Η συσσώρευση σκέψεων στον εγκέφαλο αποτρέπει την μετάβαση στην τελική φάση ανάπτυξης της ύπαρξης, το ΕΔΏ και ΤΏΡΑ, που είναι η μόνη Αλήθεια!

                          (Αριστερά εγκέφαλος κενός, δεξιά πλήρης με ποικίλες σκέψεις).

Ο εγκέφαλος είναι δυνατόν να δημιουργήσει  καινοτόμες  ιδέες, τότε και μόνο τότε, όταν είναι απόλυτα κενός.
Ήτοι, όταν ο εγκέφαλος είναι κενός από άσχετες παράσιτες σκέψεις, βρίσκεται σε πλήρη ετοιμότητα.
Για άμεση δράση, όταν το καλέσει η Ανάγκη  της στιγμής.

Όταν όμως γεμίσει, δεν του μένει πλέον χώρος για κάτι νέο, για μια νέα δημιουργία και τότε υπολειτουργεί, με τις δυνάμεις που του απομένουν. 
Όπως μια έγκυος γυναίκα δεν μπορεί, να συλλάβει εκ νέου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης της.
Ένα άλλο παράδειγμα σε Γήινη κλίμακα, είναι το ακόλουθο: 
Κατά την διάρκεια του θέρους, που είναι εποχή καρποφορίας της Γης, δεν έχει θέσιν η ύπαρξη της άνοιξης.
Η παρουσία της Άνοιξης θα μπορούσε να προκαλέσει μια νέα  δημιουργία, όταν έρθει φυσιολογικά η σειρά της.
Δηλαδή μετά έναν βαρύ χειμώνα.

Η σημασία της λέξης Ύπαρξη πηγάζει από το απαρέμφατο ΕΙΝΑΙ του ρήματος ειμί και αντικατοπτρίζει, ό,τι δήποτε υπάρχει στην εκδήλωση.
Τίποτα δεν περισσεύει από την έννοια του ρήματος  (ΕΊΝΑΙ), εκφράζει τα πάντα.
Κάθε αντικείμενο ή γεγονός, ως επίσης την ανώτατη θεότητα, το αιώνιο, την ουσία, το σύμπαν ολόκληρο. 

Η βίωση της ουσίας  της έννοιας "Ύπαρξη", είναι άκρως εμποδισμένη, εξ αιτίας του γεμάτου με σκέψεις εγκεφάλου.
Αν ο εγκέφαλος ήταν κενός, δεν θα υπήρχε παρεμπόδιση της εν λόγω βίωσης. 
Αυτή θα ήταν:
Η αγνή αίσθηση του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ, που αντιστοιχεί με ακρίβεια, στο βίωμα της ουσίας της Ύπαρξης. 

Μεταξύ των  δυο εννοιών Ύπαρξη και βίωμα της Ύπαρξης, παρεμβάλεται:

Ένα τεράστιο εμπόδιο, που αποκλείει σχεδόν μόνιμα την άμεση βίωση της Ύπαρξης.

Αιτία είναι η ταύτιση του όντος με τον γεμάτο σκέψεις νου, που κάνει το βίωμα της Ύπαρξης σχεδόν αδύνατο.

Ταύτιση, που καλλιεργείται και ενισχύεται  στις τρεις βαθμίδες του κοινωνικού γίγνεσθαι.
Ήτοι οικογένεια, εκπαίδευση, κοινωνία. 
Πρόκειται για ταύτιση, που είναι προαιώνια και και γερά ριζωμένη μέσα στον νου του ανθρώπου.
Αυτό είναι, που δημιουργεί την μεγάλη δυσκολία αποταύτισης και απελευθέρωσης του Νου, από τα δεσμά των σκέψεων.

Το να μην μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι είναι ένα φριχτό βάσανο.
Αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε, καθώς όλοι υποφέρουμε από την ίδια αδυναμία.

Που στο τέλος την θεωρούμε, ως κάτι 
φυσιολογικό.

Δηλαδή αποδεχόμαστε κάτι ανώμαλο και το βαφτίζουμε φυσιολογικό, από συνήθεια και μόνο.

