ΟΙ φ ο β ι σ μ έ ν ο ι και οι ΆΛΛΟΙ.

Όταν ο  ανύπαρκτος για τον άνθρωπο Φόβος-Φάντασμα περάσει μέσα στον νου του, οι κοινωνία των ανθρώπων διχάζεται σε δυο τάξεις:
Τους Φοβισμένους και τους Ισχυρούς.

Αναφύεται εδώ ένα φυσιολογικό  ερώτημα: 
Ποιος φοβάται τι?
Η απάντηση έρχεται αυτόματα, όταν η ερώτηση είναι βαθιά υπαρξιακή.
Δεν υπάρχει κανείς που να φοβάται.
Η φύση και η εσωτερική δομή του ανθρώπου είναι θωρακισμένη από παρουσίες ξένων σωμάτων.   
Που θα βρει λοιπόν φορέα ο φόβος.
Ο φόβος είναι παρενέργεια του φυσιολογικού ΕΓΏ και καμία σχέση δεν έχει με την ύπαρξη καθαυτή. 

Κατά συνέπεια δεν υπάρχει φορέας για τον φόβο εντός της ύπαρξης.
Δεν υφίσταται  φυσιολογικά κανένας φορέας του φόβου. 
Αφού ο φορέας του φόβου είναι ανύπαρκτος, άρα και ο φόβος είναι φανταστικός.

Υπάρχει βέβαια, όπως θα εξηγηθεί στα επόμενα ένα υποκείμενο αλλά αυτό είναι αναγκαίο, για να εξασφαλίζει την ύπαρξη του ΚΌΣΜΟΥ.
Αυτό το υποκείμενο που ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω ως ΕΓΩ, είναι η αντανάκλαση της ύπαρξης, ο εκπρόσωπός της. 
Η παρουσία του εδώ παίζει τον ρόλο του παρατηρητή για να υπάρξει ο ΚΟΣΜΟΣ.

Το μόνο που υπάρχει είναι η ύπαρξη, η οποία είναι μονίμως ήρεμη και ατάραχη ανεπηρέαστη από τις μεταβολές που γίνονται στο εξωτερικό κόσμο της ύλης.
Οι μεταβολές  καταστάσεων στις οποίες υπόκειται συνεχώς η ύλη σε ένα σύστημα, είναι  εξωτερικές και φυσιολογικές.
Αφορούν την ύλη καθ' αυτή και ουδόλως επηρεάζουν την ύπαρξη.

Μια άλλη απορία η οποία αναφύεται επίσης φυσιολογικά στο νου, διατυπώνεται  με το ερώτημα: 
Μα τότε τι είναι ο άνθρωπος?

Έλα ντε, δεν είναι καθόλου εύκολο να απαντηθεί ένα τέτοιο ερώτημα!
Όμως  και σ' αυτό το  αυθεντικά  υπαρξιακό ερώτημα, η απάντηση ανέρχεται απλά και πάλι από το βάθος της ύπαρξης. 
Η απάντηση όμως δεν μπορεί να κλειστεί στα λόγια γιατί είναι υπερβατική.
Μια χοντρική περιγραφή μόνο μπορεί να γίνει ως κάτωθι. 

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη χαρακτηριστική ιδιότητα για το είδος άνθρωπος, ώστε αυτός να αποκτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και προσωπικότητα.
Ο Άνθρωπος είναι τα πάντα, αλλά δεν το συνειδητοποιεί!
Περιέχει το σύμπαν ολόκληρο, περισσότερο από όσο το σύμπαν περιέχει τον άνθρωπο. 

Οι ιδιότητες που αποκτά εν ζωή είναι σχεδόν όλες επίκτητες που δεν πηγάζουν  από την ύπαρξη, ελέγχονται μόνο από τον νου, ο οποίος πάλι παίρνει εντολές από την ύπαρξη. 
Υπάρχουν ωστόσο και οι κληρονομικές ιδιότητες, αυτές μεταφέρονται από γενιά σε γενιά από τα βάθη της ύπαρξης.

Ας δούμε τώρα τι είναι ο Φόβος.
Είναι ένα συναίσθημα που δημιουργείται στον νου του ανθρώπου καθαρά από σκέψεις και μόνο.
Η σκέψη εγείρεται στον νου, μετά από ένα αίσθημα, που εισέρχεται στον εγκέφαλο μέσω των αισθήσεων.
Εδώ θα πρέπει να γίνει μια διάκριση μεταξύ του καθαρού φόβου και του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι σύμφυτο με την ζωή και υπάρχει εκεί για να την προστατεύει   από ορατούς, υπαρκτούς κινδύνους.
Ο μηχανισμός με τον οποίο εξασφαλίζεται η λειτουργία του ενστίκτου είναι ο μηχανισμός (ανάδρασης).
Ένας κοσμικός μηχανισμός που λειτουργεί σε όλη την έκταση του σύμπαντος.
Κατανοητό αλλά τότε οι άλλοι φόβοι που οφείλονται?

Οφείλονται σε σκέψεις και θεωρίες που γεννιούνται μέσα στο νου από κάποιες  αιτίες.
Οι αιτίες είναι δυο ειδών, πραγματικές και φανταστικές.
Για τις πρώτες προσπαθεί ο νους να βρει λύση χωρίς δράση, αλλά κατά την διαδικασία τις μεγεθύνει στον υπέρτατο βαθμό και τις μετατρέπει σε εξωπραγματικές. 
Οι φανταστικές αιτίες είναι από μόνες τους εξωπραγματικές, είναι φαντάσματα του νου.
Οι κυριότερες απ' αυτές είναι σκέψεις που πηγάζουν από την απώλεια της πεποίθησης  της ιδιοκτησίας.
Έχουν δηλαδή απόλυτη σχέση με κεκτημένα  που τα θεωρούμε δικά μας, ανεξάρτητα από τον τρόπο απόκτησης των.
Εάν οι σκέψεις αφορούν ανθρώπους του άλλου φύλου, λέγονται σκέψεις ζήλιας και οι αντίστοιχοι φόβοι χαρακτηρίζονται απλά ως  ζήλια.
Ζήλια σημαίνει κτητική διάθεση και προσπάθεια δέσμευσης της ελευθερίας του άλλου ατόμου.

Ναι αλλά που είναι το υποκείμενο, ποιος φοβάται ?
Φυσιολογικά έρχεται και απάντηση σ' αυτό το ερώτημα:
Το υποκείμενο εδώ είναι μια (παρενέργεια) του Φυσιολογικού ΕΓΏ, που συμβολίζεται με την λέξη "εγω"

Το ΕΓΏ εισάγεται υποχρεωτικά από την ύπαρξη για να αποκτήσει νόημα το σκέλος κόσμος του  ζεύγους ΕΓΏ και ο ΚΟΣΜΟΣ. 
Χωρίς ΕΓΩ δεν υπάρχει ΚΟΣΜΟΣ.

Αυτή η παρενέργεια  φέρει το όνομα ("εγώ").
Αυτό το "εγώ" είναι ένα κανάλι μέσα από το οποίο εισάγονται όλα τα δεινά στον βίο του ανθρώπου.

