ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ΕΜΕΩΥΤΟΝ (ζήτησα τον χαμένο εαυτό).

                             (Ζήτησα τον χαμένο εαυτό μου)

                                                        (Ηράκλειτος)

Προκειμένου να μπούμε στο νόημα της φράσης του Ηρακλείτου,
"Εδιζησάμην Εμεωυτόν", θα αναζητήσουμε πρώτα την πηγή των λέξεων:  

«εδιζησάμην» και «εμεωυτός».

Το «Εδιζησάμην» είναι πρώτο πρόσωπο  ενικού στον  αόριστο του ρήματος δίζημαι στην ιωνική διάλεκτο.
Στην αττική διάλεκτο το αντίστοιχο ρήμα είναι: ζητέω ζητώ.

Το «Εμεωυτόν» εμεωυτός είναι  αυτοπαθής αντωνυμία στην ιωνική διάλεκτο. 
Η αντίστοιχη λέξη  στην αττική διάλεκτο, είναι: εμαυτός .

Δηλαδή η πλήρης μετάφραση της φράσης του Ηρακλείτου είναι: 

Ζήτησα να μάθω  για τον αυτό μου, ρώτησα τον εαυτό μου.
Μπήκα μέσα μου ψάχνοντας την αλήθεια για τον εαυτό.

Μια προφανής εκδοχή και η πλέον επικρατούσα είναι εκείνη που προσομοιάζει με το πολύ συζητημένο  «γνώθι σ’ αυτόν».

Μοιάζει σαν να αποκαλύπτει την πραγματική προτροπή του Ηρακλείτου, για το ξύπνημα των ανθρώπων.

Θεωρώ λοιπόν ότι, η ρήση αυτή είναι μια ασκητική που οδηγεί στην συνειδητοποίηση της αξίας  της  δύναμης του Τώρα.

Θα προσπαθήσω ακολούθως να περιγράψω το είδος αυτό της Ασκητικής:

«Εισέδυσα λέει μέσα μου».
 Ζήτησα να μάθω ποιος είμαι.
 Η Ασκητικη που προτείνεται έχει καθιερωθεί σε έναν κύκλο εσωτερικής διδασκαλίας και περιλαμβάνει τα ακόλουθα βήματα:

Θα πρέπει να αποκτήσουμε πρώτα  συνείδηση του σώματός μας.   

Να νοιώσουμε δηλαδή την θέση του σώματος στον χώρο, κατά τον παρόντα χρόνο. 

Πολλές φορές νοιώθουμε να έχουμε χάσει τον εαυτό μας, δεν ξέρουμε που βρισκόμαστε, έχουμε χάσει τελείως το στίγμα μας, σαν το πλοίο που έχει χάσει τον προσανατολισμό του.
Τι πρέπει να κάνουμε τότε, για να βγούμε απ' αυτό  το αδιέξοδο?


Αν εκείνη την στιγμή κάτσουμε ακίνητοι και αναζητήσουμε την θέση του σώματός μας.
Δηλαδή να θυμηθούμε, που βρίσκεται στον χώρο την συγκεκριμένη στιγμή.
Θα διαπιστώσουμε ταυτόχρονα με την αίσθηση της εύρεσης του σώματος, να επέρχεται μια ηρεμία και μια γαλήνη πρωτόγνωρη.


Σ' αυτό το σημείο κρίνεται σκόπιμο να δώσουμε τον ορισμό της ύπαρξης.

ΎΠΑΡΞΗ λοιπόν είναι η σχέση του σώματος με το ΕΊΝΑΙ.

Συνεπώς η γαλήνη που νοιώθουμε όταν έχουμε αποκαταστήσει επαφή με το σώμα, οφείλεται στο γεγονός ότι έχουμε αποκαταστήσει ξανά επαφή με την ΎΠΑΡΞΗ που σχετίζεται άμεσα με το σώμα.

Διευκρινίζω ότι με τον όρο Ύπαρξη εδώ εννοούμε την ατομική ύπαρξη και όχι την συλλογική.

Η συλλογική Ύπαρξη σχετίζεται με τον κόσμο ολόκληρο, με την όλη εκδήλωση.
Η δε ατομική ύπαρξη εμπεριέχεται στην συλλογική.

Έτσι θεωρείται ολοκληρωμένη η διαδικασία της επίγνωσης του σώματος  και τα αποτελέσματα θα είναι άμεσα. 
Καθόσον στη  συνέχεια οι κινήσεις μας γίνονται συγκεκριμένες και οι άμεσα αναγκαίες. 

Ζήτησα τον εαυτό μου και μου απάντησε το σώμα μου.

Συνήθως η οντότητα μας με όχημα τον νου ταξιδεύει εδώ και κει, στριμώχνεται σε δαιδαλώδεις διαδρόμους και αίθουσες αναμονής, πέφτει σε ατέλειωτες περιπέτειες.

Η οντότητα παρασύρεται από συναισθήματα που συνοδεύουν τις σκέψεις.

Οι (σκέψεις) είναι αυτές που μας οδηγούν και ελέγχουν τις πράξεις μας τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας. 

Τώρα ας δούμε τι σημαίνει να έχεις την αίσθηση του σώματος, δηλαδή να έχεις την βεβαιότητα ότι: 

Το σώμα μου είναι ΕΔΏ και ΤΏΡΑ. 