Έτσι, από την λέξη "Ύπαρξη" μέχρι το βίωμα της έννοιας Ύπαρξη καθ' αυτής.
Η απόσταση είναι τεράστια και όχι ένα απλά 
μεγάλο βήμα.
Το αποτέλεσμα είναι ότι,  σχεδόν όλοι ζούμε εικονικά και ασυνείδητα.
Διότι είναι σαν να περνάμε την βαριά αρρώστια της ασυνειδησίας. 
Αρρώστια, που δρα ύπουλα χωρίς  καθόλου συνειδητή διάγνωση.
Ως εκ τούτου παραμένει μόνιμα άγνωστη.
Οπότε δεν υπάρχουν και τα γνωστά αντίδοτα για την θεραπεία της.

Ο φιλόσοφος Καρτέσιος πίστευε ότι είχε ανακαλύψει την πιο θεμελιώδη αλήθεια, όταν δήλωνε: 

"Σκέφτομαι, άρα υπάρχω". 
Στην πραγματικότητα, είχε δώσει έμφαση στο πιο τεράστιο και  θεμελιώδες λάθος: 

Δηλαδή την εξίσωση της σκέψης με τηνΎπαρξη 
και αντίστροφα την ταυτότητας της Ύπαρξης με 
τη σκέψη.

Ο χωρίς συγκεκριμένη ανάγκη σκεπτόμενος άνθρωπος, με άλλα λόγια.

Ζει σε μια κατάσταση φαινομενικού διαχωρισμού από τους πάντες και τα πάντα. 
Ζει σ' έναν παράλογα πολύπλοκο κόσμο συνεχών προβλημάτων και σύγκρουσης.
Σ' έναν κόσμο, που αντανακλά τον ολοένα αυξανόμενο κατακερματισμό του νου.

Πρώτα απ' όλα, αυτός ο αδιάκοπος νοητικός θόρυβος εμποδίζει τον εντοπισμό του χώρου εκείνου, που επικρατεί πλήρης εσωτερική ησυχία.
Ησυχία και γαλήνη, που είναι αδιαχώριστη με την παρουσία  της Ύπαρξης. 

Από παρανόηση αυτή η κατάσταση  προκαλεί την δημιουργία  ενός ψεύτικου εαυτού.
Ένα ψεύτικο "εγώ"με άλλα λόγια, που σχεδόν όλοι ασυνείδητα αποδεχόμαστε. 
Είναι αυτό που  κατασκευάζεται ατόφιο από τον νου, όταν προσπαθεί να εντοπίσει την αληθή Ύπαρξη.
Αυτός ο εαυτός είναι υπαίτιος για την σκιά φόβου και πόνου, που αισθάνεται συχνά ο άνθρωπος.

Η αθάνατη Φύση παρ' όλα αυτά έχει να μας υποδείξει την απλούστερη λύση που μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Το μοντέλο της λύσης έχει δοθεί στην αρχαία μυθολογία με τον μύθο του 2ου (άθλου) του ήρωα Ηρακλή.
Τον μύθο του άθλου της εξόντωσης της Λερναίας Ύδρας.
Το όλο αφήγημα αποτελεί πιστή εφαρμογή του κοσμικού νόμου των ομοίων δομών στην εκδήλωση της Φύσης σε κόσμο.

                    Ο Ηρακλής καίει ένα-ένα τα κεφάλια της Ύδρας- Αντιστοίχως ο άνθρωπος ρίχνει το                                                                                    φως της Συνειδητότητας  στις σκέψεις του Νου.

  Οι παράλληλες δομές εν προκειμένω είναι:
α)Από την πλευρά του πραγματικού.
 -Το ατέλειωτο κυκλωτό σκέψιμο στο οποίο πέφτει ο νους του ανθρώπου.
-Φως συνειδητότητας στις σκέψεις του Νου.
-Η παρεμπόδιση προσέγγισης του καθεστώτος Φώτισης, για την Ύπαρξη του ανθρώπου. 
-Το ΕΔΏ και ΤΏΡΑ. 
-Το φως της Συνειδητότητας, που διεισδύει παντού.
β) Από την πλευρά του μύθου.
-Το τέρας Λερναία Ύδρα.
-Κάψιμο των πληγών, που αφήνει το κόψιμο των κεφαλών της Λερναίας Ύδρας.
-Η καταστροφή της περιουσίας των ανθρώπων.  
-Η παρεμπόδιση μιας ήρεμης και ευτυχισμένης ζωής. 
-Η απόλαυση των αγαθών της εργασίας τους.
-Η Φωτιά που έκαιγε ο Ηρακλής τις πληγές της Λερναίας Ύδρας. 

