Η έννοια της Αγάπης στην Αρχαία Ελλάδα.

Ο έρωτας είναι η παγκόσμια έλξη εκδηλωμένη στην έμβια ύλη.
Είναι κατά συνέπεια αμιγώς αναλλοίωτη κοσμική δύναμη. 
Αγάπη είναι η αύρα του πρώτου (νόμου) της δημιουργίας, του νόμου της Ενότητας.
Η Αγάπη είναι βάση, στην οποία πατάει η Ενότητα. 
Ενότητα σημαίνει συγγένεια δημιουργημάτων, σημαίνει ίδια  φύση, ίδια δομή της ύλης σε όλη την έκταση της εκδήλωσης.
Σημαίνει τέλος ευκαιρία, για ένα μοναδικό μάθημα στα έλλογα και νοήμονα όντα. 
Που η Φύση τα προίκισε με έναν τέλειο εγκέφαλο, όπως τον άνθρωπο.
Ευκαιρία για ένα τέλειο μάθημα Αγάπης.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον στην Δημιουργία που οφείλει, να πάρει ενσυνείδητα σ΄αυτή την ζωή, Το μάθημα της Αγάπης. 
Άλλως μένει μετεξεταστέος για μια επόμενη ζωή.

Η έννοια της Αγάπης καθώς και η υλοποίηση αυτής δεν ήταν στην μ.χ εποχή , προνόμιο του Χριστιανισμού στην Ελλάδα.
Η (Αγάπη)  προϋπήρχε στην αρχαία Ελλάδα και μάλιστα θεμελιωμένη σε πιο απλή βάση, από άλλες θρησκείες κι αυτό λεγόταν Δωδεκάθεο. 
Το Δωδεκάθεο υπήρξε μια
αληθινά χειροπιαστή και κατανοητή από όλους θρησκεία. 
Η Διδασκαλία του Χρηστού, στην επί του όρους ομιλία, ήταν μια τέλεια αναφορά στην Αγάπη.
Η αυθεντική Διδασκαλία του Χριστού όμως αλλοιώθηκε σημαντικά αρχικά στο στάδιο των αποστόλων και τέλος στην φάση εφαρμογής της από την εκκλησία.  

Οι οπαδοί του Χριστιανισμού κυρίως παρασύρθηκαν από ένα θρησκευτικό  (φανατισμό) και από 
μια απλή διαμάχη μεταξύ αυτών και των οπαδών του Ελληνισμού στην αρχή. 
Κατέληξε σε ιερό πόλεμο, με τις γνωστές συνέπειες, τόσο στο έμψυχο όσο και στα υλικά Δημιουργήματα των αντιθέτων.

Μεγάλη απώλεια  ήταν κυρίως σε σπάνια έργα (τέχνης) , αγάλματα, πίνακες, αρχιτεκτονικά κτίσματα, στην (βιβλιοθήκη) της Αλεξάνδρειας με σπουδαία συγγράμματα και πολλά άλλα μνημεία.  
Οι οπαδοί της Χριστιανικής θρησκείας κυρίως επιδόθηκαν σε άγριους βανδαλισμούς κατά των έργων, που θεωρούσαν ως προϊόντα παγανισμού.
Αποτέλεσμα καταστροφές μνημείων τέχνης.
Ένα σπουδαίο μνημείο, ίσως το πιο σημαντικό του Αρχαίου Ελληνισμού, ήταν το μνημείο της  (Ακροπόλεως) .
Ας μην αναφερθούμε στα αμέτρητα ανθρώπινα θύματα αμφοτέρων των πολεμίων. 
Την χείριστη εντύπωση και μεγάλη ντροπή για το ανθρώπινο είδος απετέλεσε  φανατισμός των χριστιανών για τον μαρτυρικό θάνατο της φιλοσόφου (Υπατείας) στην Αλεξάνδρεια.

Το δωδεκάθεο στηρίζεται στην νομοτέλεια της Φύσης και την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου. 
Ιδού πως δημιουργήθηκε,το Δωδεκάθεο 
προϊόντος του χρόνου  στην  Αρχαία Ελλάδα.
Ο Αρχαίος Έλληνας θεοποιούσε τα φυσικά φαινόμενα, που προκαλούσαν οι άγνωστες σ' εκείνον φυσικές δυνάμεις.
Ως επίσης τις εσωτερικές δυνάμεις που διέπουν την συμπεριφορά του ανθρώπου στο κοινωνικό του περιβάλλον.

