Λύση για την έξοδο από την κρίση που μαστίζει την χώρα.

Υπάρχει (λύση εξόδου) από την κρίση και είναι τόσο απλή, που δεν καταλαβαίνω, γιατί δεν σκέφτηκε να την την θέσει σε εφαρμογή ή να ερευνήσει την δυνατότητα εφαρμογής της, μέχρι σήμερα  η κυβέρνηση της Ελλάδος.
Το διαδίκτυο βρίθει από δημοσιεύματα με κεντρική ιδέα το πείραμα  του Βεργκλ και την χρήση ενός τοπικού νομίσματος σε περιορισμένη έκταση και χρήση.
Τουλάχιστον να την μελετήσει και να ερευνήσει η Ελληνική κυβέρνηση την δυνατότητα εφαρμογής της σαν ιδέα.
Η λύση έχει ήδη εφαρμοσθεί στην μικρή πόλη Βεργκλ της Αυστρίας με απόλυτη επιτυχία.

Το χρήμα της Woergl

                                     
(Λεπτομέρειες του πειράματος εδώ). 
Η διαφορά έγκειται στο αν είναι δυνατόν να έχει εφαρμογή σε ένα ολόκληρο κράτος και όχι σε μια μεμονωμένη πόλη.
Υπό την έννοια να έχουμε ένα τοπικό νόμισμα μόνο για χρήση εντός της χώρας, χωρίς να φύγουμε από την  Ευρώ ζώνη.
Το ερώτημα αυτό μπορεί να απαντηθεί μόνον αν γίνει επίσημη θέση από την κυβέρνηση της Ελλάδος.
Αν με άλλα λόγια μπει στο μυαλό των εγκεφάλων της κυβέρνησης Σαμαρά - Βενιζέλου η ιδέα, ή μιας μελλοντικής κυβέρνησης ενδεχομένως. 
Η οποία θα αναθέσει σε αρμόδιους οικονομικούς παράγοντες να  ερευνήσουν αυτή την δυνατότητα, κάνοντας σχετικές ενέργειες προς την ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα). 
Προϋπόθεση εφαρμογής της λύσης Βεργκλ θα είναι ότι το νόμισμα που θα κόψει  το Κρατικό Νομισματοκοποίο  ( με το όνομα π.χ Ευρώ Ελλάδος) θα δαπανάται μόνο για εκτέλεση εργασιών εντός Ελλάδος.
Θα επανέλθουμε κατά κάποιο τρόπο σε ένα είδος δραχμής.
Η ονομασία δεν έχει σημασία αλλά η χρήση του νέου νομίσματος.
Κάτι ανάλογο δηλαδή με αυτό που εφήρμοσε ο Δήμαρχος της Βεργκλ, με την διαφορά ότι  στην προκειμένη περίπτωση το νόμισμα θα χρησιμοποιείται σε ολόκληρη την χώρα. 
Το δε επίσημο ευρωπαϊκό νόμισμα,  διατηρείται και θα χρησιμοποιείται για κάλυψη των  υποχρεώσεων της Χώρας προς τους δανειστές και την διεξαγωγή εμπορικών συναλλαγών με άλλες χώρες του εξωτερικού.   

Η εφαρμογή της ιδέας από τον Δήμαρχο της  Αυστριακής πόλης Βεργκλ, στηρίχτηκε στις ιδέες του βιβλίου του οικονομολόγου Σίλβιο Γκέσελ " Η φυσική τάξη".

Η κεντρική ιδέα του βιβλίου ήταν η αποτροπή συγκέντρωσης του χρήματος από μερικούς πλούσιους, με σκοπό τον δανεισμό με υψηλά επιτόκια.
Κάτι σαν τις (αγορές) που τοκίζουν σήμερα χρήματα με επιτόκια κυμαινόμενα και απόλυτα ελεγχόμενα από λίγους επώνυμους, γνωστούς στους παγκόσμιους οικονομικούς  κύκλους.
Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας ενέργειας είναι η έλλειψη ρευστού στην αγορά της χώρας  και  μαρασμός της οικονομίας των χωρών αυτών κατ' ακολουθίαν.  
Αποτέλεσμα οι χώρες δεσμεύονται  και εκπίπτουν, έτσι ώστε να είναι διαρκώς εξαρτημένες από τους δανειστές, χωρίς οικονομική και γενικότερα δημοσιονομική αυτοτέλεια.
Με άλλα λόγια μεταβάλλονται  σκέτα προτεκτοράτα των οικονομικά ισχυρών  χωρών.  

Η εφαρμογή του σχεδίου είχε καταπληκτικά αποτελέσματα στην πόλη Woergl.
1)Μηδενισμό της (ανεργίας) που είχε φτάσει το 30%.
2)Υλοποίηση όλων των δημόσιων έργων  που εκκρεμούσαν μέχρι την εφαρμογή της ιδέας.
3)Οι πολίτες περνούσαν καλύτερα, μακράν της οικονομικής ασφυξίας που τους οδηγούσε το κεντρικό νόμισμα.
Είναι αρχή της ψυχολογίας ότι η ήρεμη οικονομική κατάσταση των ανθρώπων συντελεί την καλή σωματική τους υγεία και οικογενειακή ευτυχία.
Όταν δε η οικογένεια, που είναι το στοιχειώδες συστατικό της κοινωνίας, είναι υγιής και το έθνος ολόκληρο χαίρει άκρας υγείας.  

Αναρωτιέμαι τώρα, πως είναι δυνατόν να μην το έχουν σκεφτεί και άλλες Ευρωπαϊκές χώρες?
Και όμως τρεις Ευρωπαϊκές χώρες  σκέφτηκαν εγκαίρως τα μειονεκτήματα του κοινού νομίσματος  και  διατήρησαν το εθνικό τους νόμισμα. 
Δηλαδή   εφαρμόζουν ήδη μια παραλλαγή της ιδέας.
Δεν είναι  ακριβώς ατόφια εφαρμογή της  ιδέας,  σύμφωνα με την παραπάνω πρόταση, αλλά παραλλαγή αυτής, καθ' όσον  διατήρησαν μεν  το υπάρχον εθνικό νόμισμα, αλλά  οι εμπορικές συναλλαγές και η διακίνηση ανθρώπων μεταξύ των κρατών  της ΕΟΚ, διεξάγεται με βάση το Ευρώ. 
Οικονομολόγος δεν είμαι και δεν γνωρίζω κατά πόσον αυτό είναι εφικτό,  να εφαρμοσθεί σε κρατική κλίμακα.
Αν δηλαδή εφαρμοσθεί  η ιδέα με τις σχετικές προϋποθέσεις πάντα,  πόσο αυτό θα επηρεάσει το χρηματοπιστοτικό σύστημα της Ευρώπης γενικότερα.
Αλλά με συγκινεί σαν ιδέα, γιατί κτυπάει κατ' ευθείαν στην καρδιά τον καπιταλισμό και απελευθερώνει τις δυνάμεις εργασίας, που παράγουν ουσιαστικά τον πλούτο.