Η λύση ήταν αυτή που, έδωσε ο Ηρακλής με την χρήση της Φωτιάς.
Που έκαιγε την πληγή, που δημιουργούσε το κόψιμο κάθε κεφαλής του τέρατος.

Συμπέρασμα:

Η αντίστοιχη δράση, που έχει να κάνει ο άνθρωπος είναι, να βγάλει στο φως της συνειδητότητας, τις σκέψεις του Νου.

Σε κατάσταση  γαλήνης και Διαλογισμού.

Να αντικρίσει με θάρος την πληθώρα σκέψεων, που κουβαλαέι ο Νους.
Στο Φως της συνειδητότητας δεν αντέχει καμία αναλήθεια, καίγονται τα πάντα.

Όπως έκανε ο Ηρακλής, όταν έκαιγε μια-μια τις πληγές από τα κομμένα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας.

Οπότε ως εκ θαύματος θα εξαφανισθεί το φοβερό εμπόδιο, που προβάλει ο Νους με το κυκλωτό σκέψιμο.

Και ελεύθερος πλέον θα μπορέσει να δει όλη την αλήθεια της Ύπαρξης.
Να γευτεί ελεύθερα την γαλήνη και ευτυχία, που προσφέρει η κατάσταση του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ. 

Πράγματι η Φώτιση είναι μια κατάσταση ολότητας, ενοποιημένης ύπαρξης και, επομένως, απόλυτης γαλήνης. 

Σ' αυτή την κατάσταση είσαι ένα με τη ζωή στην φανερή της όψη, ένα με τον κόσμο. 

Ένα με το ΕΔΏ και ΤΏΡΑ.

Καθώς και με το βαθύτερο εαυτό και την άδηλη ζωή - ένα με την Ύπαρξη.

 Η φώτιση δεν είναι μόνο το τέλος του πόνου και 

της αδιάκοπης σύγκρουσης μέσα κι έξω, αλλά 

και το τέλος της φριχτής υποδούλωσης στην 

ατέρμονη σκέψη. 

Απίστευτη ΛΎΤΡΩΣΗ παρά ταύτα, είναι πλέον γεγονός.

Από την (ανάρτηση):

ΕΔΏ ΚΑΙ ΤΏΡΑ-Η ΑΠΟΛΥΤΉ ΑΛΉΘΕΙΑ,

ανάρτηση, που υπάρχει σ' αυτό το ιστολόγιο, δανείζομαι ένα αξιοσημείωτο βίντεο.

 Που βάζει την υπογραφή και κλείνει με επιτυχία την παρούσα ανάρτηση.  

Έτσι ολοκληρώνεται με πρωτότυπο τρόπο, 

με το παρακάτω βίντεο, που φέρει τον τίτλο:

 Οι δέκα μη εντολές του Όσσο.

Η αναζήτηση της αλήθειας της ύπαρξης κόσμου, με την χρήση μόνο του Νου, προσεγγίζεται μετά από άπειρο χρόνο, αισθαντικά όμως με την καρδιά, συμβαίνει αυτόματα μετά από φώτιση της ανθρώπινης ύπαρξης.

                                               Σχέση ανθρώπων που κυριαρχεί η Αγάπη. 

Ο Αληθινός έρωτας μεταξύ δυο ανθρώπων είναι μια πόρτα, που όταν ανοίγει,  δείχνει τον δρόμο, που οδηγεί πίσω στην αρχή της Ενότητας στην αρχή των πάντων.
Με το δεδομένο ότι, το όλον πριν την εκδήλωση ήταν ενιαίο και αδιάσπαστο.
Η πληροφορία της αρχικής Ενότητας παραμένει μέσα στα μέρη, στα οποία  διασπάσθηκε το όλον προκειμένου να εκδηλωθεί.
Όταν το αρσενικό συναντήσει το θηλυκό ταίρι του, εξ αιτίας της ερωτικής (έλξης), κοσμικής προέλευσης.
Οι δυο ερωτευμένοι γεύονται την πληρότητα, που  πηγάζει από την αληθινή ευτυχία.
Αυτή την αστραπή ευτυχίας μεταφέρουν άμεσα στην Φύση, που κατοικεί μέσα μας.