Το φαινόμενο του κεραυνού   προκαλούσε δέος κι αυτό, συνετέλεσε στην  θεοποίηση του. 
Επειδή δεν διέθετε το απαραίτητο επιστημονικό υπόβαθρο, για τα ηλεκτρικά πεδία και την διάσπαση του διηλεκτρικού του αέρα, για να ερμηνεύσει το φαινόμενο.
Αισθανόταν δέος και αδυναμία μπροστά στην δύναμη του κεραυνού, οπότε του απέδωσε μεταφυσική διάσταση και ανήγαγε τελικά το φαινόμενο σε θεότητα.
Αυτήν την θεότητα την ονόμασε Δια.
Επειδή δε σχετιζόταν με  το  πιο δυναμικό και εντυπωσιακό φαινόμενο μέσα στην Φύση, ανήγαγαν τον Δια σε Πατέρα των (Θεών) .

Τα μετεωρολογικά φαινόμενα που συνέβαιναν στην ατμόσφαιρα, ο άνθρωποι εκείνης της εποχής δεν είχαν κατάλληλη επιστημονική γνώση, για να τα αιτιολογήσουν.
Για να ερμηνεύσουν την δυναμική της ατμόσφαιρας και τις τρικυμίες που δημιουργούσε στην επιφάνεια της θαλάσσης.
Έπρεπε να γνωρίζουν θερμοδυναμική, δυναμική των ρευστών, ηλεκτρικά φαινόμενα στην ατμόσφαιρα.

Λίγο δύσκολο για εκείνη την εποχή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχαν ανεπτυγμένες τις (φυσικές επιστήμες), αλλά εξ όσων γνωρίζουμε, δεν ήταν συστηματικά αναπτυγμένες με την χρήση μαθηματικών και πειραματικών αποδείξεων.
Ώστε να προκύπτουν πιο εύκολα και πειστικά τα συμπεράσματα των εφαρμογών. 
Οι επιστήμες εκείνη την εποχή ήταν λίγο ως πολύ προσκολημένες στο άρμα της Φιλοσοφίας, η οποία ακολουθεί άλλα μονοπάτια. 

Επειδή η Ελλάδα είναι μια χώρα, που ολόγυρα βρέχεται από θάλασσα.
Αυτή η μορφολογία της χώρας ώθησε τον λαό της να γίνει λαός ναυτικός.
Χρησιμοποιούσε  συχνά την θάλασσα για τις μετακινήσεις του αλλά και ως μέσον βιοπορισμού.
Όταν όμως η θάλασσα ήταν ταραγμένη, πάλι δεν μπορούσαν, να βρουν την αιτία του φαινομένου και το απέδωσαν ξανά κι αυτό στο μεταφυσικό χώρο.
Εισήγαγαν πάλι άγνωστες θεϊκές δυνάμεις και ονόμασαν τον αντίστοιχο Θεό Ποσειδώνα.

Κάτι ανάλογο συνέβει και με την δύναμη που κρυβόταν μέσα στην Γη και έσπρωχνε τα φυτά να μεγαλώνουν και να προσφέρουν τους καρπούς τους στον άνθρωπο.

Η Δήμητρα ήταν η θεότητα που προστάτευε την (γεωργία) την χλωρίδα γενικότερα την διατροφή και τον γάμο.
Δημήτηρ αρχαία Ελληνικά, Ολύμπια θεότητα προστάτιδα της μητρότητας.

Η Αφροδίτη θεά της Ομορφιάς και του (Έρωτα) , της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης.
Κόρη του Δια και της Διώνης. Βοήθησε τον Πάρη στην απαγωγή της ωραίας Ελένης

Η Αθηνά ήταν θεά της (Σοφίας) της στρατηγικής και του πολέμου.
Το όνομα προκύπτει από το επίθετο Αθηναία. Γλωσσολογικά  Α-θεο-νόα.
Δηλαδή  η νόηση του Θεού.



Ήταν και οι τρεις  εξέχουσες σε λατρεία θεότητες, που σχετίζονταν με τις εσωτερικές δυνάμεις του ανθρώπου, τους πόθους του και τις κοινωνικές λειτουργίες και δομές. 
Δυνάμεις  που πήγαζαν κατ' ευθείαν από την φύση και την ψυχική του συγκρότησή ως ανθρώπου, καθώς και τα κληρονομικά του δεδομένα . 

Η έννοια της (Αγάπης) κάθε άλλο παρά άγνωστη ήταν στην αρχαία Ελλάδα, όπως ελέχθη και στην αρχή αυτού του κειμένου. 

-Ο Ελληνισμός είναι η έντονη Αγάπη προς τον  

κόσμο, προς το παν.

-Στην ελληνική παράδοση, ο ΕΡΩΣ =ΑΓΆΠΗ , 

κάθε είδους Αγάπη.

Έρως Αρετής , Έρως γης ,Έρως θαλάσσης , Έρως επιστήμης , Έρως μητρός , Έρως τέχνης , Έρως  γυναικός.

