ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ 

Σ' αυτό το δοκίμιο θα εξετασθεί ο ρόλος της 
επικοινωνίας στην αποκατάσταση της 
διασπασθείσης Ενότητας, κατά την εκδήλωση του Όντος σε κόσμο.

Η επικοινωνία είναι πρώτη και θεμελιώδης
ανάγκη της ύπαρξης.
Χωρίς αυτήν  τίποτα, δεν μπορεί να επιβιώσει, 
μέσα στην εκδήλωση του Όντος σε Κόσμο. 

Ο πρώτος νόμος της Δημιουργίας είναι ο νόμος της Ενότητας των πάντων.
Ο νόμος αυτός έχει ως πηγή και υπόβαθρο την Αγάπη.
Προστασία της Ενότητας αποτελεί ένας άλλος κοσμικός νόμος, ο νόμος της Παγκοσμίου Έλξεως.

Η επικοινωνία είναι ακριβώς η εκδήλωση του 
νόμου (Παγκόσμιας έλξης), στα 
ζώντα δημιουργήματα.

Στην περιοχή της ζώσας ύλης παίρνει την μορφή του (Έρωτα) ο οποίος αρχίζει με την  σεξουαλική έλξη μεταξύ των ατόμων αντιθέτου φύλου.

Ενίοτε ο (Έρωτας) στους ανθρώπους, αποκτά 

πνευματικό περιεχόμενο.
Θεωρείται δε ολοκληρωμένος, όταν μπορεί  να 
λειτουργεί και στα τρία επίπεδα , το 
σεξουαλικό, το συναισθηματικό και το 
πνευματικό. 

Τελικός όμως στόχος του όντος, μέσω της 
οποιασδήποτε μορφής επικοινωνίας, είναι  η 
αποκατάσταση της Ενότητας. 
Η ανάγκη επικοινωνίας είναι προσπάθεια 
επανασυγκόλησης,  της αρχικά διασπασθείσης 
Ενότητας του Όντος, προκειμένου να εκδηλωθεί 
σε Κόσμο.

Η οντολογία αναφέρει ότι: 

Με την αρχική διάσπαση της Ενότητας του 
Όντος, ταυτόχρονα δημιουργείται και  ο (Χώρος)και ο (Χρόνος), δυο θεμελιώδη στοιχεία της συνείδησης.
Τα στοιχεία Χώρος και Χρόνος δεν αποτελούν ξεχωριστές έννοιες αλλά μαζί συνθέτουν τον λεγόμενο Χωροχρόνο.
Ο Χωροχρόνος αποτελεί θεμελιώδη έννοια της Θεωρίας της Σχετικότητας. 

Με την επικοινωνία μεταξύ των όντων επιτυγχάνεται η ανταλλαγή εμπειριών, πληροφορίας και  γνώσης. 
Μέσω της επικοινωνίας προκύπτουν λύσεις επιβίωσης του είδους.     

Εδώ όμως η εξέταση θα γίνει από την σκοπιά της Φυσικής και της τεχνολογίας.

Εδώ θα ερευνηθεί ο μηχανισμός  και το νόημά της  επικοινωνίας.

Είναι πολύ φυσικό, να γυρίζει κανείς ένα κουμπί και να λειτουργεί η τηλεόραση ή το ραδιόφωνο.
Χωρίς να νοιάζεται για το πως φτάνει η φωνή και η εικόνα στον χώρο του. 

Δεν θα ήταν απαραίτητο άλλωστε, να γνωρίζει  την θεωρία διάδοσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.

Την σχέση πομπού - δέκτη και όλη την σχετική θεωρητική υποδομή  λειτουργίας της τηλεοράσεως ή του ραδιοφώνου, προκειμένου να χρησιμοποιήσει αυτό το μέσο για ενημέρωση ή και διασκέδαση.

Εμείς όμως αυτό θα κάνουμε, θα χρησιμοποιήσουμε το θεωρητικό υπόβαθρο λειτουργίας των Φυσικών Νόμων, για να διερευνήσουμε την σχέση έχουν η Σκέψη και ο Νους. 

Ο άνθρωπος είναι μια φυσική κατασκευή και σαν τέτοια, οφείλει  να  υπακούει στους νόμους της Φύσης.
   
Στην συνέχεια γνωρίζοντας τις μεταβολές και την εξέλιξη σε κάποιο  φυσικό φαινόμενο.
Παράλληλα δε την υπάρχουσα αναλογία μεταξύ φυσικού φαινομένου και ανθρώπινης συμπεριφοράς. 

Βγαίνει συμπέρασμα για την φύση και τον τρόπο λειτουργίας των ιδιοτήτων στους ανθρώπους σε ατομική ή κοινωνική κλίμακα. 

Εδώ λοιπόν θα δούμε ότι η επικοινωνία των ανθρώπων βασίζεται στις  αρχές μετάδοσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.  

Θα ξεχωρίσουμε όμως από τώρα,το νοείν από το σκέπτεσθαι.

Θα ονομάσω δε το νοείν φέρουσα συχνότητα και το σκέπτεσθαι  σήμα προς μετάδοση.

Για να δούμε αν έχω δίκιο σ' αυτές τις αναλογίες.

Ως φέρουσα συχνότητα ονομάζουμε στην θεωρία διάδοσης των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα χωρίς καμιά διαμόρφωση. 
Ως διαμόρφωση δε ορίζεται η παραμόρφωση του φέροντος κύματος από κάποιο άλλο εξωτερικό κύμα ή σήμα. 

Το σήμα τώρα φορτώνεται πάνω στην φέρουσα και την διαμορφώνει αναλόγως με την μορφή που έχει.

Στο σχήμα η πρώτη εικόνα παριστάνει την φέρουσα συχνότητα, η αμέσως επόμενη το σήμα και η τρίτη την διαμορφωμένη φέρουσα συχνότητα με το σήμα ή πληροφορία.

Στο παράδειγμά μας εμφανίζεται η τεχνική η λεγόμενη διαμόρφωση κατά συχνότητα, δηλαδή το σήμα ή πληροφορία διαμορφώνει την συχνότητα του φέροντος κύματος.

Παρατηρούμε έτσι την αλλοίωση υπό μορφή πυκνωμάτων και αραιωμάτων στο αποτέλεσμα της διαμόρφωσης.

Η τεχνική αυτή είναι η πλέον συνήθης σήμερα και αποκαλείται FM (Frequensy modulation).

Παρασύρομαι τώρα να δώσω και την παλιότερη τεχνική, που χρησιμοποιείται όμως και σήμερα. 

την διαμόρφωση κατά πλάτος.

Οι δύο τεχνικές  παρουσιάζονται παραστατικά στο διπλανό σχήμα,με ενεργό τον χρόνο.

Η διαμόρφωση κατά πλάτος,  (Amplitude Modulation) (AM) και η διαμόρφωση κατά συχνότητα (Frequency Modulation)(FM). 

  

Στο σχήμα έχουμε δηλαδή:
Πρώτο το σήμα ή πληροφορία (Signal). Δεύτερο την διαμόρφωση κατά πλάτος (AM). Τρίτη την διαμόρφωση κατά συχνότητα (FM).

