Η ΒΑΡΎΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΊΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ.

                                                    
Η αλήθεια  του τίτλου θα προκύψει κατά συμπερασμό, μετά την ανάλυση του όλου ζητήματος, που ακολουθεί κατωτέρω.

                           (Ηλιακό πλανητικό σύστημα)
Ο πρώτος και κύριος κοσμικός νόμος της Φύσης είναι:
Η Ενότης των πάντων. 
Ζούμε σε έναν κόσμο αντιθέσεων.
Αυτές τις αντιθέσεις τις συναντάμε σε κάθε δευτερόλεπτο της ζωής μας σ' αυτόν τον πλανήτη που έτυχε να γεννηθούμε.
Έχει σκεφθεί ποτέ κανείς πως αναπνέουμε, φαντάζεσθε ότι η λειτουργία της αναπνοής συντελείται σε καθεστώς αντιθέσεων.
Πρώτη αντίθεση, εμπειρία της οποίας έχουμε όλοι είναι η αναπνοή. 
Η λειτουργία της αναπνοής στηρίζεται στην αντίσταση του μυικού τόνου του στήθους, στην πίεση της υπερκείμενης ατμόσφαιρας.
Σε κάθε εκατοστό την επιφάνειας του σώματός μας, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια της γης πλησίον της θάλασσας, ασκείται δύναμη 1033 γραμμαρίων, η οποία μεταβάλλεται ανάλογα με το ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας. 
Η δύναμη αυτή ασκείται από την υπερκείμενη ατμόσφαιρα. (Πείραμα Toricceli) 
Αυτή την δύναμη υπερνικά με την δύναμη των μυών του στήθους ή του διαφράγματος, κατά την εισπνοή του ο άνθρωπος, καθώς και οποιοδήποτε άλλο γήινο ον που έχει την αναπνοή σαν ζωτική λειτουργία.
Η εκπνοή του τώρα γίνεται αυτομάτως, με την δράση   της υπερκείμενης ατμοσφαιρικής πίεσης.

Ο Ηράκλειτος αναφέρει στα γνωμικά του την φράση: 
Οδός άνω και κάτω μια.
Δεν είναι διαφορετικός ο δρόμος όταν ανεβαίνουμε ή οταν τον κατεβαίνουμε. 
Ο ίδιος δρόμος είναι. 
Απλώς η διαφορά έγκειται στο είδος της ενέργειας που εμφανίζεται στις δυο περιπτώσεις.
Έτσι η δυναμική ενέργεια που αποκτά ο ποδηλάτης κατά την άνοδο σε ανηφορικό δρόμο, αποδίδεται κατά την κάθοδό του και μετατρέπεται εξ ολοκλήρου σε κινητική, αν εξαιρέσουμε τις τριβές. 
( Ε (δυναμική), mgh = Ε (κινητική), 1/2mv2)

 Η ενέργεια ανόδου έγινε υπό καθεστώς
αντιθέσεως δυνάμεως βαρύτητας και μυικού συστήματος του ανθρώπου.
Στην περίπτωση του ποδηλατιστή  η δύναμη των φρένων είναι αυτή, που αντιτίθεται στην βαρύτητα κατά την κάθοδό του.
Διακρίνει κανείς εδώ όπως λέει και ο Ηράκλειτος ότι δρόμος είναι ένας.
Που όταν τον ανεβαίνεις, τον ονομάζουμε ανήφορο, ενώ ο ίδιος δρόμος αποκαλείται  κατήφορος στο κατέβασμα.
 Όπου και αν στραφούμε, διαπιστώνουμε ότι όλες οι δραστηριότητες των ανθρώπων και γενικότερα του κόσμου συντελούνται σε καθεστώς αντιθέσεων.


Το καθεστώς αντιθέσεων δηλαδή που παρατηρείται στον υλικό κόσμο δεν περιορίζεται μόνο  εκεί, αλλά  επεκτείνεται και στον κόσμο των ιδεών.
Σε κάθε ιδέα αντιστοιχεί η αντίθετή της.
Μόνη απλή  έννοια δεν υπάρχει μέσα σε όλη την εκδήλωση, συναντάται πάντα σε συνδυασμό με την αντίθετή της.
Εάν αποσυρθεί η μια έννοια αίρεται αυτομάτως και η αντίθετή της.
Παραδείγματος χάριν στο ζεύγος των αντιθέτων Ζωή-Θάνατος, εάν αποσυρθεί το ένα σκέλος του ζεύγους, έστω ο θάνατος που θα ξέρουμε ότι ζούμε.
Ο θάνατος επιβεβαιώνει την ζωή. 
Η ζωή χάνει το νόημά της χωρίς τον Θάνατο.
Επίσης αν δεν υπάρχει Ζωή, δεν έχει κανένα νόημα ο Θάνατος.
Ανερχόμενοι την κλίμακα των αξιών θα φτάσουμε κάποτε στην ιδέα της θεότητας και εκεί υπάρχει η αντίθετη ιδέα-αξία αυτή του διαβόλου.
Με άλλα λόγια οι δυο ιδέες Θεού και  διαβόλου συνυπάρχουν και συγχωνεύονται εντός του ΕΙΝΑΙ, όπου καταλήγουν και όλα τα ζεύγη των αντιθέτων που εμφανίζονται στην ζωή.
Και σ' αυτό το ζεύγος αντιθέτων ισχύει ο κανόνας ότι, αιρομένου του ενός σκέλους του ζεύγους, αίρεται αυτομάτως και το άλλο.  

Συνεπώς μπορούμε να λέμε ανήφορο-κατηφόρα, δράση-αντίδραση, ζωή-θάνατος, ζέστη-κρύο κ.ο.κ αν θέλουμε να ακριβολογούμε και να είμαστε συνεπείς με την φυσική πραγματικότητα που είναι το όλον.
Οι περισσότεροι άνθρωποι μάλλον το πλείστον των ανθρώπων δεν σκεφτόμαστε ολιστικά,  είναι αδιανόητο να σκεφτεί κάποιος  σφαιρικά, λαμβάνοντας υπ' όψιν ταυτόχρονα και τις δυο αντίθετες όψεις της πραγματικότητας.
Σκεπτόμαστε μοναδιαία, διαιρώντας  δηλαδή την φύση διαπράττοντας έτσι άθελά μας, το αμάρτημα της διάσπασης της Ενότητας.
Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας δράσης είναι παραμόρφωση της πραγματικότητας.
Όλη όμως η εκπαίδευση των ανθρώπων απανταχού της γης έχει μονόπλευρο χαρακτήρα, είτε είναι στην οικογένεια είτε στο σχολείο ή στην κοινωνία.
Έχει δηλαδή χαλάσει το πράγμα από την βάση του, είναι βαθιές οι ρίζες  καταστροφής της συνείδησης.
Εξαίρεση μόνο αποτελούν οι μύστες, άνθρωποι που έχουν το χάρισμα από την φύση να γίνουν γνώστες της αλήθειας.
Τους έχει δοθεί η άδεια να εισέλθουν στον παράδεισο επειδή είναι οι (εκλεκτοί). 

