Η Λειτουργία του εγκεφάλου

Ο Νους και η σχέση του με τον εγκέφαλο του ανθρώπου.

Ο Νους είναι ένα σύνολο λογικών ενεργειών που εκτελεί ο εγκέφαλος με βάσει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Ο Νους, όπως θα φανεί στη συνέχεια, είναι μια κατάσταση δυναμική και δεν έχει νόημα σε σταθερές καταστάσεις ισορροπίας του Κ.Ν.Σ (Κεντρικό Νευρικό Σύστημα) του ανθρώπου. 

Στην Φύση συναντάμε παρόμοιες καταστάσεις, όπως  στην έννοια της (Θερμότητας) για παράδειγμα.

Θερμότητα ονομάζεται η ενέργεια που μεταφέρεται, από σώμα υψηλής θερμοκρασίας σε άλλο χαμηλότερης κατά την επαφή αυτών των δυο σωμάτων. 

Τότε μόνο έχει η νόημα η έννοια θερμότης και όχι σε καταστάσεις θερμικής ισορροπίας.

Όπως είναι δυο εν επαφή σώματα με την ίδια θερμοκρασία.

Κατ' αντιστοιχία ο Νους δημιουργείται μόνο όταν υπάρχει (διαφορά ιδεών) στον πνευματικό χώρο.

Παράδειγμα εμφάνισης της δυναμικής κατάστασης του Νου η διδασκαλία.

Προϋπάρχει η πνευματική διαφορά γνώσεων μεταξύ δασκάλου και μαθητών.

Αυτό προκαλεί την δυναμική έγερση του Νου, ο οποίος καλείται να επιφέρει την ισορροπία στο σύστημα δάσκαλος -μαθητές.

Όπου διεξάγεται διάλεξη αναπτύσσεται μια δυναμική μορφή ιδεών.

Αυτό εννοούμε  ως έγερση ιδεών στον Νου.

Αναπτύσσεται δηλαδή ένα δυναμικό στον Νου με ορισμένη τιμή και αναζητά σημεία με χαμηλότερες τιμές νοητικού δυναμικού για να εκδηλωθεί.

Η Ρητορική είναι το εργαλείο του Νου, με το οποίο επιχειρεί την πνευματική ισορροπία.

Μεταξύ δυο ανθρώπων με διαφορετικές πολιτικές, θρησκευτικές, επιστημονικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις όταν συνομιλούν αναπτύσσεται μια δυναμική του λόγου που λέγεται Ιδεολογία.

Η ιδεολογία είναι ένα σύνολο προγραμμάτων στον Νου των ανθρώπων.

Οι επαναστάσεις οποιουδήποτε περιεχομένου έχουν ως αφετηρία την διαφορά ιδεολογίας των λαών.

Νους προϋποθέτει δράση, κατ΄αντιστοιχία με την θερμότητα η οποία προϋποθέτει μεταφορά ενέργειας λόγω διαφοράς θερμοκρασίας κατά την επαφή δυο σωμάτων.

Η θερμότητα αποκτά νόημα στην προσπάθεια φυσικών συστημάτων για αποκατάσταση θερμικής ισορροπίας, ενώ Νους αποκτά νόημα στην προσπάθεια της φύσης για αποκατάσταση πνευματικής ισορροπίας. 

Γενικό συμπέρασμα:

Επειδή η θερμότητα είναι αιτία κάθε κίνησης και ο Νους αιτία κάθε πνευματικής διεργασίας.

Συνεπώς η Θερμότητα και ο Νους είναι τα κύρια αίτια  της ζωής στο σύμπαν.

Εξ ου και η περίφημη φράση του Παρμενίδη:

"Το γαρ αυτό νοείν εστίν  τε και είναι"

Ο εγκέφαλος είναι η έδρα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (Κ.Ν.Σ) του ανθρώπου. 

       Εκεί τελούνται έξη και  μία, αυτόνομες λειτουργίες.

Πέντε (5) αισθήσεις που λειτουργούν με σύνδεση των (5) αντίστοιχων αισθητηρίων οργάνων μέσω συστήματος νευρώνων με τα κατάλληλα κέντρα του εγκεφάλου.
Εξασφαλίζεται έτσι η συνεχής επαφή με το περιβάλλον μέσω των κατά σειράν σπουδαιότητας αισθήσεων:
Όραση, ακοή, γεύση, αφή, όσφρηση.

Μια 6η λειτουργία αυτόνομη κι' αυτή είναι η (ανάδραση) μέσω της οποίας γίνεται αυτόματα η σταθεροποίηση της λειτουργίας όλων των αυτόνομων συστημάτων, που ελέγχει ο ανθρώπινος εγκέφαλος.

Η λειτουργία αυτή παρεμβαίνει φυσιολογικά και στην αποκατάσταση ισορροπίας φυσικών συστημάτων.  
Η θερμική ισορροπία επιτυγχάνεται με την βοήθεια της ανάδρασης.
Ο μηχανισμός της ανάδρασης επεκτείνεται και στον πνευματικό χώρο, όπως είδαμε ανωτέρω στην ανάπτυξη του Νου, προς επίτευξη πνευματική ισορροπίας στα πνευματικά συστήματα.
Έχω αναφερθεί ως προς τον διαχωρισμό ύλης και πνεύματος.
Δεν υπάρχει τέτοιος διαχωρισμός όλη η Δημιουργία έγινε από το ίδιο υλικό με την διαφορά ότι η συχνότητα του πνευματικού χώρου είναι μεγαλύτερη από την συχνότητα του υλικού πεδίου. 
Οντολογικά θα λέγαμε ότι, το αρχικά πνευματικό περιεχόμενο του ΕΊΝΑΙ κατά την εκδήλωση πήζει  σταδιακά και δημιουργείται  η ύλη.

Και τέλος η 7η λειτουργία του Κ.Ν.Σ είναι η έμπνευση (λειτουργία εν πνεύματι), όπως ακριβώς το περιγράφει η ίδια η λέξη.
Είναι μια  κατάσταση υπερβατική του νου. 
Ο εγκέφαλος λειτουργεί σε κατάσταση έμπνευσης, δηλαδή συνδέεται απ'ευθείας με την ύπαρξη.   