Η Φύση είναι το μέρος και ταυτόχρονα το όλον της ύπαρξής μας, είναι εκείνο, που 
χαίρεται και λυπάται μαζί μας.
Μια γεύση ολοκληρωτικής ευτυχίας και απόλυτης ικανοποίησης της ύπαρξης, κυριαρχεί λόγω της στιγμιαίας επιστροφής στην Ενότητα, κατά την ερωτική επαφή δυο ερωτευμένων.   
Διότι η Φύση τους δίνει μια γεύση της αρχικής κατάστασης πριν την εκδήλωση, τότε που επικρατούσε η απόλυτη Ενότητα. 
Είναι ένα δείγμα για το τι θα συμβεί κατά την πλήρη  φώτιση.

Το  ΕΊΝΑΙ προκειμένου να εκδηλωθεί σε κόσμο, όφειλε προηγουμένως, να διασπασθεί σε ζεύγη αντιθέτων.
Αυτό επιτάσσει η οντολογία δημιουργίας του κόσμου.
Ο άνθρωπος όμως στον οποίο τελικά κατέληξε η εκδήλωση, προικίσθηκε με την ιδιότητα της αναζήτησης.
Έτσι είναι δυνατόν, να εκπληρώσει τον ρόλο του μέσα στον κόσμο.
Ο ρόλος του Ανθρώπου σ'αυτόν τον κόσμο είναι ένας και μοναδικός.
Μέσω του Ανθρώπου μόνο είναι δυνατόν να επιτελεσθεί η μετάβαση από την άγνοια στην Αυτογνωσία.
Ταυτόχρονα όμως η Αυτογνωσία του ανθρώπου  μεταδίδεται  απ' ευθείας και στην Φύση, που κατοικεί μόνιμα μέσα μας.  

Η ανάπτυξη της μεγάλης ποικιλίας επιστημών,  προέκυψε από την ιδιότητα της αναζήτησης, που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη του ανθρώπου. 
Η ανάγκη αυτή στην αρχή της προσαρμογής του ανθρώπου με το περιβάλλον,  εκδηλώνεται ως ένστικτο επιβίωσης.
Στην συνέχεια όταν έχει ήδη εξασφαλίσει τα προς το ζειν, το ένστικτο αυτό, που είναι πάντα παρόν, όταν χρειαστεί, μετασχηματίζεται όμως σε έρευνα και αναζήτηση της δομής και λειτουργίας  του κόσμου. 

Κοντολογίς η αναζήτηση εκτός των άλλων είναι και ένα στοιχείο που δεν επιδέχεται εφησυχασμό.
Προτρέπει συνέχεια σε (κίνηση), βλέπε σε προηγούμενη ανάρτηση το παράδειγμα του Αϊνστάιν.
Αυτό είναι το το αίτιο δημιουργίας  της ποικιλίας των διαφόρων επιστημών.

Στην ανάπτυξη των επιστημών συνέβαλαν αποφασιστικά δυο παράγοντες.
-Πρώτος είναι η ανάγκη επιβίωσης, η οποία εκδηλώνεται στην πράξη Ζωής με την εφευρετικότητα.
-Δεύτερος παράγοντας είναι η θεωρητική μελέτη του ρόλου ενός εκάστου των δεδομένων,  οπότε εδώ χρειάστηκε η παρέμβαση  του Νου. 
Συνέπεια μιας τέτοιου είδους έρευνας ήταν η ανάπτυξη της επιστήμης των επιστημών, αυτή που ακούει στο όνομα (Φιλοσοφία).  

Μεταξύ των αντικειμένων της Φιλοσοφίας είναι και έρευνα δημιουργίας του κόσμου.
Μέθοδος της νέας επιστήμης είναι να οδηγεί την σκέψη στα εφικτά όρια, με έναν όμως περιορισμό.
Ότι δεν μπορεί να ξεπεραστεί μια Αρχή. 
Αυτή η Αρχή-Νόμος λέει ότι:
Η βίωση της αλήθειας δεν είναι δυνατόν να πραγματωθεί μόνο με υλικά μέσα. 