Μετά την απόκτηση του στίγματος του σώματος, 
την επίγνωση ύπαρξής του, 
μια δυναμική, που πηγάζει από όλο το σώμα γίνεται διάχυτη αίσθηση.

Θα επέλθει τότε η πολυπόθητη  επίγνωση των αληθινών καταστάσεων,   σύμφυτος με την αίσθηση ύπαρξης.

Η κρίση των γεγονότων και οι ακόλουθες αποφάσεις θα είναι φυσικές και αυτόματες

Η μεγάλη επιτυχία της συνειδητοποίησης του σώματος είναι ο έλεγχος του νου.

Η φράση "εδηζησάμην εμεωητόν", είναι μεστή από συμπυκνωμένη σοφία.
Μια τέτοια φράση είναι δυνατόν να  αλλάξει ριζικά  την ζωή μας ολάκερη.    

Με μια φράση μας υποδεικνύει την διδασκαλία μιας μεγάλης ενότητας.
Μας δείχνει ολόκληρη την θεμελιώδη ασκητική.

Η απαρχή μιας νέας ζωής, γεμάτης καθαρότητα. 

Μιας ζωής απόλυτα εσωτερικής και ευτυχισμένης.

Μιας ζωής  που έχει κερδίσει την αιωνιότητα.

Αισθάνομαι ιερό δέος, όσο μπορώ να κατανοώ και να ερμηνεύω τα λόγια του μεγάλου αυτού σοφού.
Στην εικόνα μιλάει για ένα θέμα που απασχόλησε και απασχολεί ακόμα γενεές ολόκληρες επιστημόνων.
Η απάντηση είναι άκρως απλή και αποστομωτική και εκτίθεται στην εικόνα με κόκκινα γράμματα ως ερμηνεία του αρχαίου κειμένου.

Ο φιλόσοφος Όσσο στο βιβλίο του "Κριμένη 

Αρμονία"γράφει χαρακτηριστικά στην αρχή:

Ο Ηράκλειτος είναι πραγματικά υπέροχος.
Αν είχε γεννηθεί στην Ινδία, στην Ανατολή, θα είχε γίνει γνωστός ως Βούδας 

Η συμπυκνωμένη  σοφία φαίνεται σε όλες τις εκφράσεις του Ηράκλειτου.
Σαν αυτή που αναφέρεται στο μαντείο των Δελφών:

Ο  ἄναξ, οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς, οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει.

Ο βασιλεύς του οποίου το μαντείο είναι στους Δελφούς, ούτε λέγει και ούτε κρύβει, αλλά δείχνει τα σημάδια για να βρεις τον  δρόμο.


Θα λέγαμε σήμερα την απλή φράση: 

Η φύση είναι ο μεγάλος διδάσκαλος, μάθετε να διαβάζετε το πάντα ανοιχτό βιβλίο της Φύσης

   

Τέλος μια πλέον ενδελεχής παρουσίαση της προσωπικότητας του Ηράκλειτου, δίνεται στο ανωτέρω βίντεο.
 Οι δυο αστροφυσικοί καθηγητές Μάνος Δανέζης και Στράτος Θεοδοσίου, αναπτύσσουν με εύγλωττο τρόπο το θέμα

Απολλώνιος 
email: lykeios7@otenet.gr  &  lykeios37@gmail.com

ΕΔΏ ΚΑΙ ΤΏΡΑ "Η ΑΠΟΛΥΤΉ ΑΛΉΘΕΙΑ"

Στην ανάπτυξη αυτού του γραπτού βοήθησε αποφασιστικά η γνώση

 των ιδεών του Φιλοσόφου Έκχαρτ Τόλε.

Μια ιδέα για την ποιότητα αυτού του Ανθρώπου  μπορεί να πάρει ο αναγνώστης από το ακόλουθο βίντεο.

Προτάσω την παρακάτω  γενική διαπίστωση 

Σήμερα  οι άνθρωποι απανταχού στον πλανήτη Γη, βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους ή μερικής σύγχυσης, εκτός ελαχίστων ευτυχώς εξαιρέσεων.

Οι δε πολιτικοί που καλούνται να υπερασπίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και να ρυθμίσουν τα οικονομικά και την άμυνα των κρατών.
Eίναι άκρως διεφθαρμένοι και εξαρτημένοι  ή εν πολλοίς ακόμη και  ανίκανοι για ηγέτες.
Αφού ότι κάνουν, είναι μόνο για να  εξυπηρετεί τα προσωπικά τους ή αλλότρια συμφέροντα, μη έχοντα ουδεμία σχέση με τον λαό και την χώρα που εκπροσωπούν.

Αγνοούν το απλό λαό που τους έδωσε την εξουσία, γαντζώνονται στις καρέκλες τους, δεν μπορούν να δουν  τίποτε άλλο, παρά μόνο,  ότι θα τους αποδώσει το μεγαλύτερο ατομικό κέρδος.
Χωρίς καμία ευαισθησία για τον πόνο και τις ανάγκες των απλών ανθρώπων, που τους έδωσε την εξουσία.

Αλήθεια είναι ότι χρειάζεται σθένος,για να αντισταθείς στην φθορά της εξουσίας.
Το  χαρακτηριστικό  αυτό γνώρισμα ανήκει αποκλειστικά στους μεγάλους ηγέτες.

Η διαπίστωση της σημερινής πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα, οδηγεί στις ακόλουθες σκέψεις. 