Θα αναφέρω ένα άλλο παράδειγμα διάσπασης της Ενότητας που διαπράττεται αναγκαστικά από την επιστήμη της Φυσικής και αναφέρομαι στο μέγεθος Χρόνος.
Δεν υπάρχει μεμονωμένα το μέγεθος χρόνος.
Ο χρόνος ορίζεται σαν σύνολο χωρικών σημείων και ο χώρος αντίστοιχα σαν σύνολο χρονικών σημείων.
Μόνες τους οι δυο έννοιες του Χώρου και του Χρόνου δεν έχουν νόημα.
Εκείνο που πραγματικά έχει νόημα είναι μόνο ο Χωρόχρονος, όπως φαίνεται και από τους ορισμούς του Χώρου και του Χρόνου αντιστοίχως.
Στην Φυσική αναγκάζεται να ξεχωρίσει τον Χρόνο από τον χώρο για την μελέτη της κίνησης, του έργου, της ενέργειας και άλλων απαραιτήτων μεγεθών στα φαινόμενα που μελετάει η Φυσική.
Γίνεται δηλαδή μια φαινομενική διάσπαση της ενότητας,  χάριν  μελέτης της κίνησης.
Μια πιο προσεκτική ματιά όμως μας δείχνει ότι η διάσπαση είναι φαινομενική.
Για παράδειγμα στον ορισμό της ταχύτητας κινητού είναι Ταχύτης =Διάστημα /χρόνος.
Η σχέση είναι μια καθαρά χωρονομική σχέση. 
Η ταχύτητα από αυτή την σκοπιά είναι μια μεταβολή του χωροχρόνου.
Χωρόχρονος στην Φιλοσοφική σκέψη είναι ή ίδια η συνείδηση.
Η ταχύτητα κάτω απ' αυτή την ταυτότητα, είναι η ταχύτητα αντίληψης της πραγματικότητας.  
Αυτά ως προς την δομή της εκδήλωσης της Φύσης σε κόσμο. 
Θεώρησα σκόπιμο δε να αναφερθώ σαν εισαγωγή στο ζήτημα του ρόλου της βαρύτητας, γιατί η παγκόσμια έλξη σχετίζεται άμεσα με την δομή του σύμπαντος κόσμου.

Ας ρίξουμε τώρα μια ματιά στην δομή του σύμπαντος κόσμου.
Παρατηρούμε ολόκληρους Γαλαξίες που αποτελούνται από άστρα με τους αντίστοιχους πλανήτες.
Οι πλανήτες περιφέρονται περί τα άστρα λόγω της έλξης βαρύτητας που ασκείται από τα άστρα, όπως η γη και οι λοιποί πλανήτες περιφέρονται περί το άστρο Ήλιος (πρώτη εικόνα).
Ολόκληροι (γαλαξίες) περιστρέφονται περί ένα κέντρο ενώ ταυτόχρονα εκτελούν μεταφορική κίνηση προς ορισμένο σημείο του σύμπαντος.
Υπάρχουν και οι (μαύρες οπές), κέντρα τρομακτικής βαρυτικής έλξης.
 Η βαρύτητα έχει τέτοιες τιμές, που ακόμα και το φως  λόγω της τεράστιας ελκτικής δύναμης, καμπυλούται και δεν εξέρχεται ποτέ από την περιοχή της μαύρης τρύπας.
Εξ ου και το όνομά της μαύρη τρύπα.
Η παρουσία μιας μαύρης τρύπας  γίνεται ορατή με τα τηλεσκόπια , που επισημαίνουν την ταχύτητα με την οποία έλκονται προς αυτή, τα γειτονικά ουράνια σώματα.

Ένα (άτομο ύλης) παρουσιάζει δομή και ομοιότητα με τα πλανητικά συστήματα, ως αποτελούμενο από ένα κεντρικό πυρήνα και τα ηλεκτρόνια που περιφέρονται γύρω από τον πυρήνα, λόγω της ασκούμενης έλξης από τον πυρήνα.
Η έλξη από τον πυρήνα εδώ είναι ηλεκτρομαγνητικής φύσεως.
Αλλά δεν έχει αποδειχθεί το αντίθετο και για την δύναμη της βαρύτητας.
Απλώς είναι γνωστό ότι το μεν πεδίο βαρύτητας έχει ως πηγή την μάζα, ενώ η ηλεκτρομαγνητική έλξη του πυρήνα των ατόμων, έχει ως πηγή το ηλεκτρικό φορτίο.
Ως  πεδίο βαρύτητας ορίζεται ο χώρος εντός του οποίου όταν τοποθετηθεί μια μάζα ασκείται επί αυτής δύναμη, που είναι το βάρος της συγκεκριμένης μάζας.
Δεν έχει ευρεθεί ακόμα αν η έλξη βαρύτητας  που προκαλεί η μάζα, είναι κι αυτή ηλεκτρομαγνητικής φύσεως. 

Όλο το σύμπαν πλανήτες γαλαξίες μαύρες τρύπες σκοτεινές περιοχές κινούνται προς ένα συγκεκριμένο σημείο του σύμπαντος, που δρα σαν μια ανυπολόγιστης έλξης βαρύτητας, γιγαντιαία μαύρη τρύπα.  

                                     (Το Σύμπαν)
Εγώ θα  βάφτιζα αυτό το σημείο, σημάδι του Είναι ή του Θεού, γιατί όταν φτάσει εκεί όλη αυτή η γιγαντιαία, η άπειρη μάζα μετά από ανυπολόγιστο χρόνο, τι φαντάζεστε ότι θα συμβεί. 
Μια (κοσμική έκρηξη), λόγω και σύντηξης της ύλης του υδρογόνου (Η) με αντίστοιχη έκλυση ανυπολόγιστης ενέργειας, αλλά και τεράστιες ηλιακές θερμοκρασίες λόγω της συμπίεσης των συν ωθούμενων  μαζών στον χώρο ή και άλλες αντιδράσεις πυρηνικής προέλευσης.
Θα επιστρέψει δηλαδή η φύση στην αρχή της Δημιουργίας της, στο μηδέν (ο), που ήταν καθαρή ενέργεια.

                             (Μεγάλη έκρηξη)
Αλλά στον χρόνο μηδέν αρχίζει ξανά η Δημιουργία.
Η ανωτέρω εικόνα της μεγάλης έκρηξης, εμφανίζει μια υποθετική σειρά Δημιουργίας των διαφόρων τμημάτων της ύλης. 
Όλα αυτά εκπροσωπούν θεωρητική προσέγγιση της Δημιουργίας.
Κατά τον Ηράκλειτο τίποτα δεν συνέβη που να φαίνεται σαν αρχή αυτού του κόσμου:
"Ο κόσμος ήταν, είναι και θα είναι πάντα αυτός που φαίνεται, μια φωτιά που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο"
Στην λέξη φωτιά βάλε την λέξη Ενέργεια.
Σε όλες τις συμπαντικές μεταβολές, από ενέργεια σε ύλη και τανάπαλιν,  η συνολική ενέργεια διατηρείται σταθερή. 
Η τελευταία φράση της ρήσης του Ηράκλειτου επιβεβαιώνει, όσα ανεφέρθησαν παραπάνω, σχετικά με την αναδημηουργία του κόσμου.
Η βαρύτητα όθεν που ωθεί την Δημιουργία να επιστρέψει στην πηγή της γέννησής της.
Μοιάζει σαν να υπηρετεί την Ενότητα, αφού επαναφέρει στην αρχή συμπαντικά ολόκληρη την Δημιουργία, που είχε εν τω μεταξύ διασπασθεί.
Και  εκδηλωθεί  σε κόσμο, βάσει συγκεκριμένου σχεδίου.
Αναιρεί δηλαδή την διάσπαση και αποκαθιστά την Ενότητα.
Προσθέτω σ΄ αυτό το σημείο μια άλλη ιδιότητα- ικανότητα  της ζώσης ύλης, να ανασυνθέτει την τάξη από την αταξία  από την οποία προέρχεται.
Έτσι τα φυτά και τα ζώα συνθέτουν τα σώματά τους από υλικά διασκορπισμένα στο περιβάλλον βάσει σχεδίου που επιβάλλεται από το DNA τους, δημιουργώντας ούτω πως τάξη.
Αυτή η ιδιότητα ονομάζεται στην Φυσική Αρνητική Εντροπία και δημιουργεί τάξη από 
την αταξία.
Η δε αντίθετή της φυσική διαδικασία ονομάζεται στην Φυσική, Θετική Εντροπία που σημαίνει διάλυση, ότι οτιδήποτε ζωντανό συνετέθη και θάνατο.
Ο οποίος θάνατος είναι απόδοση των υλικών ξανά στο περιβάλλον και στην αταξία.
Οι δύο διαδικασίες υπακούν και εδώ στον νόμο της ομοιότητας των γεγονότων, με αντίστοιχο μέγιστο  γεγονός την καταστροφή και αναδημιουργία του σύμπαντος κόσμου.  