Το "εγώ" είναι ο αποκλειστικός  φορέας του φόβου.

Φανταστικό το "εγώ" φανταστικοί και ανύπαρκτοι οι φόβοι.

Ας δούμε τώρα ποιοι είναι οι Ισχυροί.
Οι Ισχυροί  είναι  μια μικρή μειονότητα στον πλανήτη ολόκληρο. 
Μια πρόχειρη δική μου εκτίμηση τους υπολογίζει εκεί γύρω στο 10% και λιγότερο, οι φοβισμένοι αποτελούν το υπόλοιπο 90%.
Αυτοί οι ολίγοι χρησιμοποιούν την δύναμη ως μέσον διαχείρισης  των πολλών.
Η δύναμή τους είναι στην σημερινή εποχή η οικονομία και πρώτο μέσον το χρήμα.
Αυτοί οι ολίγοι αριθμητικά είναι και στο ήθος ολίγοι.
Στον βωμό του χρήματος θυσιάζουν τα πάντα, πατρίδα, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, οικογένεια, τον ίδιο τον άνθρωπο τείνουν να τον μετατρέψουν σε ένα άβουλο ον.
Έχοντας όμως αυτή την δύναμη καταφέρνουν να διαχειρίζονται τον υπόλοιπο πληθυσμό και να εκμεταλλεύονται τον πλούτο που παράγει με την εργασία του.
Το μέσον που χρησιμοποιούν για τον χειρισμό των μαζών είναι ο φόβος.  

Φόβος απώλειας αγαθών ζωής για τον άνθρωπο και την οικογένειά του είναι το κύριο είδος φόβου.
Αυτόν τον φόβο καταφέρνουν να τον υποβάλλουν στις μάζες με διάφορους τρόπους, αλλά κυρίως μέσω της πολιτικής και της οικονομίας των κρατών.
Οι ιθύνοντες τύποι  των Ισχυρών διαθέτουν άτομα γνώστες της ψυχολογίας της μάζας.
Διαθέτουν όμως  και  τα τεχνικά μέσα, ως  επίσης τις κατάλληλες στρατηγικές για να διαδίδουν  τον φόβο.
Όποιοι χρησιμοποιούν τον φόβο σαν μέσο διαχείρισης των λαών, διαπράττουν ανόσιο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και θα το φέρουν ως φορτίο αβάσταχτο στην συνείδησή τους για πολλές ζωές στο μέλλον.
Τα πλούτη τους είναι το αίμα των λαών που μετέτρεψαν σε αγέλες ζώων.

Παράλληλα φροντίζουν να κρατάνε την παιδεία  των λαών σε εκείνα τα επίπεδα, που ευνοούν την μετατροπή τους σε ευάλωτες μάζες.  

Το παιχνίδι αυτό το ζούμε στο πετσί μας τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα.
Το παιχνίδι επιβάλλεται από τους Ισχυρούς της Ευρώπης.
Ο πρωθυπουργός Κος Αλέξης Τσίπρας ενώ διαπνέεται από ειλικρινή δημοκρατικά ιδεώδη και ήθος, διαθέτει επίσης ρητορική δεινότητα και έχει υψηλό δείκτη νοημοσύνης. 
Παρόλα αυτά τα προσόντα και το  σθένος που του προσδίδει το νεαρό της ηλικίας, δεν έχει καταφέρει ακόμα, να αναστρέψει την ροή των γεγονότων, που επέβαλαν τα μνημόνια και την λιτότητα στην χώρα.
Θα τολμήσω να εκφέρω μια άποψη δική μου σχετικά
με τα αίτια αυτής της μέχρι τώρα  αποτυχίας: 
Μάλλον δεν ασκεί την σωστή στρατηγική, λόγω έλλειψης πείρας στον πόλεμο με σκληρούς, επιδέξιους στην πολιτική και αποφασισμένους να κερδίσουν τον πόλεμο αντιπάλους.
Είθε να κάνω λάθος.

Σαν νέος άνθρωπος διαθέτει ορμή και δεν υπολογίζει σωστά τις ποικίλες  αντιδράσεις του αντιπάλου.
Δεν αποκλείεται ίσως, να μην διαθέτει κατάλληλο επιτελείο και συμβούλους. 
Επίσης δεν πρέπει να ξεχνούμε το γεγονός ότι είναι μόνος αριστερός ηγέτης μέσα στο σύνολο των δεξιών Ευρωπαίων ηγετών.
Για μια αριστερή κυβέρνηση και έναν αριστερό πρωθυπουργό αποτελεί σωστό ηρωισμό να εισέλθει στην λυκοφωλιά του καπιταλισμού.
Όλα αυτά μαζί έχουν σαν αποτέλεσμα ενδεχομένως να γίνονται κάποιοι άστοχοι χειρισμοί. 
Χειρισμοί όμως που έχουν φέρει  ολόκληρη την χώρα σε πραγματικά επικίνδυνη  οικονομική κατάσταση.
Η κατάσταση φαίνεται ακόμα να είναι αναστρέψιμη, αλλά μέχρι πότε θα είναι έτσι.

Εγώ αδυνατώ να το εκτιμήσω. γιατί δεν έχω όλα τα δεδομένα. 
Χρειάζεται περισσότερη σύνεση, στρατηγική και μελέτη των αντιδράσεων του αντιπάλου, σαν να πρόκειται για αληθινό πόλεμο και είναι πραγματικός ο πόλεμος.
Γιατί οι ισχυροί Ευρωπαίοι εταίροι μας δεν θέλουν μια χώρα  μέλος, να σηκώσει παντιέρα και να ζητήσει ίση μεταχείριση μέσα σε μια δημοκρατική Ευρώπη, μια Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών, όπως ορίζει η ιδρυτική της  διακήρυξη.
  
Να μην ξεχνάμε τέλος την μεγάλη αλήθεια.
Ότι και ο αντίπαλος είναι κι αυτός άνθρωπος και μπορεί με κατάλληλους επιδέξιους χειρισμούς να μετατραπεί από αντίπαλος στον καλύτερο φίλο.
Τα όπλα από την  Ελληνική πλευρά αρκεί να είναι η Δικαιοσύνη απαραίτητο συστατικό της Δημοκρατίας, η Αλήθεια, και η καθαρότητα των δράσεων.
Με μια προϋπόθεση, ότι όλες οι δράσεις θα γίνονται υπό το πνεύμα της Αγάπης με την λεβεντιά της Ρωμιοσύνης. 

Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις---εκεί που πάει να σκύψει 
με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο.
Να τη πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει  και θεριεύει.
και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του Ήλιου.
Στοίχοι Γιάννη Ρίτσου, μουσική Μίκης Θεοδωράκης, απόδοση Βασίλης Παπακωσταντίνου.  