Εξ όσων γνωρίζουν οι περισσότεροι  Έλληνες, οι άνθρωποι  που βρίσκονται στο τιμόνι της εξουσίας τώρα, αλλά και στο παρελθόν, είναι άνθρωποι που έχουν σπουδάσει οικονομικά σε διακεκριμένα Πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Εκεί λοιπόν  τους δίδαξαν την απλή αρχή της οικονομίας που λέει: 
Ότι το χρήμα στην ουσία είναι σκέτο χαρτί,  αν δεν αντιπροσωπεύει εργασία.
Διότι η εργασία είναι η μόνη κατ' ουσίαν, που παράγει  τον πλούτο.
Τι μεγαλύτερη επιβεβαίωση χρειάζεται αυτή η αρχή, από αυτό που έκανε ο άνθρωπος, που τόλμησε να εφαρμόσει πρώτος παγκοσμίως την ιδέα της ουσιαστικής σημασίας του χρήματος.
Ο Δήμαρχος της Woergl σαν πρώτη κίνηση τύπωσε 32000 σελήνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας".   
Είναι σίγουρο όμως, ότι αυτό το διδάχτηκαν και το γνωρίζουν καλά οι κυβερνώντες. 
Κατά συνέπεια για να μην το εφαρμόζουν πάσι θυσία για το συμφέρον της χώρας τους, είναι πολύ πιθανόν να εξυπηρετούν, ως φαίνεται εμμέσως συμφέροντα των "ανώνυμων" αγορών.

Η Ελλάδα οδηγήθηκε με σατανικό τρόπο, ως πρόβατο επί σφαγήν, για ένταξη στην ζώνη του ευρώ.
Η μεθόδευση έγινε επί κυβερνήσεως Σιμίτη, από ειδικούς της τράπεζας (Goldman Sachs).
Οι οποίοι αλλοίωσαν με ψεύτικα στοιχεία τα οικονομικά δεδομένα της Ελλάδας, με σκοπό την αποδοχή της χώρας σαν μέλος της ζώνης του Ευρώ. 
Η Goldman Sachs γνωστή ως η τράπεζα της παγκόσμιας Σιωνιστικής διακυβέρνησης, είναι αυτή που έχει απίστευτη δίψα για παγκόσμια εξουσία. 

Επεκτείνοντας τον συλλογισμό, θα μπορούσαν όλοι οι λαοί της Ευρώπης να διατηρήσουν το εθνικό τους νόμισμα και να υπάρχει το Ευρώ μόνο για τις συναλλαγές μεταξύ των Ευρωπαϊκών κρατών.
Να αντιστοιχηθεί δηλαδή  κάθε ευρωπαϊκό κράτος με μια υποθετική πόλη Βεργκλ της Αυστρίας, με κεντρικό έλεγχο και  επιτήρηση την διοίκηση της Ε.Κ.Τ.
Θα υπήρχε κάποια δυσκολία στην μετατροπή των τοπικών νομισμάτων στα σύνορα των χωρών, κατά την διακίνηση πολιτών και εμπορευμάτων , αλλά η οικονομική ανεξαρτησία των χωρών θα ήταν δεδομένη και μάλλον υπερέχει αυτών των μειονεκτημάτων. 
Ένα άλλο πρόβλημα που θα εμφανισθεί μετά την καθιέρωση τοπικού νομίσματος, είναι η σχέση του με το Ευρώ, η μετατροπή δηλαδή της  αξίας του σε Ευρώ. 
Η αποπληρωμή των χρεών των Ευρωπαϊκών χωρών και οι διακρατικές συμφωνίες υποτίθεται, ότι θα γίνονται σε Ευρώ.
Αυτά όμως  είναι προβλήματα για επίλυση από το οικονομικό επιτελείο της εκάστοτε κυβέρνησης.  
Έτσι θα είχαμε μια Ένωση Ευρωπαϊκών Εθνών με αλληλεγγύη μεταξύ τους και όχι μια Γερμανική Ευρωπαϊκή Οικονομική Ένωση.
Ίσως να είναι λίγο ρομαντικό και ανέφικτο στην πράξη αυτό σαν πρόταση, αλλά νομίζω ότι πρέπει να εξετασθεί η εφαρμογή του τουλάχιστον στην Ελλάδα, που
αντιμετωπίζει άμεσα οικονομικά προβλήματα με κίνδυνο χρεωκοπίας, αν δεν έχει ήδη χρεοκοπήσει.   

Οι χώρες που έξυπνα ξέφυγαν από τον βρόχο του κοινού νομίσματος είναι η Αγγλία, Δανία και Σουηδία.  
Αυτό θα ήταν μια ακόμη εφαρμογή του κοσμικού νόμου της ομοιότητας,  διότι αφού μπορεί να ισχύσει για μια ή περισσότερες πόλεις του ίδιου κράτους, άρα θα έχει ισχύ και για συνασπισμό κρατών, όπως είναι η Ευρωπαϊκή ένωση. 

Στην περίπτωση της ΕΟΚ μπαίνει στη μέση η εκμετάλλευση των αδύναμων κρατών από τον  ισχυρό ή τους ισχυρότερους, με ποικίλους τρόπους.
Για παράδειγμα κατασκευάζουν μια γενική κεντρική τράπεζα, εν προκειμένω λέγεται (Ε.Κ.Τ) η οποία ελέγχει τα πάντα, σε ότι αφορά το κοινό νόμισμα. 
Το αποτέλεσμα είναι, ότι κερδίζουν οι τράπεζες, αυτά που χάνει ο απλός λαός.
Αλλά χωρίς τον λαό δεν χρειάζονται και οι τράπεζες, αίρεται με άλλα λόγια αυτομάτως η ανάγκη ύπαρξης των. 
Κάτι μου λέει όμως μέσα μου, ότι αξίζει τον κόπο να διερευνηθεί η δυνατότητα εφαρμογής της ιδέας από ένα ή περισσότερα  κράτη του Ευρωπαϊκού νότου, μετά από  κάποια συνεννόηση μεταξύ τους.
Αν δεν ερευνηθεί η δυνατότητα εφαρμογής της ιδέας από την υπάρχουσα κυβέρνηση, δεν γνωρίζω για ποιους λόγους, πιστεύω και ελπίζω ότι θα το πράξει η επόμενη   Εθνικής Σωτηρίας. 
Η εφαρμογή της ιδέας δεν αναιρεί  την πολιτική γραμμή της επόμενης κυβέρνησης να εφαρμόσει το εξαγγελθησόμενο πρόγραμμα της.
Είδομεν!