Θυμίζω εδώ τον μηχανισμό που  έγινε η αρχική διάσπαση, του ΕΙΝΑΙ, σύμφωνα με την επιστήμη της Οντολογίας.
Αρχικά το ΕΙΝΑΙ ήταν ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο. 
Όταν ήρθε το πλήρωμα του κοσμικού  χρόνου αποφάσισε να εκδηλωθεί με ορισμένο σχέδιο , γιατί αυτή ήταν η φύση του, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
Έτσι διασπάσθηκε αρχικά σε δυο ίσα ήμισυ.
Μόλις όμως  συνέβη αυτό ταυτόχρονα εμφανίσθηκε και η ανάγκη της επανένωσης, που στη συνέχεια πήρε την μορφή  της παγκόσμιας έλξης.
Η σειρά αυτή διατηρείται και στην βιολογία, βάσει του νόμου της ομοιότητας. 
Το αρχικό κύτταρο διαχωρίζεται αρχικά σε δυο στη συνέχεια σε τέσσερα και συνεχίζεται η δημιουργία βάσει του ισχύοντος DNA προς σχηματισμό των διαφόρων οργάνων του  σώματος των έμβιων όντων και φυσικά του  ανθρώπου.

Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα η βαρύτητα υπηρετεί την Ενότητα με το να  αποκαθιστά την Ενότητα, αναιρώντας την αρχική διάσπαση και οδηγώντας τα διασκορπισμένα μέλη ξανά σε ενιαίο και ομοιόμορφο σύνολο, υπό μορφήν απλής ενέργειας. 
Σε αυτή την φάση μπαίνει σε εφαρμογή ένα νέο σχέδιο ανά Δημιουργίας.
Ο κύκλος επαναλαμβάνεται ας αεί.
Στην έμβια ύλη η έλξη της βαρύτητας εκδηλώνεται σαν (σεξουαλικότητα) και ιδιαίτερα στον άνθρωπο εμφανίζεται με την μορφή του έρωτα, που τέλος εξελίσσεται σε Κοσμική Αγάπη.

Κάποιοι άνθρωποι ακτινοβολούν ένα ιδιαίτερο φως πνευματικότητας, αυτοί έχουν το χάρισμα του(Διδασκάλου).
Αυτές οι μορφές δημιουργούν γύρω τους ένα  πεδίο έλξης, ανάλογο με το πεδίο βαρύτητας.
Η εμβέλεια αυτού του πεδίου είναι ανάλογη με το φορτίο και την κλίμακα  πνευματικότητας και φυσικά την συνειδητότητα του ανθρώπου, που φέρει αυτήν την ιδιότητα.
Μέσα σ'αυτό το πεδίο οι άνθρωποι που έχουν την σχετική ευαισθησία στα πνευματικά ζητήματα, αυτοί που έχουν δεχθεί τον
 "αγαθό παλμό", όπως λέγεται σε μια σχολή  εσωτερικής διδασκαλίας, έλκονται και απορροφούν τον λόγο του Διδασκάλου βρίσκοντας τον δρόμο τους μέσα στα πολυδαίδαλα μονοπάτια της ζωής. 

ΟΙ δύο δρόμοι της ψυχής.

Η ζωή εδώ τελειώνει σβήνει το καντήλι μου κι η ψυχή σαν χελιδόνι φεύγει από τα χείλη μου.
Ο λαϊκός τροβαδούρος σ' αυτό το άσμα, παρομοιάζει την ψυχή με χελιδόνι, δίνοντας έτσι μια γεύση για την λεπτή υφή της ψυχής. 
Η πεταλούδα είναι σύμβολο ψυχής από αρχαιοτάτων χρόνων.  
Η λέξη ψυχή προέρχεται από το ρήμα "ψύχω" που σημαίνει "πνέω".
Ως πνοή λοιπόν χαρακτηρίζεται η ψυχή και είναι όντως η ύστατη ένδειξη ζωής. 
Άφησε την τελευταία του πνοή, λέγεται χαρακτηριστικά στην περίπτωση του Θανάτου. 
Ο Ηράκλειτος έχει ορίσει τις δυο κατευθύνσεις που τείνει να κινηθεί η ψυχή, εν όσο βρίσκεται ενσαρκωμένη σε ένα σώμα.
Η (ψυχή) τείνει να κινηθεί προς δυο αντίθετες κατευθύνσεις κατά την διάρκεια του βίου της στην γη.
Άλλοτε κινείται  προς τα κάτω σαν να ακολουθεί τον νόμο της βαρύτητας και άλλοτε πάλι κινείται προς τον ουρανό, σαν ένα αερόστατο ελεύθερο από  τα σκοινιά που το κρατούσαν δεμένο στο έδαφος. 
Όπως κινούνται οι φυσαλίδες αέρος εντός του ύδατος, ενός πυκνότερου μέσου σε σύγκριση με την πυκνότητα αέρος, που είναι το περιεχόμενο της  φυσαλίδας. 

Ο Ηράκλειτος γράφει σε σχέση με το υπ' όψιν θέμα:
Ανήρ οκόταν μεθυσθεί άγεται υπό παιδός νήβου
ουκ επαίων οκη βαίνει , υγρήν την ψυχήν έχων.
Μετάφραση:
Ένας άντρας όταν μεθύσει αφήνεται να τον οδηγεί ένα ανήλικο παιδί, παραπατάει χωρίς να ξέρει που πηγαίνει.
Και συνεχίζει.
Αι ψυχαί όσμονται καθ' Άδην. 
αύη ψυχή σοφώτατη και αρίστη.
Οι ψυχές ρέπουν προς το υγρό στοιχείο. 
Η στεγνή ψυχή είναι η πιο σοφή και άριστη.
Παρένθεση  
Απαραίτητη για την πληρέστερη κατανόηση της κεντρικής ιδέας της ανάρτησης. 
Σ' αυτό το σημείο κρίνεται σκόπιμο να προστεθεί μια αντιστοιχία, που είχα κάνει παλιότερα σχετική με την ομοιότητα του ανθρώπου με αναμμένο κερί.
Ο άνθρωπος έχει καθιερώσει εν μέρει ασυνείδητα το κερί  στις λατρευτικές του  εκδηλώσεις, σε όλες σχεδόν τις θρησκείες του κόσμου. 
Ας αναλογιστούμε τις υπηρεσίες που έχει προσφέρει το κερί στην κοινωνία των ανθρώπων πριν την εφεύρεση του ηλεκτρισμού και εξακολουθεί να προσφέρει μέχρι σήμερα.
Εδώ όμως θα τονισθεί η σημασία του σαν σύμβολο θρησκευτικό.
Σαν τέτοιο δεν  είναι τυχαίο και η σημασία του είναι ουσιαστική. 
Το κερί συμβολίζει  στον κοσμικό νόμο της ομοιότητας, γιατί παρουσιάζει τις παρακάτω ομοιότητες με τον άνθρωπο.
Συμβολίζει τον όρθιο άνθρωπο σε σχέση με τα υπόλοιπα όντα του ζωικού βασιλείου, όταν το κερί στέκεται αναμμένο στο μανουάλι της εκκλησίας ή στο προσκυνητάρι του μακρινού νησιού.
Το κεφάλι του αντιστοιχεί στην φλόγα. 
Η φλόγα κατακαίει το σώμα του κεριού και το μετατρέπει σε διάπυρα προϊόντα καύσεως.
Αυτά τα προϊόντα λόγω της πυκνότητας τους σε σχέση με την πυκνότητα της ατμόσφαιρας αποκτούν  ανοδική πορεία. 
Στον άνθρωπο ο περιορισμένος χρόνος που διαρκεί ο ρόλος του επάνω στην γη κάποτε τελειώνει, σβήνει τότε το Φως του εγκεφάλου του και η ψυχή επιστρέφει στην πηγή της ύπαρξής της.  
Για τον  άνθρωπο όλη η ουσία είναι ο εγκέφαλός του, εκεί εδράζεται η σκέψη, η κρίση και η φαντασία.
Ο εγκέφαλός του, αντίστοιχος της φλόγας του κεριού, έχει τις μεγαλύτερες ανάγκες θερμίδων  όταν λειτουργεί και φωτίζει με τον ζωντανό λόγο τα όντα που τον περιβάλουν.  
Ο μηχανισμός του σώματος
που σκοπός του είναι, να εξυπηρετεί τον εγκέφαλο, παρέχοντάς του τροφή και μεταφορά. 
Προϊόντος του χρόνου αυτό το σώμα φθείρεται, εξαντλείται  και μετατρέπεται σε απλά οργανικά υλικά, όπως εξαντλείται το σώμα του κεριού κατά την καύση.
Τα υλικά  αυτά επιστρέφουν στην γη από όπου προήλθαν.
Για τον εγκέφαλό του ζει ο άνθρωπος,  γι' αυτόν υποφέρει προσπαθώντας, να αναπτύξει την συνειδητότητα, που του επιβάλλεται εσωτερικά και έμφυτα, χωρίς να το αντιλαμβάνεται. 
Όλη η πορεία του στην  ζωή εξαρτάται απ' αυτό το μέρος του σώματος.
Όταν ο εγκέφαλος σταματήσει να λειτουργεί, ο άνθρωπος και το κάθε γήινο ΟΝ  θεωρείται κλινικά νεκρό. 
Αφού ο εγκέφαλος ήταν η αιτία της ύπαρξής του.