Σε κατάσταση έμπνευσης δημιουργούν όλοι οι πραγματικοί καλλιτέχνες και οι επιστήμονες καλλιτέχνες.
Ο επιστήμων ερευνητής έχει να επιλέξει έναν από τους δυο κλάδους της έρευνας, την βασική ή την εφηρμοσμένη. 
Η πρώτη η βασική αφορά στην καθαρή επιστήμη  και η δεύτερη η εφηρμοσμένη επιλύει προβλήματα κυρίως της βιομηχανίας απλοποιώντας μεθόδους παραγωγής των προϊόντων.
Και οι δυο κλάδοι υπηρετούνται από επιστήμονες με ουσιαστικό ενδιαφέρον για την επιστήμη μακρυά από το κατεστημένο.
Η δράση τους είναι πρωτότυπη και απαιτεί το στοιχείο της έμπνευσης.
Αυτός είναι ο λόγος που τους αποκαλώ βασικά καλλιτέχνες. 


Ο εγκέφαλος σαν υλικό  εργαλείο σε όλη την διάρκεια που εκτελεί  τις επτά (7)  αυτόνομες λειτουργίες, όπως η Φύση το ορίζει, παραμένει κενός και σε ετοιμότητα στην διάθεση του ανθρώπου. 

Αυτή είναι η φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου, να παραμένει κενός, για να είναι σε θέση να διεκπεραιώσει όποια δήποτε εργασία του ζητηθεί από την ύπαρξη χωρίς παρεμβολές και καθυστερήσεις από άλλα προγράμματα.


Το λεγόμενο DNA στην επιστήμη της Βιολογίας, είναι γεγονός και είναι οικογενειακό και εθνικό.
Το οικογενειακό οφείλεται στη ανεξίτηλη εγγραφή ισχυρών χαρακτηριστικών των προγόνων του, το δε εθνικό λιγότερο ισχυρό πρόγραμμα μεταφέρει τα χαρακτηριστικά του έθνους και της φυλής στην οποία ανήκει ο εν λόγω άνθρωπος. 
Τα χαρακτηριστικά του DNA εκδηλώνονται με την παρουσία του ανθρώπου στον κόσμο με ένα προϋπάρχον πρόγραμμα στο κενό τμήμα του εγκεφάλου. 
Αυτό το πρόγραμμα αν βρει το κατάλληλο περιβάλλον και αντίστοιχες  συνθήκες επιβίωσης, προσανατολίζει την ενασχόληση του ατόμου στην υπόλοιπη ζωή του.

Η φράση (ο νους του ανθρώπου) είναι τελείως λανθασμένη..
Διότι ο Νους δεν ανήκει σε κανένα. 
Ο Νους δημιουργείται, όταν υπάρχει ανάγκη για τον κάθε άνθρωπο, από προγράμματα που εισάγονται εντός του εγκεφάλου από εξωτερικές πηγές μέσω των αισθήσεων.
Τα προγράμματα αυτά είναι υπεύθυνα για την νοοτροπία των ανθρώπων, καθορίζουν την συμπεριφορά τους και ελέγχουν άτομα και ολόκληρες κοινωνίες.

Είναι προγράμματα ενεργειών, αλγόριθμοι ιδεών θα λέγαμε στην γλώσσα των υπολογιστών.
Τα οποία γράφονται, σβήνονται ή απωθούνται στο βάθος της μνήμης  ανάλογα με το περιβάλλον που ζει ο άνθρωπος. 
Αυτή η ιδιότητα μοναδική για το ΟΝ άνθρωπος, που τον κάνει ξεχωριστό μεταξύ των υπολοίπων οντοτήτων της δημιουργίας λέγεται:
(Προσαρμοστικότης): Σπουδαία ιδιότητα του εγκεφάλου που κάνει τον άνθρωπο ξεχωριστό ΟΝ στην Δημιουργία. 
Καθ΄όσον η ιδιότητα αυτή προσδίδει στον άνθρωπο την δυνατότητα να επιβιώνει σε οποιεσδήποτε συνθήκες περιβάλλοντος και σωματικών ικανοτήτων του ιδίου.
Όσο περισσότερο διαρκεί μια φάση της ζωής του, τόσο διαρκούν και τα προγράμματα αυτά ρυθμίζοντας την λειτουργία του ανθρώπου στο συγκεκριμένο χώρο.

Η ταύτιση με τις ιδιότητες που επιβάλει το συγκεκριμένο πρόγραμμα λέγεται "εγώ" .
Υπάρχει το ατομικό "εγώ"και το συλλογικό ή κοινωνικό "εγώ".
Και τα δύο είναι επίκτητα και παραλλαγές ή παράσιτα του φυσιολογικού (ΕΓΏ) που επιβάλλεται από την Φύση του ανθρώπου.

Σε κάποια άλλη φάση της ζωής του άνθρωπος ενστερνίζεται ένα άλλο πρόγραμμα, προσαρμόζεται  λόγω ανάγκης, γράφεται ένα άλλο πρόγραμμα στο εγκέφαλό του και του εξασφαλίζει την λειτουργία στο συγκεκριμένο περιβάλλον.
Το χάρισμα αυτό ειδικά για τα όντα με εξελιγμένο εγκέφαλο αναφέρθηκε ήδη και είναι η γνωστή προσαρμοστικότητα. 

Για παράδειγμα αν είναι παντρεμένος, ή παντρεμένη μέσα στον εγκέφαλό του έχει γραφτεί ένα πρόγραμμα από πληροφορίες και ιδέες, που έχει διαβάσει ή ακούσει ή και διαμορφώσει από την συζυγική ζωή και μ' αυτό λειτουργεί, όταν παίζει  τον ρόλο του συζύγου.  
Ο ίδιος άνθρωπος όμως έχει και κάποιο επάγγελμα, για να κερδίζει τα προς το ζειν  ή ακόμη και σαν χόμπι.
Για ικανοποίηση των αναγκών αυτού του ρόλου έχει γραφτεί στον νου του ένα άλλο πρόγραμμα ενεργειών και συμπεριφοράς.
Η ταύτιση με αυτόν τον ρόλο παράγει ένα δεύτερο "εγώ".
Ο ίδιος άνθρωπος θα έχει πιθανόν έναν κύκλο φίλων εκεί ο ρόλος το φίλου απαιτεί ένα τρίτο "εγώ" με ένα κατάλληλο πρόγραμμα στον Νου.

