειδητοποιούν το αληθινό πνεύμα και μήνυμα της διδασκαλίας?
Ο Χριστός είπε στους μαθητές του όταν ξεκίνησαν να διδάξουν την νέα θρησκεία στους λαούς. 
Μη δώτε το Άγιον τοις κυσί, μη δε βάλετε τους μαργαρίτας ημών έμπροσθεν των χοίρων...
Η απόδοση  ολόκληρου του χωρίου έχει ως εξής:

Προσέχετε πως θα μιλάτε στους ανθρώπους μέσα στον κόσμο, διότι αν είναι άξεστοι δεν θα καταλάβουν τίποτε απ' αυτά, που θα τους λέτε.
Θα νομίσουν, ότι τους κοροϊδεύετε, θα θυμώσουν και θα σας πάρουν με τις πέτρες.
Οι οπαδοί της χριστιανικής θρησκείας για παράδειγμα υπέστησαν φρικτούς  διωγμούς.
Και στο όνομα του Ιδρυτή της θρησκείας Αγάπης, χύθηκε άφθονο αίμα, αντί εκδηλώσεων Αγάπης.  Όπως οι αγριότητες των τζιχαντιστών και σωρεία ανάλογων παραδειγμάτων στην ιστορία των θρησκειών.

Ιδού ένας άλλος λόγος η σοβαρότητα του οποίου δεν φαίνεται εύκολα αν δεν δει κάποιος την εικόνα των θρησκειών που επικρατούν σε όλο τον πλανήτη Γη, σφαιρικά. 
Μια τέτοια θεώρηση δίνει απάντηση στην ποικιλία των αλλοθρήσκων, που μισούνται μεταξύ τους και καταλήγουν σε πόλεμο με αγριότητες.
Προκειμένου να επιβάλουν στους αλλόθρησκους με την βία, αυτό που εκείνοι πιστεύουν ως αληθές, για την ύπαρξη του Θεού.
Μια παγκόσμια θρησκεία σε πραγματική βάση, που να την βιώνουν καθημερινά οι πάντες, θα ήταν η μοναδική λύση στο πρόβλημα των αλλοθρήσκων.


Η έννοια της Αγάπης έχει εκφυλισθεί τελείως στην σημερινή κοινωνία.
Χρησιμοποιείται χωρίς σεβασμό με δόση ασύδοτης υποκρισίας από δήθεν πιστούς, που ενώ κάνουν προσευχή και σταυρούς με μετάνοιες μέσα στις εκκλησίες.
Όταν όμως απομακρυνθούν σε απόσταση από τον χώρο, παρανομούν ασυστόλως. 
Οι αξίες που έχουν επικρατήσει είναι υλικές με βάση το χρήμα.

Η δύναμη της Φύσης φαίνεται καθαρά στις εκδηλώσεις των φυσικών φαινομένων. 
Του κεραυνού, της βροχής, του σεισμού, της πλημμύρας, του κρύου ή της ζέστας και κάθε φυσικού φαινομένου, που στην ουσία του κρύβεται ένας φυσικός νόμος.
Ο αρχαίος ποιητής Πίνδαρος διατύπωσε τον θαυμασμό του προς την παντοδυναμία της Φύσης λέγοντας "Φυά άπαν κράτιστον". 

Το ερώτημα: 
Υπάρχει Θεός?
Είναι λάθος φιλοσοφικά, γραμματικά, συντακτικά και όπως αλλιώς να το δει κανείς. 
Αφού ο Θεός είναι παντοδύναμος.
Πως είναι δυνατόν να υπάρχει, γεγονός που του αφαιρεί την ιδιότητα της παντοδυναμίας, αφού κάποια άλλη οντότητα  άρχει.

Την παντοδυναμία της Φύσης όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει.
Διότι η παρουσία των φυσικών νόμων αμέσως θα τον διαψεύσει.     



         

Μεμονωμένος χρόνος και χώρος στην Δημιουργία δεν έχουν νόημα.

Το σύμπαν είναι άχρονο...