Μετά τα τελευταία γεγονότα υπενθυμίζω  ότι:   
Η λεβεντιά, οι θυσίες και οι ηρωισμοί είναι αξίες γνήσιες και αναμφισβήτητες αρετές, αλλά μόνο όταν λειτουργούν στην κατάλληλη χρονική στιγμή ανάλογα με τις επικρατούσες στον πόλεμο συνθήκες.
Διαφορετικά πάνε στράφι και χάνεται και η αξία τους γιατί δεν είχαν την σωστή εκκίνηση και  σαφές  κίνητρο για τον λαό, όπως έχει δείξει η μακραίωνη ιστορία του έθνους των Ελλήνων.
Ήταν λάθος το χρονικό σημείο εκκίνησης της διαδικασίας για το Δημοψήφισμα, μετά την αναγγελία  του οποίου προέκυψαν τα γνωστό δυσάρεστα γεγονότα. 
Το  κλήσιμο των τραπεζών και οικονομική ασφυξία που αυτό προκάλεσε, ήταν  ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί στην παρούσα συγκυρία.
Διότι δημιούργησε ένα βαρύ περιβάλλον και μια ακατάλληλη ατμόσφαιρα αντιστοίχως, μέσα στην οποία καλούνται οι ψηφοφόροι να ασκήσουν "αβίαστα" το δημοκρατικό  τους δικαίωμα. 
Αυτές τις συνθήκες επιζητούσαν και οι αντίθετοι για να κάνουν την προπαγάνδα τους. 
Η διενέργεια Δημοψηφίσματος από  την αρχή της εξαγγελίας έδειξε, ότι δε θα ήταν ένας απλός και εύκολος περίπατος, αλλά μια δράση χωρίς φανερά και κατανοητά ερείσματα.
Διότι δεν υπήρχε πλέον το αρμόδιο πεδίο επιχειρήσεων το λεγόμενο ταμείο χρηματοπιστοτικής σταθερότητος  EFSF, το οποίο έχει λήξη από τις 30 Ιουνίου.
Και το πλέον σημαντικό
το ασταθές και σκόπιμα συνεχώς μεταβαλλόμενο πρόγραμμα των πιστωτών.
Οι δανειστές απέσυραν όλες τις προτάσεις μετά την αποχώρηση της Ελληνικής αντιπροσωπείας.

Είναι σαν να σηκώνεις το πιο βαρύ κανόνι του δημοκρατικού σου οπλοστασίου  και να σημαδεύεις στο κενό, αντί το οχυρό του εχθρού, που συνεχώς αλλάζει θέση.
Απαξιώνεις έτσι το πιο ισχυρό όπλο της Δημοκρατίας, που είναι το Δημοψήφισμα.
Η αλήθεια είναι ότι, η συμπεριφορά επιμονής σε θέσεις μη αποδεκτές, εκ μέρους της Ελληνικής αντιπροσωπείας
προκαλεί αγανάκτηση και σπάσιμο νεύρων. 
Οπότε ήταν επόμενο να προκαλέσει την αντίδραση εγκατάλειψης της τράπεζας διαπραγματεύσεων.
Η αντίδραση της Ελληνικής αντιπροσωπίας ήταν αναμενόμενη μετά από μια μακρόχρονη και κουραστική διαπραγμάτευση χωρίς αποτέλεσμα. 
Η απόφαση όμως του δημοψηφίσματος ήταν βεβιασμένη και ίσως αυτό να περίμεναν οι πιστωτές για να δημιουργήσουν την οικονομική ασφυξία στην κατάλληλη στιγμή. 

Έφτασε νομίζω η στιγμή που πρέπει να κάτσουν κάτω οι αρχηγοί της πολεμικής επιχείρησης με σκοπό την ανασύνταξη των δυνάμεων. 
Χάραξη μιας νέας  στρατηγικής δράσεων, που να βασίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα.
Για παράδειγμα αν είναι να πραγματοποιηθεί  το Δημοψήφισμα, πρέπει να ανακαθορισθεί το αντικείμενο επιλογής από τους ψηφοφόρους.
Μια απλή και κατανοητή από όλους φράση όπως: 

Απαντήσετε με ένα ΝΑΙ αν θέλετε και  ένα
 ΌΧΙ, αν δεν θέλετε την ΛΙΤΌΤΗΤΑ.  

Δράσεις  τέτοιες που θα αναστήσουν
την πληγωμένη πατρίδα από κακουχίες που έχει ήδη υποστεί από προηγούμενες κυβερνήσεις.  
Χρειάζεται βοήθεια η πληγωμένη Ελλάδα, ας της την δώσουμε, δεν θα χάσουμε.   



   

Ο θαυμαστός κόσμος των αισθήσεων!

Κόσμος χωρίς υποκείμενο να τον παρατηρεί δεν υπάρχει.
Η παρατήρηση γίνεται μέσω των αισθήσεων με την μεσολάβηση του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Ο ρόλος του εγκεφάλου στην δημιουργία του Κόσμου είναι καίριος και αποφασιστικός.
Στην προηγούμενη ανάρτηση έγινε μια αρκετά σαφής ανάλυση του εν θέματι (τίτλου).
Εδώ θα δοθεί έμφαση στην αισθαντική πλευρά του θέματος και συγκεκριμένα στην αισθητική της εικόνας του κόσμου.
Στην εμφάνιση του κόσμου υπάρχουν δυο στοιχεία:
Το λειτουργικό που αναφέρεται στον μηχανισμό εμφάνισης του κόσμου μέσω των αισθήσεων.
Και το αισθητικό.
Ως προς το λειτουργικό έχει γίνει νομίζω αρκετά καλή ανάλυση της διαδικασίας εμφάνισης του κόσμου σύμφωνα με τις αντιλήψεις της σύγχρονης Φυσικής δια του κλάδου της (Κβαντομηχανικής).
Το  αισθητικό μέρος όμως πολύ σπουδαίο κατά την γνώμη μου, περιέχει  και όλη την ουσία του θέματος, χρήζει κάποιας ιδιαίτερης ανάλυσης και παρουσίασης.
Όταν βλέπουμε ένα αντικείμενο στον εξωτερικό κόσμο, δεν προκαλεί σε όλους μας το ίδιο αισθητικό - ψυχολογικό αποτέλεσμα.
Αυτό οφείλεται  στην προϋπάρχουσα ψυχολογική κατάσταση στον νου του ανθρώπου.

Η επίδραση στην ψυχολογία του νου διαμορφώνεται από τρεις κυρίως πηγές.
Η ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου είναι η πρώτη, ακολουθεί το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον και τέλος η κοινωνία, με τις εκάστοτε κρατούσες ιδέες στο μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων.

Για την μελέτη του υπ' όψιν θέματος επέλεξα ένα βίντεο με ένα τραγούδι που το έχω σαν ξυπνητήρι στο κινητό τηλέφωνο.  
Το τραγούδι είναι το γνωστό What a Wonderful World με τον μεγάλο Luis Armstrong.
Στην παρούσα όμως έκδοση  αποδίδεται από παιδικές χορωδίες και μουσικούς διαφόρων εθνικοτήτων και έχει διαφορετική απήχηση και προορισμό.

To εν λόγω βίντεο όταν προβάλλεται, θα προκαλέσει σε άλλους χαρά και αισιοδοξία και σε άλλους διαφορετικά και ποικίλα συναισθήματα.