Στα προηγηθέντα έγινε προσπάθεια μιας όσο το δυνατόν απλοποιημένης παρουσίασης, από την σκοπιά της Φυσικής και  τεχνολογικής θεώρησης  του ζητήματος.
Πιστεύω δε ότι ο αναγνώστης, θα βοηθηθεί να κατανοήσει καλύτερα την αναλογία και αντιστοιχία των μεγεθών και νοημάτων της Φυσικής υποδομής του θέματος.
Από την άλλη μεριά δημιουργείται και το κατάλληλο κλίμα για να φανεί πιο καθαρά η αναλογία των μεγεθών, που ακολουθεί.

Νους - φέρον κύμα και Σκέψη-διαμορφωμένο κύμα.

Ο άνθρωπος  στην επικοινωνία του με τους άλλους ανθρώπους λειτουργεί σαν πομποδέκτης εναλλάξ, όταν μιλάει και όταν ακούει τον συνομιλητή του.  

Η σχέση μεταξύ Νου και Σκέψης είναι τέτοια ώστε ο Νους να διατίθεται για την μεταφορά την Σκέψης.

Ο περιορισμός ότι ο Νους δεν υφίσταται χωρίς την Σκέψη.
Δηλαδή η απουσία του ενός συνεπάγεται και την απουσία του άλλου δεν υφίσταται.
Ο λόγος είναι διότι αυτές οι δυο έννοιες, δεν είναι αντίθετες αλλά ο Νους  είναι αναγκαίος για την μεταφορά της Σκέψης.

Το φέρον κύμα ή πεδίο μπορεί κάλλιστα να υπάρχει χωρίς το σήμα.
Αυτός είναι ο λόγος που μπορεί να φορτώνονται επάνω στο φέρον κύμα διαφορετικά κάθε φορά σήματα και πληροφορίες.

Ο Νους μπορεί να υφίσταται χωρίς την Σκέψη, δεν είναι δηλαδή η σχέση των δύο, σχέση αντιθέτων αλλά σχέση συμπληρωματική.

Η σκέψη δεν είναι δυνατόν  λειτουργήσει χωρίς την ύπαρξη του Νου, για την μεταφορά της, δεδομένου ότι  το σήμα χρειάζεται το φέρον κύμα για την διάδοσή του. Αλλά η ύπαρξή του ενός δεν συνεπάγεται την ύπαρξη του άλλου.

Ο έναρθρος λόγος είναι μια κωδικοποίηση σε ήχους της σκέψης που παράγεται εντός του εγκεφάλου.
Η γλώσσα ως κώδικας επικοινωνίας των ανθρωπίνων όντων, ενεργεί συμπληρωματικά.
Απαραίτητη είναι  η παρουσία της  στην μετάδοση των πληροφοριών.
Όμως τον κύριο ρόλο παίζει η ηλεκτρομαγνητική φύση της επικοινωνίας.

Υπάρχουν περιπτώσεις που η γλώσσα περιττεύει και αντικαθίσταται πλήρως από την κυματική υφή της επικοινωνίας. 
Για παράδειγμα όταν ο  βαθμός συντονισμού πομπού - δέκτη είναι ο μέγιστος δυνατός, λειτουργεί  η λεγόμενη μεταβίβαση σκέψης.

Η μεταβίβαση σκέψης δεν περιορίζεται από την απόσταση.
Λειτουργεί   ανεξάρτητα αποστάσεως και χρόνου, εξ αιτίας της φύσεως του πεδίου του Νου.

Η Σκέψη.
Υπάρχουν δυο ειδών σκέψεις.
1) Αυτές που παράγονται πρωτογενώς μέσα στον εγκέφαλο του ανθρώπου.
2) Αυτές που συλλαμβάνει ο εγκέφαλος  μέσω του Νου και είναι σκέψεις μεταφερόμενες από αλλού.

Οι ανθρώπινες σκέψεις είναι ηλεκτρομαγνητικής  φύσεως με την διαφορά ότι δεν ξέρουμε ακόμα σε τι συχνότητα γίνεται η λειτουργία της Σκέψης.

Ούτε την συχνότητα του Νου γνωρίζουμε ακόμα, το μόνο που έχουμε διαπιστώσει είναι:
Ότι είναι  απέραντη έκτασή του.

Απλώνεται μέχρι τα πέρατα του σύμπαντος.

Η σκέψη μπορεί να ταξιδέψει με ταχύτητες μεγαλύτερες από την ταχύτητα του φωτός.

Ακολουθούν στοιχεία σχετικά με την την ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου και τα διάφορα κύματα που εκπέμπει κατά την εξέταση του ατόμου με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα.
Αυτά όμως δεν έχουν καμία σχέση με την ταχύτητα μετάδοσης της σκέψης μέσω του Νου. 
Η αναφορά στα στοιχεία έχει να κάνει μόνο, με την απόδειξη της φύσεως λειτουργίας του εγκεφάλου.
Κατά την ηρεμία του ατόμου με τα μάτια κλειστά το ΗΕΓ   (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα) καταγράφει, από την πίσω πλευρά του εγκεφάλου τα λεγόμενα,
 κύματα α ( 8-13 ΗΖ),

Η κατάσταση αυτή του εγκεφάλου επικρατεί όταν παράγει πρωτότυπες ιδέες. 
Τα κύματα β (13-30 ΗΖ) παράγονται από το πρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου και αντιστοιχούν σε εγρήγορση του ατόμου. 
Τέλος τα κύματα δ ( 4-8 ΗΖ) αντιστοιχούν στον βαθύ ύπνο του ατόμου.
Οι πληροφορίες αυτές αφορούν στην βιοηλεκτρική φύση του εγκεφάλου αλλά ουδεμία σχέση έχουν με την ταχύτητα μετάδοσης της σκέψης.

Τα σκεπτόνια, (έτσι αποκαλούνται οι φορείς της σκέψης, όπως για το φως οι φορείς λέγονται  φωτόνια,) είναι σωμάτια μηδενικής μάζας που κινούνται εκτός του (κώνου φωτός), με ταχύτητες που υπερβαίνουν την ταχύτητα του φωτός.   
   

Ο Νους υπάρχει σαν πεδίο ανεξάρτητα από τις σκέψεις των ανθρώπων.

Η θεωρία διάδοσης της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το φαινόμενο του συντονισμού της συχνότητας πομπού με την συχνότητα του δέκτη.
Στην περίπτωση συντονισμού μεταδίδεται από τον πομπό στον δέκτη, η μεγαλύτερη δυνατή ενέργεια. 

Πράγματι όταν γυρίζουμε το κουμπί στον δέκτη του ραδιοφώνου ή της τηλεοράσεως, αυτό που επιδιώκουμε είναι, να συντονίσουμε τον δέκτη μας με την συχνότητα του σταθμού που ζητάμε. 

Να πως εξηγούνται οι αυθόρμητες σκέψεις που κατεβαίνουν στο κεφάλι μας στα καλά καθούμενα.