Ερωτική επιθυμία και ο Φόβος για τον μοιραίο Θάνατο.

Ο (Έρωτας) και ο (Φόβος)  είναι δυο έννοιες που παίζουν αποφασιστικό ρόλο στην ζωή του ανθρώπου.
Είναι δυο έννοιες κίνητρα του ανθρώπου σε όλες του τις δράσεις.
Ότι κι αν κάνει, το κίνητρό του θα είναι μια από τις δυο έννοιες ή άλλοτε   και οι δυο σε συνδυασμό.

Δηλαδή όλες οι επιθυμίες έχουν σαν θεμέλιο την ερωτική επιθυμία.
Όλοι οι φόβοι εξ άλλου ανάγονται,  στον φόβο του θανάτου. 

Η έννοια του Έρωτα είναι κοσμικής σημασίας.
Η έννοια του φόβου πηγάζει, όπως θα δούμε παρακάτω, από μια μη πραγματική οντότητα που λέγεται "εγώ".  

Ένας φίλος στοχαστής με πηγαίο χιούμορ έκανε τον παρακάτω παραλληλισμό. 
Ο άνθρωπος έλεγε μοιάζει με σκύλο, που έχει μπροστά του ένα λουκάνικο, που το κυνηγάει μετά μανίας.
Αυτό αντιπροσωπεύει την ερωτική επιθυμία. 
Πίσω του όμως υπάρχει ένα απειλητικό μαστίγιο και είναι ο φόβος του Θανάτου. 

Πράγματι ενσυνείδητη κινητήρια δύναμη για τον άνθρωπο είναι η ερωτική επιθυμία. 
Ο φόβος του Θανάτου είναι μάλλον μια ασυνείδητη αιτία.

Η μεν ερωτική επιθυμία είναι η έλξη, που τραβά τον άνθρωπο προς το άλλο φύλλο. 
Για ικανοποίηση της σεξουαλικής επιθυμίας αρχικά.
Με τον χρόνο όμως ενίοτε παίρνει αισθηματική ποιότητα και τέλος πνευματική. 

Η επιθυμία μπορεί να είναι καθαρά ερωτική, αλλά και δημιουργίας γενικότερα.
Οι καλλιτέχνες και οι επιστήμονες ερευνητές είναι ερωτευμένοι με το αντικείμενο της εργασίας τους.
Αισθάνονται έντονη την ανάγκη να καταπιαστούν μ' αυτό το αντικείμενο για να απελευθερωθούν. 
Όπως η έγκυος γυναίκα για να γεννήσει.

Ο δε φόβος του θανάτου ωθεί αιωνίως τον άνθρωπο να  αποφύγει το δυσάρεστο γεγονός.
Στα ζώα εκδηλώνεται με την μορφή του ένστικτου της αυτοσυντήρησης  

Ο (Πλάτωνας) στο συμπόσιο, μιλούσε για τον Θείο Έρωτα.
Την αποκλειστικά πνευματική φύση του Έρωτα.  
Στον χώρο των ιδεών έρως σημαίνει έλξη των αντιθέτων προς ολοκλήρωση του όντος.
Η οντολογική ερμηνεία της φύσης του Έρωτα είναι: 
Ολοκλήρωση του αρχικά διασπασθέντος όντος προκειμένου να εκδηλωθεί  και αποκατάσταση της διασπασμένης Ενότητος. 

Η έκφραση Πλατωνικός έρως υπονοεί την ισχυρότατη επιθυμία, για επανένωση των δυο ημίσεων, του διαχωρισμένου από τους θεούς ανθρώπου.

Στην αρχαία Ελληνική γραμματεία βρίσκονται πολλές αναφορές για την πνευματική φύση του Έρωτα.
Μια έκφραση αυτής της θεμελιώδους δυνάμεως στην ζωή των έμβιων όντων είναι η σεξουαλική επιθυμία.
Αυτή συντελεί στον πολλαπλασιασμό όλων των έμβιων όντων, φυσικά και  του ανθρώπου. 
Η σεξουαλική επιθυμία στην φυσική της μορφή συνοδεύεται από αγάπη.

Σκέτη σεξουαλική επιθυμία οδηγεί αργά ή γρήγορα στο πάθος. 
Το πάθος είναι ασθένεια.
Προκύπτει από το ρήμα πάσχω, δηλαδή είμαι ασθενής.  

Η δύναμη του Έρωτα έχει εν γένει κοσμικό χαρακτήρα, όπως ειπώθηκε  στην αρχή. 
Μέσα στο σύμπαν εκδηλώνεται υπό την μορφήν της παγκόσμιας έλξης.
Είναι εκείνη η δύναμη που συγκρατεί  τους πλανήτες και τους καλεί  να κινούνται γύρω από τους Ήλιους του πλανητικού συστήματος. 

Η έκφραση της (σεξουαλικότητας) για τον άνθρωπο είναι μια λειτουργία που δεν αναφέρεται μόνο στο γενετήσιο ένστικτο.
Αλλά  γενικά στην λειτουργία της  κοινωνικότητας του όντος.

Η σεξουαλικότητα είναι μια έμφυτη λειτουργία, που ωθεί τον άνθρωπο προς τον κόσμο.
Σκοπός η επικοινωνία.
Όλα τα όντα ωθούνται να αναπτύξουν σχέση με τον περιβάλλοντα κόσμο για αποκατάσταση της απολεσθείσης Ενότητας.

Ο άνθρωπος ωθείται έντονα  έξω από το περιορισμένο "εγώ" του, να κινηθεί  προς τον κόσμο.
Επιστροφή στην πηγή τέλος. 
Ίσως να συνειδητοποιήσει την Ενότητα των πάντων.

Μια νύξη  για αυτό που περιμένει  τον άνθρωπο, μετά το πέρας της δοκιμασίας του μέσα στην ύλη. 
Αποκαλύπτεται μεταφορικά  στην ουσία της ερωτικής πράξης.
Στην φάση του οργασμού συγκεκριμένα, όπου τα ("εγώ") εξαφανίζονται και αντικαθίστανται 
από το ("εμείς").

Η δε γαλήνη και η απέραντη ευδαιμονία που συνοδεύει αυτό το γεγονός, έρχεται να επιβεβαιώσει την αξία του νόμου της Ενότητας.
Η σεξουαλικότητα δηλαδή αποκαθιστά την Ενότητα.  