Η κατοικία της ψυχής είναι ο εγκέφαλος των όντων.

Το κερί σβήνει, παύει να φωτίζει τον περιβάλλοντα χώρο.
Όταν ο εγκέφαλος σταματήσει την λειτουργία του και η ζωή του όντος εξαφανίζεται.
Συνεπώς η ψυχή καθορίζει την πορεία του ανθρώπου στην γήινη ζωή του.
Επομένως η συμπεριφορά και η μορφή των σχέσεών του με τους άλλους και τον κόσμο γενικότερα, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ποιότητα και την προϊστορία της ψυχής του. 
Ανεδείχθη λοιπόν η σημασία του κεριού σαν σύμβολο και αιτιολογείται έτσι η σχέση του με την θρησκεία και ο ρόλος του στις λατρευτικές εκδηλώσεις των ανθρώπων. 

Η θρησκεία είναι η σχέση του ανθρώπου με την Δημιουργία και  φανερώνει την έμφυτη τάση του για επιστροφή στην Δημιουργική Αρχή.

Πολλά λαϊκά τραγούδια περιλαμβάνουν μέσα στις φράσεις τους την έννοια της φλόγας του κεριού,
όταν αναφέρονται στον φλογερό έρωτα που κατακαίει στις καρδιές των ερωτευμένων.
Η φράση  η ζωή εδώ τελειώνει σβήνει το καντήλι μου, είναι δηλωτική της σχέσης της ζωής με την φλόγα του κεριού. 
Το κερί είναι ένα απλό υλικό αντικείμενο, μόνο όταν ανάβει, τότε και μόνο τότε,  θεωρείται ζωντανό και δραστήριο.
Αυτό που δίνει νόημα στο κερί είναι η φλόγα του όταν ανάβει.
Παρομοίως η ψυχή είναι εκείνο το στοιχείο που ορίζει τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος άθελά του πρώτο - κατασκεύασε το κερί, οδηγούμενος ασυνείδητα εν πολλοίς  από την ίδια την Φύση.

Στο βιβλίο ("Κριμένη  Αρμονία") του ( Όσσο), που ασχολείται αποκλειστικά με την ανάλυση ρητών του μεγάλου Ηράκλειτου. Στο τμήμα του βιβλίου που αναλύει το υπ' όψιν ρητό, το σχετικό με την υγρή και στεγνή ψυχή, αρχίζει έτσι:
Όπως έλεγα και εχθές η ανθρώπινη συνείδηση δυο δρόμους έχει να ακολουθήσει:
Ο ένας είναι αυτός του νερού που κυλά προς τα κάτω.
Ο άλλος είναι ο δρόμος της φωτιάς που κινείται προς τα πάνω.
Νερό και φωτιά είναι σύμβολα βαθιάς σημασίας για την ζωή. 
Η παρομοίωση του με το νερό εξηγείται, με το γεγονός ότι ο άνθρωπος όταν αφεθεί ελεύθερος από υλοποίηση ιδεών και προσπάθεια ανάπτυξης συνειδητότητας,  ρέπει προς τα κατώτερα πάθη.
Αυτό επιτάσσει ο φυσικός νόμος υποβάθμισης της ενέργειας ενός φυσικού σώματος ή συστήματος σωμάτων.
Ο οποίος αναφέρει τα ακόλουθα: 
Όταν ένα σώμα ή σύστημα σωμάτων μπορεί να καταλάβει θέσεις με διάφορες τιμές δυναμικής ενέργειας, αν αφεθεί ελεύθερο θα πάει καταλάβει την θέση εκείνη με την μικρότερη δυναμική ενέργεια.
Το εκκρεμές όταν δεν έχει διέγερση, καταλαμβάνει την θέση ελάχιστης δυναμικής ενάργειας που είναι η θέση ισορροπίας, ακινησίας και παθητικότητας. 
Το νερό των ποταμών υπό την επίδραση της βαρύτητας τείνει, να καταλάβει την θέση ελάχιστης δυναμικής ενέργειας, κινούμενο προς τα χαμηλότερα σημεία του εδάφους μέχρι την επιφάνεια της θάλασσας, 
όπου ισορροπεί τελικά μη έχοντας άλλες θέσεις μικρότερης δυναμικής ενέργειας. 

Η φωτιά τώρα λόγω της υψηλής θερμοκρασίας στον χώρο της καύσεως, ο περιβάλλων την φλόγα αέρας,  γίνεται αραιότερος και ανεβαίνει, ως ελαφρότερος μέσα στην υπόλοιπη μάζα αέρος σταθερής πυκνότητας. 
Η δε φλόγα καθεαυτή αποτελείται από διάπυρα ιονισμένα σωματίδια αέρος λόγω της υψηλής θερμοκρασίας καύσης.
Αυτός είναι ο λόγος που εμφανίζεται σαν  παιχνίδι μέσα στον χώρο και η ανοδική μορφή της. 
Χαρακτηριστική είναι  η απαράμιλλη χάρη και γοητεία, κατά την χορευτική κίνηση στην οποία επιδίδονται οι φλόγες, εκφράζοντας την έννοια της απόλυτης ελευθερίας που τις διακατέχει.
Πολλές φορές κατά την διάρκεια του χειμώνα, μου αρέσει να κάθομαι απέναντι στην φωτιά που καίει στο τζάκι και να αφήνομαι στην αγνή χαρά που προκύπτει όταν γίνεσαι ένα με τις φλόγες. 
Είναι ο καλύτερος διαλογισμός.
Η παρομοίωση της ψυχής με την μία ή την άλλη κατάσταση δικαιολογείται πλήρως  προσαρμοσμένη πολύ έντεχνα στην φυσική πραγματικότητα, ως εξής:
Όταν ο Ηράκλειτος λέει ότι η υγρή ψυχή διακατέχεται από μέθη, ότι  δηλαδή έχει απολέσει εν μέρει την συνείδηση.
Έχει απόλυτο δίκιο να την παρομοιάζει με το νερό που ακολουθεί  τον νόμο της βαρύτητας κατρακυλώντας παθητικά όλο και σε χαμηλότερα σημεία.
Ο απλός λαός λέει ότι αυτός ο άνθρωπος έχει πέσει πολύ χαμηλά  στα μάτια του κόσμου.
Δηλαδή πράττει ότι του επιβάλει η δύναμη της βαρύτητας, αγνοώντας την όποια αδύναμη εσωτερική διέγερση, ακολουθεί τις όχθες του ποταμού, που το ίδιο έχει χαράξει κατά την κάθοδό του προς την θάλασσα. 
Εξ άλλου είναι νόμος της Φύσης κάθε κίνηση να έχει ως αίτιο μια δύναμη.