Για μας τους Φυσικούς η διάκριση ανάμεσα στο παρελθόν, παρόν και μέλλον είναι μόνο μια ψευδαίσθηση και αυτή η ψευδαίσθηση είναι πραγματικά συνεχής και επίμονη.

Λόγια του Einstein.

Στην Φυσική ο χρόνος είναι ένα μέγεθος που εισήχθη στην κλασική μηχανική για την μελέτη της κίνησης των σωμάτων.

 Παράλληλα όμως κατέστη αναγκαίος στην διεκπεραίωση των κοινωνικών υποχρεώσεων των πολιτών της Γης. 

Ωστόσο βέβαια στον ορισμό της ταχύτητας κινητού υ=s/t (Διάστημα/ χρόνο), εισάγεται από την αρχή η έννοια του χώρου ως διάστημα, που διανύει το κινητό. 
Αν θεωρήσουμε την τροχιά ενός σώματος, που αποτελείται από ένα σύνολο σημείων στον χώρο στις διάφορες χρονικές στιγμές.
Καταλήγουμε στο ακόλουθο συμπέρασμα:

Ο χώρος είναι ένα σύνολο χρονικών σημείων, ο δε χρόνος είναι το σύνολο χωρικών σημείων σε μια τροχιά κίνησης. 
Συμπερασματικά από τον απλό ορισμό της ταχύτητας στην κλασική μηχανική, εισάγεται ήδη η διασύνδεση του χώρου με τον χρόνο.

Φαίνεται σαφώς ότι, μεμονωμένος χρόνος και χώρος δεν μπορούν να υπάρξουν στην δημιουργία. 

Μια βαθύτερη ματιά στις παραπάνω σκέψεις δείχνει καθαρά ότι, κάτι διαφορετικό συμβαίνει με τις ιδέες χώρου και χρόνου, απ' αυτό που πιστεύαμε μέχρι σήμερα.  
Διευκρινίζεται πάντως ότι, στην Νευτώνεια μηχανική άλλη χρήση έχει ο χρόνος στην Φυσική και άλλη όταν χρησιμοποιείται κατά σύμβαση, για την ρύθμιση των κοινωνικών υποχρεώσεων των ανθρώπων.
Το κοινό στοιχείο μεταξύ τους είναι μόνο οι μονάδες μέτρησης, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα.

Ο χρόνος απομονωμένος σαν φυσικό μέγεθος δεν νοείται στην φυσική πραγματικότητα, βάσει του νέου μοντέλου που εισάγει η γενική Θεωρία της Σχετικότητας. 
Η θεωρία της Σχετικότητας είναι μια επανάσταση στην επιστήμη της Φυσικής.

Η Θ.τ.Γ.Σ βλέπει τον  φυσικό κόσμο μέσα από τον φακό της Γεωμετρίας Rieman, η οποία περιέχει όλους τους απαιτούμενους φυσικούς νόμους που συνδέονται με την βαρύτητα.
Η βαρύτητα στον Ευκλείδειο χώρο των τριών διαστάσεων, που ισχύει για γήινες ταχύτητες, βγαίνει από την λύση των εξισώσεων της Θ.τ.Γ.Σ, σαν μια ειδική περίπτωση. 
Ο χώρος μόνος του επίσης δεν νοείται στις φυσικές διαδικασίες.
Στην Φύση το μόνο μέγεθος που λειτουργεί είναι ο (Χωροχρόνος).

Αυτό που λέγεται χρόνος στην πολιτική ζωή είναι ένα κατά σύμβαση μέγεθος για την λειτουργία της κοινωνικής ζωής.
Προϋπόθεση στο ως άνω συμπέρασμα είναι η ύπαρξη κίνησης σε ένα σύστημα συντεταγμένων.

Μπορεί κανείς να πει ότι στο νέο όραμα του Αϊνστάιν η βαρύτητα γεννιέται κατά τη μετάβαση από τον επίπεδο χωρόχρονο της ειδικής σχετικότητας στον καμπύλο χωρόχρονο της γενικής σχετικότητας.