Το γίγνεσθαι δεν σταματάει ποτέ.
Ο (ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ)  αναφέρει αυτό  το γεγονός με την χαρακτηριστική φράση.
"Πάντα ρει και ουδέν μένει" 
Η εκδήλωση του (ΕΙΝΑΙ) σε κόσμο δεν έχει τελειώσει και ούτε πρόκειται να τελειώσει ποτέ.
Όταν λέμε "ΠΟΤΈ" εισάγουμε άθελά μας τον παράγοντα (Χρόνο). 

Στο σύμπαν συμβαίνει μια αέναος επιστροφή ύλης στο (ΕΊΝΑΙ),  έτσι κλείνει ένας ακόμη κοσμικός κύκλος. 

Το ίδιο γίνεται με τους ανθρώπους και τα λοιπά ζώα πάνω στη γη. 
Μια διαρκής γέννεση και θάνατος είναι η εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο.

   

Ο φόβος πηγάζει κατ' αρχήν από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Αυτή η ιδιότητα-δύναμη έχει τεθεί στην έμβια ύλη από την πηγή της δημιουργίας για την προστασία της ίδιας της ζωής.
Αυτή η ιδιότητα όμως αφορά  την αγνή Φύση, ως προς την προστασία της ζωής από τους κινδύνους καταστροφής της.

Στον άνθρωπο όμως γίνεται κάτι διαφορετικό.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης παραχωρεί την θέση του στον φόβο θανάτου. 
Ένα τελείως φανταστικό συναίσθημα υπαρξιακά.

Το συναίσθημα του φόβου δεν έχει ουδεμία σχέση με την ύπαρξη.
Οφείλεται αποκλειστικά σε μια παράσιτη οντότητα που σφετερίζεται  το φυσιολογικό ("ΕΓΩ") του ανθρώπου.
Αυτό το παράσιτο λέγεται "εγώ" και διεκδικεί όλα τα κεκτημένα από τον άνθρωπο για δικά του. 

Αυτό το "εγώ" είναι επίπλαστο και δημιουργείται από το εξής γεγονός.
Ο άνθρωπος και μόνο αυτός μεταξύ όλων των έμβιων όντων, έχει μόνιμα σε όλη του την ζωή μια αίσθηση.
Την αίσθηση ότι υπάρχει συνειδητά.
Αυτό είναι το λεγόμενο ("αγνό αίσθημα  ύπαρξης").

Αυτή η ιδιότητα είναι το δώρο της Φύσης στον άνθρωπο για να ξεχωρίζει από τα άλλα έμβια όντα.
Ο λόγος είναι ότι του έχει ανατεθεί μια διακεκριμένη αποστολή.
Η αυτογνωσία του Όντος.

Το "αγνό αίσθημα ύπαρξης" αναφύεται από το "Εγώ Είμαι".
Απ' αυτήν την κοσμική αναλλοίωτη αίσθηση και αλήθεια.
Αυτό το "αγνό αίσθημα ύπαρξης"  προκύπτει κατ' ευθείαν από το θεϊκό ("Εγώ Είμαι").

Το "αγνό αίσθημα ύπαρξης" παραχωρεί την θέση του στο φανταστικό "εγώ".
Το τροφοδοτεί δε συνεχώς με την απαραίτητη ενέργεια για την επιβίωσή του.

Επιβεβαίωση ύπαρξης  του αγνού αισθήματος (ύπαρξης).
Συμβαίνει σε στιγμές απόλυτης ηρεμίας.

Για παράδειγμα το πρωί, όταν ξυπνάει κανείς και πριν εισέλθουν όλοι εκείνοι οι αυτοπροσδιορισμοί με τα απαραίτητα "εγώ".
Αυτά που καθορίζουν τον άνθρωπο  μέσα στην κοινωνία.
Όλοι εκείνοι οι προσδιορισμοί που δίνουν μια συγκεκριμένη κοινωνική ταυτότητα στον άνθρωπο.

Αυτή είναι κοινωνική ταυτότητα, το κοινωνικό πρόσωπο, είναι επίκτητη.
Σχετίζεται ως εκ τούτου άμεσα με ένα "εγώ". 
Σε αντιδιαστολή με  την κοσμική του ταυτότητα, που είναι έμφυτη από την Φύση. Αυτή είναι αποκλειστικά "το αγνό αίσθημα ύπαρξης".

Το "αγνό αίσθημα ύπαρξης"είναι η φυσική ταυτότητα του ανθρώπου και δεν αλλάζει με κανένα νόμο καμιάς πολιτείας.

Το "εγώ" με άλλα λόγια είναι ένα φθαρμένο και αλλοιωμένο  "αγνό αίσθημα ύπαρξης".
Είναι το προϊόν πτώσης του "αγνού αισθήματος ύπαρξης".
Παρόμοιο με την πτώση των πρωτόπλαστων από τον παράδεισο. 
Με το "αγνό αίσθημα ύπαρξης" που πηγάζει απ' το θεϊκό"Εγώ  Είμαι".
Ο άνθρωπος είχε επαφή κατ' ευθείαν με το ΕΊΝΑΙ.


Ο άνθρωπος ελέγχεται πλέον απόλυτα από το παράσιτο"εγώ".
Όλες του οι πράξεις υποβάλλονται από αυτό το φανταστικό"εγώ".
Σ' αυτό το "εγώ" οφείλονται όλοι ανεξεραίτως οι φόβοι του ανθρώπου.

Υποχρεωτικά αρχίζει μια ανηφορική και δύσκολη πορεία,  για να βρει πάλι τον δρόμο του και να συνδεθεί ξανά με το Εγώ Είμαι και τον Θεό.

Αυτό το μικρό και ψεύτικο, φανταστικό "εγώ" είναι αιτία όλων των  παθών και των φόβων στον άνθρωπο.
Αυτό εισάγει  την έννοια της ιδιοκτησίας.
Τα πάθη, όπως το πιοτό, η χαρτοπαιξία και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός, οφείλονται στο "εγώ".

Α υ τ ό  λ ο ι π ό ν  τ ο  μ ι κ ρ ό  ε γ ώ  ε ί ν α ι  ε κ ε ί ν ο  π ο υ 
φ ο β ά τ α ι  τ ο ν  Θ ά ν α τ ο.

Η ύπαρξη δεν έχει να φοβηθεί τίποτα διότι απλά είναι αιώνια και σε δυναμική ακινησία, ο χρόνος δεν ανήκει σ' αυτήν.

Ο φόβος ταιριάζει με το σκοτάδι, την έλλειψη φωτός.
Το Φως ταιριάζει με την Αγάπη.
Ουκ έστι Φόβος εν τη Αγάπη, αλλ' η τελεία Αγάπη έξω βάλει τον Φόβον. (Απόστολος Παύλος) 
  
Ο χρόνος έχει σχέση με την κίνηση και την προσωρινότητα. 
Το ("εγώ") ζει μέσα στον χρόνο.
Επομένως και ο φόβος. 
Όταν φύγει το υλικό σώμα εξαφανίζεται και το "εγώ" μαζί και ο φόβος.