Στα μεγάλα αδιέξοδα καλείται η Φιλοσοφία, ως πλέον αρμόδια,  να βρει απαντήσεις και να προτείνει λύσεις, για την αντιμετώπιση του προβλήματος.
Η φιλοσοφική σκέψη όμως δεν δίνει  λύσεις άμεσα εφαρμόσιμες και εκτελεστές.
Ο ρόλος της Φιλοσοφίας αυτός είναι εξ άλλου να μην δίνει παυσίπονα, αλλά να βρίσκει τις αιτίες των προβλημάτων και να προσφέρει οριστικές λύσεις.

Προαπαιτούμενο θεωρείται η ύπαρξη κατάλληλης ποιοτικής παιδείας και ήθους.

Η εφαρμογή των λύσεων που προσφέρει η φιλοσοφική εξερεύνηση του προβλήματος, επιφέρει το ποθητό αποτέλεσμα και οδηγεί  την ζωή των ανθρώπων σε ηρεμία και αληθινή δημιουργική ευτυχία.

Αντί να μας πιάνει κατάθλιψη και πανικός από την καθημερινή κατάρρευση των παλιών δομών και αξιών γύρω μας, θα έπρεπε να αποδεχτούμε το γεγονός ως μέρος της εξελικτικής διαδικασίας. 

Οι παλιές δομές καταρρέουν, η ζωή μας μπαίνει σε ανεπιθύμητη τροχιά και επικρατεί αβεβαιότητα για το αύριο, επειδή όλα όσα μας περιβάλλουν στηρίζονται σε παλιά πρότυπα ζωής που πήγαζαν από τον εγωκεντρισμό.

Αντί λοιπόν να αντιστεκόμαστε στο καινούριο που έρχεται, είναι προτιμότερο να αγκαλιάσουμε την αβεβαιότητα, που έτσι κι αλλιώς έχει γίνει κομμάτι της ζωής μας.

Συγκεκριμένα :

Όλα τα κοινωνικά φαινόμενα και οι διαδικασίες που διαδραματίζονται 

στις ανθρώπινες κοινωνίες, ακολουθούν  φυσικούς νόμους.
Καθόσον πραγματοποιούνται μέσα στην παρούσα φυσική πραγματικότητα που υφίσταται στην παρούσα εκδήλωση του κόσμου.

Στη ζωή μας ο νους τεμπελιάζει και δημιουργεί νοητικά καταστάσεις που αναφέρονται στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Θα εξετάσουμε στη συνέχεια κατά πόσον  οι δυο αυτές καταστάσεις είναι αληθινές.

Μάλλον αν έχουν κάποια σχέση, με αυτό που συνήθως αποκαλούμε  (πραγματικότητα) ή αποτελούν γενικότερα ψευδαισθήσεις.

Σε αναδρομές στο παρελθόν ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια ενοχής και θάρρους.

Τέτοιες σκέψεις όμως παράγουν πάντοτε  αντίστοιχα συναισθήματα λύπης  και απογοήτευσης.

Αυτά όμως είναι αρνητικά συναισθήματα  που αφαιρούν από την ενεργητικότητα του ατόμου, το καθιστούν δέσμιο και εξαρτημένο από περιττές σκέψεις. 

Αντλούν ενέργεια από την ύπαρξη και το ΠΑΡΟΝ.

Όποια σκέψη οδηγεί, στο παρελθόν, αν δεν είναι διορθωτική, όπως είδαμε παραπάνω, θα είναι νοσταλγική, συναισθήματα άχρηστα που προκαλούν, όπως το λέει και η ίδια η λέξη, άλγος δηλαδή πόνο και επιθυμία να το ξαναζήσεις. 

Πέφτουμε έτσι στο μέλλον, επιδιώκοντας την ευτυχία με διάφορους ενίοτε παραβατικούς της νομιμότητας  τρόπους.

Ο πλέον συνήθης απ’ αυτούς, ο πλέον άμεσος, είναι η απόκτηση υλικών αγαθών με άνομα μέσα.

Που νομίζουμε ότι θα μας φέρουν την πολυπόθητη ευτυχία .

Αντίθετα μάλιστα το κυνήγι υλικών αγαθών οδηγεί με ασφάλεια στην πλεονεξία,  ένα θανάσιμο αμάρτημα.

Ο μεγάλος Ηράκλειτος είπε: "εισέδυσα μέσα μου". 
«Εδιζησάμην εμεωυτόν».

Αυτός είναι ο μόνος  δρόμος, που οδηγεί στην αληθινή ευτυχία, εκείνη την κατάσταση που σου χαρίζει μακαριότητα, θάρρος, δύναμη μοναδική, ηρεμία ακρίβεια στις δράσεις σου και απόλυτη αποτελεσματικότητα. 

           

                    (Ζυγός σε ισορροπία)

Ας θεωρήσουμε τώρα έναν ζυγό και ας αντιστοιχίσουμε το παρελθόν και το μέλλον,  στους  υποδοχείς των δυο βραχιόνων.  

Αν σε ένα από τα δυο τάσια, έχει μεγαλύτερο φορτίο, για παράδειγμα αν προτιμάμε την νοσταλγία, από το να σχεδιάζουμε διαρκώς το μέλλον, ο ζυγός δεν ισορροπεί.
 Η ισορροπία επέρχεται όταν αυτές οι δυο έννοιες αποκτήσουν την ίδια φόρτιση και βαρύτητα, τότε ισορροπεί και όλη η πίεση μεταφέρεται στο σημείο στήριξης της οριζόντιας μπάρας του ζυγού.