Δηλαδή ο επίπεδος χωροχρόνος καμπυλούται μόλις αισθανθεί κύματα βαρύτητας από την παρουσία μάζας.
Στην θέση καμπύλωσης βυθίζεται η τροχιά κάθε κινούμενης μάζας.
Κοντολογίς ο χωροχρόνος λέει στην ύλη πως να κινηθεί.
Η δε ύλη λέει στον χωροχρόνο πως να καμπυλωθεί. (Ιδέες Weeler)

Στην καμπύλωση της τροχιάς των φωτονίων όταν διέρχονται πλησίον του Ήλιου, οφείλεται η φαινομένη μετατόπιση των ειδώλων των αστέρων κατά την ολική  έκλειψη του Ήλιου.     
Επειδή τα φωτόνια έχουν ισοδύναμη μάζα, η τροχιά φωτός των αστέρων καμπυλούται όταν διέρχεται πλησίον του Ήλιου.
Όπως φαίνεται καθαρά στο ως άνω σχήμα, που δείχνει την πορεία φωτεινής ακτίνας προερχομένης από έναν αστέρα.
Η παρατήρηση αυτή έχει γίνει και επιβεβαιώνει την θεωρία της γενικής Σχετικότητας του Einstein.

Η συνείδηση του απλού  καθημερινού  ανθρώπου έχει διαμορφωθεί με βάση τον πολιτικό κατά σύμβαση χρόνο.
Ο χρόνος αυτός συνδέεται άμεσα με το φυσικό φαινόμενο της περιστροφής της γης περί τον εαυτό της και περί τον Ήλιο.
Η Νευτώνεια μηχανική που περιλαμβάνει το φαινόμενο της πτώσης των σωμάτων εντός του πεδίου βαρύτητας και η μέρα με την νύχτα έχουν περάσει μέσα στο αίμα του.
Ιδίως την βαρύτητα την έχει βιώσει στο πετσί του. Όταν στην παιδική ηλικία, η πτώση του κατά την διάρκεια του παιχνιδιού ήταν φαινόμενο σύνηθες.
Είναι η ίδια η ζωή του και ως εκ τούτου είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο, να αντιληφθεί ριζοσπαστικές θεωρίες, όπως η Θεωρία της Σχετικότητας.
Θεωρία που αλλάζει ριζικά την εικόνα του Νευτώνειου κόσμου, που έχει εισχωρήσει βαθιά στην συνείδησή του.
Έχει βολευτεί με ότι πληροφορίες του δίνουν άμεσα οι αισθήσεις του και δεν θεωρεί αναγκαία ολόκληρη την αλήθεια.
Δεν του  χρειάζεται προς το παρόν στην συνήθη καθημερινότητα.

Παρ' όλα αυτά θα επιχειρηθεί εδώ μια απλοποιημένη παρουσίαση της σχετικιστικής μηχανικής του Einstein.
Η νέα μηχανική  δεν καταργεί την θεμελιώδη μηχανική του Νεύτωνα, αλλά την συμπληρώνει με νέους νόμους που ισχύουν σε διαφορετικές συνθήκες, που είναι μέσα στο παιχνίδι της Φύσης.   
Έτσι η Νευτώνεια μηχανική είναι μια υποπερίπτωση της γενικής σχετικότητας του θείου Αλβέρτου.    

Η θεωρία της σχετικότητας αποτελείται από δυο μέρη:
1) την Ειδική Σχετικότητα.
2) την Γενική Σχετικότητα.  

Η ειδική σχετικότητα δημοσιεύτηκε το 1905 από τον Αϊνστάιν και εντυπωσίασε λόγω των απλών αξιωμάτων στα οποία βασίζεται.
Αυτά είναι:
α) Οι νόμοι της Φύσης είναι ίδιοι σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς.
β) Η ταχύτητα του φωτός είναι η ίδια σε όλα τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς.
Συνέπεια αυτών των αξιωμάτων είναι ότι, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά στα δυο συστήματα που κινούνται το ένα ως προς το άλλο.
Δηλαδή ο χρόνος μεταξύ δυο γεγονότων που μετράει ο παρατηρητής στο ένα σύστημα δεν είναι ο ίδιος για τα ίδια γεγονότα, που (μετράει) ο παρατηρητής στο δεύτερο σύστημα αναφοράς.
Ο χρόνος αυτός για κινούμενο σύστημα αναφοράς, που κινείται με ταχύτητα της τάξεως της ταχύτητας του φωτός, διαστέλλεται ως προς το ακίνητο σύστημα αναφοράς. 