Ο εγκέφαλος συντονίζεται την στιγμή εκείνη σαν ένα τρανζίστορ, με την συχνότητα κάποιου άλλου εγκεφάλου, που τυχαίνει να σκέπτεται την σκέψη που κατέβηκε στο κεφάλι μας, δήθεν αυθαίρετα.  

Άπειρες οι εφαρμογές μπορούμε να αντλήσουμε, με την βοήθεια της τεχνολογίας, λόγω της ομοιότητας του Νου με ηλεκτρομαγνητικό πεδίο και της σκέψεις με σήμα ή πληροφορία.

Εξάλλου αυτό επιβάλει και ο τρόπος εκδήλωσης της Φύσης μέσω του Λόγου.

Δεδομένου ότι, παντού υπεισέρχεται ο Λόγος, με την έννοια της αναλογίας των όμοιων μεγεθών.

Μια εφαρμογή είναι και η παρακολούθηση του Δασκάλου από τους μαθητές.

Οι μαθητές οφείλουν να συντονιστούν σαν δέκτες, με την συχνότητα εκπομπής του διδάσκοντος. 

Αυτό που αποκαλούμε συγκέντρωση προσοχής,  δεν είναι τίποτε άλλο παρά συντονισμός δέκτη με τον πομπό.

Ο εγκέφαλος του ανθρώπου μπορεί να συντονιστεί και σε συχνότητες, πέρα από το φάσμα συχνοτήτων του Νου.
Αυτό συμβαίνει σε ορισμένες περιπτώσεις, μόνο κάτω από ορισμένες συνθήκες, που δημιουργούνται από μεγάλη ένταση συγκέντρωσης της προσοχής και αγάπης για το αντικείμενο ενδιαφέροντος.
Το πεδίο που μεταφέρει την έμπνευση είναι υπερβατικής προέλευσης,  αγνώστου φύσεως.

Μπορούμε να υποθέσουμε, ότι είναι η μοναδική επικοινωνία με την ίδια την Πηγή των πάντων.

Τότε έχουμε υπέρβαση του Νου και το αποτέλεσμα οδηγεί τον εγκέφαλο να συλλάβει ιδέες πρωτότυπες απαλλαγμένες από συμβατικότητες. 

Τότε λειτουργεί η λεγόμενη έμπνευση. 

Αυτό συμβαίνει σε ορισμένους καλλιτέχνες ή επιστήμονες και τότε δημιουργούνται έργα σαν την ενάτη του Μπετόβεν ή την θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. 

Τα άτομα αυτά είναι προικισμένα από την Φύση με ξεχωριστά ταλέντα και χαρίσματα από την γέννησή τους. 


Η μελέτη των κυκλωμάτων έδειξε ότι, η μέγιστη ενέργεια που μπορεί να μεταφερθεί από τον πομπό στον δέκτη επιτυγχάνεται  όταν η εσωτερική αντίσταση του πομπού, είναι ίση με την αντίσταση εισόδου του δέκτη.

Αν θεωρήσουμε ως ανάλογο της εσωτερικής αντίστασης του πομπού την ψυχική διάθεση του ομιλητή και ως αντίσταση εισόδου του δέκτη την ψυχολογική κατάσταση του δέκτη-ακροατή. 
Βγαίνει εύκολα το συμπέρασμα ότι, βασική προϋπόθεση επιτυχίας της επικοινωνίας είναι ο ψυχικός συντονισμός ομιλητού - ακροατή.

Ίδιο συμπέρασμα προκύπτει αν επικαλεσθούμε έναν άλλο νόμο της Φυσικής που αναφέρεται στον συντονισμό δυο ταλαντωτών, εκ των οποίων ο ένας παίζει τον ρόλο του διεγείροντος αιτίου.
Η μέγιστη μεταφορά ισχύος μεταδίδεται από  τον έναν προς τον άλλον ταλαντωτή, μόνο  στην περίπτωση του  συντονισμού. 


Επίσης ο σεβασμός προς κάθε δημιούργημα της Φύσης επιβάλλεται να δείχνεται εμπράκτως με αντίστοιχη οικολογική συμπεριφορά.
Έτσι μπορεί κάποτε να επανέλθει η διασπασμένη με την εκδήλωση Ενότητα. 
Αυτό είναι απαίτηση της Φύσης και την αποκατάσταση της Ενότητας την έχει αναθέσει στο ΟΝ άνθρωπος τον οποίο εφοδίασε μεταξύ άλλων με κατάλληλο εγκέφαλο.
Κύριο  εργαλείο για την επιτυχία αυτού του σκοπού είναι η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ σε ατμόσφαιρα ΑΓΑΠΗΣ. 

Όταν ένας άνθρωπος καλείται να επικοινωνήσει με άλλον άνθρωπο, ή με πλήθος άλλων ανθρώπων, την στιγμή εκείνη, υπηρετεί  την ίδια την Φύση, στην προσπάθειά της να αποκαταστήσει την ΕΝΌΤΗΤΑ. 

Με την ευκαιρία  επισημαίνω ότι:
Η Ελλάδα αυτή την στιγμή είναι βαριά πληγωμένη και χρειάζεται βοήθεια από όλους μαζί τους Έλληνες ανεξάρτητα κομματικής προέλευσης και πιστεύω.

Ερμηνεία της υπέρβασης του Νου. (Σύμφωνα με τους Φυσικούς Νόμους)

    Ερμηνεία της υπέρβασης του Νου.

     (Σύμφωνα με τους Φυσικούς Νόμους)

Στην Ανάρτηση «Εγώ και ο Κόσμος» μιλήσαμε για πρώτη φορά για υπέρβαση του Νου και τα θετικά στοιχεία αυτής της πράξης, που δεν είναι λίγα.

Τώρα θα προσπαθήσω να δώσω μια Φυσική ερμηνεία του φαινομένου της υπέρβασης.

Είδαμε εκεί, ότι όταν υπερβαθεί ο Νους, αποκαθίσταται η αλήθεια σχετικά με τον Κόσμο και ο άνθρωπος νοιώθει ότι δεν είναι κάτι ξεχωριστό από τον Κόσμο, αλλά είναι αυτός τούτος ο Κόσμος.

Υπερβαίνει δηλαδή την χωριστικότητα και συνειδητοποιεί την Ενότητα του ζεύγους «Εγώ και ο Κόσμος».

Σταματάει με άλλα λόγια να τίθεται απέναντι στον Κόσμο, ενσωματώνει τον Κόσμο και αποκαθιστά την Ενότητα του Εαυτού με τον Κόσμο.

Οι σκέψεις που εμφανίζονται αναπάντεχα μέσα στον Νου οφείλονται σε εκπομπές άλλων εγκεφάλων, που λειτουργούν στην συγκεκριμένη συχνότητα του δικού μας εγκεφάλου την δεδομένη στιγμή.