Αυτό είναι και το ζητούμενο.
Διότι όταν παρελθόν και μέλλον αποκτήσουν στον νου την ίδια βαρύτητα.
Χάνουν το νόημά τους για την ύπαρξη και εξαφανίζονται από το προσκήνιο.

Αλλά για να δούμε τη σημαίνει παρελθόν και μέλλον να αποκτήσουν την ίδια βαρύτητα,  να έχουμε δηλαδή το ίδιο ενδιαφέρον τόσο για το παρελθόν όσο και για το μέλλον.

Το εγχείρημα αυτό είναι πραγματικά δύσκολο.

Αν όμως καταφέρουμε κάποτε να ισχύσει, έστω κατά προσέγγιση, τότε:

Ο νους  ισορροπεί αναγκαστικά στο παρόν και αποσύρεται ελευθερώνοντας χώρο για δράση. 
Δράση που να ικανοποιεί μόνο ανάγκες του παρόντος.

Την στιγμή της ισορροπίας η οντότητα του,  θα νοιώσει τελείως διαφορετικά.

Ο  άνθρωπος θα νοιώσει ολόκληρος και όχι μοιρασμένος μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Θα ζει στο απόλυτο παρόν ελεύθερος πλήρης, με την καρδιά του γεμάτη αγάπη για τα πάντα. 

Τυχερός, όποιος έχει νοιώσει ανάλογες καταστάσεις, που είναι η αποκάλυψη της μόνης αλήθειας,  στιγμές γεμάτες αγιοσύνη.

Τέτοια συναισθήματα νοιώθουν οι άνθρωποι όταν το μικρό  "εγώ" γίνεται εμείς στα επιτυχημένα ζευγάρια ανθρώπων. 
Σ' αυτά τα ζευγάρια ο συντονισμός των πράξεών τους είναι αυτόματος όπως ακριβώς προβλέπει  η Φύση.

Με άλλα λόγια, η κατάσταση εδώ και τώρα, είναι κατάσταση υπερβατική, υπερβαίνουσα δε κάθε ζεύγος αντιθέτων, μας οδηγεί κατ' ευθείαν  στην αρχή της δημιουργίας.
Από οντολογική άποψη αυτό συμβαίνει, πριν γίνει οποιοσδήποτε χωρισμός και διάσπαση της αρχέτυπης ουσίας.  
Όταν τα πάντα είναι ακόμα ΈΝΑ, πριν τη γέννηση και αυτού τούτου του Λόγου.

Στο πανάρχαιο αρχέτυπο σύμβολο του (σταυρού), το σημείο που ενώνονται οι δύο ευθείες συμβολίζει την κατάσταση "εδώ και τώρα". 

Προτείνω συνεπώς μια απλή πρακτική.

Να αποφεύγουμε ήρεμα και όχι να αντιμαχόμαστε εν γένει τις  σκέψεις, που  μας οδηγούν στο παρελθόν ή στο μέλλον. 
Αφήνοντας την ήρεμη παρατήρηση να λειτουργεί ελεύθερα.  
Τότε και μόνο οι δράσεις μας θα ικανοποιούν με ακρίβεια, μόνο  ανάγκες την παρούσης στιγμής.

Τότε και μόνο  η ύπαρξη επιτελεί σωστά τον ρόλο της, απουσία του νου.

Κάθε άλλη κατάσταση παραμονής της σκέψης στο παρελθόν ή στο μέλλον συνεπάγεται απώλεια ενέργειας.
Η οντότητα παρασύρεται από την σκέψη και απέχει από την αλήθεια του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.
Όταν πετύχουμε την υπέρβαση του νου, ολάκερη η ύπαρξη θα ζει μονίμως στο ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.
Θα έχουμε υπερνικήσει κι αυτόν  τον φόβο του  θανάτου, που είναι και το μοναδικό φρένο στην ολοκληρωτική απελευθέρωση και ευτυχία.

Κατάσταση ισοδύναμη με θέοση.
Είναι εκείνες οι οντότητες  που ρυθμίζουν τις τύχες των ανθρώπων που ζουν στον πλανήτη Γη, που απέχουν ακόμη από την αλήθεια της ύπαρξης.

Είθε αυτοί οι Άνθρωποι – Θεοί, όπου υπάρχουν, να ενώσουν την θέλησή τους ενάντια στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης.
Της εκμετάλλευσης των αδυνάτων, απέναντι στους οικονομικά ισχυρούς.

ε

     

 Ο θεός Απόλλων είναι το  σύμβολο αρμονίας και πλήρους ισορροπίας όλων των δυνάμεων σε όλη την εκδήλωση και κυρίως μέσα μας. 
Αυτό είναι το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται στην κατάσταση του απόλυτου ΤΏΡΑ.
Τελειώνει αυτή η μελέτη με την παρουσίαση ενός  μεγάλου μύστη του Όσσο που μας δίνει Δέκα Εντολές δικής του έμπνευσης.

Απόλλων: e-mail: lykeios7@otenet.gr  &  lykeios37@gmail.com

.                  

         

Διαλεκτική θεωρητικής και πρακτικής κατεύθυνσης οδηγεί στην Σοφία.