Δηλαδή το ένα δευτερόλεπτο του συστήματος αναφοράς, διαρκεί πολύ περισσότερο σε ένα σύστημα, που πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός. Στο βίντεο που ακολουθεί οι αστροφυσικοί καθηγητές του Πανεπιστημίου Αθηνών παρουσιάζουν την θεωρία της Ειδικής σχετικότητας με πολύ απλό και κατανοητό τρόπο.

Η μεταφορά από το ένα σύστημα συντεταγμένων στο άλλο γίνεται με τους μετασχηματισμούς (Lorentz).
Ο Χέντρικ Λόρενς ήταν κορυφαίος θεωρητικός φυσικός γνωστός για την θεωρία των ηλεκτρονίων και τους ομώνυμους μετασχηματισμούς Λόρενς.
Για αυτούς τους μετασχηματισμούς ο ίδιος Αϊνστάιν θεωρούσε τον Λόρενς πατέρα της θεωρίας της Ειδικής Σχετικότητας.
    
Η αδρανειακή ή σχετιστική μάζα δίνεται από τον κάτωθι τύπο:

  

Σχέση (1)

Όπου (mv) η αδρανειακή μάζα, (m0) η μάζα ηρεμίας, (v) η ταχύτητα του αδρανειακού συστήματος και (c) η ταχύτητα του φωτός.
Από την διερεύνηση του τύπου, όταν μεταβάλλεται ταχύτητα v του αδρανειακού συστήματος προκύπτουν τα εξής:
Ότι, όσο μεγαλώνει η ταχύτητα v του συστήματος και πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός (c) τόσο το κλάσμα v/c τείνει στην μονάδα.
Τότε ο παρονομαστής του κλάσματος  τείνει προς το μηδέν και το μέγεθος mv που, προκύπτει από το κλάσμα, τείνει προς το άπειρο. 
Εδώ δεν πρέπει να συνχεέται η μάζα σαν ύλη, με την αδρανειακή μάζα του σώματος λόγω ταχύτητας.
Η μάζα είναι αυτή που είναι σαν ύλη, εκείνο που μεταβάλλεται με την ταχύτητα είναι η αδράνεια του σώματος. 

Ένα διαστημόπλοιο που κινείται με ταχύτητα πολύ μεγάλη, η αδρανειακή του μάζα θα είναι εξίσου τεράστια.
Ο χρόνος μέσα σ' αυτό κυλάει πολύ αργά σύμφωνα με την ειδική σχετικότητα, δηλαδή το γήινο δευτερόλεπτο μπορεί, να διαρκεί μερικά εικοσιτετράωρα.

Στο σημείο αυτό κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί το παράδοξο των διδύμων αδερφών εκ των οποίων ο ένας ταξιδεύει με ένα διαστημόπλοιο και άλλος παραμένει στην Γη.
Αν λοιπόν μεταξύ των επιβατών του διαστημοπλοίου υπάρχει ο ένας εκ των διδύμων αδερφών, ενώ ο άλλος  παραμένει στην Γη.
Όταν ο ταξιδιώτης νέος ακόμα, επιστρέψει στη Γη θα βρει τον αδερφό του γερασμένο. 
Αυτό είναι το παράδοξο των διδύμων εκ των οποίων ο ένας ταξιδεύει στο διάστημα με ταχύτητα κοντά στην ταχύτητα το φωτός.
Ταχύτητα στην οποία ο χρόνος κυλάει πιο αργά, μέχρι που σταματάει τελείως να κυλάει, δηλαδή μηδενίζεται στην ταχύτητα του φωτός, όπου η αδρανειακή μάζα όπως προκύπτει από την ως άνω σχέση (1) γίνεται άπειρος. 
Σύμφωνα με την ειδική Θ.Σ στην άπειρη μάζα αντιστοιχεί μηδενικός χρόνος.  