Υπάρχουν πολλά πάθη που οδηγούν τον άνθρωπο στην σκλαβιά και την ερήμωση αφαιρώντας του κάθε ίχνος υγιούς σκέψης και συμπεριφοράς. 
Το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, το σεξ,  η εξουσία, η χαρτοπαιξία, η πλεονεξία είναι  μερικά από τα πάθη στα οποία μπορεί να υποπέσει η ψυχή του ανθρώπου. 
Ο άνθρωπος υπό την επήρεια του πάθους του, όποιο και να είναι αυτό, μοιάζει σαν το άλογο που του έβαλαν παρωπίδες, για να βαδίζει πάντοτε άβουλα σύμφωνα με τις επιταγές του αμαξά.
Δυνατότητα να μπορεί να διακρίνει εναλλακτικές λύσεις πορείας δεν του επιτρέπεται, όπως δεν του επιτρέπεται επίσης να έχει καμιά πρωτοβουλία.  
Εκτός αν αφηνιάζει από την πολύωρη ταλαιπωρία  και βασανισμό από τον οδηγό του.
Τότε η ψυχή σε στιγμές συνειδησιακής αναλαμπής ή και έξωθεν βοήθειας αφυπνίζεται και γλυτώνει από τα δεσμά του πάθους.
Η μακαριότητα βρίσκεται στην ανοδική κίνηση, αντίθετα με την ηδονή που ακολουθεί τον αντίθετο δρόμο της καθόδου.
Ο δρόμος της καθόδου λέγεται και οδός της ήσσονος προσπάθειας ή της απώλειας.
Πράγματι δεν χρειάζεται, να κάνεις τίποτα, αρκεί να αφεθεί στην επίδραση του πάθους που ενέχει μέσα του την ηδονή, την απόλαυση την πλήρη εγκατάλειψη κάθε ηθικής αρχής, κάτω από το καθεστώς του πάθους.
Υπάρχει μια μοναδική κατάσταση υπέρβασης κάθε έννοιας γήινου χαρακτηρισμού.
Είναι αυτό υπερβαίνει και την απλή φλόγα που κατακαίει αφανίζει κάθε εγώ, υπερβαίνει κάθε υλική επιθυμία, είναι τα πάντα, είναι η απόλυτη πληρότητα, είναι το τέλος κάθε προσπάθειας για το ξεπέρασμα του Γολγοθά των όντων, κάτι που δεν περιγράφεται ούτε φυλακίζεται μέσα στα λόγια.
Είναι αυτό που έχει διαποτίσει και το τελευταίο μόριο της ύπαρξής σου.
Κι αυτό λέγεται Αγάπη. 
Η αληθινή (Αγάπη) είναι δύναμη  ζωντάνιας, το πιο τέλειο παράδειγμα πνευματικής ανόδου.
Η αληθινή Αγάπη μπορεί να είναι αιώνια, χωρίς αυτή τα πάντα γίνονται εφήμερα.   
Η αληθινή Αγάπη είναι σκέτη κάθαρση, μια απόλυτα συνειδητή κατάσταση.
Είναι ολοκληρωτικά διαφορετική και σπάνια. 
Όταν όμως συμβεί είναι το ομορφότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί σε ολόκληρο τον κόσμο.
Είναι κάτι που αληθινά σε απογειώνει.
Ένα τραγούδι που λέγαμε στα νιάτα μας, υμνεί την Αγάπη με τον καλύτερο τρόπο.
Αυτό είναι το τραγούδι με τον τίτλο: ( Love is amany splendored thnk.) 

Στο βιβλίο Κριμένη Αρμονία¨" ο Όσσο αναλύει τις κυριότερες ρήσεις του Ηράκλειτου. 
Είναι δε ότι πιο πλούσιο σε ιδέες, έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, όχι μόνο λόγω της σοφίας της πηγής προέλευσης, αλλά και λόγω της πλούσιας επέκτασης και επεξηγήσεων με τις οποίες έντεχνα εμπλουτίζει το κείμενο  ο συγγραφέας. 
Ο πλούτος και η πυκνότητα των ιδεών είναι εξ άλλου το χαρακτηριστικό γνώρισμα των διδασκάλων του κόσμου.
Για μένα  είναι ένα σωστό ευαγγέλιο, το συνιστώ ανεπιφύλακτα αυτό, ως επίσης και όλη την σειρά βιβλίων με συγγραφέα τον διδάσκαλο Όσσο.

Λύση για την έξοδο από την κρίση που μαστίζει την χώρα.

Υπάρχει (λύση εξόδου) από την κρίση και είναι τόσο απλή, που δεν καταλαβαίνω, γιατί δεν σκέφτηκε να την την θέσει σε εφαρμογή ή να ερευνήσει την δυνατότητα εφαρμογής της, μέχρι σήμερα  η κυβέρνηση της Ελλάδος.
Το διαδίκτυο βρίθει από δημοσιεύματα με κεντρική ιδέα το πείραμα  του Βεργκλ και την χρήση ενός τοπικού νομίσματος σε περιορισμένη έκταση και χρήση.
Τουλάχιστον να την μελετήσει και να ερευνήσει η Ελληνική κυβέρνηση την δυνατότητα εφαρμογής της σαν ιδέα.
Η λύση έχει ήδη εφαρμοσθεί στην μικρή πόλη Βεργκλ της Αυστρίας με απόλυτη επιτυχία.

Το χρήμα της Woergl

                                     
(Λεπτομέρειες του πειράματος εδώ). 
Η διαφορά έγκειται στο αν είναι δυνατόν να έχει εφαρμογή σε ένα ολόκληρο κράτος και όχι σε μια μεμονωμένη πόλη.
Υπό την έννοια να έχουμε ένα τοπικό νόμισμα μόνο για χρήση εντός της χώρας, χωρίς να φύγουμε από την  Ευρώ ζώνη.
Το ερώτημα αυτό μπορεί να απαντηθεί μόνον αν γίνει επίσημη θέση από την κυβέρνηση της Ελλάδος.
Αν με άλλα λόγια μπει στο μυαλό των εγκεφάλων της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου η ιδέα, ή μιας μελλοντικής κυβέρνησης ενδεχομένως. 
Η οποία θα αναθέσει σε αρμόδιους οικονομικούς παράγοντες να  ερευνήσουν αυτή την δυνατότητα, κάνοντας σχετικές ενέργειες προς την ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). 
Προϋπόθεση εφαρμογής της λύσης Βεργκλ θα είναι ότι το νόμισμα που θα κόψει  το Κρατικό Νομισματοκοποίο  ( με το όνομα π.χ Ευρώ Ελλάδος) θα δαπανάται μόνο για εκτέλεση εργασιών εντός Ελλάδος.
Θα επανέλθουμε κατά κάποιο τρόπο σε ένα είδος δραχμής.
Η ονομασία δεν έχει σημασία αλλά η χρήση του νέου νομίσματος.
Κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτό που εφήρμοσε ο Δήμαρχος της Βεργκλ, με την διαφορά ότι  στην προκειμένη περίπτωση το νόμισμα θα χρησιμοποιείται σε ολόκληρη την χώρα. 
Το δε επίσημο ευρωπαϊκό νόμισμα,  διατηρείται και θα χρησιμοποιείται για κάλυψη των  υποχρεώσεων της Χώρας προς τους δανειστές και την διεξαγωγή εμπορικών συναλλαγών με άλλες χώρες του εξωτερικού.   

Η εφαρμογή της ιδέας από τον Δήμαρχο της  Αυστριακής πόλης Βεργκλ, στηρίχτηκε στις ιδέες του βιβλίου του οικονομολόγου Σίλβιο Γκέσελ " Η φυσική τάξη".