Συνάντηση κλασικής και πρακτικής κατεύθυνσης στην γλώσσα.

Η γλώσσα Κοινή ρίζα όλων των επιστημών.

Το βιβλίο των δυο επιστημόνων με τίτλο "ΑΠΌ ΤΗΝ ΚΟΣΜΟΓΟΝΊΑ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΟΓΟΝΊΑ" είναι η πρώτη προσπάθεια που γίνεται σε πανευρωπαϊκό πιθανόν και παγκόσμιο επίπεδο, για ένα τέτοιο θέμα,  στο οποίο συναντώνται δυο ειδικότητες φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους και  εν πολλοίς αντίθετες ,  που όμως η σύνθεση τους  οδηγεί σε αξιόλογα συμπεράσματα και γνώση ποιοτική.

Κάτι άλλο σημαντικό που παρατήρησα σ’ αυτή την συνομιλία είναι η διάταξη των δύο ομιλητών που εκπροσωπούν αντίθετες ενότητες, παρουσία του τρίτου προσώπου του δημοσιογράφου.

Αυτή μια έκφραση - αναπαράσταση του κοσμικού νόμου του τρία, νόμος κοσμικής ισχύος και όταν λειτουργεί τα αποτέλεσμα είναι δημιουργία, ενότητα και σοφία.

Το αποτέλεσμα του διαλόγου δικαιώνει  αυτήν την  παρομοίωση.     

Θεμελιώδες πρόβλημα είναι, να βρεις πιο είναι το πρόβλημα, να τεθούν δηλαδή ακριβώς και να συνειδητοποιηθούν τα δεδομένα του προβλήματος.

Όταν έχει γίνει αυτό,  η λύση  θα έρθη μόνη της, γιατί  για να τεθεί το πρόβλημα σημαίνει  αυτόματα,  ότι υπάρχει και η λύση . 
Αυτό τόνιζα πάντα στους μαθητές μου, διαβάστε τους έλεγα, προσεκτικά τα δεδομένα του προβλήματος και κατανοήστε τα, οπότε η λύση θα προκύψει αυτόματα. 

Δεν υπάρχουν μεμονωμένες περιοχές γνώσεως, λόγω της ενότητας των πάντων, υπάρχουν μόνο γνώσεις αλληλοσυμπληρούμενες,   έτσι μια περιοχή γνώσης συμπληρώνει αποτελεσματικά την φαινομενικά αντίθετή της .

Όταν έχει χυθεί άπλετο φως σε μια περιοχή γνώσης αυτό αποτελεί μερική κατάκτηση της σοφίας.

Η συρρίκνωση  της γνώσης σε μια στενή περιοχή αυτής, οδηγεί στην απώλεια της γνώσης καθαυτής.

Η άκρα εξειδίκευση της επιστήμης σε μια μικρή περιοχή οδηγεί στην απώλεια του συνόλου της γνώσης, έτσι ο γιατρός που έχει την ειδικότητα θεραπείας στα χέρια, και από εκεί  στο δάχτυλο του δεξιού χεριού, δεν είναι πλέον γιατρός, έχει χάσει την αυτή ιδιότητα.  

Το βλέπουμε  και στην Φύση, όταν ένα είδος εξειδικευθεί πολύ γίνεται τελικά σπάνιο και εξαφανίζεται, παράδειγμα είναι το μικρό ζώο  «κοάλα» που η εξειδίκευση της διατροφής του μόνο με  φύλλα ευκαλύπτου,  οδήγησε το είδος σε σπανιότητα και αφανισμό.

Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγήθηκε η ιατρική επιστήμη για την καθιέρωση της λεγόμενης Ολιστικής Ιατρικής,
Ο κλάδος αυτός της ιατρικής, στηριζόμενος στην αρχή της ενότητας των πάντων, δεν τοποθετεί τον άνθρωπο στην ομοταξία των μηχανημάτων, αλλά τον βλέπει σε σχέση με την  όλη  δομή και διάταξη των οργάνων του σώματος και της ψυχολογίας του, ακόμα και με το περιβάλλον που ζει.
Κάτι που ήταν γνωστό στην ιατρική που εφάρμοζε ο  Ιπποκράτης στην αρχαιότητα, γιατί είχε δει, ότι οι ασθένειες του σώματος, έχουν την αφετηρία τους στην ψυχική υγεία και ισορροπία.
Μάλιστα οι γιατροί στην Κίνα, με βάση ανάλογες ιδέες, αρχίζουν την θεραπεία της ασθένειας, θεραπεύοντας το περιβάλλον.

Η τάση των ιδεών προς μια ολιστική θεώρηση του κόσμου, βασισμένη στην  ασυνείδητα δρώσα αλήθεια της  Ενότητας των Πάντων, εμφανίζεται και στον χώρο της Φυσικής, με την προσπάθεια των Φυσικών να διατυπώσουν την λεγόμενη  Θεωρεία του Ενοποιημένου Πεδίου.
Μια θεωρία που θα ενώσει όλους τους επί μέρους κλάδους της Φυσικής,από την Κινηματική, Ηλεκτρομαγνητισμό,  ως την Πυρηνική και Ατομική Φυσική. Μια θεωρία που θα βλέπει όλο το οικοδόμημα του κόσμου, όπως στην πραγματικότητα είναι και όχι κατακερματισμένο σε επί μέρους θεωρίες.

 Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω εδώ μια άλλη διαπίστωση-αλήθεια. 

Η Φύση είναι ο μεγάλος διδάσκαλος, ένα ανοιχτό βιβλίο στην διάθεση όλων, η σοφία της Φύσης είναι μπροστά στα μάτια μας,  αρκεί μόνο να ξέρουμε να διαβάζουμε και παρατηρώντας να διαπιστώνουμε τους κοσμικούς νόμους που κρύβονται πίσω από τα φαινόμενα. 

Ο ορθολογισμός από μόνος του δεν σώζει τον κόσμο, μόνο όταν συνοδεύεται από ηθικά ερείσματα μπορεί να οδηγήσει στην πρόοδο.   

Εδώ υπεισέρχονται  όλες οι μέθοδοι της επιστήμης και τεχνολογίας. 

Ένας μηχανισμός  που εφαρμόζεται στην επιστήμη και την τεχνολογία, είναι ο μηχανισμός της ανάδρασης, αποτέλεσμα αυτού είναι ο έλεγχος της λειτουργίας ενός συστήματος.

Εκτός όμως από την τεχνολογία μπορεί να εφαρμοστεί και στην κοινωνία με αντίστοιχα αποτελέσματα.

Για παράδειγμα στην διδασκαλία, ένας  αληθινός διδάσκαλος που αγαπά αυτό που κάνει και τον ενδιαφέρει η μετάδοση της γνώσης, διακόπτει κατά καιρούς  την διάλεξη και ερωτά το ακροατήριο τι κατάλαβε από τα μέχρι τότε λεχθέντα, οι απαντήσεις αναπροσανατολίζουν την εξέλιξη της διδασκαλίας και το αποτέλεσμα είναι θετικό και για τους μαθητές αλλά και για τον διδάσκοντα.

Αυτό στην τεχνολογία λέγεται ανάδραση, που ένα μέρος από την έξοδο ενός συστήματος, οδηγείται ξανά στην είσοδό του ,  με αποτέλεσμα τον  έλεγχο της όλης λειτουργίας   του συστήματος.

Με την ευκαιρία αυτή παραθέτω εδώ και μια άλλη σκέψη-πληροφορία, την οποία εφαρμόζω στα γραπτά μου ο ίδιος και αφορά την εφαρμογή των νόμων  της Φυσικής στα κοινωνικά ζητήματα.

Που σημαίνει ότι  βρίσκω τις ομοιότητες των μεγεθών που υπεισέρχονται στους φυσικούς νόμους με αντίστοιχες  παραμέτρους που ρυθμίζουν την λειτουργία μιας κοινωνίας και επειδή γνωρίζω την λειτουργία του φυσικού νόμου, συμπεραίνω  αντίστοιχα πως λειτουργεί το κοινωνικό σύνολο. 

Αυτό είναι μια  σημαντική διαπίστωση, γιατί συμπεραίνεις τι μεταβολές που μπορεί να γίνουν  στις κοινωνικές παραμέτρους, για την πιο εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. 

Η αρχή στην οποία στηρίζομαι για να κάνω αυτούς τους παραλληλισμούς είναι:

 Ότι οι ανθρωποκοινωνίες,  αποτελούνται από φυσικά όντα τα οποία ακολουθούν στην συμπεριφορά τους, με μεγάλη προσέγγιση τους φυσικούς νόμους.(*)

Μια τέτοια παρομοίωση είναι  η αντιστοιχία  του κεριού με τον άνθρωπο.

Η καύση του υλικού του κεριού μέσω της φλόγας, έχει το αντίστοιχό της στην μεταβολή της υλικής δομής του ανθρωπίνου όντος σε πνευματική ουσία. 

Η φλόγα του κεριού αντιστοιχεί με τον εγκέφαλο του ανθρώπου όπου γίνεται η επεξεργασία της γνώσης και μετατροπή της σε πνευματική ουσία.

Απαιτείται δε και μια εξωτερική πηγή για να ανάψει  το υλικό του κεριού, αυτό το παρομοιάζω με τον δάσκαλο.  Η αντιστοιχία αυτή οδηγεί σε σημαντικά συμπεράσματα, όπως τι είδους πρέπει να είναι το έναυσμα σε σχέση με το προς ανάφλεξη υλικό, δηλαδή πως επιλέγεται ο δάσκαλος σε σχέση με τον μαθητή και τι θα τον διδάξει για να αρχίσει  να καίγεται από την γνώση που θα τον μετατρέψει σε πνευματική οντότητα. Μπορεί κανείς να συνεχίσει τους συλλογισμούς και να βγάλει ανάλογα  συμπεράσματα.

Έρχομαι τώρα στο θέμα που απασχολεί αυτό το γραπτό, δηλαδή στον ρόλο της γλώσσας στην απόκτηση της σοφίας.

Η σημασία της γλώσσας για την γνώση, είναι απλά το όπλο για την απόκτηση της γνώσης.

Οι λέξεις στην Ελληνική γλώσσα εκτός από την σήμανση αποδίδουν και ηχητικά την έννοια, όπως είναι η λέξη θρόισμα, το ρυάκι, το φύσημα του ανέμου, ο παφλασμός των κυμάτων  και άλλες.