Αλλά και κατά την διάρκεια της ζωής μας αλλάζει. 
Μεταμορφώνεται συνεχώς.
Μεταβάλλεται ανάλογα με τους ρόλους που αναγκάζεται να παίξει  το άτομο μέσα στην κοινωνία.

Όταν κατανοηθεί  αυτό το εμπόδιο που λέγεται "εγώ" αναδεικνύεται η θεϊκή φύση του ανθρώπου.
Αλλάζει όλη η αίσθηση του κόσμου γύρω του και μέσα του.
Ζει ενσυνείδητα ελεύθερος και ευτυχισμένος.

Η ύπαρξη είναι αιώνια, από την ύπαρξη πηγάζει η Αγάπη, που κι αυτή  σαν αξία παραμένει αιώνια.   


e-mail: lykeios7@otenet.gr  
   
   

ΒΙΓΛΆΤΟΡΑΣ "Ος τα πανθ' ορά"

(Βίγλα), είναι ένα υψηλό παρατηρητήριο.

(Βιγλάτορας) λέγεται εκείνος που από μια βίγλα (υψηλό παρατηρητήριο).

 Ορά βλέπει τα πάντα, όσα υπάρχουν στο επιστητό γύρω του.

Στην φυσική πραγματικότητα αληθινός βιγλάτορας είναι ο (αετός).

Πολλές φορές βλέπουμε στα όνειρα μας να πετάμε, εκείνες οι στιγμές είναι μαγικές.

Αίσθηση απόλυτης ελευθερίας κινήσεων, όρασης, ηδονικό τραγούδι βγαίνει πηγαία από τα βάθη της καρδιάς μας, δεν υπάρχουν φυσικά εμπόδια και περιορισμοί, ικανοποιείς απόλυτα την θέλησή σου.

(Αίσθηση θεϊκή!)

  

(Άγαλμα Ελευθερίας) μπρος το λιμάνι της Νέας Υόρκης, σύμβολο αιώνιο του μεγαλύτερου αγαθού του ανθρώπου που είναι η Ελευθερία.

 Φέρει στο δεξί  υψωμένο χέρι της, πυρσό που φωτίζει το περιβάλλον, ώστε να αποκαλύπτεται η παραμικρή λεπτομέρεια στην υπάρχουσα  πραγματικότητα. 

Ένα άλλο σύμβολο βιγλάτορα που βλέπει τα πάντα με την ιδιότητα της Ελευθερίας.

Η Ελευθερία στοιχείο σύμφυτο με την (Δημοκρατία), παρέχει την δυνατότητα της σφαιρικής όρασης των πραγμάτων και  καταστάσεων.

Στην διεθνή έκθεση το έτος 1889, ο αυστριακός μηχανικός Γκούσταβ Άιφελ μελέτησε και κατασκεύασε τον πύργο σύμβολο του Παρισιού, που έκτοτε πήρε το όνομά του (Πύργος του Άιφελ.)

Στην εποχή του επικρίθηκε αυστηρά από μερικούς λόγιους της γαλλικής ελίτ, σήμερα όμως δεν νοείται Παρίσι χωρίς τον πύργο του.  

Έχει την μορφή τετραγωνικής πυραμίδας,  στηρίζεται πάνω σε τέσσερα υδραυλικά βάθρα, που ισορροπούν την τεράστια κατασκευή τόσο αποτελεσματικά, ώστε σε πολύ δυνατό άνεμο, να αποκλίνει μόνο 7 εκατοστά του μέτρου.

Εντυπωσιακό είναι και το εστιατόριο που υπάρχει στον 1^ο όροφο του πύργου.

Ο πύργος έχει συνολικό ύψος 300,51 μέτρα, στον δε εξώστη σε ύψος 274 μέτρα η θέα της πόλης του Παρισιού είναι εκθαμβωτική. Κάθε γνήσιος τουρίστας που θα βρεθεί στο Παρίσι θεωρεί χρέος του, να επισκεφθεί το σύμβολο αυτό, τον πύργο το Άιφελ.

Από το ύψος του παρατηρητήριου του πύργου αισθάνεσαι επίσης ένας αληθινός  βιγλάτορας.

Όταν βρέθηκα εκεί το μάτι μου έπεσε στο τηλεσκόπιο που έχουν τοποθετήσει οι υπεύθυνοι, οπότε δεν απέφυγα τον πειρασμό να κάνω ένα  πείραμα . Σκόπευσα ένα κτίριο στο βάθος και περίμενα να εκτιμήσω την ταλάντωση που κάνει αυτή η τεράστια κατασκευή.

Πράγματι το κτίριο εξαφανίστηκε από το οπτικό πεδίο του τηλεσκοπίου και ξαναεμφανίστηκε μετά από λίγο. 

  

Μια άλλη εντυπωσιακή κατασκευή είναι το άγαλμα του (Χρηστού Λυτρωτή) στον λόφο Kορκοβάντο ( Corcovado) στο Ρίο ντε Τζανέιρο.

Εδώ ο άνθρωπος δείχνει την ιδιότητα του θεού «όστις τα πανθ’ ορά» .

Είναι βιγλάτορας των πάντων.

Όπως σε κάθε παρόμοια κατασκευή, που ο άνθρωπος θέλει να συμβολίσει την ανάταση του πνεύματος, το άγαλμα βρίσκεται ψηλά στον λόφο Κορκοβάντο. 

Στην αρχαιότητα παρατηρούμε ότι οι άνθρωποι παρακινούμενοι από την ίδια ανάγκη κατασκεύαζαν παρόμοια σύμβολα.

(Ο Κολοσσός της Ρόδου) θεωρείται ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τεράστιο στο ύψος άγαλμα, όσο και του άγαλμα της ελευθερίας, συμβόλιζε τον θεό ήλιο. Ανεγέρθηκε από τον Χάρη τον Λίνδιο  μαθητή του Λύσιππου τον 3^ο αιώνα.

Πάνω από το κεφάλι του κρατάει επίσης πυρσό όπως το άγαλμα της ελευθερίας, για τον ίδιο σκοπό υποθέτω.

Στην πράξη την ιδιότητα του (βιγλάτορα) εφάρμοσαν οι πειρατές με το να τοποθετούν στο ψηλότερο κατάρτι του πειρατικού πλοίου ένα καλάθι, στο οποίο έμπαινε ένας πειρατής βιγλάτορας με την ουσιαστική  έννοια του φρουρού εδώ, για να παρατηρεί τα πλοία, εχθρικά  ή τα προς πειρατεία πλοία και να ειδοποιεί το υπόλοιπο πλήρωμα και τον καπετάνιο.

