Ζορμπάς ο Έλληνας {Μουσική -> Χορός -> Έρωτας -> Συνειδητότητα}

Σκέψεις πάνω στο δημοφιλές μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, Αλέξης Ζορμπάς που έγινε ταινία  με τίτλο "Ζορμπάς ο Έλληνας".
Στην σελίδα του You Tube καθώς αναζητούσα κάποιο άλλο θέμα, έπεσα πάνω στο βίντεο με το μουσικό θέμα της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη ("Ζορμπάς  ο Έλληνας") με μουσική Μίκη Θεοδωράκη.
Κατά την παρακολούθηση αυτού του βίντεο γεννήθηκαν στον νου μερικές σκέψεις, για την σχέση μεταξύ των μεγάλων εννοιών Μουσικής -Χορού - Έρωτα και Συνειδητότητας.


Και όλα αυτά σε σχέση με την Ενότητα που υπάρχει στην εκδήλωση του κόσμου σε συνδυασμό με την Μουσική  και την ποίηση.

Πριν προχωρήσω στην έκθεση των σκέψεων που γεννήθηκαν κατά την παρακολούθηση, ας δούμε πρώτα το Βίντεο.

                

Συγκλονιστική η Μουσική του Μίκη Θεοδωράκη έχει  στοιχεία  κοσμικής έμπνευσης και προέλευσης.

Αρχίζει με  ένα ήρεμο αργό ρυθμό ο οποίος δυναμώνει σταδιακά  και εξελίσσεται σε ένα ξέφρενο γρήγορο χορό, όπου όλοι μαζί αγκαλιασμένοι χορεύουν. 

Έναν  χορό που δείχνει αδερφοσύνη και Ενότητα.

Το όλο σκηνικό συμβολίζει από την αρχή μέχρι τέλους μια Διονυσιακή ερωτική πράξη.

  Που αρχίζει με αργό ρυθμό συνεχίζει για κάποια ώρα έτσι.

Ακολουθεί μια  ξέφρενη κινητικότητα και καταλήγει σε μια  αίσθηση πλήρους εξαφάνισης των "εγώ" και γεύση απόλυτης Ενότητας. 

Η τυχαία υλοποίηση  του νόμου της Ενότητας μέσω μουσικής και χορού από περαστικούς στον δρόμο, σ'αυτό το  βίντεο αποτελούν:  

Αποθέωση του κοσμικού νόμου της (ομοιότητας).

Οι σκηνές σ' αυτό  το βίντεο έχουν αυθόρμητο χαρακτήρα.

Εξελίσσονται  στον δρόμο από καθαρά πηγαία κίνητρα χωρίς κανένα σχεδιασμό σε μια ατόφια Διονυσιακή ατμόσφαιρα.

 Ο (Διόνυσος) θεός της μέθεξης και της χαράς κυριαρχεί εδώ σε όλο του μεγαλείο.

Η μαγική μουσική και ο ρυθμός ήταν οι μόνες δυνάμεις που ώθησαν τους ανθρώπους να μπουν στον χορό.

Εκτελώντας μιαν αρχέτυπη  λειτουργία της Φύσης, αναπαριστώντας την αρχή της δημιουργίας.

Σκοπός της δημιουργίας ήταν η Αυτής Μεγαλειότης η Ζωή, όλα έγιναν για να την στηρίζουν και να την υπηρετούν.   

Σε ένα πιο πολιτισμένο καλλιτεχνικό σκηνικό με την φημισμένη ορχήστρα του Antree Rieu.

Οι αντιδράσεις  των ανθρώπων από τις πρώτες κιόλας νότες της μαγικής μουσικής ίδιες.

Ωθούμενοι από κοσμικές δυνάμεις χορεύουν αυθόρμητα όπως στο προηγούμενο βίντεο.

Η ορχήστρα και η χορωδία εμπνέει περισσότερο ενθουσιασμό απ' ότι η αυτοσχέδιοι μουσικοί με τις κιθάρες τους στον δρόμο, αλλά το αποτέλεσμα ίδιο.

Η ποιότητα και Φύση της μουσικής είναι αιτία κινητοποίησης των ανθρώπων. 