Η επιλογή αυτής της ειδικής έκδοσης του τραγουδιού δεν είναι τυχαία αλλά δείχνει κατ' αρχήν μια αλήθεια, που εκπέμπεται μέσα από τους στοίχους και την μελωδία του τραγουδιού.
Η αλήθεια αυτή έχει κοσμική διάσταση και σημασία.
Η κοσμική διάσταση είναι  η ισότητα των ανθρώπων ανεξαρτήτως χρώματος και εθνικότητας.

Γι' αυτόν τον λόγο ο σκηνοθέτης επιλέγει χορωδίες διαφόρων εθνικοτήτων.
Κατ' αρχήν η ιδέα του σκηνοθέτη να επιλέξει παιδικές χορωδίες είναι μια πρώτη επιτυχία του σκοπού, να αναδείξει την ατμόσφαιρα αγνότητας που πηγάζει αυθόρμητα  μέσα από τους στοίχους και την μελωδία του κομματιού.
Η μίξη των εθνικοτήτων των χορωδιών αποδεικνύει την άλλη μεγάλη αλήθεια της ισότητας των ανθρώπων. 
Το βαθύτερο μήνυμα όμως είναι ότι η καθαρή εικόνα αισιοδοξίας και χαράς που κρύβεται κάτω από τους στοίχους και την μουσική είναι έργο αποκλειστικό της ψυχής.
Διότι η  αληθινή φύση της ψυχής είναι Αγάπη και Φως.
Όταν λοιπόν σχηματίζεται μέσω μηχανισμών το ολόγραμμα  του κόσμου, περνάει πρώτα από ειδικά φίλτρα της ψυχής, που απομονώνουν κάθε περιττό χαρακτηριστικό και προβάλλεται μόνο το ατόφιο περιεχόμενο της ψυχής.

Οπότε η επιλογή των παιδικών χορωδιών αυτό τον σκοπό είχε να δείξει την αγνότητα της ψυχής του ανθρώπου, όπως εκφράζεται μέσα από την άδολη παιδική συμπεριφορά.
Οι παιδικές χορωδίες που μετέχουν είναι: 
1) African Children's Coir (Uganda), 2)WestLos Angeles Children's Choir (U.S.A) 3) France Children's Choir (France) 4) Ο τραγουδιστής Grandpa Elliot (U.S.A), Ο κιθαρίστας Jason Tanda (Congo).
Η μουσική γράφτηκε από τους, George David Weiss and Bob Thiele.     

Ας πάρουμε έναν έναν τους στοίχους του τραγουδιού σε μετάφραση. 
I see trees of green, red roses too

I see them bloom for me and you

And I think to myself what a wonderful world.

Βλέπω το πράσινο των δέντρων, καθώς και  κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα βλέπω να ανθίζουν για μένα και για σένα

Και κάνω την σκέψη, τι υπέροχος κόσμος είναι αυτός που ζούμε.

Στο σημείο αυτό ας προσέξει ο αναγνώστης ότι η όλη εντύπωση οφείλεται στην αίσθηση της όρασης.

Στον πρώτο στοίχο περιγράφει την εντύπωση αισιοδοξίας που προκαλεί το πράσινο χρώμα της ελεύθερης Φύσης και το κόκκινο των ανθισμένων τριαντάφυλλων. 

Την αίσθηση του αυτή την αφιερώνει στον άνθρωπο που αγαπά.

Από τον πρώτο κιόλας στοίχο ο ποιητής ανοίγει την ψυχή του και βγαίνει αβίαστα η ομορφιά με υπόβαθρο την Αγάπη, βασικό συστατικό της ψυχής. 

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αναλαμβάνει μόνο το εκτελεστικό έργο της δημιουργίας, την αισθητική πλευρά της εικόνας όμως, αυτή που προκαλεί το συναίσθημα του ωραίου την αναλαμβάνει εξ ολοκλήρου η ψυχή. 
Όλες οι αισθήσεις μετέχουν αρμονικά και συνθέτουν ένα υπέροχο σύνολο με διευθυντή ορχήστρας την ίδια την ψυχή.  

Ο νους όταν παρεμβάλλεται  αλλοιώνει-τροποποιεί αυτό το αποτέλεσμα της ομορφιάς της ψυχής, ανάλογα με το φορτίο που έχει την  κάθε στιγμή.     

I see skies of blue and clouds of white

The bright blessed day, the dark sacred night

And I think to myself what a wonderful world.

Βλέπω μπλε ουρανούς διακοσμημένους με άσπρα σύννεφα,

μια διαυγή ευλογημένη  μέρα και  την ιερή νύχτα που ακολουθεί.

Και λέω στον εαυτό μου, τι θαυμάσιος είναι  αυτός ο κόσμος!

Η αίσθηση της όρασης είναι και εδώ η πηγή των εντυπώσεων. 

Τώρα στρέφει το βλέμμα του στον ουρανό και θαυμάζει το άνοιγμα του μπλε χρώματος που κατά την ψυχολογία συμβολίζει χαρά και  αισιοδοξία. 

The colors of the raibow, so pretty in the sky

Are also on the faces of people going by

I see friends shaking hands saying how do you do

But they're really saying I love you.

Συνεχίζει τις οπτικές εντυπώσεις του με τα χρώματα της ίριδας του ουράνιου τόξου. 

Τα χρώματα του ουράνιου τόξου, αληθινή  ευτυχία από τον ουρανό. 

Η εικόνα αυτή  προβάλλεται στα πρόσωπα των ανθρώπων, όταν αποχαιρετούν ο ένας τον άλλον.

Βλέπω φίλους να σφίγγουν τα χέρια ρωτώντας  χαρούμενα.

Τι γίνεσαι ?

Στην πραγματικότητα οι ψυχές τους ψιθυρίζουν σ' αγαπώ!

Το ουράνιο τόξο δημιουργείται μετά την βροχή και προκαλείται από ανάλυση του λευκού φωτός στα χρώματα της ίριδας μέσα στις σταγόνες του νέφους.

Η διαδρομή του φωτός φαίνεται στις δυο πρώτες εικόνες της διπλανής φωτογραφίας. Το φως εισέρχεται με δυο τρόπους στην σταγόνα ανάλογα μ την γωνία προσπτώσεως. Μετά από διπλή ή απλή ανάκλαση διαθλάται κατά την έξοδό του στο τοίχωμα της σταγόνας και εξέρχεται σαν χρώματα της ίριδας.
Το ουράνιο τόξο έχει υμνηθεί στην ενάτη συμφωνία του Bethoven καθώς και από συγγραφείς κατά κόρον.
Η αισιοδοξία που υποβάλλουν τα χρώματα της ίριδας συντελεί στην ανακούφιση που αισθάνεται ο άνθρωπος μετά από μια δύσκολη δοκιμασία.

Η αντανάκλαση των χρωμάτων της ίριδας είναι αυτή που δηλώνει την χαρά των ανθρώπων, όταν χαιρετούν ή καλωσορίζουν άλλους ανθρώπους.

Ακόμη όταν δυο φίλοι σφίγγουν τα χέρια σε χαιρετισμό είναι σαν να λένε ο ένας στον άλλον,  φίλε μου σ'αγαπώ!