Αλλά το ισχυρότερο "εγώ"από όλα και δύσκολο να εξαλειφθεί  είναι αυτό που σχετίζεται με τα πάθη των ανθρώπων.
Η λέξη Πάθος αναφέρεται σαν μια ασθένεια.
Αυτός ή αυτή πάσχει από την αδυναμία του καπνίσματος ή του αλκοόλ ή του σεξ ή της κλοπής ή της βίας.
Των παθών ουκ έστι αριθμός και αλίμονο εμείς είμαστε οι μόνοι υπεύθυνοι.

Έχω αναφέρει τον μηχανισμό κατολίσθησης στο πάθος.
Στην Φυσική υπάρχει ο νόμος υποβάθμισης της ενέργειας. 
Δηλαδή ένα σύστημα όταν δεν έχει εξωτερική διέγερση τείνει να καταλάβει την μικρότερη  δυνατή- προσφερόμενη στάθμη ενέργειας.
Παράδειγμα είναι η κατώτατη θέση (Β), που καταλαμβάνει το εκκρεμές όταν σταματήσει η διέγερση από τον μηχανισμό οδήγησης.

Ο άνθρωπος όταν όταν δεν βρίσκεται σε εγρήγορση είναι ένα σύστημα χωρίς διέγερση.
Είναι μια ευνοϊκή κατάσταση για να εισέλθει το πάθος.
Αυτή η κατάσταση σε συνδυασμό με την έμφυτη ιδιότητα της αναζήτησης ευτυχίας προτρέπει τον άνθρωπο σε εύκολες καταστάσεις ευτυχίας.
Όπως ναρκωτικά και τα επακόλουθα ψευδή προϊόντα ευτυχίας. 

Κοντολογίς ο άνθρωπος στο θέατρο της ζωής,  που μπορεί να είναι δράμα, κωμωδία ή τραγωδία αναγκάζεται να παίξει τους αντίστοιχους ρόλους και ο  κάθε ένας απ' αυτούς απαιτεί ένα πρόγραμμα συμπεριφοράς στον Νου και ένα ακόμη "εγώ" . 
Οι φάσεις της ζωής συνεχώς εναλλάσσονται ιδίως στα μεγάλα αστικά κέντρα, οπότε καινούργια "εγώ" δημιουργούνται αντιστοίχως.
Όλα αυτά είναι περιττό φορτίο για τον εγκέφαλο και απώλεια ενέργειας.

Αν δούμε το θέμα από την κοινωνική του άποψη.
Εδώ γίνεται το μεγάλο μπέρδεμα στον Νου των ανθρώπων.
Διότι καλούνται να συμβιβάσουν όλα αυτά τα αντικρουόμενα φανταστικά "εγώ" τα οποία ουδεμίαν έχουν σχέση με την φυσιολογία του ανθρώπου.

Το σωστό και αληθινό είναι να αφεθεί ο εγκέφαλος κενός να λειτουργήσει κάθε φορά σύμφωνα με την ανάγκη της στιγμής, ακυρώνοντας όλα τα κατά παραγγελία προγράμματα και τα αντίστοιχα "εγώ".

Είναι φυσικό εξ άλλου ότι όλα αυτά τα"εγώ" κάθε άλλο παρά απαραίτητα  είναι  και δεν συμβάλλουν, μόνο περιπλέκουν την πραγματοποίηση του σκοπού της ζωής του ανθρώπου. 
Υπενθυμίζω ότι σκοπός της ζωής για τον άνθρωπο είναι:

Η απόκτηση συνειδητότητας αντί πάσης θυσίας. 
Στην επιτυχία αυτού του σκοπού ουδόλως συμβάλλουν τα πολλά "εγώ".
Αντίθετα απορροφούν πολύτιμη ενέργεια από το περιορισμένο ενεργειακό δυναμικό του ανθρώπου.

Δεδομένου ότι τα διάφορα "εγώ" δημιουργούν σύγχυση στις δράσεις του ανθρώπου.
Διότι μπλέκονται οι λειτουργίες του εγκεφάλου ανάλογα με το "εγώ" που προσπαθεί να προβληθεί κάθε φορά.
Οπότε το μόνο που επιτυγχάνεται  είναι  ένα  ασυνείδητο στρίμωγμα των "εγώ" στην προσπάθεια τους να παίξει το καθένα  τον δικό του  ρόλο.

Το αποτέλεσμα είναι σύγχυση και μόνιμη απόκλιση από τον σκοπό του ανθρώπου  στην ζωή.
Ο σκοπός αυτός επαναλαμβάνω κατά την γνώμη μου είναι:
Η ανάπτυξη συνειδητότητας αντί πάσης θυσίας για να ανακτήσει μέσα από την περιπέτεια της  ενσάρκωσης με την ύλη, την θέση του στο πάνθεο των θεών.
Εκεί όπου είναι η φυσιολογική του θέση. 

  Ο Σωκράτης αυτός ο  σοφός της αρχαιότητας έχοντας φτάσει στον πυρήνα της ύπαρξης έδωσε την λύση σχετικά με την λειτουργία του Νου, λέγοντας το απλό:
Εν οίδα ότι ουδέν οίδα= Ένα γνωρίζω ότι δεν γνωρίζω τίποτα.

Η εκκίνηση γίνεται κάθε φορά  από μηδενική βάση με
άδειο τον Νου με μόνο περιεχόμενο αυτό τούτο το πρόβλημα και τα δεδομένα του.
Αυτά τα δεδομένα  εισάγω στον Νου μετά από προσεκτική με εγρήγορση παρατήρηση και αν παραστεί ανάγκη χρησιμοποιώ από την μνήμη υπάρχοντα βοηθητικά υποπρογράμματα.
Υπαρξιακά είναι βέβαιο ότι η λύση θα προέλθει μέσα από μένα.

Προς τούτο  δε και  η μέθοδος διδασκαλίας του ήταν η περίφημη (μαιευτική), με την οποία απέφευγε να εισάγει προγράμματα στον νου του συνομιλητή του, με σκοπό να τον κάνει να βγάλει συμπέρασμα για την αλήθεια ο ίδιος με την θέληση του.  
Με τον τρόπο αυτόν η γνώση προκύπτει από μια προσωπική εμπειρία.
Η εμπειρία είναι η μόνη αληθινή γνώση


Η ανάκτηση της χαμένης γνώσης περί την αληθινή φύση του ανθρώπου δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση.
Απαιτεί την κάθε δράση να γίνεται με εγρήγορση και σε καθεστώς Αγάπης και Ειρήνης.