Η ιαχή "όπα" ακούγεται από τον ίδιο τον Andree Rieu σαν κίνητρο συνέχισης του Διονυσιακού γλεντιού και επαναλαμβάνεται από όλους σε συντονισμό.

Το "όπα"προτρέπει για κέφι, ενθουσιασμό, ελεύθερη απροσποίητη έκφραση και κίνηση. 

Ο ίδιος ο Andre Rieu εγκέφαλος και ψυχή του συστήματος ορχήστρα-Θεατές αντιλαμβάνεται στο τέλος εκτέλεσης του έργου.

Ότι δεν έχει επέλθει ακόμη κόρος και επαναλαμβάνει το τελευταίο μέρος της μουσικής μέχρι πλήρους κορεσμού, ικανοποίησης και αίσθηση Ενότητας. 

Στο βιβλίο του Δασκάλου Όσσο με τίτλο "Η περιπέτεια της Ζωής"διαβάζουμε  στο κεφάλαιο με τον τίτλο "Ζορμπάς ο Βούδας".
Απάντηση του Όσσο στην ερώτηση ακροατή:  
Αν μπορούμε να είμαστε Ζορμπάδες με πάθη και επιθυμίες και ταυτόχρονα Βούδες απαθείς, ψύχραιμοι και ήρεμοι.
Η απάντηση του Δάσκαλου ήταν:

Αυτή είναι η υπέρτατη κοσμική σύνθεση, όταν ο Ζορμπάς γίνεται Βούδας. 

Είναι θαυμάσιος ο Ζορμπάς, μα κάτι του λείπει.
Η Γη είναι δική του μα του λείπει ο ουρανός.
Είναι γήινος ριζωμένος σαν γιγάντιος κέδρος.
Μα δεν έχει φτερά, δεν μπορεί να πετάξει στον ουρανό.

Έχει ρίζες μα δεν έχει φτερά. 

Άν όμως δεν περάσεις από την φάση της Ζωής σαν Ζορμπάς πως θα μπορέσεις να εκτιμήσεις την ματαιότητα της ζωής.
Άν δεν έχεις ζήσει μια Ζωή μέσα σε Διονυσιακό ξεφάντωμα. 

Αυτό γίνεται μόνο μέσα από την εμπειρία του γλεντιού και της διαρκούς αναζήτησης. 
Για ικανοποίηση των πάσης φύσεως παθών του ανθρώπου. 
Ο  Διόνυσος είναι ο μεσολαβητής μεταξύ υλικής και πνευματικής ζωής.
Ενώνει αρμονικά τους δυο χώρους. 

Ο ίδιος ο Βούδας ζούσε μια ζωή μέσα στην χλιδή σαν πρίγκιπας Γκουαντάμα. 
Ότι ζητούσε από γήινες - υλικές απολαύσεις το αποκτούσε άμεσα.
Πλούτη, διασκέδαση, ποτά, γυναίκες ότι επιθυμεί η ψυχή του ανθρώπου, το αποκτούσε χωρίς κόπο.     
Αλλά κάποια  μέρα βαρέθηκε όλο τα ίδια και τα ίδια, η συνήθεια τρύπωσε στην ύπαρξή του και λειτούργησε λυτρωτικά. 
Τότε συνειδητοποίησε σαν ευφυής, που ήταν την ματαιότητα των υλικών αγαθών.
Του ήρθε η φώτιση, έγινε Βούδας, δραπέτευσε από τα πλούτη, για να ζήσει σαν απλός άνθρωπος γεμάτος σοφία.

Δεν έχουμε τίποτα να κατηγορήσουμε τον Έλληνα Ζορμπά, επειδή ο Έλληνας Ζορμπάς αποτελεί την ίδια τη βάση για την ύπαρξη του Ζορμπά του Βούδα.
Ο Βούδας γεννιέται μέσα από την εμπειρία αυτού του κόσμου.
Δεν πρέπει λοιπόν να αποφεύγουμε να ζήσουμε την εμπειρία αυτής της ζωής όπως κάνουν οι μοναχοί και οι αναχωρητές.
Αυτοί είναι δηλοί, φυγάδες της ζωής και ενάντιοι στην νοοτροπία και συμπεριφορά του Ζορμπά.
Οι μοναχοί και οι αναχωρητές είναι ανώριμοι και άπληστοι για την κατάκτηση του πνευματικού κόσμου.
Τον θέλουν υπερβολικά γρήγορα ενώ είναι ανώριμοι ακόμα για να δεχθούν την θεία ευλογία.