Η μικτή χρήση πνευματικών και υλικών μέσων, είναι πιθανόν, να οδηγήσει κατά περίπτωση στο ποθητό αποτέλεσμα.
Μια είναι η διέξοδος στο πρόβλημα της άμεσης βίωσης της Αλήθειας του κόσμου.
Η χρήση αμιγώς πνευματικής μεθόδου.

Η Φυσική επιστήμη είναι η μόνη αρμόδια για την μελέτη του κόσμου, ως προς την έρευνα και ανακάλυψη των νόμων, που διέπουν την φυσική πραγματικότητα.
Η επιστήμη της Φυσικής λειτουργεί με δυο τρόπους άμεσα εξαρτώμενους μεταξύ των:
Αυτοί είναι: Η θεωρία και το πείραμα.
Η μεν θεωρία λειτουργεί με την δράση του υλικού στοιχείου, που είναι ο Εγκέφαλος. 
Ο Νους ως λειτουργία του Εγκεφάλου με την χρήση των μαθηματικών,  επεξεργάζεται την θεωρητική μελέτη των νόμων της Φύσης.
Αλλά αν δεν επιβεβαιωθεί το θεωρητικό συμπέρασμα από το υλικό πείραμα, σημαίνει ότι, κάτι δεν πήγε καλά κατά την διεκπεραίωση της θεωρητικής εργασίας. 

Η  (αναζήτηση) της θεωρίας των πάντων, για παράδειγμα έχει μακρά ιστορία και ατέλειωτη προσπάθεια στην έρευνα.
Για την καλύτερη κατανόηση του ζητήματος της θεωρίας των πάντων, ελάχιστη προσφορά θα ήταν και το νόημα του όρου (κβαντικός αφρός). 
Η προσπάθεια των φυσικών να κατασκευάσουν μια θεωρία, που να περιλαμβάνει όλους τους (νόμους) της Φύσης.

Η χρήση της μαθηματικής επιστήμης άρχισε τότε, που οι Φυσικοί αντελήφθησαν, πόσο απαραίτητα ήταν τα μαθηματικά στην έρευνα και διατύπωση των φυσικών νόμων. 

Ο Τζέιμς Κλαρκ Μάξγουελ Σκοτσέζος Φυσικός το έτος 1865 δημοσίευσε την Δυναμική Θεωρία του Ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.
Η θεωρία αυτή θεμελίωσε την σχέση μεταξύ Ηλεκτρικού και μαγνητικού πεδίου στην (θεωρία) του Ηλεκτρομαγνητισμού. 
Ο Μάξγουελ αναζητούσε όπως και οι μετέπειτα Φυσικοί, το Άγιο Δισκοπότηρο της Φυσικής, μια θεωρία δηλαδή που να περιλαμβάνει τα πάντα γύρω από την Φυσική.  
Ο Έρβιν Σρέντινγκερ, 1887-1961 (Erwin Schroedinger) με την περίφημη εξίσωση της κυματομηχανικής επεδίωξε κι αυτός να περιλάβει όλο και περισσότερους  (φυσικούς) νόμους σε μια εξίσωση.

Συμπέρασμα όλων των ανωτέρω εκτεθέντων είναι ότι:
Η προσέγγιση της αλήθειας για την Φύση του κόσμου με θεωρητικά-υλικά μέσα απαιτεί άπειρο χρόνο.
Δηλαδή η πλήρης αλήθεια θα παρέμενε άγνωστη στο διηνεκές. 
Σ΄αυτό το σημείο  θα επικαλεσθώ την χρήση του κοσμικού νόμου ομοιότητος των δομών. 
Και με την βοήθεια ενός κατάλληλου παραδείγματος , βασισμένου στις διαθέσιμες  γνώσεις από την τεχνολογία. 
Θα οδηγήσει με βεβαιότητα, στο πολύ σπουδαίο συμπέρασμα της αδυναμίας προσέγγισης της αλήθειας του κόσμου μόνο με θεωρητικά-υλικά μέσα.

Το παράδειγμα δανείζομαι από την ηλεκτροτεχνία και είναι η φόρτιση πυκνωτού (C) μέσω αντιστάσεως (R).
Η πλήρης φόρτιση επιτυγχάνεται στην πράξη μετά άπειρο χρόνο, δηλαδή ποτέ.