Η βαθύτερη έμφυτη ανάγκη επιστροφής στην πηγή εισάγει τα κατάλληλα προγράμματα στον νου του ανθρώπου. 
Βασικό εν υπάρχον πρόγραμμα είναι αυτό της (Δημοκρατίας), ένα σύνολο αρχών κοσμικής φύσεως ισχύος και προέλευσης.

Μια αναγνωρισμένη μέθοδος δημιουργίας συνθηκών κενότητας στον Νου και αυτοσυνειδητοποίησης είναι ο (Διαλογισμός).


Μια απλή μορφή Διαλογισμού είναι  η παρατήρηση της ροής των σκέψεων, που διέρχονται μέσα στο εγκέφαλο μας.
Η παρατήρηση γίνεται αφού πρώτα - απαραίτητα,  το σώμα έχει αναχθεί  σε πλήρη χαλάρωση.

Με τον διαλογισμό επιτυγχάνεται σβήσιμο όλου περιεχομένου στο εγγράψιμο τμήμα του εγκεφάλου.

Είναι σαν να κάνουμε Format (φορμάτ) θα λέγαμε στην γλώσσα των υπολογιστών, σβήνοντας κάθε πληροφορία που υπάρχει στο εγγράψιμο τμήμα του δίσκου.   

Ο εγκέφαλος παραμένει έτσι κενός χωρίς ίχνος σκέψης και μπορεί έτσι να δημιουργήσει, να παράγει αναγκαίες σκέψεις για την επίλυση αληθινών προβλημάτων.

Με τον Διαλογισμό απαλλάσσεται ο εγκέφαλος από τις  τυχαίες, μηχανικές σκέψεις, που μόνο ενέργεια ξοδεύουν και δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα.

Ο εγκέφαλος κενός μπορεί ελεύθερα  να γεννήσει καινούργιες σκέψεις.

Μια καλοπροαίρετη Υπόμνηση  

Όταν αναλαμβάνουμε να εκτελέσουμε μια εργασία θα πρέπει ο Νους να λειτουργεί ανυπερθέτως με το σχετικό για  την εργασία αναγκαίο πρόγραμμα και τα σχετικά υποπρογράμματα.

Μόνο όταν τελειώσει η συγκεκριμένη εργασία επιτρέπεται να εγκαταλείψει ο εγκέφαλος το υπ' όψιν πρόγραμμα στο οποίο εμμένει πιστά μέχρι πέρατος της εργασίας.

Σκεφθείτε έναν χειρουργό που εκτελεί μια δύσκολη επέμβαση να έχει στον Νου συν υπάρχοντα  προγράμματα που αναφέρονται σε υποθέσεις που έχει να διεκπεραιώσει μετά την επέμβαση. 
Είναι φανερά εξαιρετικά δύσκολο να ελέγξει τον χρόνο υλοποίησης αυτών των ενεργειών.   
Το μπλέξιμο θα οδηγήσει πιθανότατα σε αποτυχία της επέμβασης.

Η σύγχρονη πολιτική σκηνή έχει τεράστιο ενδιαφέρον, γιατί έχει πλείστα όσα παραδείγματα:
Άλλοτε θετικά με την έννοια της ορθής διεκπεραίωσης των αποστολών.
Αλλά και αρνητικά των οποίων οι συνέπειες δεν είναι δυνατόν προς το παρόν  να εκτιμηθούν.

Ιδίως αυτέ ς τις μέρες μετά την Μαραθώνια σύσκεψη κορυφής στις Βρυξέλλες  και πριν καλά-καλά ξεκουραστεί ο πρωθυπουργός ύστερα από 17 ώρες πρεσάρισμα από τους ετέρους, καλείται να εκτελέσει αποφασιστικές εργασίες για την προώθηση της πολυπόθητης συμφωνίας.
Χρειάζεται ηρεμία και συγκέντρωση για να να κινηθεί αποτελεσματικά αποφεύγοντας οποιαδήποτε σύγχυση στον Νου.
Από μηδενική βάση σαν γνήσιος απόγονος του Σωκράτη λοιπόν:
Κατά την γνώμη μου θα πρέπει  να κάνει τις επιβεβλημένες ενέργειες για την επιτυχία των διαπραγματεύσεων  για το καλό της χώρας, παράλληλα με τις αναγκαίες μεταβολές μέσα ίδιο του το κόμμα.
Του το εύχομαι, θα είναι  για το καλό της πατρίδας.

Ισχύς εν τη ενώσει.

Η Ενότητα είναι ο πρώτος νόμος της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε Κόσμο. 
Αυτοί που σαν αδέρφια ενώνονται για ένα κοινό σκοπό, πιο δυνατοί και από τα άπαρτα κάστρα στέκουν. (Αντισθένης)

Σε άλλο βίντεο στην παρούσα ανάρτηση σχετικό με το πνεύμα  της φιλίας με φόντο τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αποδεικνύεται πόσο επηρεάζει ο αγνός αθλητισμός την ανάπτυξη φιλίας μεταξύ των ανθρώπων ανεξαρτήτως φύλου. 

Προτάσσω όμως ένα  χαρακτηριστικό βίντεο με τον Ολυμπιακό ύμνο, για να διαπιστωθεί η προσήλωση του Έλληνα στο αθλητικό ιδεώδες.
Ο αθλητισμός στην Αρχαία Ελλάδα είχε αναχθεί σε πραγματική θρησκεία. 
Αυτό υμνεί και ο ολυμπιακός ύμνος, γραμμένος από τον Κωστή Παλαμά, όπως φαίνεται και στο κείμενο που ακολουθεί.
Ένας προς έναν οι στοίχοι του ύμνου εξ αίρουν το μεγαλείο και τον θαυμασμό, που εμπνέει ο αθλητισμός συμβάλλοντας στην καλή   υγεία, αλλά και την ψυχολογική ισορροπία του ανθρώπου.
Η ιδέα των Ολυμπιακών αγώνων γεννήθηκε εδώ στην Ελλάδα.

Αρχαίο πνεύμα αθάνατο αγνέ πατέρα
του ωραίου του μεγάλου και τ' αληθινού 
κατέβα φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα 
στη δόξα της δικής σου γης και τ' ουρανού.

Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι
στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
Και με το αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε κι άξιο το κορμί.

Κάμποι βουνά και θάλασσες φέγγουνε μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός
και τρέχει στον ναό εδώ προσκυνητής σου
Ω Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, 
Κάθε λαός.
Ο ύμνος είναι ποίηση του  Κ.Παλαμά η δε μουσική γράφτηκε από τον Σπύρο Σαμαρά  και εκτελείται από μια γνωστή  παιδική  χορωδία, που κατάγεται  από την Φλώρινα.
 Σας καλώ να ακούσουμε μαζί τα λόγια και την μουσική τραγουδισμένα από αυτή την παιδική χορωδία.

Στις γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου, τότε που ήμουν μαθητής γυμνασίου ακόμα και στο τέλος της χρονιάς, ψάλαμε όλη η τάξη μαζί τον ολυμπιακό ύμνο "Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο" στο στάδιο της μικρής πόλεως που βρισκόταν το Γυμνάσιο.

Ήταν δε τέτοια η επίδραση του αρχαίου πνεύματος μέσα μου ώστε:
Όλο το καλοκαίρι που ακολούθησε γυμναζόμουν εντατικά  κάθε πρωί, σε ένα αυτοσχέδιο μονόζυγο, που είχα στήσει στην αυλή του σπιτιού. 
Είχε ξυπνήσει μέσα μου το αθάνατο αρχαίο πνεύμα του αθλητισμού και από τότε δεν το άφησα ποτέ να με εγκαταλείψει.
Εκείνο το καλοκαίρι ήταν πολύ δημιουργικό σε ότι έργο και αν καταπιανόμουν.

Στο βίντεο που ακολουθεί εισάγεται μια άλλη μεγάλη αλήθεια, ότι εκτός από την διάπλαση του σώματος στους αθλητικούς αγώνες δημιουργούνται  και οι πιο αγνές φιλίες μεταξύ των αθλητών ή και των μετεχόντων ακροατών.

Ο τίτλος του τραγουδιού στα Ισπανικά είναι : 
Amigos para siempre: Φίλοι γι πάντα.
Αποδίδεται από την Sara Breitman και τον τενόρο  Joze karera.

Η φιλία είναι η πιο αγνή μορφή Αγάπης.

Υπερβαίνει τον Έρωτα με τις προσωπικές δεσμεύσεις της επιλογής αντιθέτου φύλου και άλλες προσωπικές εξαρτήσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η θυσία  του Πυλάδη που δέχτηκε να πάρει την θέση του φίλου του  Ορέστη, όταν αυτός συνελήφθη από τον βασιλιά της Ταυρίδας  Θόαντα, κατά την επιχείρηση απελευθέρωσης της κοινής συγγενούς των δυο, της Ιφιγένειας. 

Αποτελέσματα της Ενότητας.

Οσάκις οι λαοί της Γης πολέμησαν ή διεκδίκησαν το δίκιο τους ενωμένοι, πέτυχαν την νίκη.
Ο νόμος της Ενότητας ή του ΈΝΑ ισχύει σε όλη την έκταση της εκδήλωσης, από το στοιχείο της κοινωνίας που λέγεται οικογένεια, μέχρι τους οργανισμούς και όπου δήποτε υπάρχει συνάθροιση ατόμων με ορισμένο σκοπό.
Η Ενότης εξ άλλου απαιτείται και στο σύνολο της κοινωνίας ενός έθνους, σ' αυτό τούτο το κράτος.
Κράτος, κραταιός  σημαίνει δύναμη, δυνατός στην Ελληνική γλώσσα, η ίδια η λέξη περιέχει ολόκληρη την αλήθεια.
Αλλά με μια προϋπόθεση:
Ότι ο λαός που απαρτίζει το κράτος θα είναι ενωμένος και όχι διασπασμένος.
Εν τη ενώσει η δύναμη και η ισχύς.
Αυτό το έχει αποδείξει η μακραίωνα ιστορία για το Ελληνικό έθνος, με ζωντανά παραδείγματα ενότητας αλλά και διάσπασης.
Στην πρώτη περίπτωση το κράτος ήταν απόρθητο, στην δε δεύτερη ευάλωτο στην κατάκτηση από τον εχθρό.
Έτσι προέκυψε η φράση: 
"Ισχύς εν τη ενώσει."

Πρόσφατο παράδειγμα της αλήθειας αυτής έχουμε στα Ελληνικά δρώμενα των τελευταίων ημερών.
Μετά τον θρίαμβο του Δημοψηφίσματος, παρά τις δυσμενείς συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, ακολούθησαν ραγδαίες μεταβολές σε όλον τον πολιτικό χώρο της Ελλάδος.
Αλλαγή στην στάση της κυβέρνησης με  στόχο την αλλαγή της θέσεως της χώρας στον Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι με ισοτιμία, δημοκρατία και δικαιοσύνη,  με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.

Πρώτη κίνηση προς την Ενότητα ήταν η σύγκληση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών από τον πρωθυπουργό Κο Τσίπρα, υπό το πνεύμα της ενότητας για περισσότερη δύναμη.
Οι Έλληνες ξέρουν να ενώνονται όταν απειλείται η ακεραιότητα της πατρίδας.
Δεύτερη αξιόλογη κίνηση, μια μίνι  η ανασύνθεση  του υπουργικού συμβουλίου με κατάλληλες μεταβολές και  σκοπό την διευκόλυνση των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές. 
Ο πρωθυπουργός ζήτησε από τον λαό με καθυστέρηση ένα Δημοψήφισμα.
Και πέτυχε ένα  θρίαμβο, παρά τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που επέβαλε στην χώρα η ΕΚΤ.
Αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι ακόμα σίγουρο,  ότι θα αυξήσει την διαπραγματευτική του ισχύ ή θα την αποδυναμώσει περεταίρω, ευχόμαστε ολόψυχα το πρώτο.

Έχει όμως ήδη αλλάξει στρατηγική γενικότερα στο εσωτερικό της χώρας και στο εξωτερικό.
Η προσαρμογή στην υπάρχουσα πραγματικότητα έγινε μεθοδικά και με σκοπιμότητα. 