Ζήσε πρώτα σε τούτο τον κόσμο.
Είναι ο μόνος χώρος που προσφέρει, ωρίμανση, ωριμότητα, Ενοποίηση. 
Οι προκλήσεις του κόσμου τούτου σε κεντράρουν σου δίνουν επίγνωση.
Και η επίγνωση εκείνη γίνεται σκάλα, που μπορείς να σκαρφαλώσεις από τον Ζορμπά στον Βούδα. 
Μόνο οι Ζορμπάδες γίνονται Βούδες.
Ο Γκουαντάμα Βούδας δεν υπήρξε ποτέ μοναχός.
Ο μοναχός φοβάται να γίνει Ζορμπάς τον γοητεύουν  μόνο τα λόγια που λένε οι Βούδες.
Αλλά τα λόγια που λένε οι Βούδες είναι αληθινά, γιατί έχουν σταθερή βάση βιώματα ζωής και  όχι μοναχισμού. 
            

  

ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ και ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

Η ύλη και τα γεγονότα παριστάνονται σαν βαθουλώματα στον χωρόχρονο.

Εάν ρωτήσετε έναν απλό άνθρωπο τι είναι Χρόνος.
Η απάντησή του θα είναι σύμφωνα με την παιδεία του νου του, εξ ίσου απλή: 
Χρόνος είναι το σήμερα,  το αύριο, το χθες.
Στην ερώτηση εάν έχουν κάποια σχέση αυτές οι χρονικές περίοδοι με τον χώρο θα σκεφθεί πολύ και είναι ζήτημα  αν θα μπορέσει να βρει την σωστή απάντηση.

Ποια είναι λοιπόν η απάντηση σ' αυτό το δεύτερο ερώτημα?

Η λογική επιβάλει αυτομάτως την απάντηση:
Οι χρονικές περίοδοι σήμερα, αύριο, χθες φέρνουν στον νου και κάποιο χώρο υλοποίησης γεγονότων σ ' αυτές τις χρονικές περιόδους.
Δεν λέμε ποτέ αύριο αν δεν υπάρχει στον νου και ο χώρος   που θα συντελεστεί συγκεκριμένη πράξη στην χρονική περίοδο αύριο. 
Για παράδειγμα, αύριο θα συναντήσω τον Γιάννη στον σταθμό του τραίνου, 
ή χθες πήγα περίπατο στο πάρκο.  
Δράση σημαίνει  κίνηση σε ορισμένο χώρο.

Παρατηρούμε δηλαδή ότι, σε όλες τις χρονικές περιόδους Παρελθόν-Παρόν- μέλλον συντελείται κάποια δράση, αλλιώς δεν έχει νόημα η αναφορά του χρόνου. 
Σκέτη αναφορά χρονικής περιόδου αποκτά νόημα επίσης, ως απάντηση ερώτησης προσδιορισμού του χρόνου.
-Πότε πήγες σινεμά με τον Κώστα?
-Χθες!

Στην Φυσική επιστήμη εισάγεται το μέγεθος χρόνος κατά την μελέτη της κίνησης.
Γιατί η κίνηση πραγματοποιείται εντός συγκεκριμένου χώρου.
Παρατηρούμε δηλαδή ότι η Φυσική ορίζει την απόλυτη σύζευξη Χρόνου και Χώρου.
Τα μεγέθη φαινομενικά μπορεί να υπάρξουν ξέχωρα,  αλλά μια βαθύτερη θεώρηση καταλήγει στο αντίθετο.  
Έτσι δεν δικαιούμαστε να μιλάμε για σκέτο Χρόνο ή σκέτο Χώρο.    
Αντίθετα δικαιούμαστε  να λέμε ότι, στην κίνηση των σωμάτων Χρόνος είναι ένα σύνολο σημείων Χώρου ή Χώρος είναι σύνολο σημείων Χρόνου.

Οι  δυο προτάσεις  επιβεβαιώνονται από  το φαινόμενο της κίνησης, που είναι αντικείμενο μελέτης της Φυσικής.