Ελέχθη ακόμη ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος πλέει μέσα σε ένα πλήθος συχνοτήτων που εκπέμπονται από άλλους εγκεφάλους των δισεκατομμυρίων ανθρώπων που κατοικούν στον πλανήτη και αναλόγως με την συχνότητα συντονισμού γίνεται δέκτης  σκέψεων και ιδεών που κυκλοφορούν στον κοσμικό Νου την δεδομένη στιγμή.

Υπέρβαση σημαίνει κενότητα, μη σκέψη, καθόλου σκέψεις.

Η έρευνα στην ψυχολογία μας έχει δώσει ένα πολύ ενδιαφέρον συμπέρασμα,  το οποίο λέει το εξής:

Ο συνήθης ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί ταυτόχρονα να επεξεργαστεί περισσότερα από συγκεκριμένο αριθμό  ερεθισμάτων. 

Αν για παράδειγμα, δεχθεί την ίδια στιγμή τρία σήματα από άλλους εγκεφάλους, τίθεται αυτόματα την ίδια στιγμή εκτός λειτουργίας. 

Ανάλογο στην τεχνολογία των υπολογιστών βρίσκουμε στην αδυναμία της κεντρικής μονάδος επεξεργασίας να λειτουργήσει με το να επεξεργάζεται ταυτόχρονα περισσότερα από κάποιο αριθμό  σημάτων, εκτός αν είναι ειδικής κατασκευής.

Έτσι λοιπόν ένας συνηθισμένος εγκέφαλος δεν μπορεί να λειτουργήσει κοσμικά δεχόμενος όλες τις συχνότητες που εκπέμπονται στον πλανήτη και  γενικά στην όλη εκδήλωση του Κόσμου.

Υπέρβαση του Νου θεωρείται η κατάργηση των φίλτρων που περιορίζουν συγκεκριμένες συχνότητες. 

Σε όλες τις συχνότητες του φάσματος είναι δυνατόν να συντονιστεί κατά την υπέρβαση ο  Νους, αρκεί να προκύψει σαν ανάγκη της ύπαρξης.

Ωραία τότε πως θα γίνει υπέρβαση του Νου, από εγκέφαλο με την συνήθη φυσιολογία?

Όταν είναι έτοιμος ο άνθρωπος να κάνει την υπέρβαση τίθεται στην διάθεσή του όλο το υπάρχον δυναμικό του εγκεφάλου, το οποίο μέχρι τότε ήταν σε ετοιμότητα και ηρεμία.

 Έχει υπολογισθεί ότι το ποσοστό που χρησιμοποιεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος στην καθημερινή του ζωή, είναι 20% περίπου, του όλου δυναμικού των εγκεφαλικών του κυττάρων. 

Μιλήσαμε για δυνατότητα συντονισμού σε όλο το φάσμα συχνοτήτων που διαδίδονται στον χώρο που ζει ο άνθρωπος. 

Ο συντονισμός αυτός θα γίνεται, όχι ταυτόχρονα αλλά επιλεκτικά και όταν το κρίνει  αναγκαίο η ύπαρξη.  

Τι σημαίνει όμως αυτό?

Σημαίνει να μην αποδεχθεί κάποιους ρόλους, που του επιβάλλουν να καθορίσει φίλτρα υπό μορφή προτύπων, που περιορίζουν την σκέψη και δράση αντιστοίχως. 

Για παράδειγμα: «Είμαι χριστιανός ορθόδοξος» και για μένα οι μουσουλμάνοι είναι αλλόθρησκοι και απορρίπτω τις ιδέες τους. 

Βάζω δηλαδή ένα φίλτρο στις σκέψεις μου και περιορίζω έτσι την συχνότητα μου να εκπέμπει και να δέχεται μόνο τις ιδέες που είναι σύμφωνες  με το πιστεύω μου. 

Οποιαδήποτε ταύτιση με συγκεκριμένη ιδιότητα, δημιουργεί ένα ξεχωριστό κανάλι επικοινωνίας καθορίζει μια ιδιωτική συχνότητα, έναν επιπλέον περιορισμό στην σκέψη και αντίστοιχη δράση, μια ακόμη αγκύλωση της σκέψης και διαιώνιση της χωριστικότητας.

Το «εγώ» είναι το μεγάλο φίλτρο στις σκέψεις, εξειδικεύει τη σκέψη και δράση σύμφωνα με το ατομικό του συμφέρον.

Να γιατί υπάρχει ο περιορισμός του αριθμού των ερεθισμάτων ή πληροφοριών σε συγκεκριμένο αριθμό,  από την ίδια την Φύση. 

Είναι σαν να μας υποδεικνύει το λάθος του περιορισμού των συχνοτήτων σε πεπερασμένο αριθμό και όχι άπειρο, ελεύθερο ανοιχτό σε όλες τις συχνότητες. 

Έτσι όταν συγκεντρώνεται η σκέψη κάθε φορά σε μια συχνότητα, συγκεντρώνεται σ’ αυτή αντιστοίχως και μεγάλη ενέργεια από την ύπαρξη και το αποτέλεσμα είναι το καλύτερο δυνατό.

 Όμως όταν  μοιράζεσαι την σκέψη και κατά συνέπεια την ενέργεια και τον χρόνο μεταξύ τριών εργασιών ή τριών ραντεβού με  πρόσωπα για την διεκπεραίωση μιας εργασίας, η εργασία αυτή αποτυγχάνει.

Κάτι ανάλογο εννοούσε και η επιγραφή στο μαντείο των Δελφών με τα λόγια: 

«Ο άναξ ου το μαντείο εστί το εν Δελφοίς, ου λέγει ουδέ κρύπτει, αλλά σημαίνει». 

Δηλαδή προσέχετε τα σημάδια των Θεών, ο Απόλλωνας που το μαντείο του είναι στους Δελφούς, δεν μιλάει και δεν κρύβει, αλλά σου δείχνει τον δρόμο που οφείλεις να επιλέξεις, είναι στην δικαιοδοσία σου να αποφασίσεις, αφού διαβάσεις τα σημάδια του δρόμου. 

Ο δρόμος αυτός είναι ο δρόμος της φύσης και είναι ο μόνος που οδηγεί στην πλήρη αποδέσμευση από  κάθε νοητική αγκύλωση στην απόλυτη ελευθερία από ταυτίσεις με έμμονες ιδέες, υλικές απολαύσεις,

κυκλοτό⁽*⁾ σκέψιμο και τα συναφή.   

Οφείλουμε να απαλλαγούμε από  οποιαδήποτε ταύτιση και ιδιότητα, να αισθανθούμε επιτέλους  μια φορά κενοί, πραγματικά σαν καινούργιοι, σαν να έχουμε έρθει μόλις τώρα στην ζωή χωρίς καμία προκατάληψη χωρίς καμία ιδεοληψία.

Ό φίλος Δραγώνας συνήθιζε να λέει, μια κοιλιά γεμάτη πως είναι δυνατόν να εγκυμονήσει πάλι, να δημιουργήσει εκ νέου,  πως είναι δυνατόν να παράξει νέα ζωή.  