Είναι η πρωτίστη και συνεχής αιτία της 

κοσμογονίας.

Τόσο στην Ορφική, όσο και στην Ησιόδεια

κοσμογονία. 

Είναι έννοια αφηρημένη , πολυσυλλεκτική ,

είναι το σύνολο της συμπαντικής Αγάπης. 

Αγάπη προς το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου, προς τον άνθρωπο, προς το φυτό, το ζώο, την πέτρα, το ποτάμι.

Προς κάθε μορφή, προς μία έννοια, προς μία κατάσταση, προς ένα πράγμα, προς τα πάντα, από την πρωτογενή ύλη μέχρι τους Θεούς.

Είναι η ελκτική και συνεκτική δύναμη που συγκρατεί την ύλη και δημιουργεί, διατυπώνει κάθε μορφολογία.

Η Αγάπη είναι η πηγή του νόμου της παγκόσμιας έλξης.
Ο Έρωτας είναι εκδήλωση του νόμου παγκόσμιας έλξης στην έμβια ύλη. 
-> Οπότε η Αγάπη είναι η βαθύτερη πηγή του Έρωτα.

Ο Έρως είναι ο αρχαιότερος των εγκοσμίων Θεών και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία.

Η ενέργειά του υπάρχει σε όλους τους Θεούς αλλά και σε όλους τους ανθρώπους, τα ζώα, τα φυτά.

Σε όλη την υλική εκδήλωση, διακατέχει το παν, πληρεί τον κόσμο.

Το ατομικό "εγώ" είναι φυσιολογικό, όχι όμως και η ταύτιση μ' αυτό.

Η παρούσα εκδήλωση του Όντος σε κόσμο έχει γίνει σε καθεστώς αντιθέτων στοιχείων. 
Αυτή η αλήθεια έχει, αναφερθεί ήδη κατ' επανάληψη σ' αυτό το ιστολόγιο, 
Τα πάντα στον υλικό και στον πνευματικό κόσμο εκδηλώνονται υπό την μορφή  ζευγών αντιθέτων 

Αν σταθούμε στην έννοια Εμείς, η αντίθετή της είναι ασφαλώς η έννοια του "εγώ".
Συνεπώς: 
Το "εγώ"θεωρείται αναμφισβήτητα φυσιολογικό, όπως και το Εμείς. 
Σύμφωνα με τον ορισμό του ζεύγους αντιθέτων εννοιών, η ύπαρξη του ενός μέλους του ζεύγους επιβεβαιώνει την ύπαρξη και του άλλου.
Αφαιρουμένου δε του ενός αίρεται και το άλλο.
Δεν έχει νόημα για παράδειγμα το σκοτάδι αν δεν υπάρχει το φως.
Οπότε και το Εμείς χάνει το νόημά του χωρίς την ύπαρξη του "εγώ".

Το "εγώ"είναι το αποτέλεσμα του κατακερματισμού του Όντος προκειμένου Αυτό να εκδηλωθεί και σχετίζεται άμεσα με την μορφή.
Όλα τα αντικείμενα στην εκδήλωση αποκτούν μια συγκεκριμένη μορφή, ένα πρόσωπο, μιαν εμφάνιση, μια προσωπικότητα, είτε είναι έμψυχα είτε είναι άψυχα.
Η δε μορφή σχετίζεται με την σειρά της με την ιδέα της ιδιοκτησίας.
Η ιδιοκτησία εδραιώνει την ταύτιση με το "εγώ". 

Ο άνθρωπος από την παιδική ηλικία ήδη διαμορφώνει ένα  χαρακτήρα,μια προσωπικότητα που σχετίζεται άμεσα με την μορφή.
Ασυνείδητα εγκαθίσταται στον νου του ένα "εγώ".
Απ' αυτή την ηλικία αρχίζει η ταύτιση με την μορφή και την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας.
Η ιδιότητα του προσώπου τον ακολουθεί και στις επόμενες φάσεις της ζωής του, στο σχολείο και την κοινωνία.
Στις φάσεις αυτές το "εγώ" ενισχύεται αντί να μειώνεται. 

Το Εμείς όμως είναι η απόπειρα των όντων επανένωσης σε ΈΝΑ ενιαίο σύνολο ως είναι φυσικό.

Ο νόμος παγκόσμιας έλξης αυτό επιδιώκει και αυτό συμβολίζει εξάλλου.
Κάθε παραμονή στην χωριστικότητα είναι ενάντια στην επιθυμία του Όντος.
Το ΟΝ επιθυμεί την επανένωση των μερών του σε Ένα ενιαίο σύνολο ώστε να πραγματοποιηθεί το κοσμικό σχέδιο.
Κάθε κίνηση που αντίκειται στην επιθυμία του Όντος αποτελεί αμαρτία. 