Η μελέτη της κίνησης ενός σώματος στην Φυσική εισάγει απαραίτητα τα μεγέθη Χώρος-Χρόνος με την μαθηματική σχέση ορισμού της ταχύτητας:

                             υ=Δs/Δt 

Όπου Δs -> το διάστημα που κινήθηκε το κινητό και Δt-> o αντίστοιχος χρόνος κίνησης.

Στην συνέχεια θα αποδειχθεί με λογικά επιχειρήματα προερχόμενα από την γραμματική της Ελληνικής γλώσσας.
Ότι ο χωρόχρονος έχει περάσει φυσιολογικά και στην καθημερινότητα της ζωής ως ενιαίο μέγεθος.

Ο Χρόνος στην καθημερινότητα έχει αποτυπωθεί στον νου των ανθρώπων πάντα σε σχέση με κάποιο συγκεκριμένο γεγονός, σε ορισμένο Χώρο.
Στις ειδήσεις ακούγεται η φράση για παράδειγμα ότι:
Σήμερα ο υπουργός υγείας επισκέφθηκε το νοσοκομείο νοσημάτων θώρακος, Σωτηρία.

Φράση πλήρης ως προς τον Χρόνο και Χώρο και ο ακροατής αποκτά πλήρη συνείδηση του γεγονότος που περιέχει η είδηση. 
Δηλαδή ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μεν τον συμβατό χρόνο στην καθημερινότητά του για να ρυθμίζει τις υποχρεώσεις του.
Όμως ασυνείδητα βιώνει τα γεγονότα με βάση τον Χωρόχρονο. 

Αν αφαιρεθεί ο χώρος η πρόταση παραμένει  ληψή και δεν βγαίνει κανένα νόημα. 
Σκεφθείτε αν βγαίνει νόημα από την φράση:
Σήμερα  ο υπουργός υγείας επισκέφθηκε...
Καθορίζεται ο Χρόνος και η δράση με το ρήμα, αλλά δεν προσδιορίζεται ο Χώρος και η φράση δεν βγάζει νόημα.  

Ο έναρθρος Λόγος είναι το μέσον επικοινωνίας των ανθρώπων.
Η επικοινωνία είναι το ζητούμενο και συμβάλει στην κατανόηση των συνομιλούντων και αποκατάσταση της Ενότητας. 

Ο έναρθρος Λόγος έχει κανόνες διατύπωσης. 
Είναι οι γνωστοί κανόνες της Γραμματικής.
Πρώτος κανόνας είναι εκείνος, με τον οποίο χτίζεται μια σωστή, πλήρης πρόταση με περιεχόμενο και νόημα.
Ο κανόνας ορίζει ότι μια πλήρης πρόταση περιλαμβάνει: 
-Το υποκείμενο που δρα. 
-Το Αντικείμενο που υφίσταται την δράση.
-Το Ρήμα   που καθορίζει το είδος της δράσης.
-Το κατηγορούμενο που προσδιορίζει την ιδιότητα του υποκειμένου ή του αντικειμένου.
Η πρόταση αποκτά νόημα εφ' όσον συμπληρωθεί απαραιτήτως από τους:
 -Τοπικούς και Χρονικούς προσδιορισμούς. 

Για παράδειγμα:
Ο Πέτρος πήγε χθες ο ίδιος τον γιο του στο σχολείο γιατί δεν πέρασε το σχολικό. 
-Πέτρος -Υποκείμενο.
-Πήγε - Ρήμα.
-Γιος - Αντικείμενο.
-Χθες - Χρόνος.
-Σχολείο - Χώρος.
Ο χωρόχρονος μόνιμα παρών στα γεγονότα.

Συνεπώς μεμονωμένος Χρόνος ή Χώρος δεν νοείται και δεν υπάρχει  στην Φύση και την Λογική.

Σε μια λογική διεργασία σκέψης ο χωρόχρονος είναι πάντοτε παρών, ή υπονοείται από την φύση του ρήματος.
Για παράδειγμα στα ρήματα, σκέφτηκα, χάρηκα, πρόφτασα ο χωρόχρονος είναι συνυφασμένος με το νόημα του ρήματος, περιέχεται μέσα στο ρήμα. 
Αν αναλύσεις το κάθε ρήμα σε συντεταγμένες Χώρου - Χρόνου αναδεικνύεται αμέσως η εξάρτηση δράσης και  χωροχρόνου. 