Οι λέξεις στην Ελληνική γλώσσα συνδέουν απόλυτα το σημαίνον με το σημαινόμενο. Αναφέρθηκε ήδη πιο πάνω, δηλαδή εκτός  από την συμβατική έννοια συνδέονται και εσωτερικά με το αντικείμενο που καλούνται να προσδιορίσουν, αποδίδοντας τον ήχο του αντικειμένου, δεδομένου ότι  όλα τα αντικείμενα εκπέμπουν ήχους.

 Η Ελληνική γλώσσα έχει παίξει ουσιαστικό ρόλο στην ευρωπαϊκή διανόηση και έχει συντελέσει δυναμικά στην έξοδο της Ευρώπης από τον μεσαίωνα, με τα Ελληνικά κείμενα της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας που σώθηκαν από την καύση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας και μεταφράστηκαν από τους άραβες λόγιους.

Αλλά και όλος ο πλανήτης έχει διαποτιστεί απ'ο την σοφία και τις ιδέες που για πρώτη φορά πρωτοεμφανίστηκαν  εδώ, σ' αυτήν την χώρα που λέγεται Ελλάς, από διαπρεπείς σοφούς της αρχαιότητας, από τους οποίους οι πρώτοι που μου έρχονται στο νου είναι: Παρμενίδης, Ηράκλειτος, Πλάτων.

Η ιστορία της Ελλάδος είναι γεμάτη από φωτεινά πνεύματα σε όλη την διάρκεια της ιστορίας της, οι ανθρώπινες αξίες εδώ γεννήθηκαν και διαδόθηκαν μετά  σε όλον τον πλανήτη γη.
Η Γη ολόκληρη  μοιάζει   ερωτευμένη  με την Ελλάδα, αλήθεια που συνέλαβε ο Γάλος συγγραφέας Ρισπέν Ζαν, όπως φαίνεται στην χαρακτηριστική του φράση της ακόλουθης εικόνας. 

                                                   

Ένα άλλο στοιχείο  της γλώσσας είναι η γραμματική, η οποία έχει τέτοια δομή που αναπαριστάνει την δημιουργία ολόκληρη.

Ας πάρουμε ένα ρήμα που σημαίνει δράση, κάθε ρήμα, σύμφωνα με τους γραμματικούς κανόνες ξεκινάει από το  απαρέμφατο,  που παριστάνει ακινησία, α μεταβλητότητα,  αιωνιότητα. 

Στην Φύση πριν αρχίσει εκδήλωση, τα πάντα ήταν στην αιωνιότητα στην ακινησία, στον χώρο των ιδεών, στο απαρέμφατο το ΕΊΝΑΙ.

Μετά ακολουθεί η εκδήλωση όπου το ΕΊΝΑΙ έδωσε την θέση του στο γίγνεσθαι  συγκεκριμένη δράση, έγινε ύλη, φυτά, ζώα, άνθρωπος. 
Το απαρέμφατο δηλαδή το αμετάβλητο, έγινε δράση, δημιουργία.

Όλη η δομή της γραμματικής παρουσιάζει ομοιότητες με την εκδήλωση της Φύσης σε κόσμο.

Ουσιαστικά , επίθετα, αντικείμενο κατηγορούμενο,  κλίσεις των λέξεων οι πτώσεις των ρημάτων όλα έχουν την  αντιστοιχία τους μέσα στην δημιουργία.                    

Με άλλα λόγια η γραμματική και το συντακτικό στην Ελληνική γλώσσα,  καθορίζουν απόλυτα την σκέψη του λογικού όντος που λέγεται άνθρωπος.

Σκέψη δίχως γλώσσα είναι ανύπαρκτη.

Η γλώσσα είναι ο αγωγός  της επικοινωνίας μεταξύ δύο ή και περισσοτέρων ανθρώπων.

Αν δανειστούμε από την επιστήμη το παράδειγμα πομπού – δέκτη αυτά τα δυο στοιχεία για να επικοινωνήσουν απαιτείται  ή ένα καλώδιο ή μια ασύρματη ζεύξη. 

Στην περίπτωση του καλωδίου θα πρέπει να έχει όσον το δυνατόν μικρότερη αντίσταση για να περνάει άνετα το ρεύμα, η μικρή αντίσταση αντιστοιχεί με την ικανότητα του ομιλητή και την διάθεση του ακροατή να δεχθεί το νόημα της ομιλίας. 
  

Ο ξύλινος λόγος των πολιτικών για παράδειγμα μοιάζει  με ένα σήμα που έχει πολλά ξένα στοιχεία και παρεμβολές.
Οπότε δεν μεταφέρει καθαρά στοιχεία στον ακροατή αλλά  θολά και αόριστα που εξυπηρετούν ίσως ιδιοτελείς σκοπούς του συγκεκριμένου πολιτικού.

Ένας αρχαίος φιλόσοφος, ο Αντισθένης,  είπε: «Αρχή μεν σοφίας εστί ονομάτων επίσκεψις».

Για να δούμε πόσο δίκιο είχε:

Ο έναρθρος λόγος αποτελείται από λέξεις, φράσεις, ενότητες που όλα μαζί συνιστούν και περιγράφουν την ουσία του θέματος που θέλει να παρουσιάσει ο γράφων.

Οι λέξεις τώρα σχηματίζονται από γράμματα τα οποία συνθέτουν φθόγγους και από τους φθόγγους  συντίθενται οι λέξεις.  
Το πως όμως σχηματίζονται δεν είναι  τυχαίο.