Μόνο αν είμαστε ανοιχτοί σε όλες τις συχνότητες, στο νέο, στο πρωτότυπο, στο δημιουργικό μπορούμε να είμαστε σίγουροι, ότι βαδίζουμε τον Δρόμο της επιστροφής στην Πηγή των Πάντων, υπερβαίνοντας τους περιορισμούς συνήθειας, προκατασκευασμένων ιδεών, θρησκείας. 

Την μόνη ταύτιση που μπορώ να θεωρήσω απαραίτητη είναι με αυτήν της Ύπαρξης της βαθύτερης ατομικής ουσίας εκάστου από μας τους ανθρώπους, την λεγόμενη ατομικότητα που δεν καταργείται με τίποτα. Γιατί αν καταργηθεί αυτή η ατομικότητα καταργείται και ο συγκεκριμένος άνθρωπος.

Μια ανατολική δοξασία, χωρίς να  είμαι σίγουρος, για την προέλευσή της, δέχεται ότι:

 Η φυσική πραγματικότητα περιλαμβάνει τρία μέρη, η εκδήλωση δηλαδή είναι τριμερής και χαρίζεται:

1)   Στην εξωτερική πραγματικότητα που περιλαμβάνει το υλικό μέρος της εκδήλωσης.

2)     Στον Νου και

3)   Στην εσωτερική πραγματικότητα, που είναι το πνεύμα ή ψυχή.

Σκέπτομαι λοιπόν ότι η διάκριση αυτή είναι επιβεβλημένη από την Φύση των πραγμάτων. 

Διότι έτσι υπάρχει η δυνατότητα να  επικοινωνεί η ψυχή με το υλικό μέρος της, με φορέα τον Νου, η επικοινωνία δηλαδή εξασφαλίζεται μέσω του Νου. 

Ο Νους με άλλα λόγια εξυπηρετεί δύο κατευθύνσεις.
Είναι ο αγωγός με άλλα λόγια, αφ’ ενός για να λαμβάνει η ψυχή τις πληροφορίες από το υλικό μέρος της εκδήλωσης και αφετέρου να δίνει τις εντολές για δράση, προς το υλικό μέρος της εκδήλωσης.

Μήπως δηλαδή πρέπει να ευρεθεί ένας ενδιάμεσος λειτουργικός όρος μεταξύ της ψυχής και της ύλης?  Αν έτσι έχουν τα πράγματα τότε είναι απαραίτητη η ύπαρξη του Νου για την μεταφορά των αξιών από το πνεύμα στην ύλη και αντιστρόφως από το υλικό μέρος της πραγματικότητας προς τα ανώτερα στοιχεία της εκδήλωσης και το πνευματικό μέρος της ύπαρξης.

(Ο άνθρωπος λειτουργικός όρος μεταξύ ΕΊΝΑΙ και Κόσμου)

Αν αυτή είναι η αλήθεια στην εκδήλωση του Κόσμου, τότε ο Νους ως μέσον μεταφοράς τέτοιου όγκου δεδομένων, δεν πρέπει να έχει περιορισμούς συχνοτήτων και πρέπει το φάσμα  συχνοτήτων να είναι συνεχές και όχι γραμμικό, να περιλαμβάνει δηλαδή όλες τις συχνότητες, που καλύπτουν τις ενδιάμεσες περιοχές των επτά χρωμάτων, στα οποία αναλύεται το λευκό φως, ώστε όταν συντεθούν αυτά να χυθεί άπλετο λευκό φως στην ατομική ύπαρξη και να συνειδητοποιήσει την Ενότητα. 

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την οριστική συνειδητοποίηση της Ενότητας  

Στην πράξη βέβαια θα παρουσιαστούν εμπόδια, που μερικές φορές καθίστανται ανυπέρβλητα

Αν η ανάλυση επεκταθεί σε κοινωνική κλίμακα, για να δούμε δηλαδή τι ρόλο παίζουν πολλαπλοί παράγοντες στην περίπτωση μιας κοινότητας ή ενός έθνους συμβαίνουν ανάλογα φαινόμενα, τηρουμένων των αναλογιών.

Το πρώτο εμπόδιο στην επιτυχία του σκοπού της υπέρβασης, που συναντούν οι άνθρωποι στον δρόμο τους, είναι το  ξερίζωμα των συνηθειών που έχουν συσσωρευτεί εδώ και χιλιάδες χρόνια από  δεκάδες γενεών.

Η συνήθεια δρα σαν δεύτερη φύση και η απαλλαγή από την συνήθεια δεν είναι καθόλου εύκολη ιστορία, χρειάζεται συνεχής εγρήγορση, αφού εντοπίσουμε πρώτα την συμπεριφορά που οφείλεται στην συνήθεια.

Με την εγρήγορση, είναι σαν να έχουμε τοποθετήσει έναν φύλακα στην είσοδο του κτιρίου και αποβάλει κάθε συμπεριφορά από συνήθεια, που πάει να περάσει.   

Το δεύτερο εμπόδιο είναι η κακή παιδεία.

Αυτή  περιλαμβάνει τρία στάδια, α) την οικογένεια β) το σχολείο και γ) την κοινωνία.

Εδώ  χρειάζεται τριπλή επέμβαση.

Αρχίζοντας από την οικογένεια οι επεμβάσεις που χρειάζεται να γίνουν σ’ αυτό το στάδιο είναι πολλές, όμως όταν επικρατεί η ιδέα, ότι  κύριος γνώμονας είναι η  σωστή ανατροφή και φροντίδα του νέου ανθρώπου με σύνεση και αγάπη, υπάρχει ελπίδα οι επεμβάσεις που θα γίνουν να είναι οι δέουσες.

Το μέρος του σχολείου αφορά την πολιτεία και τους πολιτικούς. 

Εδώ απαιτείται μεράκι και γνώση των θεμάτων της παιδείας και όχι πρόχειροι αυτοσχεδιασμοί.

Τέλος όσον αφορά την κοινωνία βλέπω ότι, για να  εμφορείται από υγιείς ιδέες και να είναι δημιουργική χρειάζεται πολιτισμό και δει όταν πρόκειται για την  Ελλάδα. 

Η μελέτη της ιστορίας της, είναι γεμάτη από παραδείγματα υγείας, ιδίως όσον αφορά τον 5^ο π.χ αιώνα, όπου έχει συντελεσθεί  το θαύμα των ιδεών και των τεχνών όλων των εποχών.

Πρέπει από το σχολείο να έχει προηγηθεί  συστηματική μελέτη των ιστορικών στιγμών  Ελλάδας για να αφομοιωθεί η κληρονομιά των προγόνων μας, αυτό  και μόνο αυτό είναι αρκετό. 

Και ας έρθουμε τώρα σε ατομική κλίμακα. 

Πρώτο  εμπόδιο που οφείλει να ξεπεράσει ο  μαθητής είναι η αποταύτιση από ιδιότητες που επιβάλλονται από τους άλλους, εμποδίζοντας έτσι να είμαστε ο εαυτός μας, να γίνουμε υποχείρια άλλων, οι οποίοι θα μας εκμεταλλεύονται σαν σκλάβους.   