Τα γεγονότα συντελούνται εντός του χωροχρόνου.
Τα γεγονότα αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος με τις αισθήσεις του.
Οι αισθήσεις προσφέρουν συνείδηση του κόσμου.
Συνεπώς η Συνείδηση συνδέεται άμεσα με τον Χωρόχρονο.
Με άλλα  λόγια το σύνολο των γεγονότων συνιστούν Συνείδηση  Ζωής. 
Επομένως  Συνείδηση και  Χωρόχρονος συμπίπτουν απόλυτα.

Η λέξη Συνείδηση είναι το ουσιαστικό που προέρχεται από το απαρέμφατο Συν-ειδέναι.

Η σημασία του είναι (γνωρίζω) καλώς με όλο μου το είναι.

Συνειδητότητα είναι η λειτουργία της συνείδησης.
Η κατάληξη (- ότητα) υποδηλώνει την λειτουργία ή την εκδήλωση μιας έννοιας.
Για παράδειγμα: 
Θρησευτικότητα είναι η εκδήλωση της θρησκείας ή πνευματικότητα είναι η εκδήλωση του πνεύματος.  

Εν κατακλείδι, ο χωρόχρονος επομένως έχει άμεση σχέση με την συνειδητότητα.

Συνείδηση του περιβάλλοντος αποκτά ο άνθρωπος μέσω των αισθήσεων με την μεσολάβηση του εγκεφάλου.
Οι αισθήσεις είναι περιφερειακά όργανα του εγκεφάλου, σύμφωνα με το μοντέλο. 
Υπολογιστής με τα περιφερειακά όργανα από τα ποία αντλεί τις απαραίτητες πληροφορίες.
Μέσω αυτών  των οργάνων η ύπαρξη έρχεται σε επικοινωνία με το περιβάλλον και αποκτά συνείδηση του κόσμου. 

Επιβεβαιώνεται επομένως η σημασία του χωροχρόνου και η ταυτότητά του με την συνείδηση. 
Η φυσική διαδικασία και διαδοχή  είναι:
Αισθήσεις -Χωρόχρονος - Συνείδηση.

Η (πραγματικότητα), έχει την ατομική σφραγίδα του καθενός ανθρώπου πάνω στην Γη.

Δεδομένου ότι:

Ο κάθε άνθρωπος μέσω των αισθήσεών του συνειδητοποιεί την δική του εικόνα για τον κόσμο.

Το συμπέρασμα αυτό επιβεβαιώνεται και από την κβαντομηχανική σύμφωνα με την οποία η εικόνα του κόσμου, που δημιουργεί ο άνθρωπος με τις αισθήσεις του είναι:

Ένα ολόγραμμα για τον κάθε άνθρωπο διαφορετικό.
Ένα Matrix με άλλα λόγια.  

Η εικόνες αυτές προσεγγίζονται μεταξύ τους ανάλογα με την Αγάπη, που τρέφουν ο ένας για τον άλλον οι άνθρωποι.
Δηλαδή ανάλογα με τον βαθμό Ενότητας, που αισθάνονται οι άνθρωποι μεταξύ τους
Υπόβαθρο της Ενότητας είναι η Αγάπη.
Θεμέλιο και ουσία της Ενότητας είναι η Αγάπη.

Η συνειδητοποίηση της Ενότητας των πάντων ισοπεδώνει τις διαφορές λαών και ανθρώπων.
Επικρατεί η Ειρήνη μεταξύ των λαών.
Δεν υπάρχουν διεκδικήσεις εδαφικές, θρησκευτικές,  ενεργειακών πηγών, ούτε διαφορετικού χρώματος φυλών.
Η συμφωνία της χαράς στην 9η συμφωνία του μεγάλου μουσουργού Λούντβιχ Μπετόβεν, αποδίδει θαυμάσια το πνεύμα της ΕΝΟΤΗΤΑΣ.

Η επικράτηση της ΕΝΟΤΗΤΑΣ μεταξύ των λαών.

Σταματά τις μετακινήσεις μεταναστών και προσφύγων, που τους ξεριζώνουν από την πατρίδα τους οι πόλεμοι. 