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου ήταν η αποτροπή συγκέντρωσης του χρήματος από μερικούς πλούσιους, με σκοπό τον δανεισμό με υψηλά επιτόκια.
Κάτι σαν τις (αγορές) που τοκίζουν σήμερα χρήματα με επιτόκια κυμαινόμενα και απόλυτα ελεγχόμενα από λίγους επώνυμους, γνωστούς στους παγκόσμιους οικονομικούς  κύκλους.
Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ενέργειας είναι η έλλειψη ρευστού στην αγορά της χώρας  και  μαρασμός της οικονομίας των χωρών αυτών κατ' ακολουθίαν.  
Αποτέλεσμα οι χώρες δεσμεύονται  και εκπίπτουν, έτσι ώστε να είναι διαρκώς εξαρτημένες από τους δανειστές, χωρίς οικονομική και γενικότερα δημοσιονομική αυτοτέλεια.
Με άλλα λόγια μεταβάλλονται  σκέτα προτεκτοράτα των οικονομικά ισχυρών  χωρών.  

Η εφαρμογή του σχεδίου είχε καταπληκτικά αποτελέσματα στην πόλη Woergl.
1)Μηδενισμό της (ανεργίας) που είχε φτάσει το 30%.
2)Υλοποίηση όλων των δημόσιων έργων  που εκκρεμούσαν μέχρι την εφαρμογή της ιδέας.
3)Οι πολίτες περνούσαν καλύτερα, μακράν της οικονομικής ασφυξίας που τους οδηγούσε το κεντρικό νόμισμα.
Είναι αρχή της ψυχολογίας ότι η ήρεμη οικονομική κατάσταση των ανθρώπων συντελεί την καλή σωματική τους υγεία και οικογενειακή ευτυχία.
Όταν δε η οικογένεια, που είναι το στοιχειώδες συστατικό της κοινωνίας, είναι υγιής και το έθνος ολόκληρο χαίρει άκρας υγείας.  

Αναρωτιέμαι τώρα, πως είναι δυνατόν να μην το έχουν σκεφτεί και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες?
Και όμως τρεις Ευρωπαϊκές χώρες  σκέφτηκαν εγκαίρως τα μειονεκτήματα του κοινού νομίσματος  και  διατήρησαν το εθνικό τους νόμισμα. 
Δηλαδή   εφαρμόζουν ήδη μια παραλλαγή της ιδέας.
Δεν είναι  ακριβώς ατόφια εφαρμογή της  ιδέας,  σύμφωνα με την παραπάνω πρόταση, αλλά παραλλαγή αυτής, καθ' όσον  διατήρησαν μεν  το υπάρχον εθνικό νόμισμα, αλλά  οι εμπορικές συναλλαγές και η διακίνηση ανθρώπων μεταξύ των κρατών  της ΕΟΚ, διεξάγεται με βάση το Ευρώ. 
Οικονομολόγος δεν είμαι και δεν γνωρίζω κατά πόσον αυτό είναι εφικτό,  να εφαρμοσθεί σε κρατική κλίμακα.
Αν δηλαδή εφαρμοσθεί  η ιδέα με τις σχετικές προϋποθέσεις πάντα,  πόσο αυτό θα επηρεάσει το χρηματοπιστοτικό σύστημα της Ευρώπης γενικότερα.
Αλλά με συγκινεί σαν ιδέα, γιατί κτυπάει κατ' ευθείαν στην καρδιά τον καπιταλισμό και απελευθερώνει τις δυνάμεις εργασίας, που παράγουν ουσιαστικά τον πλούτο.

Εξ όσων γνωρίζουν οι περισσότεροι  Έλληνες, οι άνθρωποι  που βρίσκονται στο τιμόνι της εξουσίας τώρα, αλλά και στο παρελθόν, είναι άνθρωποι που έχουν σπουδάσει οικονομικά σε διακεκριμένα Πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Εκεί λοιπόν  τους δίδαξαν την απλή αρχή της οικονομίας που λέει: 
Ότι το χρήμα στην ουσία είναι σκέτο χαρτί,  αν δεν αντιπροσωπεύει εργασία.
Διότι η εργασία είναι η μόνη κατ' ουσίαν, που παράγει  τον πλούτο.
Τι μεγαλύτερη επιβεβαίωση χρειάζεται αυτή η αρχή, από αυτό που έκανε ο άνθρωπος, που τόλμησε να εφαρμόσει πρώτος παγκοσμίως την ιδέα της ουσιαστικής σημασίας του χρήματος.
Ο Δήμαρχος της Woergl σαν πρώτη κίνηση τύπωσε 32000 σελήνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας".   
Είναι σίγουρο όμως, ότι αυτό το διδάχτηκαν και το γνωρίζουν καλά οι κυβερνώντες. 
Κατά συνέπεια για να μην το εφαρμόζουν πάσι θυσία για το συμφέρον της χώρας τους, είναι πολύ πιθανόν να εξυπηρετούν, ως φαίνεται εμμέσως συμφέροντα των "ανώνυμων" αγορών.

Η Ελλάδα οδηγήθηκε με σατανικό τρόπο, ως πρόβατο επί σφαγήν, για ένταξη στην ζώνη του ευρώ.
Η μεθόδευση έγινε επί κυβερνήσεως Σιμίτη, από ειδικούς της τράπεζας (Goldman Sachs).
Οι οποίοι αλλοίωσαν με ψεύτικα στοιχεία τα οικονομικά δεδομένα της Ελλάδας, με σκοπό την αποδοχή της χώρας σαν μέλος της ζώνης του Ευρώ. 
Η Goldman Sachs γνωστή ως η τράπεζα της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης, είναι αυτή που έχει απίστευτη δίψα για παγκόσμια εξουσία. 

Επεκτείνοντας τον συλλογισμό, θα μπορούσαν όλοι οι λαοί της Ευρώπης να διατηρήσουν το εθνικό τους νόμισμα και να υπάρχει το Ευρώ μόνο για τις συναλλαγές μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών.
Να αντιστοιχηθεί δηλαδή  κάθε ευρωπαϊκό κράτος με μια υποθετική πόλη Βεργκλ της Αυστρίας, με κεντρικό έλεγχο και  επιτήρηση την διοίκηση της Ε.Κ.Τ.
Θα υπήρχε κάποια δυσκολία στην μετατροπή των τοπικών νομισμάτων στα σύνορα των χωρών, κατά την διακίνηση πολιτών και εμπορευμάτων , αλλά η οικονομική ανεξαρτησία των χωρών θα ήταν δεδομένη και μάλλον υπερέχει αυτών των μειονεκτημάτων. 
Ένα άλλο πρόβλημα που θα εμφανισθεί μετά την καθιέρωση τοπικού νομίσματος, είναι η σχέση του με το Ευρώ, η μετατροπή δηλαδή της  αξίας του σε Ευρώ. 
Η αποπληρωμή των χρεών των Ευρωπαϊκών χωρών και οι διακρατικές συμφωνίες υποτίθεται, ότι θα γίνονται σε Ευρώ.
Αυτά όμως  είναι προβλήματα για επίλυση από το οικονομικό επιτελείο της εκάστοτε κυβέρνησης.  
Έτσι θα είχαμε μια Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνών με αλληλεγγύη μεταξύ τους και όχι μια Γερμανική Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση.
Ίσως να είναι λίγο ρομαντικό και ανέφικτο στην πράξη αυτό σαν πρόταση, αλλά νομίζω ότι πρέπει να εξετασθεί η εφαρμογή του τουλάχιστον στην Ελλάδα, που
αντιμετωπίζει άμεσα οικονομικά προβλήματα με κίνδυνο χρεωκοπίας, αν δεν έχει ήδη χρεοκοπήσει.   

Οι χώρες που έξυπνα ξέφυγαν από τον βρόχο του κοινού νομίσματος είναι η Αγγλία, Δανία και Σουηδία.  
Αυτό θα ήταν μια ακόμη εφαρμογή του κοσμικού νόμου της ομοιότητας,  διότι αφού μπορεί να ισχύσει για μια ή περισσότερες πόλεις του ίδιου κράτους, άρα θα έχει ισχύ και για συνασπισμό κρατών, όπως είναι η Ευρωπαϊκή ένωση. 