Σε όλα τα ανωτέρω και σε πληθώρα άλλων ενεργειών του ανθρώπου διακρίνεται η έμφυτη τάση  αύξησης του οπτικού του πεδίου, για καλύτερη και ευκρινέστερη αντίληψη του χώρου που τον περιβάλει.

Για αυτόν τον λόγο και προκειμένου να αυξήσει το πεδίο όρασης του ανέρχεται όλο και σε ψηλότερα σημεία, επίσης στις κτιριακές κατασκευές όταν έχουν θρησκευτικό ή συμβολικό χαρακτήρα, διακρίνεται η ίδια τάση. 

Ο Νίτσε στο σύγγραμμα  του « Η γέννηση της Φιλοσοφίας στα χρόνια της Ελληνικής τραγωδίας» γράφει κάπου χαρακτηριστικά: 
Σκαρφαλώνω πάντοτε όλο και σε ψηλότερα βουνά, αναζητώντας όλο και μεγαλύτερη αγιοσύνη,  (Immer aufsteigen in den Bergen immer höher, wollen immer mehr und mehr geheiligt Berge)

Δείχνοντας έτσι την έμφυτη τάση της ανθρώπινης ύπαρξης για εσωτερική ζωή και πνευματική ανέλιξη με ταυτόχρονη ανάπτυξη περισσότερης συνειδητότητας.

Καθήκον  του βιγλάτορα είναι η φρούρηση ενός χώρου, από την εισβολή ξένων παράνομων στοιχείων.
Η φρούρηση της εσωτερικής άγραφης θεσπισμένης έννομης τάξης.  
Σε προσωπική κλίμακα αυτό συνεπάγεται ενδοσκόπηση και αυτογνωσία.

Η πείρα μου επικυρώνει την ύπαρξη ενός εσωτερικού βιγλάτορα.

 Όταν ήθελα να συγκεντρωθώ στην έμφυτη εσωτερική επιθυμία για συνείδηση της ύπαρξης, ανέβαινα βράδια στο Λυκαβηττό με το αυτοκίνητο, στάθμευα σε ένα σημείο, πάντοτε το ίδιο, από το οποίο είχα θέα της φωτισμένης πόλης.

Καθόμουν εκεί  και παρατηρούσα την πόλη των Αθηνών να εκτείνεται μπροστά μου, ένοιωθα τις χιλιάδες των ανθρώπων να πασχίζουν για επιβίωση και μόνο, παραβλέποντας όμως οι περισσότεροι  την εσωτερική μας ανάγκη για περισσότερη συνείδηση, μη κατανοώντας τις παρατηρήσεις του εσωτερικού βιγλάτορα, που κραυγάζει μέσα μας:  
(Για να γίνουμε περισσότερο άνθρωποι).

Υπάρχει πάντοτε κίνδυνος όταν γίνεται μια κίνηση προς κάποιο σκοπό να ολισθήσει προς το αντίθετο αποτέλεσμα.
Εξηγούμαι, η εσωτερική παρόρμηση του ανθρώπου είναι να επιτύχει σφαιρική αντίληψη του κόσμου.
Όταν όμως καταφέρει να έχει αυτή την αίσθηση, προβάλει το ΕΓΩ και διεκδικεί για λογαριασμό του αυτό το επίτευγμα και επιβάλει έτσι το δικό του συμπέρασμα για αυτή την επιτυχία. 

Ο βιγλάτορας που όλοι έχουμε μέσα μας, προσφέρει  μια σφαιρική αντίληψη του κόσμου, ενίοτε όμως αντί  να οδηγήσει τον άνθρωπο στην αίσθηση της ενότητας των πάντων, στην οποία και ο ίδιος μετέχει σαν άτομο, είναι δυνατόν να καταλήξει στην αντίθετη άποψη, που ενισχύει το ΕΓΩ, την υπερηφάνεια και την ασημαντότητα.

            

Αυτό συμβαίνει μεταξύ άλλων,  αρκετά συχνά στον χώρο των πολιτικών, όταν ξεχνούν τον πραγματικό τους ρόλο, για τον οποίο ο λαός τους επέλεξε.

Ο  λαός τους ψήφισε για έναν συγκεκριμένο λόγο, να μετέχουν στο κοινοβούλιο για να υποστηρίζουν το δίκαιο και την Δημοκρατία.

Παρ’ όλα αυτά κάποια στιγμή, τους κυριεύει το πάθος της εξουσίας, η γνωστή (εξουσιομανία).

(Βενιζέλος)

Καβαλάνε το καλάμι, αγνοούν τον απλό πολίτη,  που τους ψήφισε για να υποστηρίζουν στην βουλή την δικαιοσύνη και την Δημοκρατία.
 Όλες τους οι ενέργειες προσβλέπουν παράνομα στο προσωπικό τους συμφέρον.

Ένα στοιχείο που σχετίζεται άμεσα με την ιδιότητα του βιγλάτορα είναι η ορθή κρίση.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε μέσα μας έναν βιγλάτορα, που μας ωθεί πάντα να βλέπουμε με δικαιοσύνη, να βλέπουμε  καλύτερα, να βλέπουμε σφαιρικά όλες τις όψεις της πραγματικότητας.

Αποτέλεσμα μιας τέτοιας θεώρησης των πραγμάτων και καταστάσεων είναι η  να εγκατάσταση μέσα μας  της τέλειας κρίσης.

 Η ιδιότητα αυτή αποκαλείται  (Μπούντχι) ή τέλεια κρίση σε κάποια ανατολική διδασκαλία.

Η ορθή η τέλεια κρίση είναι στοιχείο θεϊκό και κατατάσσει των άνθρωπο στο πάνθεο του Ολύμπου.

Ο έχων ορθή κρίση δρα θεϊκά χωρίς δεύτερη σκέψη.

 

 

Ελλάδα, θύμα της νέας τάξης πραγμάτων.

Ως ΝΈΑ ΤΆΞΗ ΠΡΑΓΜΆΤΩΝ ορίζεται: 

Η προσπάθεια του κεφαλαίου να υποδουλώσει όλα τα κράτη του πλανήτη αφαιρώντας τους την εθνικότητα και μετατρέποντας τα σε αποικίες χρέους.

Το βίντεο που ακολουθεί παρά το γεγονός ότι αναφέρεται σε περασμένα γεγονότα είναι διαχρονικής αξίας, διότι απλά περιγράφει την ουσία ενός πολέμου  που ακόμα μαίνεται.

Ο πόλεμος αυτός είναι αρχέγονος.