Αυτό η Ευρώπη και ιδιαίτερα η Ελλάδα το ζει καθημερινά τον τελευταίο καιρό και το             αντιμετωπίζει με αλληλεγγύη περισσή.
Θεωρεί τους μετανάστες και τους πρόσφυγες ότι είναι άνθρωποι και όχι άψυχα αντικείμενα. 
Ο ξένιος Δίας κυριαρχεί στις ψυχές των Ελλήνων και τους παρακινεί σε πράξεις ειλικρινούς αλληλεγγύης.
Οι άλλοι λαοί της Ευρώπης δεν ακολουθούν το παράδειγμα των Ελλήνων και σηκώνουν φράγματα στην είσοδο των προσφύγων και μεταναστών. 
    



    

Το Φυσιολογικό ΕΓΏ και η παρανόηση Του, το φανταστικό "εγώ".

Το Φυσιολογικό (ΕΓΏ) και η παρανόηση Του, ένα ψεύτικο, φανταστικό "εγώ".

Αυτό το "εγώ" είναι φανταστικό προϊόν ταύτισης του νου με το αληθινό  ΕΓΏ. 
Υποδύεται έτσι  τον ρόλο του ΕΓΏ στην ύπαρξη και παράγει παραμόρφωση της εικόνας του κόσμου.

Αυτή η φαινομενικά απλή διαφοροποίηση προκαλεί την δημιουργία των δισεκατομμυρίων διαφορετικών πραγματικοτήτων στο ανθρώπινο γένος επάνω στην γη.

Αποκαλείται φυσιολογικό (ΕΓΏ) ο επίσημος κάτοικος του εγκεφάλου, ήτοι ο Θεός, το όντως (ΟΝ). 
Που είναι και η μοναδική  αιτία δημιουργίας του κόσμου. 

Το φυσιολογικό  (ΕΓΏ) είναι η μόνη έμφυτη έννοια που διεκδικεί τον τίτλο  του Υποκειμένου.
Μόλις οι αισθήσεις βρεθούν για πρώτη φορά απέναντι στο αντικείμενο του κόσμου.

Η δομή του εγκεφάλου είναι τέτοια που μπορεί να κατασκευάσει ένα τρισδιάστατο (ολόγραμμα) από παρατήρηση του χωροχρόνου.

                                      (Τρισδιάστατη στερεοσκοπική προβολή)

Τον χωρόχρονο   κατασκευάζει ο ίδιος,

ως σύστημα τεσσάρων (διαστάσεων) και το μετατρέπει μετά σε σύστημα τριών.

Δηλαδή στον χώρο των τριών διαστάσεων ο οποίος καλείται Ευκλείδειος χώρος.
Αυτό που αντιλαμβανόμαστε, είναι μόνο η προβολή του πραγματικού σύμπαντος των τεσσάρων διαστάσεων.
Στον χώρο των τριών διαστάσεων, που ο άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί με τις αισθήσεις που διαθέτει.

Οπότε σ' αυτόν τον χώρο ο ίδιος εγκέφαλος παράγει ένα  πανηγύρι γεγονότων μέσα σε ένα απόλυτα όμορφο σκηνικό.

Το αποτέλεσμα είναι να έχουμε αίσθηση του ωραίου και αρμονικού.
Το οποίο ενυπάρχει στην ουσία του εγκεφάλου και αυτό προβάλει προς τα έξω.
Έναν αρμονικό όμορφο κόσμο, όμοιο με την εσωτερική δομή της ύπαρξης του.

Δηλαδή το σύνολο της η ζωή με τα δρώμενά της είναι ένα (ολόγραμματικό) κατασκεύασμα του εγκεφάλου.

Διαφορετικά η ζωή θα ήταν μια ανούσια εμπειρία.
Ένας ωκεανός από ενεργειακά κβάντα χωρίς κανένα νόημα.
Συνεπώς ο άνθρωπος δημιουργεί ανά πάσα στιγμή κόσμο αρμονίας με νόημα. 
Την αρμονία παράγει το υποκείμενο παρατήρησης που είναι αποκλειστικά και μόνο το ΕΓΏ.