Τα προς σύγκριση μέρη κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητας των δομών στην Φύση θα είναι:
1) Η προσέγγιση της αλήθειας του κόσμου με θεωρητικά- υλικά μέσα.
Αυτό θα είναι το πρώτο μέρος προς σύγκριση.
2) Η πλήρης φόρτιση πυκνωτού (C) μέσω αντιστάσεως (R) θα είναι το δεύτερο μέλος προς σύγκριση, κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητος των δομών στην φύση.

Κατ' αρχήν ας δούμε αν το  κύκλωμα φόρτισης πυκνωτού μέσω αντιστάσεως αποτελεί φυσική δομή.
Πράγματι αποτελεί φυσική δομή, καθ' όσον περιλαμβάνει φυσικά μέσα σε μια αληθή συνδεσμολογία, που λειτουργεί άψογα στην πράξη.
Από την εικόνα (a) του ανωτέρω σχήματος φόρτισης πυκνωτού μέσω αντιστάσεως.
Προκύπτουν και άλλες ομοιότητες με την ανθρώπινη ζωή, που συνηγορούν υπέρ της επιλογής του φαινομένου φόρτισης πυκνωτού ως 2ο μέλος σύγκρισης, κατά την εφαρμογή του υπ' όψιν νόμου.

Η φόρτιση αρχίζει μόλις κλείσει το κύκλωμα (a) και αρχίσει η κυκλοφορία του ρεύματος φόρτισης.
Αυτό μπορεί να παραλληλισθεί με την αρχή της Ζωής ενός ανθρώπου στον κόσμο.
-Το ρεύμα φόρτισης είναι η εκπαίδευση, που υφίσταται ο άνθρωπος στην ζωή του.
-Τα φορτία του πυκνωτή είναι η γνώσεις που αποκομίζει στην διάρκεια της ζωής του. 
-Ο νόμος  φόρτισης πυκνωτού μέσω αντιστάσεως (R) είναι ο εκθετικής μορφής: 
                       VC = V (1-e-t/RC).
Δηλαδή και θεωρητικά αποδεικνύεται ότι η πλήρης φόρτιση πυκνωτού μέσω αντιστάσεως επιτυγχάνεται θεωρητικά μετά από άπειρο χρόνο. 
-Η αντίσταση (R) συμβολίζει τις δυσκολίες της Ζωής ενός ανθρώπου, που είναι ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης. 
-Το γινόμενο RC καλείται σταθερά χρόνου Τ και έχει την εξής φυσική σημασία.
Ότι μετά από χρόνο (Τ = RC) η τάση στα άκρα του πυκνωτή, που εκπροσωπεί  το δυναμικό της γνώσης του ανθρώπου έχει γίνει:
                VC = V (1 – e-1) = 0,632 V  
Το 63,2% της τάσης πηγής V.
-Δηλαδή θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε αυτό το ποσοστό με την παιδεία, που έχει λάβει ο άνθρωπος στο τέλος της γυμνασιακής του εκπαίδευσης.
-Στην δε τάση πηγής V, θα μπορούσε να αντιστοιχίσει κανείς το μέγεθος της  απόλυτης Φώτισης.

Νομίζω όμως ότι τα ανωτέρω και μόνο εδραιώνουν σταθερά την επιτυχία επιλογής του συγκεκριμένου παραδείγματος, ως δεύτερου μέρους σύγκρισης κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητος των δομών.  

Συμπέρασμα:Το αποτέλεσμα της εφαρμογής το νόμου αναλογίας των δομών στην Φύση είναι:
 Η αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου δεν μπορεί να επιτευχθεί με καθαρά θεωρητικά-υλικά μέσα, παρά μετά από άπειρο χρόνο.
Δηλαδή στην πράξη δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί η πλήρης γνώση της Αλήθειας.

Μια τελευταία εκδοχή για την βίωσης της αλήθειας, είναι εκείνη που μπορεί να επιτευχθεί
με αμιγώς πνευματική επέμβαση.
Όπως το έχει αποδείξει η ιστορία άμεσα με ζωντανά (παραδείγματα).