Το τελευταίο ισχύει και για το σύνολο του Ελληνικού λαού, για ολόκληρη την χώρα, η οποία υποκύπτει τελευταία πάλι  σε έναν διαφορετικό κατακτητή, αυτή την φορά όχι με τον φόβο της απειλής των όπλων, αλλά από τον φόβο που προκύπτει υπό την απειλή της οικονομικής κατάρρευσης.

Ο φόβος είναι ένα ισχυρό μέσον διαχείρισης της θέλησης των λαών.

 Αυτό  συνέβη προσφάτως στην Ελλάδα, με την ολοφάνερη ανάμειξη των ξένων στα εσωτερικά της χώρας, κατά την προεκλογική περίοδο.

Απαιτείται λοιπόν ειδική παιδεία και  συνολική εγρήγορση,

Όχι για να δειχθεί το σωστό, αλλά κυρίως για να επισημανθούν  τα  λάθη, που γίνονται κατά την διάρκεια του βίου μας.

 Ότι δε πράττουμε να γίνεται υπό το φως της ΑΓΑΠΗΣ.

Ελεύθερος = Επανάσταση κατά του κατεστημένου = όλες οι συχνότητες λήψης του εγκεφάλου ελεύθερες. 

Ανοιχτός σε όλες τις ιδέες, αλλά εφ’ όσον περάσουν από την πόρτα της ανώτερης κρίσης.

 Όχι προκαταλήψεις, όχι συντηρητισμός, καμία ταύτιση με ιδιότητες-  ομπρέλες όπως:  

Είμαι δημόσιος υπάλληλος, αστυνομικός, καθηγητής, συγγραφέας, γιατρός, που σημαίνει έχω αποδεχθεί ένα κοινό μανιφέστο που εξασφαλίζει στην τάξη που έχω ενταχθεί, ασφάλεια και σιγουριά επιβίωσης.

Καμία σιγουριά, καμία ασφάλεια, σημαία μας η ανασφάλεια.

Στον τάφο του Καζαντζάκη έχει γραφτεί το τρίπτυχο:

Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος.

Ας αντικρίσουμε την ζωή με την αθωότητα ενός παιδιού και την κρίση ενός  Θεού. 

Σημείωση ^(*) Κυκλοτό σκέψιμο, είναι αυτό που συνήθως μας πιάνει ξεκινώντας από μια σκέψη και αυτή η σκέψη προκαλεί άλλη σκέψη και αυτή μια Τρίτη, με αποτέλεσμα να περιπέσει ο εγκέφαλος μηχανικά χωρίς να το καταλάβει, σε ένα ατέρμονα κύκλο σκέψεων, που στοιχίζει απώλεια ενέργειας.

ΕΓΏ και ο ΚΟΣΜΟΣ (υπέρβαση του ζεύγους)

             Εγώ και ο Κόσμος 

             (Υπέρβαση του ζεύγους)

Ο άνθρωπος μόλις πάτησε το πόδι του στη Σελήνη, αντίκρισε έκπληκτος έναν καινούργιο άγνωστο κόσμο. 
Ανάλογο συναίσθημα επικράτησε και στον άνθρωπο όταν βρέθηκε ξαφνικά, μετά την γέννησή του, μπροστά στο θαύμα της εκδήλωσης του κόσμου. 

Η εκδήλωση του όντος σε κόσμο είναι η αρχή της χωριστικότητας.  

Ο Έρωτας. Κοσμικής εμβέλειας φυσική πραγματικότητα, υπό την μορφή του νόμου της παγκόσμιας έλξης, εξειδικεύεται στην ζώσα ύλη με την μορφή του έρωτα. 
Η ερωτική λειτουργία σε όλα τα ήδη του ζωικού βασιλείου, εκδηλώνεται με την μορφή γενετήσιου ενστίκτου.
Στον άνθρωπο αποκτά εξιδανικευμένη μορφή, με πνευματικό περιεχόμενο σε ορισμένη κατηγορία καλιεργημένων ανθρώπων. 
Η φύση του έρωτα είναι αναμφισβήτητα ενωτική.
Η έννοια του έρωτα είναι σαφώς αντίθετη της 
χωριστικότητας, αποτελεί δε την αρχή της επιστροφής 
στην Ενότητα

Με την εκδήλωση του κόσμου εμφανίζεται και το εγώ στην ζώσα ύλη, ως ένστικτο αυτοσυντήρησης στις κατώτερες μορφές και ως εγώ κυρίως στον άνθρωπο.

 Η διαφορά των δύο είναι ότι στα μεν ζώα εκφράζεται ως ένστικτο,  στον δε άνθρωπο συνιστά την προσωπικότητα, το εγώ  του με διάφορες στρεβλώσεις και  παρενέργειες.

Η κυριότερη εξ αυτών είναι η επερχόμενη ταύτιση με το εγώ, με όλα τα φρικτά επακόλουθα, για την ζωή του και την ζωή των άλλων.
Μια παρατήρηση για το φυσιολογικό εγώ λέει τα εξής:  

Κάθε θεωρία στρεφόμενη κατά του φυσιολογικού εγώ είναι από λανθασμένη έως ύποπτη.

Η φράση αυτή  ελέχθη από έναν φίλο και φιλόσοφο, τον Γιώργο Δραγώνα.

Ο χαρακτηρισμός, ύποπτη, κατά την άποψή μου, οφείλεται σε κάποιες θεωρίες θρησκειών, που επιχειρούν να χαρακτηρίσουν  το εγώ γενικά χωρίς διάκριση, ως λάθος. 
Μ' αυτόν τον τρόπο προκαλούν  σύγχυση και φόβο μετατρέποντας το ανθρώπινο ον, σε άβουλο πλάσμα, με σκοπό,  να το χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια, για δικούς τους σκοπούς.

Αιτία δημιουργίας  φόβου στον άνθρωπο, είναι  η συρρίκνωση του φυσιολογικού εγώ.    

Η εμφάνιση του εγώ στον άνθρωπο αρχίζει με την γέννησή του, την απομάκρυνση από τον μητρικό ιστό.

Τότε που αντικρίζει το αντικείμενο του κόσμου, για πρώτη φορά.
Αναγκάζεται έτσι να δημιουργήσει ένα υποκείμενο, το εγώ. 
Γιατί πως αλλιώς να αιτιολογηθεί αυτή η εμπειρία?
Η μηχανιστική λογική του νου το  επιβάλει αναγκαστικά σαν σκέψη.
Έτσι εισάγεται στην συνείδηση αυτή η έννοια του φυσιολογικού εγώ. 
Είναι απαίτηση του ίδιου του ΟΝΤΟΣ,  ΄
Ώστε κάποιος να παρατηρεί το θαύμα του κόσμου και η λογική του νου τότε δημιουργεί το "εγώ".
Έτσι εμφανίζεται στην ζωή του ανθρώπινου όντος η επονομαζόμενη  χωριστικότητα, λόγω εισόδου στην συνείδηση του, ενός αναγκαστικού εγώ, απέναντι στον κόσμο.   
Συνεπώς η φύση αυτού του "εγώ" ως αναγκαία, θεωρείται φυσιολογική, εξ ου και αντίστοιχος  ο όρος, παρά την νοητική του προέλευση και ποιότητα.