Κάθε γράμμα είναι η εκφορά ενός ήχου, για παράδειγμα το συριστικό  (σ) έχει ομοιότητα με το σφύριγμα, το γράμμα  (ρ) με την ροή όπως ακούγεται όταν το προ φέρουμε, ο ήχος της ροής του νερού έρχεται στο νου, ή κάποιου υγρού γενικότερα.

Το γράμμα (φ) επικαλείται  το  φύσημα του αέρα μέσα από τα χείλη μας και όλες οι λέξεις που έχουν το γράμμα (φ) δηλώνουν  φύσημα, όπως,  φύσημα του ανέμου, Φύση, κάτι που φύεται από το μηδέν.  
Η φόρα κάτι που κινείται με ορμή - γρήγορα  και  συνοδεύεται από αέρα.

Γενικά όλα τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα σχετίζονται με αντικείμενα ή δράσεις.  

Η ίδια η γλώσσα αν την αναλύσεις σε λέξεις είναι γνώση και σοφία.

Η Ελληνική  γλώσσα είναι γλώσσα Θεών, η μοναδική ίσως γλώσσα στον πλανήτη γη, με ιδιότητες αποκάλυψης της αλήθειας. 

Το απόσταγμα αυτής της παρουσίασης είναι, ότι ο άνθρωπος βοηθιέται να δει καθαρά την θέση του μέσα στο σύμπαν, να διαπιστώσει την ασημαντότητα και συνάμα το μεγαλείο της ύπαρξης του.
Δηλαδή να περάσει από τον δυισμό  του εγώ και ο κόσμος  --- στην ενότητα των πάντων.
Το κέρδος από μια τέτοια συνειδητοποίηση είναι αφάνταστα μεγάλο, νομίζω τεράστιο.

Απαλλάσσεται ο  άνθρωπος από το μεγάλο φορτίο του φανταστικού "εγώ", που ελέγχει όλη μας την δράση μέσα στην ζωή και μόνο όταν απαλλαγεί απ' αυτό το περιττό φορτίο, μπορεί να νοιώσει πραγματικά ελεύθερος και ανεξάρτητος, για να γίνει πάλι ουσιαστικά ενεργό στοιχείο μέσα στο κοινωνικό σύνολο.
Θα σκεφθεί κάποιος και δικαίως, όλες αυτές οι θέσεις και απόψεις, τι σχέση έχουν με τα υπάρχοντα προβλήματα που ταλανίζουν τον σημερινό Έλληνα και την κοινωνία στην οποία ζει.
Η απάντηση είναι απλή.
Η Φιλοσοφία δεν δίνει παυσίπονα για να θεραπεύσει τα συμπτώματα, προσφέρει λύσεις για ριζική θεραπεία των ασθενειών.
Ο έχων νουν νοεί το.

Ένα άμεσο συμπέρασμα που βγαίνει από τις σκέψεις που εξετέθησαν εδώ είναι ότι οι πολιτικοί μας εμφορούνται από ιδιοτελείς σκοπούς.
Και όχι από αγνό πατριωτισμό ως ώφειλαν, ως αντιπρόσωποι του λαού.
Δεν βρέθηκε ακόμα ο πραγματικός ηγέτης που να κατευθύνει τους βουλευτές και να εμπνεύσει στον λαό τα ιδανικά εκείνα, που απαιτούνται για να ξεπεραστεί η κρίση, που μας οδήγησαν λανθασμένες πολιτικές άλλων τελείως ανίκανων και ιδιοτελών πολιτικών.

Γενικό συμπέρασμα είναι ότι:
Ο λαός που δεν έχει σωστή εθνική και ανθρωπιστική παιδεία, είναι ένας λαός καταδικασμένος να μείνει σκλάβος.  
Ο Πλάτωνας έχει θέσει τις βάσεις για την σωστή παιδεία με την κατωτέρω πρόταση:
Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν στην ζωή τους, πρέπει να ασκηθούν στα τρία βασικά μαθήματα:
Αριθμητική - Μουσική και Γυμναστική.
Σκεφθείτε την μεγαλοφυΐα του, αφού συνέδεσε την δομή της στοιχειώδους παιδείας με την τριπλή γνώση, Νους, Πνεύμα,Σώμα.

Τέλος κάτι άλλο, πέρα από την σοφία που χαρίζει η Ελληνική γλώσσα παγκοσμίως, που με κάνει να νοιώθω υπερήφανος που είμαι Έλλην, είναι κι αυτό που είπε ο Γερμανός Φιλόσοφος Νίτσε:

Friedrich Wilhelm Nietzsche (Φρειδερίκος Βίλχελμ Νίτσε) : Δεν υπάρχει λαός στον κόσμο ο οποίος να έχει προσφέρει τόσα στην ανθρωπότητα όσα ο Ελληνικός και να έχει καταπολεμηθεί τόσο πολύ, από τόσο πολλούς λαούς, οι οποίοι δεν προσέφεραν τίποτα σε αυτήν.

 (*) Παραπομπές
Η αρχή αυτή διέπει όλη μου την σκέψη, όμως σε μερικά γραπτά μου γίνεται ιδιαίτερος λόγος, τέτοια είναι: "Η αληθινή φύση  του ανθρώπου", "Η ενότητα μέσα από τον δρόμο της Φυσικής"  και άλλα.