I hear baby's crying and I watched them grow

They'll learn much more than I'll ever know

And I think to myself what a wonderful world.

Yes, I think to myself what a wonderful world.

Τώρα μπαίνει στο παιχνίδι και μια άλλη κύρια αίσθηση η ακοή.

Ακούω μωρά να κλαίνε και μετά τα παρατηρώ καθώς μεγαλώνουν.

Αυτά μαθαίνουν πολύ περισσότερα από όσα εγώ γνωρίζω.

Τότε σκέφτομαι και ομολογώ στον εαυτό μου.

Τι υπέροχος κόσμος.

Είναι ο κόσμος  αυτός πραγματικά υπέροχος! 

Ολοκληρώνει ο ποιητής την εντύπωσή που του προκαλεί η εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ στο θαύμα αυτού του  Κόσμου με την συμπλήρωση εντυπώσεων, που προέρχονται από την αίσθηση της ακοής.
Αναγνωρίζει την ανωτερότητα του νεαρού ατόμου να έχει περισσότερες  δυνατότητες γνώσεις απ' αυτές της περασμένης γενιάς, λόγω εξέλιξης του είδους ή ανάπτυξης των μέσων επικοινωνίας.

Επέλεξα αυτό το τραγούδι γιατί η ουσία του επιβεβαιώνει την προέλευση αυτού του κόσμου ως καθαρό προϊόν των αισθήσεων.

Αντιλαμβάνεται δηλαδή ασυναίσθητα ένας αληθινά ευαίσθητος ποιητής την υπάρχουσα πραγματικότητα, αφού συντάσσεται με την τελευταία αποκάλυψη της (Φυσικής επιστήμης).

Ορθά λοιπόν λέγεται από τον απλό λαό ότι , τα τραγούδια λένε πάντα την αλήθεια.

Στον σημερινό άνθρωπο που έχει εν πολλοίς ασπασθεί την θρησκεία του κέρδους.
Το κέρδος του χρήματος είναι η πίστη και η ευτελής ουσία της καπιταλιστικής κοινωνίας.
Μπροστά στο κέρδος παραμερίζεται κάθε ηθική αξία.

Οι ιδανικές συνθήκες ζωής, που ήδη περιέγραψα είναι απωθημένες στο βάθος του νου του.
Με άλλα λόγια οι άνθρωποι που σκιαγραφεί το τραγούδι ανήκουν σε μια ιδανική κοινωνία, άπιαστη με τις παρούσες συνθήκες της καπιταλιστικής νοοτροπίας.
Είναι κάτι σαν την ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα, ανήκει καθαρά στον χώρο των ιδεών.
Παρ' όλα αυτά αν  υπάρχει σαν η ιδανική εικόνα του κόσμου, θα αποτελεί τον οδηγό και την ειδοποιό διαφορά ως κίνητρο εξέλιξης.
Αυτή η διαφορά που προκύπτει μεταξύ της ιδανικής εικόνας και της υπάρχουσας, θα αποτελέσει  την κινητήρια δύναμη  που θα οδηγεί τον άνθρωπο μέσα στους αιώνες για μια καλύτερη ζωή. 

Η  αληθινή φύση του ανθρώπου σαν  ιδέα, μακάρι να  φωτίζει σαν Ήλιος την πορεία μας στην ζωή, εν όσο βρισκόμαστε παγιδευμένοι  μέσα σ' αυτή την υλική πραγματικότητα.
   

  

Ο "Άνθρωπος" δημιουργεί Κόσμο μέσα στο χάος !

 Όπου γκρεμίζεται ένας θεός μπορεί να αναδειχτεί ένας καινούργιος άνθρωπος κι όπου γκρεμίζεται μια θρησκεία μπορεί να φυτρώσει μια καλύτερη ζωή.. 

Από το ιστολόγιο:(Sofistis)

(Ολόγραμμα) ονομάζεται  η τρισδιάστατη προβολή ενός αντικειμένου στον χώρο χωρίς οθόνη προβολής.

Η προβολή γίνεται από φωτογραφία (ολογραφία)του αντικειμένου, η οποία έχει ληφθεί με φως Laser μέσω ειδικής διατάξεως κατόπτρων και φωτεινής πηγής. 

Αυτό που αποκαλείται πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά (ολογράμματα) που κατασκευάζει ο εγκέφαλός μας από σήματα που λαμβάνει μέσω των αισθήσεων.

Τα ολογράμματα είναι κατασκευές του εγκεφάλου με εντολή της ύπαρξης.

 Αυτά τα σήματα που λαμβάνει μέσω των αισθήσεων, τα  διαμορφώνει  μέσα από ειδικά φίλτρα, που τους προσδίδουν απέραντη αρμονία και  ομορφιά.

Στη συνέχεια τα  προβάλει στον χώρο και τα αποκαλεί πραγματικότητα.

Σχετικά με την δημιουργία του κόσμου, έχω αναφερθεί παλαιότερα για το ίδιο θέμα  με τίτλο:
Ολόκληρος ο κόσμος δημιουργείται ανά πάσα στιγμή εκ του (μηδενός).
Από την εν λόγω ανάρτηση μεταφέρω μόνο το σχετικό βίντεο. 

Μετά  την ανάρτηση για τον ρόλο της κβαντομηχανικής στην βίωση της Αλήθειας.
Επανέρχομαι εδώ  για να επισημάνω τα συμπεράσματα της όλης έρευνας. 
Αναφέρω επίσης συμπεράσματα και από προηγούμενες αναρτήσεις.
Αυτά ίσως πνίγηκαν μέσα στην πολυπλοκότητα των εννοιών της (κβαντομηχανικής). 
Πριν απ' όλα όμως σας προσκαλώ να κάνουμε μαζί το ακόλουθο απλό πείραμα:

Μια βραδιά  τώρα το καλοκαίρι όταν  έχει καθαρό ουρανό, καθόμαστε βράδυ στην βεράντα μας κάτω από τον έναστρο ουρανό και παρατηρούμε τα απειράριθμα αστέρια.
Τι υπέροχο θέαμα, όλο το σύμπαν εκτείνεται μπροστά μας.
Ας πούμε τώρα ότι κλείνουμε προς στιγμή τα μάτια... 
Ω π...Τι έγινε? 
Που πήγε όλο αυτό υπέροχο θέαμα?

Η ψυχρή λογική επιβάλει την ακόλουθη απάντηση.
Ολόκληρο το αισθητό σύμπαν ήταν απλά αποτέλεσμα λειτουργίας της αίσθησης της όρασης.
Ένα οπτικό ερέθισμα και τίποτα περισσότερο. 
Ο κόσμος των αισθήσεων είναι ψευδαίσθηση.(Παρμενίδης)

Συνεπώς τι είναι υλική πραγματικότητα?
Απάντηση στο ερώτημα:
Η  μόνη πραγματικότητα στον υλικό κόσμο είναι, ότι μας προσφέρουν οι αισθήσεις, κατόπιν επεξεργασίας από τον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Η δομή του εγκεφάλου διαφέρει στα δισεκατομμύρια του πληθυσμού της Γης.
Ανάλογη διαφορά παρουσιάζει και η πραγματικότητα που αντιλαμβάνονται.  
Κατά συνέπεια αντικειμενικώς αντικειμενική πραγματικότητα δεν υπάρχει.  