Όλη η Ευρώπη και όχι μόνο, σχεδόν ένα μεγάλο μέρος των χωρών του πλανήτη, παρακολουθεί με  ένταση τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα.
Αυτό θεωρείται επιτυχία, διότι όσο περισσότεροι άνθρωποι μετέχουν συναισθηματικά στο πρόβλημα ενός έθνους, τόσο η πιθανότης να επηρεάσουν το αποτέλεσμα προς μια θετική  εξέλιξη στατιστικά αυξάνει.

Και για να μην ξεχνάμε την Ιστορία μας:

Είμαστε από την ίδια αθάνατη Φύση με τους θεούς της Ελλάδος, ας μην το παραβλέπουμε αυτό ποτέ, είναι η πηγή δύναμης, που πηγάζει από το βάθος της ύπαρξής μας. 

ΟΙ φ ο β ι σ μ έ ν ο ι και οι ΆΛΛΟΙ.

Όταν ο  ανύπαρκτος για τον άνθρωπο Φόβος-Φάντασμα περάσει μέσα στον νου του, οι κοινωνία των ανθρώπων διχάζεται σε δυο τάξεις:
Τους Φοβισμένους και τους Ισχυρούς.

Αναφύεται εδώ ένα φυσιολογικό  ερώτημα: 
Ποιος φοβάται τι?
Η απάντηση έρχεται αυτόματα, όταν η ερώτηση είναι βαθιά υπαρξιακή.
Δεν υπάρχει κανείς που να φοβάται.
Η φύση και η εσωτερική δομή του ανθρώπου είναι θωρακισμένη από παρουσίες ξένων σωμάτων.   
Που θα βρει λοιπόν φορέα ο φόβος.
Ο φόβος είναι παρενέργεια του φυσιολογικού ΕΓΏ και καμία σχέση δεν έχει με την ύπαρξη καθαυτή. 

Κατά συνέπεια δεν υπάρχει φορέας για τον φόβο εντός της ύπαρξης.
Δεν υφίσταται  φυσιολογικά κανένας φορέας του φόβου. 
Αφού ο φορέας του φόβου είναι ανύπαρκτος, άρα και ο φόβος είναι φανταστικός.

Υπάρχει βέβαια, όπως θα εξηγηθεί στα επόμενα ένα υποκείμενο αλλά αυτό είναι αναγκαίο, για να εξασφαλίζει την ύπαρξη του ΚΌΣΜΟΥ.
Αυτό το υποκείμενο που ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω ως ΕΓΩ, είναι η αντανάκλαση της ύπαρξης, ο εκπρόσωπός της. 
Η παρουσία του εδώ παίζει τον ρόλο του παρατηρητή για να υπάρξει ο ΚΟΣΜΟΣ.

Το μόνο που υπάρχει είναι η ύπαρξη, η οποία είναι μονίμως ήρεμη και ατάραχη ανεπηρέαστη από τις μεταβολές που γίνονται στο εξωτερικό κόσμο της ύλης.
Οι μεταβολές  καταστάσεων στις οποίες υπόκειται συνεχώς η ύλη σε ένα σύστημα, είναι  εξωτερικές και φυσιολογικές.
Αφορούν την ύλη καθ' αυτή και ουδόλως επηρεάζουν την ύπαρξη.

Μια άλλη απορία η οποία αναφύεται επίσης φυσιολογικά στο νου, διατυπώνεται  με το ερώτημα: 
Μα τότε τι είναι ο άνθρωπος?

Έλα ντε, δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντηθεί ένα τέτοιο ερώτημα!
Όμως  και σ' αυτό το  αυθεντικά  υπαρξιακό ερώτημα, η απάντηση ανέρχεται απλά και πάλι από το βάθος της ύπαρξης. 
Η απάντηση όμως δεν μπορεί να κλειστεί στα λόγια γιατί είναι υπερβατική.
Μια χοντρική περιγραφή μόνο μπορεί να γίνει ως κάτωθι. 

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χαρακτηριστική ιδιότητα για το είδος άνθρωπος, ώστε αυτός να αποκτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και προσωπικότητα.
Ο Άνθρωπος είναι τα πάντα, αλλά δεν το συνειδητοποιεί!
Περιέχει το σύμπαν ολόκληρο, περισσότερο από όσο το σύμπαν περιέχει τον άνθρωπο. 

Οι ιδιότητες που αποκτά εν ζωή είναι σχεδόν όλες επίκτητες που δεν πηγάζουν  από την ύπαρξη, ελέγχονται μόνο από τον νου, ο οποίος πάλι παίρνει εντολές από την ύπαρξη. 
Υπάρχουν ωστόσο και οι κληρονομικές ιδιότητες, αυτές μεταφέρονται από γενιά σε γενιά από τα βάθη της ύπαρξης.

Ας δούμε τώρα τι είναι ο Φόβος.
Είναι ένα συναίσθημα που δημιουργείται στον νου του ανθρώπου καθαρά από σκέψεις και μόνο.
Η σκέψη εγείρεται στον νου, μετά από ένα αίσθημα, που εισέρχεται στον εγκέφαλο μέσω των αισθήσεων.
Εδώ θα πρέπει να γίνει μια διάκριση μεταξύ του καθαρού φόβου και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι σύμφυτο με την ζωή και υπάρχει εκεί για να την προστατεύει   από ορατούς, υπαρκτούς κινδύνους.
Ο μηχανισμός με τον οποίο εξασφαλίζεται η λειτουργία του ενστίκτου είναι ο μηχανισμός (ανάδρασης).
Ένας κοσμικός μηχανισμός που λειτουργεί σε όλη την έκταση του σύμπαντος.
Κατανοητό αλλά τότε οι άλλοι φόβοι που οφείλονται?

Οφείλονται σε σκέψεις και θεωρίες που γεννιούνται μέσα στο νου από κάποιες  αιτίες.
Οι αιτίες είναι δυο ειδών, πραγματικές και φανταστικές.
Για τις πρώτες προσπαθεί ο νους να βρει λύση χωρίς δράση, αλλά κατά την διαδικασία τις μεγεθύνει στον υπέρτατο βαθμό και τις μετατρέπει σε εξωπραγματικές. 
Οι φανταστικές αιτίες είναι από μόνες τους εξωπραγματικές, είναι φαντάσματα του νου.
Οι κυριότερες απ' αυτές είναι σκέψεις που πηγάζουν από την απώλεια της πεποίθησης  της ιδιοκτησίας.
Έχουν δηλαδή απόλυτη σχέση με κεκτημένα  που τα θεωρούμε δικά μας, ανεξάρτητα από τον τρόπο απόκτησης των.
Εάν οι σκέψεις αφορούν ανθρώπους του άλλου φύλου, λέγονται σκέψεις ζήλιας και οι αντίστοιχοι φόβοι χαρακτηρίζονται απλά ως  ζήλια.
Ζήλια σημαίνει κτητική διάθεση και προσπάθεια δέσμευσης της ελευθερίας του άλλου ατόμου.