Η ατομικότητα  είναι ανύπαρκτη και οφείλεται στην παρανόηση του "εγώ". 
Η φαντασία του "εγώ" μετατρέπει την ζωή των ανθρώπων σε παρανόηση με αντίστοιχες συνέπειες.

Το "εγώ" σφετερίζεται   μια υπαρκτή ανωτάτη αρχή.
Εισάγει ξένα προς την αληθινή ύπαρξη στοιχεία, αλλοιώνει το ήθος των ανθρώπων. 

Παράγει μίση.
Γίνεται αιτία πολέμων και καταστροφών επάνω στον πλανήτη Γη.

Το ΕΓΏ παραμένει υποχρεωτικά το μοναδικό υποκείμενο, που παρατηρεί το αντικείμενο του ΚΌΣΜΟΥ.

Η διαφοροποίηση της ποιότητας των αισθητηρίων οργάνων από άνθρωπο σε άνθρωπο προσδίδει διαφορετική αντίληψη του κόσμου για τον κάθε ένα από μας.
Η εικόνα διαφοροποιείται ακόμη περισσότερο ανάλογα με την ψυχολογική κατάσταση των ανθρώπων παρατηρητών.

Επειδή όμως θεωρεί ότι αυτό, που ο καθένας αντιλαμβάνεται σαν πραγματικότητα του κόσμου είναι αληθές.
Ταυτίζεται με την έννοια αυτή και δημιουργεί ένα ψεύτικο "εγώ". 

Έτσι κάθε άνθρωπος επάνω στην Γη δημιουργεί και έναν δικό του προσωπικό κόσμο.

Εξαίρεση ίσως να αποτελούν τα ερωτευμένα ζευγάρια.
Είναι η μόνη περίπτωση που οι υπάρξεις μπαίνουν κυριολεκτικά η μία μέσα στην άλλη.
Σε τέτοιο  δέσιμο που αισθάνονται σαν να είναι μια ύπαρξη.
Τα "εγώ" κυριολεκτικά εξομοιώνονται.

Σ' αυτή την παραζάλη του Έρωτα είναι πιθανόν, να βλέπουν την ίδια πραγματικότητα.
Αυτό όμως ισχύει όσο διαρκεί η αστραπή του Έρωτα.

Ο Έρωτας είναι εκείνος, που δίνει μια γεύση αιωνιότητας. 
Ένα παραθυράκι στην αλήθεια της ύπαρξης.

Αυτό είναι αρκετό, σαν υπόμνηση για εκείνους που έχουν περάσει με επιτυχία την ερωτική τους φάση στην ζωή.
Για να  θυμίζει ότι:
Η μόνη αλήθεια της ύπαρξης είναι κατά βάθος η ΕΝΌΤΗΤΑ. 

Η ψευδαίσθηση  διαφοροποίησης στην αντίληψη του κόσμου που δημιουργεί 
το ψέμα του "εγώ".
Γίνεται με την σειρά της αιτία εμφάνισης της έννοιας "ιδιοκτησία" με όλα τα κακά επακόλουθα.


Η φανταστική εικόνα του κόσμου δίνει ανάλογες ανύπαρκτες εντυπώσεις στον άνθρωπο.

Η όλη δράση του στην συνέχεια είναι παρανοϊκή, αφού  στηρίζεται σε πλήρη παρανόηση.
Η ανθρωπότητα ολόκληρη είναι σε παράνοια διότι ενεργεί με εντολές από τα παράσιτα "εγώ". 

Η μόνη πραγματικότητα  είναι η ΕΝΌΤΗΤΑ στην οποία ο εγκέφαλος του ανθρώπου δίνει μορφή και περιεχόμενο.

Δημιουργεί κόσμο μέσα στο χάος.
Δημιουργεί ομορφιά από την ασχήμια και την αβεβαιότητα.

Ο  χώρος και χρόνος είναι τύποι της νόησης κατά τον (Καντ),  που ανήκουν  στην δομή του εγκεφάλου και δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα σαν φυσικές οντότητες. 

  Η παιδεία καλείται επειγόντως 

Μετά απ’ αυτό η Φιλοσοφία οφείλει να βρει τους τρόπους να παρουσιάσει την Αλήθεια στον αμύητο άνθρωπο και να τον βγάλει από την πλάνη. 