Τον κύριο λόγο σ' αυτό το παιχνίδι τον παίζει η αίσθηση της όρασης, όπως μας διαβεβαιώνει μελωδικά  ο Luis Armstrong με το τραγούδι του: 

Οι αισθήσεις μας όμως  είναι κι αυτές υλικές ως αποτέλεσμα λειτουργίας υλικών οργάνων του σώματος.
Όταν δεν υπάρχει το σώμα, σβήνουν και οι αισθήσεις και μαζί μ' αυτές και το σύμπαν ολόκληρο.
Δεν υπάρχει λοιπόν αντικείμενο σύμπαν χωρίς την παρουσία του υποκειμένου που το παρατηρεί!
Όλοι εμείς οι άνθρωποι είμαστε η ίδια η συνείδηση, που βιώνει τον εαυτό της υποκειμενικά μέσα από μας. 
Το σύμπαν ολόκληρο είναι υποκειμενικό, αλλιώς, είναι ανύπαρκτο.

Το ζευγάρι ΕΓΏ και ο ΚΟΣΜΟΣ είναι υπαρκτό μέσα στην εκδήλωση. 
Ο νόμος που διέπει ολόκληρη την εκδήλωση λέει το εξής:
Όταν το ένα μέλος του ζεύγους εξαφανισθεί χάνεται αυτομάτως και το άλλο. 
Κάθε μέλος του ζεύγους υπάρχει μόνο με το αντίθετό του και επιβεβαιώνεται από αυτό.

Όλη η φαινομενική ανάπτυξη της σημερινής ανθρωπότητας μέσω της τεχνολογίας οφείλεται σε ένα απλό γεγονός.
Κάποια στιγμή  στο κοινωνικό γίγνεσθαι επικράτησε το σπορ του κέρδους(*), που κατέληξε μετά από καιρό να μετατραπεί σε εμμονή και πάθος.
Το δε πάθος του οικονομικού κέρδους αναγορεύτηκε σιωπηλά σε θρησκεία ανατρέποντας κάθε ηθική αξία.
Από την άλλη μεριά η εξέλιξη στην τεχνολογία προσέφερε άφθονα  τα μέσα, για πληρότητα αγαθών.
Έτσι οι κοινωνίες οδηγήθηκαν βήμα προς βήμα στην υπερκατανάλωση του καπιταλισμού, με τις ηθικές αξίες στις πράξεις των ανθρώπων, να λαμβάνονται υπ' όψιν από λίγο έως καθόλου.
Η κατάσταση σήμερα με την εισβολή της παγκοσμιοποίησης,  έχει φτάσει σε σημείο ρήξης των κοινωνιών.

Σε προηγούμενες φάσεις της ανθρωπότητας η εμφάνιση ήταν διαφορετική, διότι είχε ακολουθηθεί διαφορετική εξέλιξη λόγω διαφορετικής ποιότητος ανθρώπων-δημιουργών.
Η μορφή της εκάστοτε ανθρωπότητας εξαρτάται αποκλειστικά από την συνείδηση του ανθρώπου, αφού αυτός είναι ο δημιουργός.

Εάν είχε δοθεί περισσότερη σημασία στο πνεύμα,  όπως για παράδειγμα ήταν ο 5ος π.χ αιώνας  στην Ελλάδα.
Η ανθρωπότητα θα είχε ανάλογη εμφάνιση στο σύνολό της.
Το ήθος εκείνο απετέλεσε  την σφραγίδα που συναντούμε έκτοτε συνεχώς μπροστά μας, σε κάθε εκδήλωση του ανθρώπου. 
Οι αξίες που εφήρμοσαν οι Έλληνες της εποχής εκείνης, θα οδηγούν τον άνθρωπο για πολλές γενεές ακόμα, κυρίως μέσα από τις ιδέες της (Δημοκρατίας) γέννημα θρέμμα της Ελλάδος του 5ου π.χ αιώνα.

Συνοψίζω γενικά τα κύρια συμπεράσματα, που προέκυψαν από τις προηγηθείσες αναρτήσεις:
Συμπέρασμα 1ο: Υπάρχουν δυο ειδών αλήθειες, οι βιωματικές που διαρκούν δια βίου και οι πληροφοριακές που μπορεί να αντικατασταθούν από άλλες επικρατέστερες του ίδιου τύπου.
Οι βιωματικές είναι αυτές που γίνονται ένα με την  ύπαρξη του ανθρώπου κατόπιν βιώματος και άλλες που αποτελούν απλή πληροφόρηση, που χρησιμοποιούνται για πρακτικούς σκοπούς της καθημερινότητας.

Συμπέρασμα 2ον: Χωρίς τον άνθρωπο δεν υπάρχει κόσμος.
Δηλαδή ο κόσμος δεν έγινε χάριν του ανθρώπου, αλλά ο άνθρωπος δημιουργεί τον κόσμο σαν σκηνικό, μέσα στο οποίο αναλαμβάνει να παίξει κάποιο  ρόλο, που ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του.
Οι ανθρώπινες κοινωνίες λειτουργούν βάσει αρχών και κανόνων που  έθεσε και τροποποιεί δια μέσου των αιώνων ίδιος ο άνθρωπος.

Συμπέρασμα 3ον: Ο άνθρωπος δημιούργησε τέχνες και επιστήμη  βασικά από ανάγκη επιβίωσης.
Η έρευνα όμως ως  σύμφυτο χαρακτηριστικό της ύπαρξής του συνετέλεσε στην περαιτέρω ανάπτυξη και τελειοποίηση των επιστημών.
Παράλληλα βαθιά μέσα του εκκρεμούσε πάντα το κυρίαρχο ερώτημα ερώτημα: 
Ποιος είμαι! 
Η τεχνολογία γέννημα της επιστήμης διευκόλυνε και απλοποίησε από μια άποψη την ζωή των ανθρώπων.
Από μια άλλη άποψη όμως υπηρέτησε την κατανάλωση και την φθορά του πνεύματος.

Συμπέρασμα 4ον: Ο άνθρωπος επιθυμώντας να ερμηνεύσει το θαύμα που ο ίδιος δημιούργησε και στην προσπάθεια να απαντήσει  στο θεμελιώδες ερώτημα: 
Ποιος είμαι, μπήκε στον χώρο της Φιλοσοφίας. 


Συμπέρασμα 5ον: Ο άνθρωπος εκ φύσεως τείνει να ερμηνεύει το Αντικείμενο του κόσμου που  απλώνεται μπροστά του.  
Ο άνθρωπος ως Υποκείμενο που καλείται να ερμηνεύσει την ύπαρξη του κόσμου,  εισάγει άθελά του την πλάνη του "εγώ". 
Άμεση συνέπεια του "εγώ"είναι η ιδέα της ιδιοκτησίας.
Αυτό το "εγώ"δημιουργείται λόγω ταύτισης με το φυσιολογικό ΕΓΏ, του οποίου η ύπαρξη είναι πρωταρχική και ουσιαστική για να υπάρξει ΚΟΣΜΟΣ.