Η εμμονή του ανθρώπου να παραμένει σε ταύτιση με το "εγώ" συνιστά ένα μεγάλο  αμάρτημα που διαπράττει ο άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του.
Η ταύτιση αυτή έχει δυο συνέπειες:
1) Προκαλεί τριβές μεταξύ των κοινωνιών μέχρι και πολέμους.
Η συνέπεια αυτού είναι μεγάλη  απώλεια πολύτιμης ενέργειας.
2) Έχει όμως και ένα αναπόφευκτο θετικό αποτέλεσμα  ότι, οι τριβές και οι πόλεμοι συντελούν στην αύξηση της συνειδητότητας.

Στον άνθρωπο έχει αναθέσει το ΟΝ την  υψηλή αποστολή  της αυτοσυνείδησίας του Όντος. 
Θεωρεί τον άνθρωπο ως μοναδικό συνεργάτη Του για τον λόγο αυτόν τον προίκισε και με το τελειότερο όργανο της εκδήλωσης, τον εγκέφαλο. 
Ο άνθρωπος είναι η ζωντανή (ταυτότητα) της Φύσης στον κόσμο κατά συνέπεια είναι 
και ο μόνος αρμόδιος για να πετύχει, την περίφημη αυτογνωσία για εκείνον και για το ΟΝ το ίδιο. 

Εάν επιμείνει να παραμένει στην πλάνη του "εγώ", το ΟΝ παύει να ενδιαφέρεται γι' αυτόν και δεν τον θεωρεί πλέον συνεργαζόμενο εταίρο. 
Από μερικούς μέχρι και έναν μόνο συνειδητοποιημένο άνθρωπο στον κόσμο, το ΟΝ μένει ικανοποιημένο.
Γιατί μέσω των ανθρώπινων αισθήσεων αποκτά συνείδηση του κόσμου, τον οποίο κόσμο το ΟΝ προκάλεσε. 
Η προτίμησή του είναι για όσο το δυνατόν περισσότερους συνειδητούς μάρτυρες, διότι θα δίνουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα το κόσμου.
Αλλά το σύνολο (αδυνατεί) να ενταχθεί στους συνειδητοποιημένους ανθρώπους, καθ' όσον αυτό αντίκειται στην Φύση του ίδιου του Όντος λόγω του χαρακτηριστικού της κοσμικής νομοτέλειας.

Το "εγώ"είναι χρήσιμο στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους στον κοινωνικό χώρο, υπό έναν όρο:
Αρκεί να χρησιμοποιείται με απόσπαση.
Δηλαδή να παρατηρεί ως υποκείμενο την δράση του "εγώ" από κάποια απόσταση.
Αυτό λέγεται απόσπαση, αποφεύγοντας ολοσχερώς την ταύτιση.  
Να νοιώθει  την παρουσία του "εγώ"και να παρακολουθεί την δράση του. 
Αλλά με απόσπαση σαν να μην δρα ο ίδιος, αλλά κάποιος άλλος, εκτός της ύπαρξης.  
Έτσι από την θέση του παρατηρητή είναι ελεύθερος να κρίνει και να κατευθύνει τις πράξεις του "εγώ".
Το ελέγχει με άλλα λόγια, χωρίς το "εγώ" να μπορεί να ελέγξει τον ίδιο.
Διότι δεν μπορεί να τον εντοπίσει στην θέση, που βρίσκεται ο παρατηρητής.

Για παράδειγμα όταν κάποιος άλλος με προσβάλει παρατηρώ τις αντιδράσεις μου και αν αντιληφθώ ότι εγείρεται θυμός. 
Γνωρίζω ότι αυτός που θυμώνει στην πραγματικότητα είναι το "εγώ", η ύπαρξη παραμένει ατάραχη.
Όταν δω τον θυμό απλά την στιγμή, που εγείρεται.
Αυτό είναι αρκετό, για να μην εκδηλωθεί. 

Όλη η διαδικασία της απόσπασης προϋποθέτει την εγκατάσταση μέσα μας ενός παρατηρητή.
Αυτό απαιτεί  κόπο και διαρκή εξάσκηση.
Αλλά όταν επιτευχθεί η παρουσία του παρατηρητή.
Η παρατήρηση λειτουργεί από κει και μετά αυτομάτως.
Και εσύ έχεις  γλυτώσει μια για πάντα από την δυναστεία του "εγώ".