Στην περίπτωση της ΕΟΚ μπαίνει στη μέση η εκμετάλλευση των αδύναμων κρατών από τον  ισχυρό ή τους ισχυρότερους, με ποικίλους τρόπους.
Για παράδειγμα κατασκευάζουν μια γενική κεντρική τράπεζα, εν προκειμένω λέγεται (Ε.Κ.Τ) η οποία ελέγχει τα πάντα, σε ότι αφορά το κοινό νόμισμα. 
Το αποτέλεσμα είναι, ότι κερδίζουν οι τράπεζες, αυτά που χάνει ο απλός λαός.
Αλλά χωρίς τον λαό δεν χρειάζονται και οι τράπεζες, αίρεται με άλλα λόγια αυτομάτως η ανάγκη ύπαρξης των. 
Κάτι μου λέει όμως μέσα μου, ότι αξίζει τον κόπο να διερευνηθεί η δυνατότητα εφαρμογής της ιδέας από ένα ή περισσότερα  κράτη του Ευρωπαϊκού νότου, μετά από  κάποια συνεννόηση μεταξύ τους.
Αν δεν ερευνηθεί η δυνατότητα εφαρμογής της ιδέας από την υπάρχουσα κυβέρνηση, δεν γνωρίζω για ποιους λόγους, πιστεύω και ελπίζω ότι θα το πράξει η επόμενη   Εθνικής Σωτηρίας. 
Η εφαρμογή της ιδέας δεν αναιρεί  την πολιτική γραμμή της επόμενης κυβέρνησης να εφαρμόσει το εξαγγελθησόμενο πρόγραμμα της.
Είδομεν!

Ερωτική επιθυμία και ο Φόβος για τον μοιραίο Θάνατο.

Ο (Έρωτας) και ο (Φόβος)  είναι δυο έννοιες που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ζωή του ανθρώπου.
Είναι δυο έννοιες κίνητρα του ανθρώπου σε όλες του τις δράσεις.
Ότι κι αν κάνει, το κίνητρό του θα είναι μια από τις δυο έννοιες ή άλλοτε   και οι δυο σε συνδυασμό.

Δηλαδή όλες οι επιθυμίες έχουν σαν θεμέλιο την ερωτική επιθυμία.
Όλοι οι φόβοι εξ άλλου ανάγονται,  στον φόβο του θανάτου. 

Η έννοια του Έρωτα είναι κοσμικής σημασίας.
Η έννοια του φόβου πηγάζει, όπως θα δούμε παρακάτω, από μια μη πραγματική οντότητα που λέγεται "εγώ".  

Ένας φίλος στοχαστής με πηγαίο χιούμορ έκανε τον παρακάτω παραλληλισμό. 
Ο άνθρωπος έλεγε μοιάζει με σκύλο, που έχει μπροστά του ένα λουκάνικο, που το κυνηγάει μετά μανίας.
Αυτό αντιπροσωπεύει την ερωτική επιθυμία. 
Πίσω του όμως υπάρχει ένα απειλητικό μαστίγιο και είναι ο φόβος του Θανάτου. 

Πράγματι ενσυνείδητη κινητήρια δύναμη για τον άνθρωπο είναι η ερωτική επιθυμία. 
Ο φόβος του Θανάτου είναι μάλλον μια ασυνείδητη αιτία.

Η μεν ερωτική επιθυμία είναι η έλξη, που τραβά τον άνθρωπο προς το άλλο φύλλο. 
Για ικανοποίηση της σεξουαλικής επιθυμίας αρχικά.
Με τον χρόνο όμως ενίοτε παίρνει αισθηματική ποιότητα και τέλος πνευματική. 

Η επιθυμία μπορεί να είναι καθαρά ερωτική, αλλά και δημιουργίας γενικότερα.
Οι καλλιτέχνες και οι επιστήμονες ερευνητές είναι ερωτευμένοι με το αντικείμενο της εργασίας τους.
Αισθάνονται έντονη την ανάγκη να καταπιαστούν μ' αυτό το αντικείμενο για να απελευθερωθούν. 
Όπως η έγκυος γυναίκα για να γεννήσει.

Ο δε φόβος του θανάτου ωθεί αιωνίως τον άνθρωπο να  αποφύγει το δυσάρεστο γεγονός.
Στα ζώα εκδηλώνεται με την μορφή του ένστικτου της αυτοσυντήρησης  

Ο (Πλάτωνας) στο συμπόσιο, μιλούσε για τον Θείο Έρωτα.
Την αποκλειστικά πνευματική φύση του Έρωτα.  
Στον χώρο των ιδεών έρως σημαίνει έλξη των αντιθέτων προς ολοκλήρωση του όντος.
Η οντολογική ερμηνεία της φύσης του Έρωτα είναι: 
Ολοκλήρωση του αρχικά διασπασθέντος όντος προκειμένου να εκδηλωθεί  και αποκατάσταση της διασπασμένης Ενότητος. 

Η έκφραση Πλατωνικός έρως υπονοεί την ισχυρότατη επιθυμία, για επανένωση των δυο ημίσεων, του διαχωρισμένου από τους θεούς ανθρώπου.

Στην αρχαία Ελληνική γραμματεία βρίσκονται πολλές αναφορές για την πνευματική φύση του Έρωτα.
Μια έκφραση αυτής της θεμελιώδους δυνάμεως στην ζωή των έμβιων όντων είναι η σεξουαλική επιθυμία.
Αυτή συντελεί στον πολλαπλασιασμό όλων των έμβιων όντων, φυσικά και  του ανθρώπου. 
Η σεξουαλική επιθυμία στην φυσική της μορφή συνοδεύεται από αγάπη.

Σκέτη σεξουαλική επιθυμία οδηγεί αργά ή γρήγορα στο πάθος. 
Το πάθος είναι ασθένεια.
Προκύπτει από το ρήμα πάσχω, δηλαδή είμαι ασθενής.  

Η δύναμη του Έρωτα έχει εν γένει κοσμικό χαρακτήρα, όπως ειπώθηκε  στην αρχή. 
Μέσα στο σύμπαν εκδηλώνεται υπό την μορφήν της παγκόσμιας έλξης.
Είναι εκείνη η δύναμη που συγκρατεί  τους πλανήτες και τους καλεί  να κινούνται γύρω από τους Ήλιους του πλανητικού συστήματος. 

Η έκφραση της (σεξουαλικότητας) για τον άνθρωπο είναι μια λειτουργία που δεν αναφέρεται μόνο στο γενετήσιο ένστικτο.
Αλλά  γενικά στην λειτουργία της  κοινωνικότητας του όντος.

Η σεξουαλικότητα είναι μια έμφυτη λειτουργία, που ωθεί τον άνθρωπο προς τον κόσμο.
Σκοπός η επικοινωνία.
Όλα τα όντα ωθούνται να αναπτύξουν σχέση με τον περιβάλλοντα κόσμο για αποκατάσταση της απολεσθείσης Ενότητας.

Ο άνθρωπος ωθείται έντονα  έξω από το περιορισμένο "εγώ" του, να κινηθεί  προς τον κόσμο.
Επιστροφή στην πηγή τέλος. 
Ίσως να συνειδητοποιήσει την Ενότητα των πάντων.

Μια νύξη  για αυτό που περιμένει  τον άνθρωπο, μετά το πέρας της δοκιμασίας του μέσα στην ύλη. 
Αποκαλύπτεται μεταφορικά  στην ουσία της ερωτικής πράξης.
Στην φάση του οργασμού συγκεκριμένα, όπου τα ("εγώ") εξαφανίζονται και αντικαθίστανται 
από το ("εμείς").

Η δε γαλήνη και η απέραντη ευδαιμονία που συνοδεύει αυτό το γεγονός, έρχεται να επιβεβαιώσει την αξία του νόμου της Ενότητας.
Η σεξουαλικότητα δηλαδή αποκαθιστά την Ενότητα.  