Είναι πόλεμος μεταξύ  δυνάμεων της Φύσης,  δηλαδή κάτι απολύτως φυσικό. 

Και έτσι πρέπει να το εκλάβουμε  εμείς οι άνθρωποι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε καλύτερα την πραγματικότητα. 

Εξ άλλου ο Ηράκλειτος έχοντας συνειδητοποιήσει τον τρόπο εκδήλωσης του κόσμου, σε ζεύγη αντιθέτων και μόνο.

Προέβλεψε ότι αυτά τα αντίθετα,  λόγω της φύσεώς τους θα ευρίσκονταν συνεχώς σε πόλεμο.

Έτσι διατύπωσε το περίφημο: 

"(Πατήρ πάντων πόλεμος)"

Βέβαια ο πόλεμος αυτός μπορεί να διεξάγεται μεταξύ διαφόρων ζευγών αντιθέτων.

Για παράδειγμα, θερμού - ψυχρού, αρσενικού - θηλυκού, αρνητικού -θετικού, στερεού -υγρού, ζωής-θανάτου ή οιουδήποτε άλλου ζεύγους αντιθέτων, που υπάρχει σε αυτή την εκδήλωση. 

Όμως ο πόλεμος δεν περιορίζεται μόνο στην υλική εκδήλωση, αλλά επεκτείνεται  και στον χώρο των ιδεών, συναισθημάτων, λειτουργικότητος  των κοινωνιών  και γενικά όπου εμφανίζεται ζεύγος αντιθέτων.

Στα συστήματα διακυβέρνησης των εθνών για παράδειγμα.

Πάντα υπήρχε ο πόλεμος μεταξύ 

(Καπιταλισμού και Σοσιαλισμού),  

τελευταία όμως έχει ενταθεί σε υπέρμετρο βαθμό, καταφεύγοντας σε απίθανες ακρότητες.  

Ο πόλεμος αυτός είναι αδυσώπητος από πλευράς Καπιταλισμού κυρίως, ο οποίος ενίοτε μετέρχεται  αθέμιτα μέσα.

Πρώτο θύμα του Καπιταλισμού είναι η (Δημοκρατία)

Ο καπιταλισμός δεν υπολογίζει τίποτα, καταλύει κάθε αξία και ηθικό φραγμό και πατάει επί πτωμάτων, 

με μόνη σημαία το (κ έ ρ δ ο ς).

Το κέρδος έχει στον καπιταλισμό αναχθεί σε Θεότητα.

 Οφείλουμε να κατανοήσουμε την φύση των δυνάμεων που βρίσκονται σε πόλεμο.

Εφ' όσον θα έχουμε ακριβή γνώση των δυνάμεων, θα μπορούμε  να προσδιορίσουμε  την δική μας θέση, ως προς τις δυνάμεις αυτές, δηλαδή να καθορίσουμε το στρατόπεδο που ανήκουμε.

 Με το δεδομένο εξ ορισμού, ότι Σοσιαλισμός σημαίνει (Ανθρωπισμός), κάθε φυσιολογικός άνθρωπος δεν θα διστάσει στην επιλογή του στρατοπέδου αφετηρίας για αγώνα. 

Με αφετηρία τις ιδέες που κυριαρχούν  σ' αυτό το στρατόπεδο, θα αγωνιστούμε για καλύτερες μέρες,  για να επικρατήσουν πλέον ανθρώπινες και  δημοκρατικές συνθήκες ζωής.

     

Ο πόλεμος αυτός δεν θα είναι καθόλου εύκολος γιατί ο αντίπαλος είναι οργανωμένος δεκαετίες τώρα και διαθέτει πανουργία και μεθόδους επιστημονικά θεμελιωμένες.

Αναλυτικά οι μέθοδοι περιγράφονται στην ανάρτηση με τίτλο:

 (Ο ρόλος των ΜΜΕ στην πλύση εγκεφάλου και η διέξοδος του διαδικτύου).

Χρειάζεται λοιπόν στρατηγική μεθοδολογία, θάρρος, παντελή έλλειψη φόβου και αγωνιστικότητα.

Οι τράπεζες είναι τα τεθωρακισμένα όπλα του καπιταλισμού.

(Η τοκογλυφία) είναι ποινικό αδίκημα.

Το επιτόκιο 16% που επιβάλουν οι τράπεζες στους  πολίτες που δανείζονται χρήματα για τις ανάγκες τους χαρακτηρίζεται μάλλον τοκογλυφικό.

Και το χειρότερο οι τόκοι του κεφαλαίου προστίθενται  στο κεφάλαιο και ανατοκίζονται.

Έτσι κάποια στιγμή ο άνθρωπος που κατέφυγε στην τράπεζα για να καλύψει την ανάγκη στέγασης για παράδειγμα, βρίσκεται χρεωμένος με ένα δυσβάστακτο ποσό.

Εν τω μεταξύ επειδή είναι πολύ πιθανόν σε καθεστώς οικονομικής κρίσεως, να τροποποιηθούν  οι αποδοχές των εργαζομένων και των συνταξιούχων επί έλατον, θα είναι αδύνατον να εξοφληθεί ένα τέτοιο υπέρογκο ποσόν, με τις καλύτερες προϋποθέσεις, που μπορεί να υπάρξουν.

Αυτά σε ατομική κλίμακα αλλά και σε εθνική κλίμακα συμβαίνουν αντίστοιχα φαινόμενα.

Έθνη ολόκληρα αναγκάζονται να δανειστούν για διάφορους λόγους,  κυριότερος των οποίων είναι οι (εξοπλισμοί).

Αυτή την ανάγκη δανεισμού στα έθνη, την δημιουργεί ύπουλα το κεφάλαιο μέσω κατάλληλης πολιτικής, βάζοντας γειτονικούς λαούς  σε διαμάχη, λόγω εδαφικών ή και θρησκευτικών διαφορών  ενίοτε.

Τα έθνη καταφεύγουν στις αγορές για να δανειστούν που είναι τρεις κυρίως 

(τ ρ ά π ε ζ ε ς): 

Τράπεζες -Επενδυτικές εταιρίες:

GOLDMAN SACHS

NEUBERGER BERMAN(Συμφερόντων Rotshild)

BLACKROCK,UK (Συμφερόντων Rotshild)

Αλλά για να πετύχει το παιχνίδι των τραπεζών πρέπει να προηγηθεί αξιολόγηση, από τους ειδικούς οίκους αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας των κρατών.