Ο άνθρωπος δεν τελειώνει στα όρια του σώματός του, είναι απέραντος και δεν χωράει στην στολή της προσωπικότητας, από την οποία πηγάζει και το "εγώ".
Τι χρειάζεται επομένως αυτό το "εγώ"?
Ένας φίλος έλεγε: Το άπειρο όταν περιορίζεται στο πεπερασμένο αποκτά συνειδητότητα.
Το δε πεπερασμένο εκτεινόμενο στο άπειρο βρίσκει την πολυπόθητη Ελευθερία.
  
Αν θεωρήσουμε, ότι αυτή η παλινδρόμηση της ύπαρξής μεταξύ πεπερασμένου και απείρου, ότι συμβάλει στην συνειδητότητα.
Τότε το "εγώ"έχει όντως κάποια πρακτική σημασία.

Όμως το "εγώ" είναι  προϊόν της μορφής και του προσώπου, χαρακτηριστικά που διαρκώς μεταβάλλονται, θα ακολουθεί κι αυτό τις συγκεκριμένες μεταβολές.
Επειδή οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συμβαίνουν αυτές οι μεταβολές στην ζωή μας είναι αστάθμητες και εξαρτώνται πλήρως από τον νόμο των πιθανοτήτων.
Και το "εγώ"  θα είναι αστάθμητο και  αόριστο.
Μιλάμε δηλαδή  για ένα  φάντασμα μη πραγματικό.
Συνεπώς κάθε ταύτιση με ένα φάντασμα είναι εκτός πραγματικότητας.  

Ακόμα και με το σκεπτικό της προσφοράς του "εγώ"στην βελτίωση της συνειδητότητας.
Στην περίπτωση  που θα ακολουθηθεί η θεωρία του  μηχανισμού της παλινδρόμησης μεταξύ πεπερασμένου και απείρου.
Αλλά ο μηχανισμός αυτός για την ανάπτυξη της συνειδητότητας πιθανόν να μην ισχύει.  
Τίποτε δεν είναι σίγουρο στην διαδικασία της συνειδητότητας.
Μπορεί να συμβεί μέσα σε ένα λεπτό ή να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή.
Στην  λειτουργία της Φύσης δεν υπεισέρχεται πουθενά το μέγεθος χρόνος.
Απλώς ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται και να ακολουθεί τους φυσικούς νόμους, δεδομένου ότι απ' αυτούς  προκύπτουν και οι ηθικοί κανόνες. 
Να είναι πάντα σε εγρήγορση και έτοιμος να δείξει την Αγάπη του για την ζωή.  
Η Φύση θα βρει τρόπο να τον ανταμείψει.  
Αφού το κύριο στοιχείο της Φύσης είναι η Σοφία. 
 

Οι τρεις αιτίες πολέμων διαχρονικά, Νερό - Φωτιά-- Ιδέες.

Κατά σειρά σπουδαιότητος  Νερό - Ενέργεια - Ιδέες.
Οι λόγοι διαμάχης των λαών της Γης ανάγονται τελικώς σε τρεις κύριες αιτίες.
Αυτές είναι: Το Νερό, η Ενέργεια και οι Ιδέες. 

Οι οποίες  καταλήγουν συνήθως στους  πιο σκληρούς πολέμους μεταξύ των λαών, από καταβολής κόσμου.
Θα τις ερευνήσουμε κάθε μια χωριστά ως ακολούθως.

1)Το Νερό  αγαθό ζωτικής ανάγκης.
Ο άνθρωπος χωρίς τροφή μπορεί να ζήσει μέχρι 30 μέρες, χωρίς νερό ένα έως τρία 24ωρα και χωρίς οξυγόνο, μόλις 3 λεπτά.
Μεταξύ αυτών το νερό  είναι ένα κρίσιμο αγαθό για την επιβίωσή του ανθρώπου.  
Σαν τέτοιο επομένως απετέλεσε αιτία συγκρούσεων, από την αρχή εμφάνισης των ανθρωπίνων κοινωνιών στον πλανήτη Γη.

                                 

    (Νερό λίγο και βρώμικο)                                                     (Νερό άφθονο και καθαρό)

Η ανεπάρκεια Νερού οφειλόταν σε δυο λόγους. Την ποιότητα και ποσότητα. 
Σε αμφότερες τις περιπτώσεις όμως μεγάλο ρόλο παίζουν και οι εκάστοτε καιρικές συνθήκες.

Η ποιότητα ήταν άλλοτε καλή ή και υποφερτή για πόσιμο νερό και άλλοτε ακατάλληλο προς πόση. 
Η αιτία ωφείλετο  στο ότι δεν υπήρχαν τα κατάλληλα μέσα βελτίωσης της ποιότητας σε εκείνους τους πρωτόγονους πολιτισμούς. 

Όσον αφορά την ποσότητα, ποτέ δεν ήταν σε επάρκεια κανένα αγαθό συντήρησης της ζωής για τον άνθρωπο, σε σχέση πάντοτε και με τον πληθυσμό της χώρας.