Οπότε το  ένα δευτερόλεπτο στην Γη σκεφθείτε πόσες φορές μεγαλύτερο θα είναι στον Ήλιο.
Δεδομένου ότι ο Ήλιος έχει 332900 φορές μεγαλύτερη μάζα από την Γη.
Στον πλανήτη Άρη ένα 24ωρο είναι κατά 39 λεπτά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο της Γης.

Την  γενική θεωρία της σχετικότητας παρουσίασε ο Albert Einstein το 1915 σε σειρά διαλέξεων της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Στην (Γ.Θ.Σ) εισάγει την καινοφανή ιδέα του χωροχρόνου και αποδεικνύει, ότι η δύναμη της βαρύτητας δεν λογίζεται σαν πεδίο βαρύτητας, αλλά σαν καμπύλωση του επίπεδου χωροχρόνου, που προκαλεί η παρουσία της Γης.
Με άλλα λόγια θεωρεί τον χώρο ότι μετέχει ενεργά στην διαδικασία των Φυσικών φαινομένων.
Δηλαδή η βαρύτητα δεν είναι μια ιδιότητα αναλλοίωτη της μάζας αλλά η παρουσία μάζας σε μια περιοχή του χώρου διαμορφώνει τον απλό χώρο σε χωροχρόνο και απ' αυτή τη μορφή του χώρου προκύπτουν όλες οι ιδιότητες του  πεδίου.

Εισάγει μ'άλλα λόγια αντί των δυναμικών πεδίων μια άλλη γεωμετρία του χώρου με την καινοφανή χρήση του χωροχρόνου.
Ο χωροχρόνος διαμορφώνεται από την παρουσία μάζης και η νέα γεωμετρία που προκύπτει εξηγεί όλα τα φαινόμενα των δυναμικών πεδίων, με την χρήση μιας νέας γεωμετρίας. 

Της γεωμετρίας του Rieman.  
Στο βίντεο που ακολουθεί οι καθηγητές Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου αναλύουν με απλά λόγια την ουσία της  θεωρίας της Γεωμετρίας Rieman χωρίς χρήση μαθηματικών εκτός από τα στοιχειώδη.

Συμπεράσματα που προκύπτουν από όλη την ανάπτυξη του θέματος του χρόνου μέσα στην αισθητή πραγματικότητα εν ολίγοις είναι τα ακόλουθα:
1) Στην γεωμετρία Ρίμαν το - άπειρο και το +  άπειρο συμπίπτουν και οι καμπύλες των διαφόρων μορφών διέρχονται από το μηδέν που συμπίπτει με το -άπειρο και το + άπειρο.
2) Οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να συλλάβουν την γεωμετρία Ρίμαν, όπως αντιλαμβάνονται τον Ευκλείδειο χώρο.
Στην γεωμετρία Ρίμαν  τα σχήματα  είναι ιδεατά σαν τα ιδεατά στερεά του Πλάτωνα. 
3) Η απομάκρυνση των αντικειμένων από τον παρατηρητή είναι ψευδαίσθηση, όπως και η διαστολή του σύμπαντος, διότι στην γεωμετρία Ρίμαν η κίνηση γίνεται σε κλειστές καμπύλες, ευθείες δεν υπάρχουν.    
4) Από παρατηρήσεις που έγιναν σε πρωτόγονες φυλές της Αφρικής, το συμπέρασμα ήταν, ότι οι αισθήσεις τους δεν αντιλαμβάνονται το περιεχόμενο μιας κινηματογραφικής ταινίας.  
Επομένως οι αισθήσεις των πολιτισμένων κοινωνιών έχουν διαμορφωθεί κατόπιν εκπαίδευσης.
5) Η διάκριση των οντοτήτων χώρου και χρόνου είναι μια ψευδαίσθηση και οφείλεται στην αδυναμία των αισθήσεων.
6) Η φύση του χρόνου για τον άνθρωπο είναι τέτοια ώστε, να τον αντιλαμβάνεται εμμέσως από τα αποτελέσματα του στην καθημερινότητα.
Όπως η φθορά των υλικών αντικειμένων η λεγόμενη θετική εντροπία, μια έννοια της θερμοδυναμικής. 
Θάνατος των ζώντων οργανισμών είναι μια περίπτωση θετικής εντροπίας, ήτοι μια αταξία ένα σκόρπισμα της ύλης σε τυχαίες θέσεις.
Το αντίθετο είναι η τάξη στον ζώντα οργανισμό, που λέγεται αρνητική εντροπία. 
Και τα δυο φαινόμενα υπάγονται στις δευτερεύουσες συνέπειες της διάστασης του χρόνου.
Αλλά στον Ευκλείδειο χώρο που ζουν οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτά είναι παρενέργειες του χρόνου Ρίμαν και παραμένουν στην πλάνη τους.
7) Η απόκτηση γνώσης και συνειδητότητας αποκτάται με αγώνα στην  σύντομη διάρκεια της ζωής μας.
Για τον λόγο αυτό ας μάθουμε να διακρίνουμε την γνώση από την πλάνη. 