                   Κυριότεροι οίκοι αξιολόγησης:

FITCH

MOODY'S

STANDARD&POOR(S&P) 

Και εκεί αρχίζει ένα άλλο αλισβερίσι μεταξύ τραπεζών και οίκων αξιολόγησης με σκοπό πάντοτε τo κέρδος και το μοίρασμα των λάφυρων, από το μάδημα των κρατών που έπεσαν στην παγίδα του δανεισμού. 

Εάν ένας πολίτης δεν καταφέρει να αποπληρώσει το δάνειο του στην τράπεζα, αυτή  η τράπεζα στρέφεται  εναντίον του και του παίρνει ότι περιουσιακό στοιχείο υπάρχει στο όνομά του.

Ανάλογο αποτέλεσμα δημιουργείται και με τα έθνη. 

Το υπέρογκο  χρέος ενός έθνους, καθιστά το έθνος αυτό (προτεκτοράτο) των δανειστών. 

Αν δε οι δανειστές έχουν περιλάβει στις συμφωνίες τους με τα κράτη που δανείζουν όρους με βάση το Αγγλικό δίκαιο, τότε ο κίνδυνος απώλειας εδαφών ολοκλήρων εθνών, είναι ο ίδιος με τον κίνδυνο απώλειας σπιτιών λόγω οφειλής στις τράπεζες. 

Αναφύονται έτσι  τα εξής εύλογα ερωτήματα:

*Μπορεί να τα βάλει κανείς με τέτοιους κολοσσούς? 

*Υπάρχει ελπίδα επικράτησης της Δημοκρατίας και του δικαίου?

*Υπάρχει δυνατότητα η εργασία, η υγεία και η  παιδεία να αναγνωρισθούν σαν δικαίωμα όλων των ανθρώπων?

Μια αισιόδοξη Απάντηση σε όλα ανωτέρω ερωτήματα είναι ΝΑΙ.

Εμείς τι οφείλουμε να κάνουμε, πως θα ξελασπώσουμε την μικρή μας χώρα που λέγεται Ελλάδα, από το τέλμα του χρέους,  που την έριξαν τα ξένα συμφέροντα και οι αδυναμίες των πολιτικών που υπακούν τυφλά στις επιταγές των δανειστών. 
Προτείνω τα ακόλουθα:

1) Πρέπει να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, να γίνουμε ο εαυτός μας να μην μας επηρεάζουν οι γνώμες των άλλων, αλλά να τις ακούμε προσεκτικά και να τις κρίνουμε ανάλογα.
Όταν δε έρθη η ώρα των εκλογών, σ' αυτή την γιορτή της Δημοκρατίας, το μόνο κριτήριο της απόφασής μας, για την επιλογή των υποψηφίων βουλευτών, να είναι η ποιότητα των ανθρώπων και η αποφασιστικότητά τους να εργαστούν για το καλό της  πατρίδος.

2)Να γίνουμε πλέον υπεύθυνοι, αναγνωρίζοντας τα σφάλματά μας. 
Η λογική του οι άλλοι φταίνε για ότι γίνεται. 
Αυτή η συνηθισμένη στάση των ανθρώπων, ιδίως στην χώρα μας, πρέπει να μπει στο χρονοντούλαπο του Νου, μετά από κατανόηση της φύσης της και κυρίως των εμποδίων που προβάλει στην εδραίωση της συνειδητότητας.

3)Να σεβόμαστε ορισμένες αξίες, όπως την ουσία των νόμων, την ιδιαιτερότητα των άλλων, την ελευθερία την δική μας και των άλλων.    
Σχετικά με το (1), παραπέμπω στα λόγια του (Κρισναμούρτι) στο τέλος του βίντεο, όσον αφορά την συνειδητότητα των ανθρώπων. 
Ευκαιρίας δοθείσης αναφέρω αυτό που συχνά μας προέτρεπε σε συναντήσεις  που είχαμε, ένας φίλος και δάσκαλος.
Έλεγε την χαρακτηριστική φράση:
Αναπτύξατε συνειδητότητα αντί πάσης θυσίας.

4) Να ενταχθούμε σε μια ομάδα με κοινά χαρακτηριστικά ιδεών με τα δικά μας και μέσω αυτής να δράσουμε συλλογικά εντός του κοινωνικού συνόλου.
Η κοινωνική δράση έχει δυο πλευρές, η μία αναφέρεται στην βελτίωση των άλλων μελών της ομάδος και η δεύτερη στον προσηλυτισμό νέων μελών. 

5) Να προσέλθουμε απαραίτητα στην κάλπη τις επόμενες εκλογές, όποτε και αν πραγματοποιηθούν αυτές.
Και προσοχή: 
Δεν  ξαναψηφίσουμε με γνώμονα το ατομικό μας συμφέρον και  υποσχέσεις για ανταλλάγματα από την πλευρά των υποψηφίων βουλευτών, αλλά με κριτήριο την καταλληλότητα ως προς το ήθος και την απόφασή τους να εργαστούν για το συμφέρον του λαού των Ελλήνων. 

Ο ποιητής (Κώστας Βάρναλης) είχε γράψει το ποίημα:

"Η μπαλάντα του Κυρ Μέντιου".

Τα απλά λόγια αυτού του ποιήματος, τραγουδισμένα μάλιστα από τον Νίκο Ξυλούρη, είναι κατ'αρχήν ένας ύμνος στον Σοσιαλισμό. 

Οι τελευταίοι στίχοι αποτελούν αποθέωση των ιδεών, για την νίκη κατά του κεφαλαίου.

Εκεί δίνεται και η λύση - προτροπή για το τι πρέπει να κάνουμε:

Χάιντε θύμα, Χάιντε ψώνιο

Χάιντε σύμβολο αιώνιο,

που αν ξυπνήσεις μονομιάς, 

θάρθει ανάποδα ο Ντουνιάς.

Κοίτα! Οι άλλοι έχουν κινήσει

κ' έχει πλάση κοκκινίσει

κι άλλος ήλιος έχει βγει,

σ' άλλη θάλασσα, άλλη γη. 

Στον τελευταίο στοίχο δίνεται με πολύ γλαφυρό τρόπο το αποτέλεσμα της μεταμόρφωσης, η αναγέννηση του τόπου, η δικαίωση των αγώνων.

Η ποίηση με απλά λόγια δημιουργεί ένα τραγούδι που εμπνέει, ανοίγει τα μάτια καλύτερα από οιαδήποτε άλλη θεωρητική ανάλυση, γιατί μιλάει κατευθείαν στην ψυχή  και όχι στον νου.

Με λίγα λόγια:

Η τύχη της Ελλάδος είναι στα χέρια μας. 
Αλλάζουμε εμείς, αλλάζει και η χώρα. 
Παραμένουμε εμείς στο τέλμα και την αναρχία. 
Παρασύρουμε και την χώρα ολόκληρη στην δυσμένεια και το χάος.