Το γίγνεσθαι δεν σταματάει ποτέ.
Ο (ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)  αναφέρει αυτό  το γεγονός με την χαρακτηριστική φράση.
"Πάντα ρει και ουδέν μένει" 
Η εκδήλωση του (ΕΙΝΑΙ) σε κόσμο δεν έχει τελειώσει και ούτε πρόκειται να τελειώσει ποτέ.
Όταν λέμε "ΠΟΤΈ" εισάγουμε άθελά μας τον παράγοντα (Χρόνο). 

Στο σύμπαν συμβαίνει μια αέναος επιστροφή ύλης στο (ΕΊΝΑΙ),  έτσι κλείνει ένας ακόμη κοσμικός κύκλος. 

Το ίδιο γίνεται με τους ανθρώπους και τα λοιπά ζώα πάνω στη γη. 
Μια διαρκής γέννεση και θάνατος είναι η εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο.

   

Ο φόβος πηγάζει κατ' αρχήν από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Αυτή η ιδιότητα-δύναμη έχει τεθεί στην έμβια ύλη από την πηγή της δημιουργίας για την προστασία της ίδιας της ζωής.
Αυτή η ιδιότητα όμως αφορά  την αγνή Φύση, ως προς την προστασία της ζωής από τους κινδύνους καταστροφής της.

Στον άνθρωπο όμως γίνεται κάτι διαφορετικό.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης παραχωρεί την θέση του στον φόβο θανάτου. 
Ένα τελείως φανταστικό συναίσθημα υπαρξιακά.

Το συναίσθημα του φόβου δεν έχει ουδεμία σχέση με την ύπαρξη.
Οφείλεται αποκλειστικά σε μια παράσιτη οντότητα που σφετερίζεται  το φυσιολογικό ("ΕΓΩ") του ανθρώπου.
Αυτό το παράσιτο λέγεται "εγώ" και διεκδικεί όλα τα κεκτημένα από τον άνθρωπο για δικά του. 

Αυτό το "εγώ" είναι επίπλαστο και δημιουργείται από το εξής γεγονός.
Ο άνθρωπος και μόνο αυτός μεταξύ όλων των έμβιων όντων, έχει μόνιμα σε όλη του την ζωή μια αίσθηση.
Την αίσθηση ότι υπάρχει συνειδητά.
Αυτό είναι το λεγόμενο ("αγνό αίσθημα  ύπαρξης").

Αυτή η ιδιότητα είναι το δώρο της Φύσης στον άνθρωπο για να ξεχωρίζει από τα άλλα έμβια όντα.
Ο λόγος είναι ότι του έχει ανατεθεί μια διακεκριμένη αποστολή.
Η αυτογνωσία του Όντος.

Το "αγνό αίσθημα ύπαρξης" αναφύεται από το "Εγώ Είμαι".
Απ' αυτήν την κοσμική αναλλοίωτη αίσθηση και αλήθεια.
Αυτό το "αγνό αίσθημα ύπαρξης"  προκύπτει κατ' ευθείαν από το θεϊκό ("Εγώ Είμαι").

Το "αγνό αίσθημα ύπαρξης" παραχωρεί την θέση του στο φανταστικό "εγώ".
Το τροφοδοτεί δε συνεχώς με την απαραίτητη ενέργεια για την επιβίωσή του.

Επιβεβαίωση ύπαρξης  του αγνού αισθήματος (ύπαρξης).
Συμβαίνει σε στιγμές απόλυτης ηρεμίας.

Για παράδειγμα το πρωί, όταν ξυπνάει κανείς και πριν εισέλθουν όλοι εκείνοι οι αυτοπροσδιορισμοί με τα απαραίτητα "εγώ".
Αυτά που καθορίζουν τον άνθρωπο  μέσα στην κοινωνία.
Όλοι εκείνοι οι προσδιορισμοί που δίνουν μια συγκεκριμένη κοινωνική ταυτότητα στον άνθρωπο.

Αυτή είναι κοινωνική ταυτότητα, το κοινωνικό πρόσωπο, είναι επίκτητη.
Σχετίζεται ως εκ τούτου άμεσα με ένα "εγώ". 
Σε αντιδιαστολή με  την κοσμική του ταυτότητα, που είναι έμφυτη από την Φύση. Αυτή είναι αποκλειστικά "το αγνό αίσθημα ύπαρξης".

Το "αγνό αίσθημα ύπαρξης"είναι η φυσική ταυτότητα του ανθρώπου και δεν αλλάζει με κανένα νόμο καμιάς πολιτείας.

Το "εγώ" με άλλα λόγια είναι ένα φθαρμένο και αλλοιωμένο  "αγνό αίσθημα ύπαρξης".
Είναι το προϊόν πτώσης του "αγνού αισθήματος ύπαρξης".
Παρόμοιο με την πτώση των πρωτόπλαστων από τον παράδεισο. 
Με το "αγνό αίσθημα ύπαρξης" που πηγάζει απ' το θεϊκό"Εγώ  Είμαι".
Ο άνθρωπος είχε επαφή κατ' ευθείαν με το ΕΊΝΑΙ.


Ο άνθρωπος ελέγχεται πλέον απόλυτα από το παράσιτο"εγώ".
Όλες του οι πράξεις υποβάλλονται από αυτό το φανταστικό"εγώ".
Σ' αυτό το "εγώ" οφείλονται όλοι ανεξεραίτως οι φόβοι του ανθρώπου.

Υποχρεωτικά αρχίζει μια ανηφορική και δύσκολη πορεία,  για να βρει πάλι τον δρόμο του και να συνδεθεί ξανά με το Εγώ Είμαι και τον Θεό.

Αυτό το μικρό και ψεύτικο, φανταστικό "εγώ" είναι αιτία όλων των  παθών και των φόβων στον άνθρωπο.
Αυτό εισάγει  την έννοια της ιδιοκτησίας.
Τα πάθη, όπως το πιοτό, η χαρτοπαιξία και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός, οφείλονται στο "εγώ".

Α υ τ ό  λ ο ι π ό ν  τ ο  μ ι κ ρ ό  ε γ ώ  ε ί ν α ι  ε κ ε ί ν ο  π ο υ 
φ ο β ά τ α ι  τ ο ν  Θ ά ν α τ ο.

Η ύπαρξη δεν έχει να φοβηθεί τίποτα διότι απλά είναι αιώνια και σε δυναμική ακινησία, ο χρόνος δεν ανήκει σ' αυτήν.

Ο φόβος ταιριάζει με το σκοτάδι, την έλλειψη φωτός.
Το Φως ταιριάζει με την Αγάπη.
Ουκ έστι Φόβος εν τη Αγάπη, αλλ' η τελεία Αγάπη έξω βάλει τον Φόβον. (Απόστολος Παύλος) 
  
Ο χρόνος έχει σχέση με την κίνηση και την προσωρινότητα. 
Το ("εγώ") ζει μέσα στον χρόνο.
Επομένως και ο φόβος. 
Όταν φύγει το υλικό σώμα εξαφανίζεται και το "εγώ" μαζί και ο φόβος.

Αλλά και κατά την διάρκεια της ζωής μας αλλάζει. 
Μεταμορφώνεται συνεχώς.
Μεταβάλλεται ανάλογα με τους ρόλους που αναγκάζεται να παίξει  το άτομο μέσα στην κοινωνία.

Όταν κατανοηθεί  αυτό το εμπόδιο που λέγεται "εγώ" αναδεικνύεται η θεϊκή φύση του ανθρώπου.
Αλλάζει όλη η αίσθηση του κόσμου γύρω του και μέσα του.
Ζει ενσυνείδητα ελεύθερος και ευτυχισμένος.

Η ύπαρξη είναι αιώνια, από την ύπαρξη πηγάζει η Αγάπη, που κι αυτή  σαν αξία παραμένει αιώνια.   


e-mail: lykeios7@otenet.gr