Πριν γεννηθεί ο άνθρωπος,  μέσα στην μήτρα της μητέρας, νοιώθει ενότητα, έως ότου επέλθει η γέννηση και ο διαχωρισμός από την μητέρα. 

Η γέννηση εισάγει εν γένει τον χωρισμό του δημιουργού από το έργο του. 

Από εκείνη την στιγμή και μετά αρχίζει  ένας αγώνας αναγέννησης της Ενότητας.
Στον αγώνα αυτόν αρωγός στέκει η συνυφασμένη με την ύπαρξη εντολή της Φύσης για επάνοδο στην Ενότητα. 
Η συνυφασμένη με την ύπαρξη εντολή επανόδου στην Ενότητα δρα από το υποσυνείδητο του ανθρώπου και υπενθυμίζει διαρκώς την ανάγκη για συνειδητότητα.

Η γέννηση ενός ανθρώπου, έχει το ανάλογό της, στην γέννηση   ολόκληρης της δημιουργίας.
Η ένωση του ωαρίου με το σπερματοζωάριο, είναι πράξη δημιουργίας.
Ακολουθεί η γονιμοποίηση, η κύηση και τέλος η γέννηση, ο χωρισμός από τον μητρικό ιστό, η ζωή στην πράξη.

Στην καλλιτεχνική δημιουργία ακολουθείται ανάλογη σειρά.

Πρώτα δίνεται ένας ερεθισμός-σπέρμα στον καλλιτέχνη από το εξωτερικό περιβάλλον.
Ακολουθεί η λεγόμενη έμπνευση, μια νοητική επεξεργασία, παρόμοια  με την κύηση, και τέλος η γέννηση του καλλιτεχνήματος.
Κατά την διάρκεια της έμπνευσης ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε διαρκή ανησυχία σαν την έγγειο γυναίκα, θέλει να εκφραστεί, να δημιουργήσει, πονάει για να γεννήσει  το έργο του.

Σε όλα τα ζώντα όντα, η φάση της κύησης έχει ανάλογα συμπτώματα, τηρουμένων των αναλογιών.

Ο κόσμος, κόσμημα,  «στολίδι» είναι μια καλλιτεχνική δημιουργία της Φύσης, η Φύση είναι ο πρώτος και ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης μέσα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Το εγώ λοιπόν είναι το πιο φυσιολογικό ον, που υπάρχει στην δημιουργία, αφού είναι αναγκαστικό στοιχείο της δημιουργίας, του ζεύγους «Εγώ και ο Κόσμος».΄

Χωρίς το εγώ ο κόσμος εξαφανίζεται. 
Αυτό επιβάλει η αρχή των αντιθέτων. 
Αιρομένου του ενός αίρεται και το αντίθετό του.
Το εγώ δημιουργείται μαζί με την συνείδηση στα ζώντα όντα.
Τον  άνθρωπο η Φύση έχει προικίσει με τον έναρθρο λόγο, στον οποίο έναρθρο λόγο βασίζεται το σκέπτεσθαι.
Είναι δηλαδή  η βάση της σκέψης.

Η σκέψη συντελείται μέσω του έναρθρου λόγου, χωρίς έναρθρο λόγο δεν υφίσταται σκέψη.

Ο έναρθρος λόγος είναι το θεμέλιο  εξέλιξης, σε ανώτερα επίπεδα συνείδησης.

Ο Λόγος ως σχέση, είναι μια άλλη έκφραση της έννοιας του Λόγου.
Είναι το θεμέλιο ολόκληρης της δημιουργίας.

Είναι εμφανής η παρουσία του σε κάθε μορφή εκδήλωσης και ζωής.

Εν αρχή ήν ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ήν ο Λόγος.

Ο Ιωάννης της Πάτμου συνέλαβε αυτή την αλήθεια.

Πράγματι ο Λόγος υπεισέρχεται σε όλη την δημιουργία με την μορφή των αντιθέτων.
Η εκδήλωση του κόσμου είναι μια σύνθεση αντιθέσεων, αρχίζοντας από το πρωταρχικό ζεύγος φως-σκοτάδι.

Η όλη εκδήλωση του κόσμου, από το άτομο ως τους μακρινούς γαλαξίες, είναι ένα σχετίζεσθαι.

Στην παλαιά διαθήκη αναφέρεται, με την φράση: 
Στην αρχή ο Θεός εποίησε  το Φως και το χώρισε από το Σκότος.

Τα ζεύγη αντιθέτων συναντάμε στο κάθε βήμα μας στον κόσμο.
Ζέστη – κρύο, θετικό – αρνητικό, αρσενικό – θηλυκό, έλξη – άπωση, δύναμη – αντίσταση, είναι ατέλειωτα τα ζευγάρια των αντιθέτων όπως και ο κόσμος,.
Στη  σύνθεση των αντιθέτων  κρύβεται  η αρμονία και η ομορφιά αυτού του κόσμου.

Η της ανατομία της αντίληψης είναι μια εφαρμογή της έννοιας του σχετίζεσθαι, στον μηχανισμό αντιληπτικότητας.  
Η αντίληψη του αντικειμένου προκύπτει, με σύγκριση του αντικειμένου, με την ανυπαρξία του.

Δηλαδή ύπαρξη ενός αντικειμένου αναδεικνύεται, κατόπιν σύγκρισης με την ανυπαρξία του, το δέντρο είναι εκεί, σε σχέση με την κενή θέση του δέντρου. 
Έτσι λειτουργεί η αντίληψη  του κόσμου για τον άνθρωπο.

Ας έρθουμε όμως πάλι στην ουσία και στο κυρίως θέμα που είναι το ζεύγος Εγώ και ο Κόσμος.

Είδαμε ότι το εγώ είναι τελείως φυσιολογικό αλλιώς δεν υπάρχει δεν αναδεικνύεται η συνείδηση του κόσμου.
Τι φταίει λοιπόν που  το εγώ για τον άνθρωπο, γίνεται αιτία τόσων δεινών?

Αυτό που ευθύνεται λοιπόν δεν είναι το φυσιολογικό εγώ καθεαυτό, αλλά η ταύτιση με αυτό.
 Ο νους θεωρεί, εκλαμβάνει το υλικό σώμα σαν "εγώ",  οπότε  ο άνθρωπος νομίζει ότι είναι  μόνο ύλη, δηλαδή το σώμα του. 
Τραγικό λάθος

Ακόμα και το φυσιολογικό εγώ δεν είναι κάτι που υπάρχει οπωσδήποτε, γιατί κι’ αυτό προκύπτει, όπως είδαμε κατόπιν μιας αναγκαστικής αυτόματης σκέψης,  για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη του αντικειμένου κόσμος. 
Σε αντιδιαστολή δηλαδή με τον υλικό κόσμο που μας περιβάλλει, είναι αναγκαστικό προϊόν του μηχανισμού της λειτουργίας για την αντίληψη  του κόσμου.