                   

Η έννοια της Αγάπης στην Αρχαία Ελλάδα.

Ο έρωτας είναι η παγκόσμια έλξη εκδηλωμένη στην έμβια ύλη.
Είναι κατά συνέπεια αμιγώς αναλλοίωτη κοσμική δύναμη. 
Αγάπη είναι η αύρα του πρώτου (νόμου) της δημιουργίας, του νόμου της Ενότητας.
Η Αγάπη είναι βάση, στην οποία πατάει η Ενότητα. 
Ενότητα σημαίνει συγγένεια δημιουργημάτων, σημαίνει ίδια  φύση, ίδια δομή της ύλης σε όλη την έκταση της εκδήλωσης.
Σημαίνει τέλος ευκαιρία, για ένα μοναδικό μάθημα στα έλλογα και νοήμονα όντα. 
Που η Φύση τα προίκισε με έναν τέλειο εγκέφαλο, όπως τον άνθρωπο.
Ευκαιρία για ένα τέλειο μάθημα Αγάπης.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στην Δημιουργία που οφείλει, να πάρει ενσυνείδητα σ΄αυτή την ζωή, Το μάθημα της Αγάπης. 
Άλλως μένει μετεξεταστέος για μια επόμενη ζωή.

Η έννοια της Αγάπης καθώς και η υλοποίηση αυτής δεν ήταν στην μ.χ εποχή , προνόμιο του Χριστιανισμού στην Ελλάδα.
Η (Αγάπη)  προϋπήρχε στην αρχαία Ελλάδα και μάλιστα θεμελιωμένη σε πιο απλή βάση, από άλλες θρησκείες κι αυτό λεγόταν Δωδεκάθεο. 
Το Δωδεκάθεο υπήρξε μια
αληθινά χειροπιαστή και κατανοητή από όλους θρησκεία. 
Η Διδασκαλία του Χρηστού, στην επί του όρους ομιλία, ήταν μια τέλεια αναφορά στην Αγάπη.
Η αυθεντική Διδασκαλία του Χριστού όμως αλλοιώθηκε σημαντικά αρχικά στο στάδιο των αποστόλων και τέλος στην φάση εφαρμογής της από την εκκλησία.  

Οι οπαδοί του Χριστιανισμού κυρίως παρασύρθηκαν από ένα θρησκευτικό  (φανατισμό) και από 
μια απλή διαμάχη μεταξύ αυτών και των οπαδών του Ελληνισμού στην αρχή. 
Κατέληξε σε ιερό πόλεμο, με τις γνωστές συνέπειες, τόσο στο έμψυχο όσο και στα υλικά Δημιουργήματα των αντιθέτων.