Ναι αλλά που είναι το υποκείμενο, ποιος φοβάται ?
Φυσιολογικά έρχεται και απάντηση σ' αυτό το ερώτημα:
Το υποκείμενο εδώ είναι μια (παρενέργεια) του Φυσιολογικού ΕΓΏ, που συμβολίζεται με την λέξη "εγω"

Το ΕΓΏ εισάγεται υποχρεωτικά από την ύπαρξη για να αποκτήσει νόημα το σκέλος κόσμος του  ζεύγους ΕΓΏ και ο ΚΟΣΜΟΣ. 
Χωρίς ΕΓΩ δεν υπάρχει ΚΟΣΜΟΣ.

Αυτή η παρενέργεια  φέρει το όνομα ("εγώ").
Αυτό το "εγώ" είναι ένα κανάλι μέσα από το οποίο εισάγονται όλα τα δεινά στον βίο του ανθρώπου.

Το "εγώ" είναι ο αποκλειστικός  φορέας του φόβου.

Φανταστικό το "εγώ" φανταστικοί και ανύπαρκτοι οι φόβοι.

Ας δούμε τώρα ποιοι είναι οι Ισχυροί.
Οι Ισχυροί  είναι  μια μικρή μειονότητα στον πλανήτη ολόκληρο. 
Μια πρόχειρη δική μου εκτίμηση τους υπολογίζει εκεί γύρω στο 10% και λιγότερο, οι φοβισμένοι αποτελούν το υπόλοιπο 90%.
Αυτοί οι ολίγοι χρησιμοποιούν την δύναμη ως μέσον διαχείρισης  των πολλών.
Η δύναμή τους είναι στην σημερινή εποχή η οικονομία και πρώτο μέσον το χρήμα.
Αυτοί οι ολίγοι αριθμητικά είναι και στο ήθος ολίγοι.
Στον βωμό του χρήματος θυσιάζουν τα πάντα, πατρίδα, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, οικογένεια, τον ίδιο τον άνθρωπο τείνουν να τον μετατρέψουν σε ένα άβουλο ον.
Έχοντας όμως αυτή την δύναμη καταφέρνουν να διαχειρίζονται τον υπόλοιπο πληθυσμό και να εκμεταλλεύονται τον πλούτο που παράγει με την εργασία του.
Το μέσον που χρησιμοποιούν για τον χειρισμό των μαζών είναι ο φόβος.  

Φόβος απώλειας αγαθών ζωής για τον άνθρωπο και την οικογένειά του είναι το κύριο είδος φόβου.
Αυτόν τον φόβο καταφέρνουν να τον υποβάλλουν στις μάζες με διάφορους τρόπους, αλλά κυρίως μέσω της πολιτικής και της οικονομίας των κρατών.
Οι ιθύνοντες τύποι  των Ισχυρών διαθέτουν άτομα γνώστες της ψυχολογίας της μάζας.
Διαθέτουν όμως  και  τα τεχνικά μέσα, ως  επίσης τις κατάλληλες στρατηγικές για να διαδίδουν  τον φόβο.
Όποιοι χρησιμοποιούν τον φόβο σαν μέσο διαχείρισης των λαών, διαπράττουν ανόσιο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και θα το φέρουν ως φορτίο αβάσταχτο στην συνείδησή τους για πολλές ζωές στο μέλλον.
Τα πλούτη τους είναι το αίμα των λαών που μετέτρεψαν σε αγέλες ζώων.

Παράλληλα φροντίζουν να κρατάνε την παιδεία  των λαών σε εκείνα τα επίπεδα, που ευνοούν την μετατροπή τους σε ευάλωτες μάζες.  

Το παιχνίδι αυτό το ζούμε στο πετσί μας τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα.
Το παιχνίδι επιβάλλεται από τους Ισχυρούς της Ευρώπης.
Ο πρωθυπουργός Κος Αλέξης Τσίπρας ενώ διαπνέεται από ειλικρινή δημοκρατικά ιδεώδη και ήθος, διαθέτει επίσης ρητορική δεινότητα και έχει υψηλό δείκτη νοημοσύνης. 
Παρόλα αυτά τα προσόντα και το  σθένος που του προσδίδει το νεαρό της ηλικίας, δεν έχει καταφέρει ακόμα, να αναστρέψει την ροή των γεγονότων, που επέβαλαν τα μνημόνια και την λιτότητα στην χώρα.
Θα τολμήσω να εκφέρω μια άποψη δική μου σχετικά
με τα αίτια αυτής της μέχρι τώρα  αποτυχίας: 
Μάλλον δεν ασκεί την σωστή στρατηγική, λόγω έλλειψης πείρας στον πόλεμο με σκληρούς, επιδέξιους στην πολιτική και αποφασισμένους να κερδίσουν τον πόλεμο αντιπάλους.
Είθε να κάνω λάθος.

Σαν νέος άνθρωπος διαθέτει ορμή και δεν υπολογίζει σωστά τις ποικίλες  αντιδράσεις του αντιπάλου.
Δεν αποκλείεται ίσως, να μην διαθέτει κατάλληλο επιτελείο και συμβούλους. 
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε το γεγονός ότι είναι μόνος αριστερός ηγέτης μέσα στο σύνολο των δεξιών Ευρωπαίων ηγετών.
Για μια αριστερή κυβέρνηση και έναν αριστερό πρωθυπουργό αποτελεί σωστό ηρωισμό να εισέλθει στην λυκοφωλιά του καπιταλισμού.
Όλα αυτά μαζί έχουν σαν αποτέλεσμα ενδεχομένως να γίνονται κάποιοι άστοχοι χειρισμοί. 
Χειρισμοί όμως που έχουν φέρει  ολόκληρη την χώρα σε πραγματικά επικίνδυνη  οικονομική κατάσταση.
Η κατάσταση φαίνεται ακόμα να είναι αναστρέψιμη, αλλά μέχρι πότε θα είναι έτσι.