Η ταύτιση αυτή προέρχεται από την ανάμιξη του Νου, κατά την προσπάθειά του να αιτιολογήσει και να αποδεχθεί  την αυτόματη λειτουργία του ΕΓΏ.
Εισάγει έτσι ένα άλλο φανταστικό "εγώ",ταυτίζεται μ' αυτό και ακολουθεί η αναπόφευκτη πλάνη του ανύπαρκτου "εγώ".

Το  κύριο ΕΓΏ έχει θεία προέλευση, άρρηκτα συνδεδεμένο με το αυτούσιο ΕΊΜΑΙ.
Το ρήμα ΕΊΜΑΙ δηλώνει  την φυσική Παρουσία χωρίς καμιά άλλη ιδιότητα. 

Στο φανταστικό "εγώ"και στην ιδέα της ιδιοκτησίας οφείλεται και το φερόμενο ως προπατορικό αμάρτημα.
Συνέπεια αυτών ήταν η έκπτωση του ανθρώπου από τον παράδεισο.
Εκεί εισήχθη για πρώτη φορά η έννοια
της  επιθυμίας για ιδιοκτησία.
Ο ρόλος  του πειρασμού απεδόθη  πρωταρχικά στην γυναίκα.
Αυτή ήταν η αιτία πτώσης από την ξενοιασιά του Παραδείσου. 
Εκεί επήλθε ο χωρισμός των θεών από τους κοινούς θνητούς.
Έκτοτε οι κοινοί θνητοί αγωνίζονται μέσα στην ύλη, για να ανακτήσουν την θεϊκή ιδιότητα και μαζί μ' αυτήν,   συνειδητότητα και  αθανασία. 

Το γεγονός ότι το "εγώ" είναι φανταστικό και όχι φυσιολογικό, αποδεικνύεται από το ότι, δεν έχει το αντίθετο του μέσα στην δημιουργία.
Είναι το μοναδικό ΟΝ της δημιουργίας,  που στερείται αντίθετου.
Κατά συνέπεια  είναι μόνο του και παράνομο. 
Είναι εχθρός παγκόσμιος και χρειάζεται παγκόσμια εκστρατεία για να εξολοθρευτεί. 

Το "εγώ" προσπαθεί να εκτοπίσει το φυσιολογικό ΕΓΏ,  που είναι και δημιουργός του ΚΌΣΜΟΥ από τον θρόνο του, με σκοπό να καταστρέψει, ότι αγαθό δημιούργησε Εκείνο. 
Ενεργεί σαν πραξικοπηματίας, θα λέγαμε στην γλώσσα της πολιτικής.

Αν δούμε το "εγώ" από την σκοπιά της φαρμακολογίας είναι μια παρενέργεια της ουσίας του Υποκειμένου. 
Η ουσία του Υποκειμένου χορηγείται στον άνθρωπο με πρόνοια της ίδιας Φύσης. 
Για να γίνει αντιληπτός συνειδητά ο Κόσμος και να αρχίσει το παιχνίδι των ρόλων του ανθρώπου μέσα στο σκηνικό του Κόσμου. 
Από αυτό το θεατρικό παιχνίδι θα προκύψει η   θεραπεία της άγνοιας και η απόκτηση πνευματικής υγείας μέσω της συνειδητότητας. 
Μέσα απ' αυτό το παιχνίδι θα του αποδοθεί το έπαθλο της χαμένης θεϊκής ιδιότητας. 


Η ύπαρξη  του "εγώ" έχει ως αποτέλεσμα διαφοροποίηση των πιστεύω και συμφερόντων μεταξύ των ανθρώπων. 
Αυτό αποτελεί αιτία διαμάχης και πολέμων μεταξύ των κοινωνιών της Γης.

Συμπέρασμα 6ον: Ο (κόσμος) ολόκληρος δημιουργείται κάθε στιγμή από το μηδέν και από κάθε άνθρωπο επάνω στον πλανήτη. 
Υπέρ αυτής της αλήθειας συνηγορεί και το ακόλουθο συμπέρασμα της σύγχρονης Φυσικής επιστήμης:
Η συνολική ενέργεια του σύμπαντος είναι ίση με το δυναμικό μηδέν.
Ο κόσμος ολόκληρος είναι μια ενέργεια αυθύπαρκτη και αναλλοίωτη που εκδηλώνεται με αρμονία και αποσύρεται με αρμονία. (Ηράκλειτος).
Η δε  ύλη είναι ενέργεια συμπυκνωμένη σε χαμηλή δόνηση, σε αντιδιαστολή με το πνεύμα που είναι ενέργεια σε πολύ υψηλές  συχνότητες.
Οι άνθρωποι είμαστε η ανακατανομή του ΤΊΠΟΤΑ. (Νανόπουλος, βλέπε σχετικό βίντεο στην παρούσα ανάρτηση.)

Συμπέρασμα 7ον: Ο θάνατος του σώματος δηλαδή του υλικού μέρους του ανθρώπου ακολουθείται και από την εξαφάνιση αυτούσιου του σύμπαντος. 
Μένουν  μόνο τα  έργα του σαν σφραγίδα ανεξίτηλη επί της ύλης.
Αυτή η σφραγίδα, εφ' όσον προέρχεται από έργα αγαθά,  αποτελεί οδηγό για την συνειδητοποίηση της αλήθειας και διάλυση της πλάνης των επερχόμενων γενεών.
Έτσι μόνο μπορεί να δικαιωθεί η παρουσία μας μέσα στο όνειρο, που λέγεται ζωή.
Δημιουργείται όμως μια φυσιολογική η απορία σχετική με την επονομαζόμενη (ψυχή) :

Ποια είναι η ουσία της ψυχής και τι θα απέγινει μετά τον θάνατο του ανθρώπου?



Η φύση της ψυχής κατά τον Άγιο Αυγουστίνο είναι η πεμπτουσία της ΑΓΑΠΗΣ : 
Ενόσω η Αγάπη μεγαλώνει μέσα σου, αιτία είναι η όμορφη ψυχή σου. 
Στην Αγάπη οφείλεται η ομορφιά της ψυχής. 

Σχετικά με την πορεία της ψυχής μετά θάνατον.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι η συγκεκριμένη προσωπικότητα δεν ξαναγεννιέται ποτέ, η φύση σπάζει το καλούπι που κατασκευάζει για τον κάθε άνθρωπο.  
Οι αρετές που αποκτάμε εν όσο ζούμε είναι ενέργεια αναλλοίωτη που παραμένει σε κάποιο πεδίο.   
Όταν ενσαρκωθεί και πάλι ως άνθρωπος, δεν θα είναι  λευκός πίνακας θα μεταφέρει αυτούσιες τις ιδιότητες στην νέα  ζωή και αυτό συνεχίζεται μέχρι την πλήρη Θέοση.