Μεγάλη απώλεια  ήταν κυρίως σε σπάνια έργα (τέχνης) , αγάλματα, πίνακες, αρχιτεκτονικά κτίσματα, στην (βιβλιοθήκη) της Αλεξάνδρειας με σπουδαία συγγράμματα και πολλά άλλα μνημεία.  
Οι οπαδοί της Χριστιανικής θρησκείας κυρίως επιδόθηκαν σε άγριους βανδαλισμούς κατά των έργων, που θεωρούσαν ως προϊόντα παγανισμού.
Αποτέλεσμα καταστροφές μνημείων τέχνης.
Ένα σπουδαίο μνημείο, ίσως το πιο σημαντικό του Αρχαίου Ελληνισμού, ήταν το μνημείο της  (Ακροπόλεως) .
Ας μην αναφερθούμε στα αμέτρητα ανθρώπινα θύματα αμφοτέρων των πολεμίων. 
Την χείριστη εντύπωση και μεγάλη ντροπή για το ανθρώπινο είδος απετέλεσε  φανατισμός των χριστιανών για τον μαρτυρικό θάνατο της φιλοσόφου (Υπατείας) στην Αλεξάνδρεια.

Το δωδεκάθεο στηρίζεται στην νομοτέλεια της Φύσης και την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. 
Ιδού πως δημιουργήθηκε,το Δωδεκάθεο 
προϊόντος του χρόνου  στην  Αρχαία Ελλάδα.
Ο Αρχαίος Έλληνας θεοποιούσε τα φυσικά φαινόμενα, που προκαλούσαν οι άγνωστες σ' εκείνον φυσικές δυνάμεις.
Ως επίσης τις εσωτερικές δυνάμεις που διέπουν την συμπεριφορά του ανθρώπου στο κοινωνικό του περιβάλλον.

Το φαινόμενο του κεραυνού   προκαλούσε δέος κι αυτό, συνετέλεσε στην  θεοποίηση του. 
Επειδή δεν διέθετε το απαραίτητο επιστημονικό υπόβαθρο, για τα ηλεκτρικά πεδία και την διάσπαση του διηλεκτρικού του αέρα, για να ερμηνεύσει το φαινόμενο.
Αισθανόταν δέος και αδυναμία μπροστά στην δύναμη του κεραυνού, οπότε του απέδωσε μεταφυσική διάσταση και ανήγαγε τελικά το φαινόμενο σε θεότητα.
Αυτήν την θεότητα την ονόμασε Δια.
Επειδή δε σχετιζόταν με  το  πιο δυναμικό και εντυπωσιακό φαινόμενο μέσα στην Φύση, ανήγαγαν τον Δια σε Πατέρα των (Θεών) .

Τα μετεωρολογικά φαινόμενα που συνέβαιναν στην ατμόσφαιρα, ο άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν είχαν κατάλληλη επιστημονική γνώση, για να τα αιτιολογήσουν.
Για να ερμηνεύσουν την δυναμική της ατμόσφαιρας και τις τρικυμίες που δημιουργούσε στην επιφάνεια της θαλάσσης.
Έπρεπε να γνωρίζουν θερμοδυναμική, δυναμική των ρευστών, ηλεκτρικά φαινόμενα στην ατμόσφαιρα.

Λίγο δύσκολο για εκείνη την εποχή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχαν ανεπτυγμένες τις (φυσικές επιστήμες), αλλά εξ όσων γνωρίζουμε, δεν ήταν συστηματικά αναπτυγμένες με την χρήση μαθηματικών και πειραματικών αποδείξεων.
Ώστε να προκύπτουν πιο εύκολα και πειστικά τα συμπεράσματα των εφαρμογών. 
Οι επιστήμες εκείνη την εποχή ήταν λίγο ως πολύ προσκολημένες στο άρμα της Φιλοσοφίας, η οποία ακολουθεί άλλα μονοπάτια. 

Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα, που ολόγυρα βρέχεται από θάλασσα.
Αυτή η μορφολογία της χώρας ώθησε τον λαό της να γίνει λαός ναυτικός.
Χρησιμοποιούσε  συχνά την θάλασσα για τις μετακινήσεις του αλλά και ως μέσον βιοπορισμού.
Όταν όμως η θάλασσα ήταν ταραγμένη, πάλι δεν μπορούσαν, να βρουν την αιτία του φαινομένου και το απέδωσαν ξανά κι αυτό στο μεταφυσικό χώρο.
Εισήγαγαν πάλι άγνωστες θεϊκές δυνάμεις και ονόμασαν τον αντίστοιχο Θεό Ποσειδώνα.

Κάτι ανάλογο συνέβει και με την δύναμη που κρυβόταν μέσα στην Γη και έσπρωχνε τα φυτά να μεγαλώνουν και να προσφέρουν τους καρπούς τους στον άνθρωπο.

Η Δήμητρα ήταν η θεότητα που προστάτευε την (γεωργία) την χλωρίδα γενικότερα την διατροφή και τον γάμο.
Δημήτηρ αρχαία Ελληνικά, Ολύμπια θεότητα προστάτιδα της μητρότητας.

Η Αφροδίτη θεά της Ομορφιάς και του (Έρωτα) , της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης.
Κόρη του Δια και της Διώνης. Βοήθησε τον Πάρη στην απαγωγή της ωραίας Ελένης

Η Αθηνά ήταν θεά της (Σοφίας) της στρατηγικής και του πολέμου.
Το όνομα προκύπτει από το επίθετο Αθηναία. Γλωσσολογικά  Α-θεο-νόα.
Δηλαδή  η νόηση του Θεού.



Ήταν και οι τρεις  εξέχουσες σε λατρεία θεότητες, που σχετίζονταν με τις εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου, τους πόθους του και τις κοινωνικές λειτουργίες και δομές. 
Δυνάμεις  που πήγαζαν κατ' ευθείαν από την φύση και την ψυχική του συγκρότησή ως ανθρώπου, καθώς και τα κληρονομικά του δεδομένα . 

Η έννοια της (Αγάπης) κάθε άλλο παρά άγνωστη ήταν στην αρχαία Ελλάδα, όπως ελέχθη και στην αρχή αυτού του κειμένου. 

-Ο Ελληνισμός είναι η έντονη Αγάπη προς τον  

κόσμο, προς το παν.

-Στην ελληνική παράδοση, ο ΕΡΩΣ =ΑΓΆΠΗ , 

κάθε είδους Αγάπη.

Έρως Αρετής , Έρως γης ,Έρως θαλάσσης , Έρως επιστήμης , Έρως μητρός , Έρως τέχνης , Έρως  γυναικός.

Είναι η πρωτίστη και συνεχής αιτία της 

κοσμογονίας.

Τόσο στην Ορφική, όσο και στην Ησιόδεια

κοσμογονία. 

Είναι έννοια αφηρημένη , πολυσυλλεκτική ,

είναι το σύνολο της συμπαντικής Αγάπης. 

Αγάπη προς το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου, προς τον άνθρωπο, προς το φυτό, το ζώο, την πέτρα, το ποτάμι.

Προς κάθε μορφή, προς μία έννοια, προς μία κατάσταση, προς ένα πράγμα, προς τα πάντα, από την πρωτογενή ύλη μέχρι τους Θεούς.

Είναι η ελκτική και συνεκτική δύναμη που συγκρατεί την ύλη και δημιουργεί, διατυπώνει κάθε μορφολογία.

Η Αγάπη είναι η πηγή του νόμου της παγκόσμιας έλξης.
Ο Έρωτας είναι εκδήλωση του νόμου παγκόσμιας έλξης στην έμβια ύλη. 
-> Οπότε η Αγάπη είναι η βαθύτερη πηγή του Έρωτα.

Ο Έρως είναι ο αρχαιότερος των εγκοσμίων Θεών και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία.

Η ενέργειά του υπάρχει σε όλους τους Θεούς αλλά και σε όλους τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά.

Σε όλη την υλική εκδήλωση, διακατέχει το παν, πληρεί τον κόσμο.