Εγώ αδυνατώ να το εκτιμήσω. γιατί δεν έχω όλα τα δεδομένα. 
Χρειάζεται περισσότερη σύνεση, στρατηγική και μελέτη των αντιδράσεων του αντιπάλου, σαν να πρόκειται για αληθινό πόλεμο και είναι πραγματικός ο πόλεμος.
Γιατί οι ισχυροί Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν θέλουν μια χώρα  μέλος, να σηκώσει παντιέρα και να ζητήσει ίση μεταχείριση μέσα σε μια δημοκρατική Ευρώπη, μια Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών, όπως ορίζει η ιδρυτική της  διακήρυξη.
  
Να μην ξεχνάμε τέλος την μεγάλη αλήθεια.
Ότι και ο αντίπαλος είναι κι αυτός άνθρωπος και μπορεί με κατάλληλους επιδέξιους χειρισμούς να μετατραπεί από αντίπαλος στον καλύτερο φίλο.
Τα όπλα από την  Ελληνική πλευρά αρκεί να είναι η Δικαιοσύνη απαραίτητο συστατικό της Δημοκρατίας, η Αλήθεια, και η καθαρότητα των δράσεων.
Με μια προϋπόθεση, ότι όλες οι δράσεις θα γίνονται υπό το πνεύμα της Αγάπης με την λεβεντιά της Ρωμιοσύνης. 

Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις---εκεί που πάει να σκύψει 
με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο.
Να τη πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει  και θεριεύει.
και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του Ήλιου.
Στοίχοι Γιάννη Ρίτσου, μουσική Μίκης Θεοδωράκης, απόδοση Βασίλης Παπακωσταντίνου.  

Μετά τα τελευταία γεγονότα υπενθυμίζω  ότι:   
Η λεβεντιά, οι θυσίες και οι ηρωισμοί είναι αξίες γνήσιες και αναμφισβήτητες αρετές, αλλά μόνο όταν λειτουργούν στην κατάλληλη χρονική στιγμή ανάλογα με τις επικρατούσες στον πόλεμο συνθήκες.
Διαφορετικά πάνε στράφι και χάνεται και η αξία τους γιατί δεν είχαν την σωστή εκκίνηση και  σαφές  κίνητρο για τον λαό, όπως έχει δείξει η μακραίωνη ιστορία του έθνους των Ελλήνων.
Ήταν λάθος το χρονικό σημείο εκκίνησης της διαδικασίας για το Δημοψήφισμα, μετά την αναγγελία  του οποίου προέκυψαν τα γνωστό δυσάρεστα γεγονότα. 
Το  κλήσιμο των τραπεζών και οικονομική ασφυξία που αυτό προκάλεσε, ήταν  ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στην παρούσα συγκυρία.
Διότι δημιούργησε ένα βαρύ περιβάλλον και μια ακατάλληλη ατμόσφαιρα αντιστοίχως, μέσα στην οποία καλούνται οι ψηφοφόροι να ασκήσουν "αβίαστα" το δημοκρατικό  τους δικαίωμα. 
Αυτές τις συνθήκες επιζητούσαν και οι αντίθετοι για να κάνουν την προπαγάνδα τους. 
Η διενέργεια Δημοψηφίσματος από  την αρχή της εξαγγελίας έδειξε, ότι δε θα ήταν ένας απλός και εύκολος περίπατος, αλλά μια δράση χωρίς φανερά και κατανοητά ερείσματα.
Διότι δεν υπήρχε πλέον το αρμόδιο πεδίο επιχειρήσεων το λεγόμενο ταμείο χρηματοπιστοτικής σταθερότητος  EFSF, το οποίο έχει λήξη από τις 30 Ιουνίου.
Και το πλέον σημαντικό
το ασταθές και σκόπιμα συνεχώς μεταβαλλόμενο πρόγραμμα των πιστωτών.
Οι δανειστές απέσυραν όλες τις προτάσεις μετά την αποχώρηση της Ελληνικής αντιπροσωπείας.

Είναι σαν να σηκώνεις το πιο βαρύ κανόνι του δημοκρατικού σου οπλοστασίου  και να σημαδεύεις στο κενό, αντί το οχυρό του εχθρού, που συνεχώς αλλάζει θέση.
Απαξιώνεις έτσι το πιο ισχυρό όπλο της Δημοκρατίας, που είναι το Δημοψήφισμα.
Η αλήθεια είναι ότι, η συμπεριφορά επιμονής σε θέσεις μη αποδεκτές, εκ μέρους της Ελληνικής αντιπροσωπείας
προκαλεί αγανάκτηση και σπάσιμο νεύρων. 
Οπότε ήταν επόμενο να προκαλέσει την αντίδραση εγκατάλειψης της τράπεζας διαπραγματεύσεων.
Η αντίδραση της Ελληνικής αντιπροσωπίας ήταν αναμενόμενη μετά από μια μακρόχρονη και κουραστική διαπραγμάτευση χωρίς αποτέλεσμα. 
Η απόφαση όμως του δημοψηφίσματος ήταν βεβιασμένη και ίσως αυτό να περίμεναν οι πιστωτές για να δημιουργήσουν την οικονομική ασφυξία στην κατάλληλη στιγμή. 

Έφτασε νομίζω η στιγμή που πρέπει να κάτσουν κάτω οι αρχηγοί της πολεμικής επιχείρησης με σκοπό την ανασύνταξη των δυνάμεων. 
Χάραξη μιας νέας  στρατηγικής δράσεων, που να βασίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα.
Για παράδειγμα αν είναι να πραγματοποιηθεί  το Δημοψήφισμα, πρέπει να ανακαθορισθεί το αντικείμενο επιλογής από τους ψηφοφόρους.
Μια απλή και κατανοητή από όλους φράση όπως: 

Απαντήσετε με ένα ΝΑΙ αν θέλετε και  ένα
 ΌΧΙ, αν δεν θέλετε την ΛΙΤΌΤΗΤΑ.  

Δράσεις  τέτοιες που θα αναστήσουν
την πληγωμένη πατρίδα από κακουχίες που έχει ήδη υποστεί από προηγούμενες κυβερνήσεις.  
Χρειάζεται βοήθεια η πληγωμένη Ελλάδα, ας της την δώσουμε, δεν θα χάσουμε.