Η (λειψυδρία) είναι προ των πυλών και σήμερα.
Λόγω του υπερπληθυσμού και της αλόγιστης χρήσης του νερού. από τον άνθρωπο. 
Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και μη αναστρέψιμη, αν δεν ληφθούν από τις κυβερνήσεις των λαών άμεσα μέτρα, πριν είναι πολύ αργά.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος κίνδυνος που απειλεί τον πλανήτη.
Η υπερθέρμανση του λόγω του φαινόμενου του (θερμοκηπίου).
Το φαινόμενο αυτό είναι ευλογία, γιατί συντηρεί την θερμοκρασία της Γης σε επίπεδα που επιτρέπουν την ανάπτυξη ζωής.

Αλλά η έξαρση του φαινομένου λόγω συγκέντρωσης καυσαερίων στην ατμόσφαιρα, αναγκάζει ένα μέρος της υπέρυθρης ακτινοβολίας, να επιστρέφει στην Γη και να προκαλεί υπερθέρμανση.

Η υπερθέρμανση κατά 2 βαθμούς Κελσίου θα οδηγήσει σε τήξη των πάγων στους πόλους.
Συνέπεια αυτού θα είναι η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, με αποτέλεσμα να βυθιστούν κυριολεκτικά κάτω από το νερό όλες οι παράλιες περιοχές του πλανήτη.

2)Η φωτιά  είναι ενέργεια που μετουσιώνει την ύλη.

             

 (Οικογενειακή   Θαλπωρή)                                 (Καταστροφική δράση)

                    

Ο άνθρωπος στις μετακινήσεις του απαιτεί ενέργεια.
Διότι κατά  την χρήση αυτοκίνητου,  αεροπλάνου ή τραίνου απαιτείται καύσιμος ύλη.
Οι βιομηχανίες καταναλίσκουν ενέργεια, για να παράγουν παντός είδους αγαθά.
Δυστυχώς όμως αρκετές από τις μεγάλες και εξελιγμένες τεχνολογικά χώρες παράγουν και όπλα μαζικής καταστροφής, πάσης μορφής.
Για ασφάλεια, όπως ισχυρίζονται.
Συνήθως όμως εξοπλίζονται για πολεμικές επιχειρήσεις προκειμένου να διεκδικήσουν αγαθά. που τους λείπουν.  

Αλλά και η εξασφάλιση υποφερτών συνθηκών διαβίωσης μέσα στις κατοικίες των ανθρώπων απαιτεί ενέργεια. 
Είτε πρόκειται για θέρμανση τον χειμώνα, είτε για ψύξη κατά τους θερινούς μήνες.  
Γενικότερα σε μια σύγχρονη κοινωνία οι απαιτήσεις σε ενέργεια κατέχουν την πρώτη θέση στην ζωή των ανθρώπων.
Όλα αυτά  που προηγήθηκαν και πολλές ακόμη αιτίες απαιτούν κατανάλωση ενέργειας. 

Το πετρέλαιο υπήρξε μέσον παραγωγής ενέργειας κίνησης και θέρμανσης-ψύξης,  στις σημερινές σύγχρονες κοινωνίες.
Για τον λόγο αυτόν αποτελεί "μήλον της έριδος"μεταξύ των λαών, που έχουν ανάγκη ενέργειας, διότι δεν τους ευνόησε η Φύση, να διαθέτουν αυτόν τον υπόγειο  πλούτο.
Αλλά ακόμη και αν διαθέτουν ικανά κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου. 
Η αλόγιστη χρήση του θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην  ανάπτυξη ενεργοβόρων βιομηχανιών. 
Ώστε στο τέλος να μην επαρκούν οι υπάρχουσες ποσότητες αυτών των υλών.
Σε τέτοιες περιπτώσεις αναζητούν τρόπους αναπλήρωσης των ελλείψεων σε καύσιμα και στρέφονται προς  άλλες χώρες.
Που διαθέτουν πλεονάσματα  κοιτασμάτων πετρελαίου. 

Ζωντανό παράδειγμα η Αμερική. 
Στόχος της πολιτικής της είναι, ότι εποφθαλμιά τα κοιτάσματα πετρελαίου των χωρών της μέσης Ανατολής ή όπου αλλού υπάρχουν. 
Γενικότερα όλες οι προηγμένες τεχνολογικά χώρες λόγω ανάπτυξης βιομηχανιών με μεγάλες απαιτήσεις σε ενέργεια, έχουν αυξημένες ανάγκες καύσιμης ύλης. 

Η ενέργεια  στο σύμπαν  δεν μηδενίζεται ούτε παράγεται, απλά υπάρχει. 