Το φυσιολογικό εγώ  δηλαδή δημιουργείται με βάση τον ίδιο μηχανισμό αντίληψης ως κάτωθι:

Ο κόσμος περιλαμβάνει αντικείμενα, κατά συνέπεια πρέπει να υπάρχει ένα υποκείμενο, που τα παρατηρεί, κάτι δηλαδή που να πιστοποιεί την ύπαρξή τους. 
Εφευρίσκει τότε ανήσυχος ο νους το εγώ.  
Έτσι ικανοποιείται, και ησυχάζει.

Οπότε κατά μείζονα λόγο αυτό τούτο το φυσιολογικό εγώ
δεν είναι κάτι το πραγματικό, αλλά  ένα αυτόματο λογικό ψέμα.

Συνεπώς η αντίληψη ότι το σώμα είναι το  "εγώ", αναγκαστικό προιόν του νου είναι τραγική πλάνη.

Από αυτό το λάθος σαν αφετηρία προκύπτει η ιδιότητα που λέγεται εγωισμός.

Αιτία όλων των δεινών της ανθρωπότητας, είναι αυτός ο εγωισμός των ανθρώπων.

Αυτή η ιδιότητα εδραιώνεται τόσο σταθερά μέσα μας, κατά το πέρασμα από τις διάφορες φάσεις της ζωής μας, που η αφαίρεσή της μοιάζει σαν να προσπαθείς να ξεριζώσεις το ίδιο σου το σώμα. 

Άμεση συνέπεια της ταύτισης με το εγώ είναι ο φόβος.

Φοβάται ο άνθρωπος να μην βλαφτεί το σώμα του και κατά προέκταση τα συμφέροντά του, με τα οποία έχει συσχετίσει την διατήρηση εν ζωή του σώματος.

Ο άνθρωπος λόγω της ταύτισης με το εγώ φοβάται το άγνωστο, γίνεται άτολμος, δεν έχει θάρρος να κινηθεί, να ερευνήσει κάτι το καινούργιο.

Φοβάται τον θάνατο και την απώλεια των υλικών αγαθών, που έχει αποκτήσει κατά την διάρκεια της ζωής του.
 Όμως ο θάνατος είναι τελείως φυσιολογικό φαινόμενο για την ύλη, που υπόκειται στον άτεγκτο νόμο της φθοράς.

Εάν δεν υπήρχε στο κάτω - κάτω της γραφής ο θάνατος, πως θα ξέραμε ότι ζούμε.
Ο θάνατος αντίθετα είναι η επιβεβαίωση της ζωής.

Στην φιλοσοφία το ζεύγος Ζωή-Θάνατος, αποκαλείται, Ζωηθάνατος,.
Η αιτία που αποκαλείται έτσι είναι το γεγονός ότι, κάθε στιγμή ζωής είναι ταυτόχρονα και ένας υλικός θάνατος. 
Γιατί κάθε στιγμή ζωής πληρώνεται με θάνατο μεγάλου αριθμού κυττάρων του σώματος και  κάθε επτά χρόνια έχουν αντικατασταθεί όλα τα κύτταρα του σώματος.
Το σώμα κάθε επτά χρόνια  γίνεται καινούργιο.

Αλλά και ο νοητικός θάνατος συμβαίνει  κάθε στιγμή που περνάει
Είναι ο θάνατος των ιδεών, που μας διακατέχουν, όταν αντικατασταθούν με καινούργιες.   
Είναι απαραίτητο να επανέλθουμε στην ενότητα, οπότε πρέπει να υπερβούμε το ζεύγος εγώ και ο κόσμος.

Να νοιώσουμε ξανά ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει με την γέννησή μας σ’ αυτόν τον κόσμο, δεδομένου ότι,  στην ουσία είμαστε ο κόσμος.
Δηλαδή το μόνο υλικό σώμα, που έχουμε για πάντα, είναι ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν διαφέρουμε με τους άλλους ανθρώπους.
Είμαστε όλοι στοιχεία του ίδιου σύμπαντος κόσμου, που είναι,  το μόνο σώμα μας. 
Περιέ χουμε το σύμπαν ολόκληρο,  περισσότερο από ότι αυτό μας περιέχει.

Η συνειδητοποίηση αυτής και μόνο της αλήθειας αρκεί για να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του ψεύτικου παράσιτου "εγώ".
Τότε θα αισθανθούμε πραγματικά ελεύθεροι από κάθε υλική δέσμευση από κάθε επιθυμία.

Τι να επιθυμήσεις εξ άλλου, αφού είναι όλα στην διάθεσή σου να τα απολαύσεις, αρκεί να μην τα διεκδικήσεις.

Διεκδικείς το χέρι σου, το πόδι σου, το πνευμόνι σου? 
Όχι!
Ποιος θα σου τα πάρει, εκτός αν τα έχεις κάνει δωρεά-προσφορά εσύ ο ίδιος μετά θάνατον.
Οπότε τότε είναι απλά εξαρτήματα, όπως τα ανταλλακτικά των αυτοκινήτων, που μπορεί να ταιριάζουν  σε οχήματα της ίδιας μάρκας. 

Έτσι αισθάνεσαι, όταν έχεις υπερβεί το ζεύγος  εγώ και ο κόσμος.

Αυτό όμως είναι μια ολόκληρη ασκητική.

Απαιτεί, πρώτα  κάθαρση απαραίτητα στην αρχή, κάθαρση από τα ζιζάνια που ξοδεύουν πολύτιμη ενέργεια.

Δεύτερον  σπορά νέων αρχών και ιδεών, ώστε όταν ριζώσουν, να αποδώσουν τους πολύτιμους καρπούς τους.

Τρίτο και τελευταίο στάδιο ο Διαλογισμός.
Υπάρχουν διάφορα είδη Διαλογισμού.
Παράδειγμα είναι αυτό που δίνεται στο παρακάτω βίντεο, το οποίο προϋποθέτει την γνώση των επτά ενεργειακών κέντρων του ανθρώπου, τα γνωστά στα σανσκριτικά,  τσάκρας.   H χαλαρωτική μουσική είναι απαραίτητο στοιχείο το Διαλογισμού.
Για να έχετε θετικό αποτέλεσμα εκτελώντας αυτόν τον Διαλογισμό προτείνω να ακολουθείστε τα εξής βήματα:
1) Ακούστε κατ' αρχήν όλο το βίντεο, για να μπείτε στην ατμόσφαιρα αυτού του Διαλογισμού.
2) Στη συνέχεια καθίστε όσο πιο αναπαυτικά μπορείτε, νιώστε όλο το σώμα σας να χαλαρώνει, αφήνοντας όλες τις εντάσεις να το εγκαταλείπουν, κλείστε τα μάτια και ακούστε μόνο την φωνή, ακολουθώντας τα βήματα του Διαλογισμού, μέχρι τέλους.
Όταν τελειώσει ο Διαλογισμός, θα νιώσετε ξεκούραστοι και γαλήνιοι, με πολύ καλή ψυχική διάθεση.