Η απάντηση στο ερώτημα της ύπαρξης ή μη ζωής μετά θάνατον, παραμένει σε εκκρεμότητα.
Ίσως απαντηθεί προσωπικά στον καθένα την στιγμή της μετάβασης. 
Η ιδέα φαίνεται ελκυστική.
Πολλά λέγονται αλλά λίγοι γνωρίζουν.

Ο άνθρωπος στην διάρκεια της ζωής του υποπίπτει φυσιολογικά σε πλάνη.
Ο Νίτσε έχει πει ότι και ένας θεός όταν κατέβει στην Γη θα κάνει λάθη.
Η εμφάνιση ενός θεού στην Γη είναι  ένα είδος πτώσης από τον παράδεισο.
Το πέρασμα μέσα από την ύλη είναι ένα είδος αγώνα για  ανανέωση της θεϊκής του  ιδιότητας.
Μέσα στην υλική πραγματικότητα η εξήγηση των λαθών γίνεται με την αναφορά στους φυσικούς νόμους που διέπουν την ύλη.
Ο φυσικός νόμος που εξηγεί πλήρως την πλάνη λέγεται νόμος της υποβάθμισης της ενέργειας. 
Και είναι ο εξής:
Όταν ένα σύστημα μένει χωρίς διέγερση, τείνει να καταλάβει θέσεις ελάχιστης δυνατής ενέργειας που του προσφέρονται.  
Παράδειγμα το εκκρεμές που αν μείνει χωρίς διέγερση καταλαμβάνει την θέση ελάχιστης δυναμικής ενέργειας, που είναι η θέση ισορροπίας και ακινησίας.
Σε τέτοιες θέσεις αδράνειας η οντότητα του ανθρώπου είναι επιρρεπής σε δυνάμεις, που δεν είναι σε θέση να τις κρίνει, γιατί δεν είναι σε εγρήγορση.
Έτσι βρίσκει ευκαιρία το "εγώ" σαν παράσιτο να αναλάβει δράση.. 
Έχουμε τότε  την κύρια αιτία αποπροσανατολισμού και έλλειψης συγκέντρωσης.
Αποτέλεσμα λάθη και πάλι λάθη. 
Ο άνθρωπος μπορεί να επανέλθει μόνο αν κατανοήσει την αιτία των λαθών του.

Συμπέρασμα γενικό και  τελευταίο: 
Θάνατος δεν υπάρχει είναι κι αυτός μέρος του ονείρου που λέγεται ζωή.
Σε αυτό το όνειρο που το αποκαλούμε  ζωή, εμείς είμαστε η φαντασία του εαυτού μας. 
Ο άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα είναι ο δημιουργός του κόσμου.
Ο κόσμος που θα ήθελε να ζει ένα συνειδητό ΟΝ, είναι εκείνος  που βασιλεύει η χαρά, η αγάπη και ο έρωτας για την ζωή και τους άλλους ανθρώπους.

Το ηθικό πρόβλημα της ανθρωπότητας δεν είναι η ύπαρξη  ή όχι Θεού, αλλά η συνειδητοποίηση από τον άνθρωπο, ότι ο ίδιος είναι εν δυνάμει Θεός. 

Ένα τέτοιο θεϊκό ΟΝ αισθάνεται κατ' αρχήν άμεσα και απόλυτα υπεύθυνο για τις πράξεις 
του και δεν τις αποδίδει σε αιτίες εκτός αυτού.
Η συνειδητοποίηση αυτής της μεγάλης αλήθειας είναι το τέρμα του αγώνα για την θέοση του υλικού ανθρώπου.

Οι δράσεις του γίνονται με γαλήνη και εγρήγορση για αγαθό πάντα σκοπό.
Η Ενότητα διέπει  το σύμπαν που κατοικεί.
Τα πάντα είναι δημιουργημένα απ' αυτόν, γι' αυτόν και προσφέρονται για την απόλαυσή του.

Όταν έχεις φτάσει στο λιμάνι από όπου ξεκίνησες, έχεις τελειώσει το ταξίδι  σου με επιτυχία.
Δεν χρειάζεται να ελπίζεις, να φτάσεις και δεν φοβάσαι πλέον, γιατί νιώθεις θεϊκά ασφαλής και ελεύθερος. (Επιγραφή στον τάφο του Καζαντζάκη.) 

Κρίσεις του γράφοντος.
Αναρωτιέμαι τώρα αν η Φύση που τα πάντα εν σοφία εποίησε, γνώριζε την ύπαρξη της παρενέργειας του "εγώ".
Το "εγώ"ως προϊόν ανάμειξης του νου, δεν είναι δυνατόν να διέφυγε της κρίσης της Φύσεως. 
Ο νους είναι ένα εκτελεστικό όργανο στην υπηρεσία της ύπαρξης.
Η ύπαρξη θέτει τον σκοπό και ο Νους σχεδιάζει και εκτελεί το ταξίδι, σαν πιστός αμαξάς που έχει πάρει εντολή από τον επιβάτη-ύπαρξη.
Ο νους πρέπει να υπηρετεί   και όχι να εξουσιάζει την ύπαρξη.
Αν όμως όλα ήταν ήρεμα και καθώς πρέπει τακτοποιημένα, δεν υπήρχε λόγος να γίνεται αγώνας και μάχη για ανάκτηση της χαμένης συνειδητότητας.   
Χωρίς αγώνα δε η ζωή χάνει  το νόημά της.

Διότι χωρίς αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ζωής, που είναι ο αγώνας για την βίωση της αλήθειας, τι νόημα θα είχε η ζωή?

Αυτή η αλήθεια είναι βιωματική και πρώτη.
Η ανάκτησή της προϋποθέτει στρατηγική και αγώνα απέλπιδο κατά τον (Ηράκλειτο). 

Η δε εμφάνισή  της Απόλυτης Αλήθειας είναι  αναπάντεχη.
Συμβαίνει τότε μόνο όταν δεν την περιμένεις!
Αυτός είναι ο λόγος, που ο αγώνας για την κατάκτησή της χαρακτηρίζεται ως αγώνας χωρίς ελπίδα.
Αλλά και χωρίς αγώνα δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής.
Η Φύση όμως γνωρίζει και κρίνει με δικαιοσύνη τους υποψήφιους εραστές της απόλυτης γνώσης και τους ανταμείβει ανάλογα με τον αγώνα τους.

(*) Ίσως η μανία του κέρδους, η οποία έγινε και αυτοσκοπός στις καπιταλιστικές κοινωνίες, να ήταν αντίδραση στην έκρηξη του υπερπληθισμού στη Γη.
Για να διατραφεί το συνεχώς αυξανόμενο πλήθος ανθρώπων, έπρεπε να αυξηθούν τα μέσα παραγωγής.
Αλλά αυτό απαιτούσε αύξηση οικονομικών πόρων.
Δηλαδή περισσότερο χρήμα. 
Η ιδέα διαπέρασε ασυνείδητα τον νου αυξημένης διανοητικής ικανότητος ανθρώπων και από κει και πέρα διαδόθηκε σαν επιδημία σε ολόκληρη την κοινωνία των ανθρώπων.  


 Απόλλων: e-mail:   lykeios7@otenet.gr