Αλλάζει μορφές είτε από μόνη της, είτε με  επέμβαση των ανθρώπων μέσω κατάλληλων μηχανών.

Ο ζωοδότης  Ήλιος η μεγαλύτερη πηγή ενέργειας έχει «μεταφυσικές ιδιότητες». 

                         (Χαρά στο Φως.)                (Ζωή στον φυτικό κόσμο)

Ο ήλιος δημιουργεί και συντηρεί  την ζωή του φυτικού και ζωικού βασιλείου της Γης. 
Είναι μια τεράστια πηγή καθαρής ενέργειας χωρίς ρύπους.
Οι δε χώρες που έχουν από την Φύση  το δώρο της ηλιοφάνειας, το εκμεταλλεύονται προς παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Η  ανακάλυψή της φωτιάς ικανοποιούσε τις στοιχειώδεις ανάγκες των πρωτόγονων ανθρώπων.  
Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, οι ενεργειακές ανάγκες αυξήθηκαν υπέρμετρα. 

Με αποτέλεσμα να μην επαρκούν  οι πηγές, που αντλούσαν από το φυσικό περιβάλλον τους οι τεχνολογικά εξελιγμένες  χώρες.
Αυτές οι περιπτώσεις οδηγούν με ασφάλεια σε διεκδικήσεις, που καταλήγουν ενίοτε και σε πόλεμο.

3) Οι  Ιδέες της Θρησκείας και της Πολιτικής δημιουργούν έντονες διαμάχες μεταξύ των υποστηρικτών  διαφορετικών απόψεων. 

                           (Ο Ελληνισμός)

Οι  ιδέες της Θρησκείας και της Πολιτικής απετέλεσαν αιτίες συγκρούσεων και πολέμων από καταβολής κόσμου.

Πρώτη από όλες η Θρησκεία. 
Όταν ο άνθρωπος εξασφάλισε συνθήκες επαρκείς για την επιβίωσή του άρχισε να προβληματίζεται υπαρξιακά.

Δηλαδή ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξής του στην Γη και τι είναι το ΟΝ άνθρωπος.
Αυτές οι ανησυχίες έδωσαν αφορμή στην ανάπτυξη διαφόρων θρησκειών. 

Οι κοινωνικές ανάγκες ώθησαν την εμφάνιση εμπνευσμένων διδασκάλων. 
Οι οποίοι υπήρξαν εισηγητές και ιδρυτές διαφόρων  θρησκειών. 
Η πρωτογενής διδασκαλία υπέστη έκτοτε αρκετές αλλοιώσεις.
Πρώτη αλλοίωση στην διδασκαλία του Χρηστού επήλθε από τους αποστόλους, τους ανθρώπους που ανέλαβαν να διαδώσουν την εν λόγω διδασκαλία.

Μια δεύτερη και τελειωτική αλλοίωση επήλθε από την λεγόμενη εκκλησία.
Ο χώρος αυτός που η θέσπισή του είχε σκοπό την περαιτέρω διάδοση και λατρεία της θρησκείας.
Μετετράπη μεθ' ου πολύ σε χώρο εκμετάλλευσης και χειραγώγησης των απλών πιστών της συγκεκριμένης θρησκείας, που καθιέρωσε η αρχική διδασκαλία.  

Η ανάπτυξη και διαφοροποίηση των θρησκειών εξαρτάται έντονα από τα ήθη και έθιμα των λαών. 

Στην Ελλάδα για παράδειγμα που κυριαρχούσε το γαλάζιο και η θάλασσα αναπτύχθηκε το (δωδεκάθεο), που σχετιζόταν άμεσα με τις δυνάμεις της Φύσης.

Στην Άπω Ανατολή αναπτύχθηκε ο Βουδισμός σχετική θρησκεία με την εσωτερική ιδιοσυγκρασία του λαού.

Πάντως ότι και αν πίστευαν, θεωρούσαν τους άλλους λαούς αλλόθρησκους κι αυτό απετέλεσε από την αρχή  αιτία έντονης διαμάχης.
Που εξελισσόταν συχνά σε πόλεμο.

Στο όνομα του Χριστού, θεού της Αγάπης έχει χυθεί το περισσότερο αίμα από τους αρχαίους χρόνους, ακόμη και μέχρι σήμερα. 
Η δε εκκλησία με την λεγόμενη Ιερά εξέταση διέπραξε πλείστα όσα εγκλήματα και αδικίες κατά την διάρκεια του μεσαίωνα. 

Αλλά και σήμερα δεν είναι λίγο το αίμα που προσφέρεται στα κοντόφθαλμα συναισθήματα και τον παρωπιδισμό των Μωαμεθανών εναντίων των Χριστιανών οπουδήποτε και αν βρίσκονται.