Αλλά ο ρόλος της τώρα είναι περισσότερο δύσκολος και απαιτεί συνεργασία με άλλους χώρους του πνεύματος. 

Διότι οφείλει να ξεπεράσει τον σοβαρό αντίπαλο που λέγεται "εγώ".

Πρέπει να παλέψει με ένα φάντασμα, πού έχει χίλιους δυο τρόπους να ξεγλιστράει από τις παγίδες που του στήνει η λογική.

Χρειάζεται εδώ να συνεργαστεί με άλλες επιστήμες όπως είναι η ψυχολογία και η ιατρική και τέλος μέσω της παιδείας,να διοχετεύσει με τέχνη την αλήθεια στους νέους.

Με την  κατανόηση της αλήθειας του κόσμου, ο ρόλος του ανθρώπου στην Γη αλλάζει ριζικά.

Αποκτάει τον ρόλο μέσα στον Κόσμο που πραγματικά του ανήκει.
Ο αυτοσκοπός του ανθρώπου μετά την συνειδητοποίηση της Αλήθειας είναι: 

Να απολαύσει χωρίς διεκδίκηση τα αγαθά της ζωής με ειρήνη και αγάπη κατά την διάρκεια του σύντομου ονείρου που λέγεται ζωή. 
Και το σπουδαιότερο να χαρίσει την αυτοσυνείδηση στο ίδιο το ΟΝ.

Οι διαφορές στις θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις των λαών είναι βαθιά ριζωμένες μέσα στον νου των ανθρώπων.

Η συνεχής διαμόρφωση της γνώσης που λαμβάνει στις τρεις βαθμίδες της ζωής του.

Οικογένεια - Σχολείο - Κοινωνία, επέδρασαν αποφασιστικά στην ενίσχυση της πλάνης   του "εγώ"  βαθιά μέσα στον νου του.

Πρέπει τώρα να καθιερωθεί μια  συστηματική αλλά διαφορετικού τύπου εκπαίδευση, από την στοιχειώδη μέχρι την ανωτάτη βαθμίδα. 

Σε αυτού του τύπου την εκπαίδευση πρέπει να κυριαρχεί ο ανθρωπισμός και η αγνή (αγάπη) για τον άνθρωπο και να ακολουθούν οι πρακτικές γνώσεις. 

Να τονίζεται τέλος μέσω της Φιλοσοφίας η οποία πρέπει να διδάσκεται συστηματικά στα σχολεία, από τους αρχαίους φιλοσόφους μέχρι τους νεότερους.

Η πραγματική αιτία της ύπαρξής του ανθρώπου στον κόσμο.
Είναι η απόκτηση (συνειδητότητας) αντί πάσης θυσίας. 

Η Φυσική και τα Μαθηματικά είναι απαραίτητα εφόδια για την σωστή εξέλιξη.
Αλλά να μην γίνεται εις βάρος της ανθρωπιστικής πλευράς της διδασκαλίας. 

Η γνώση των δυο αυτών κλάδων της επιστήμης θα διαμορφώσουν τον χαρακτήρα των νέων σε μια βάση πίστης και σεβασμού προς την νομοτέλεια της Φύσης και της ζωής.  

Η  ανακάλυψη   ενός άλλου επόμενου σταδίου ύπαρξης.

Μετά την κατανόηση της Απόλυτης Αλήθειας για την Εδώ και Τώρα ύπαρξη.
Το επόμενο πεδίο ύπαρξης το οποίο υπάρχει σύμφωνα και με την διαίσθησή μου. 
Δεν είναι δυνατόν να εμπειραθεί με τις υπάρχουσες αισθήσεις. 
Μόνο με υπέρβαση της υλικής φύσης του ανθρώπου και μετάβασή του στον χώρο των ιδεών. 

Ο Άρθουρ Κλαρκ συγγραφέας έργων

επιστημονικής φαντασίας.

Έχει γράψει το έργο με τίτλο 
Επικυρίαρχοι.

Σ' αυτό παρουσιάζει τους 
προβληματισμούς των ανθρώπων που ζουν σε 
μια ομοιόμορφη κοινωνία κατασκευής  
(Επικυρίαρχων)  εξωγήινων  όντων.