Παράδειγμα  οι θηριωδίες των «τζιχαντιστών»  εναντίων  όποιου δήποτε αλλόθρησκου, αποδεικνύουν το μέγεθος της πλάνης που λέγεται θρησκευτικός φανατισμός.

Θρησκευτικός (φανατισμός) λέγεται αυτό, που εγώ το αποκαλώ την μεγίστη πλάνη και ηλιθιότητα, που μεταβάλει τον άνθρωπος σε σκέτο κτήνος.
Αφού στο όνομα της ανθρωπιάς σφάζουν ανθρώπους.  

Θυμίζω ότι η θρησκεία έχει την ρίζα της σε ένα έμφυτο στοιχείο στην Φύση του ανθρώπου
Αυτό είναι η τάση επαναφοράς στην πηγή προέλευσής του.

Επιστροφή στην πηγή της Αγάπης που είναι πηγή προέλευσης των πάντων.

Σκεφτείτε λοιπόν την παράνοια των ανθρώπων να σφάζονται από Αγάπη.

Ο πολιτισμός έφερε την (πολιτική) μια σύγχρονη αιτία διαμάχης των ανθρώπων.

Η Πολιτική περιλαμβάνει το σύνολο των δράσεων, για την βελτίωση συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων. 
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.
Η πολιτική κατά την γνώμη μου, είναι η τέχνη του να λες ψέματα, με εφαρμογή του ρητορικού λόγου, για να γίνονται πιστευτά.

Οι ιδέες για την πολιτική των λαών διαφοροποιήθηκαν  πάλι λόγω τοπικών συνθηκών και ιδιοσυγκρασίας λαών.

Όλα αυτά είναι αλληλένδετα, οι βόρειοι λαοί της Γης όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι δύσκολες για την επιβίωση, ανέπτυξαν περισσότερο καθεστώτα που σχετίζονταν με τον (σοσιαλισμό).

Άλλοι λαοί ανέπτυξαν διαφορετικά
πολιτικά καθεστώτα, που είχαν σχέση με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο τα λεγόμενα  (φιλελεύθερα) καθεστώτα.   

Τέλος η (Θρησκεία) όπως και η πολιτική ενώ είχαν την προέλευσή τους σε σωστές και αγαθές υπαρξιακές ανάγκες.
Κατάντησαν προβληματικές στην εφαρμογή τους εξ αιτίας εγωιστικών παρορμήσεων.
Που μετέβαλαν τελείως το πνεύμα της οποιασδήποτε θρησκείας και πολιτικής ιδεολογίας. 
Η εφαρμογή των διαστρεβλομένων εννοιών των θρησκειών, προκάλεσε τους λεγόμενους θρησκευτικούς πολέμους. 
Χάριν των οποίων ρέει άφθονο το αίμα των φανατισμένων πιστών, για να ποτίζει και να θεριεύει την βλακεία και τον εγωισμό τους.

Ο Ηράκλειτος έχει πει:

«Πατήρ πάντων πόλεμος και πάντων βασιλεύς».
Διευκρινίζεται ότι, η φράση αναφέρεται στην εμφάνιση του κόσμου υπό μορφήν αντιθέτων.

Τα πάντα είναι αντίθετα και το ένα διαδέχεται  το αντίθετό του, με άλλα λόγια πεθαίνει το ένα για να γεννηθεί στην θέση το αντίθετό του.
Κάθε ιδέα γεννιέται και υπάρχει από την αντίθετή της.

Ζωή – θάνατος, φως- σκοτάδι, λευκό –μαύρο….

Ο {νοήμων} από την φύση άνθρωπος,  εμφανίζεται ανόητος και αμετανόητος,  λόγω του τυφλού εγωισμού που τον διέπει. 
Φοράει παρωπίδες και δεν μπορεί να δει καθαρά σε ένα πιο ευρύ πεδίο.
Δεν έχει συνειδητοποίηση, ότι όλες οι αντίθετες ιδέες είναι τέτοιας φύσης, που η μια ενυπάρχει σαν σπόρος μέσα στην αντίθετή της. 
Κάθε μια ιδέα γεννιέται και μεσουρανεί με την εξαφάνιση  της αντίθετης ιδέας. 
Στην πολιτική και στην θρησκεία,  σε κάθε ζεύγος αντιθέτων ιδεών συμβαίνει το ίδιο.

Ο άνθρωπος  ταυτίζεται  με την μια εκ των αντιθέτων εννοιών, παθιάζεται, πολεμάει χάριν της φρικτής ταύτισης, αντί να αγαπά, ως είναι η Φύση του.
Σκοτώνεται για το τίποτε και χάνεται  χωρίς καμιά ουσιαστική ηθική αιτία.