Είναι τότε, που η αλήθεια γίνεται ένα με την ύπαρξη του ανθρώπου. 
Η δε αφομοίωση της Αλήθειας γίνεται αβίαστα και από την Φύση, γιατί δεν χρειάζεται καμία θεωρητική υποστήριξη. 
Είναι καθαρή γνώση καρδιάς.
Αυτό το είδος γνώσης γίνεται άμεσα αποδεκτό από όλους τους ανθρώπους διότι πηγάζει απ' ευθείας από την καρδιά, χωρίς καθόλου μεσολάβηση της νοητικής λειτουργίας.

Διότι ο έχων υποστεί την  μύηση, ο ίδιος εκπέμπει ένα ιδιαίτερο εξωγήινο φως, που επιβάλει την πίστη στα λόγια και πράξεις του, άμεσα χωρίς άλλη διαδικασία.
Κάπως έτσι είναι όταν  μεταλαμβάνει κανείς των αχράντων μυστηρίων, από το άγιο δισκοπότηρο της Φύσης.

Παρ'όλα αυτά πιστεύω ότι, η βίωση των νόμων της Φύσης είναι απολύτως απαραίτητη για την αρμονική διατήρηση της Ζωής.
Διότι κινείται ο άνθρωπος, δημιουργεί επιστήμες, χρησιμοποιεί τις εφαρμογές, που προκύπτουν παράλληλα κατά την διάρκεια  μιας βασικής έρευνας.
Οι εφαρμογές αυτές είναι σωτήριες στην πράξη για διευκόλυνση της Ζωής.
Για παράδειγμα η εφεύρεση του υπολογιστή προέκυψε από μια βασική έρευνα στο CERN.

Μην ξεχνάμε την σπουδαιότητα, που έχουν οι νόμοι της Φύσης στην καθημερινότητα του ανθρώπου. 
Οι φυσικοί νόμοι είναι εκείνοι που μας επιτρέπουν να ζούμε.
Μας στηρίζουν στην ζωή και μας διδάσκουν ταυτόχρονα την νομοτέλεια εντός της κοινωνίας, που ζούμε.
Στην πράξη δηλαδή είναι το μόνο εφόδιο για τον Άνθρωπο, που του εξασφαλίζει μια αρμονική Ζωή με τους άλλους ανθρώπους. 

Αυτογνωσία είναι η συνειδητοποίηση της εσωτερικής δομής της ύπαρξης, αυτό επιτάσσει η ίδια η Φύση, που ενυπάρχει μέσα μας. Αυτό μας προτρέπουν σοφοί όπως ο Ηράκλειτος με το "Εδηζησάμην εμεωυτόν" και ο Σωκράτης με το "Γνώθι σ' Αυτόν".

                                                    
                                              (Αναζήτηση του αληθινού Εαυτού)
Η μέθοδος που εφάρμοζε ο (φιλόσοφος) Σωκράτης (470 π.χ-399 π.χ) ήταν η γνωστή μαιευτική.
Η (μέθοδος) είχε ως αφετηρία την προσποίηση άγνοιας και διερώτηση του Σωκράτη προς τον συνομιλητή του.
Με σκοπό να τον οδηγήσει να βρει  μόνος του την σωστή απάντηση στο ερώτημα, που ο ίδιος έθεσε.
Αυτό είχε ως Αποτέλεσμα την βίωση της αλήθειας από τον ίδιο τον ερωτώντα.
Δεδομένου ότι, μόνος του βρήκε την απάντηση στο ερώτημα, που τον απασχολούσε, με την χρήση όμως και της μαιευτικής μεθόδου του Σωκράτη.

Η μαιευτική μέθοδος στηρίζεται στο γεγονός ότι όταν ρωτάς για κάτι, γνωρίζεις ήδη την απάντηση, απλώς δεν μπορείς, να την διατυπώσεις.
Έτσι αιτιολογείται και η ονομασία της μαιευτικής μεθόδου, διότι η μαία βοηθάει μια γυναίκα  να γεννήσει το υπαρκτό παιδί της. 

Στην ίδια γραμμή ως προς την φύση του κόσμου, κινείται και ο πριν τον Σωκράτη, επίσης μεγάλος Φιλόσοφος, ο λεγόμενος και (σκοτεινός) ποιητής Ηράκλειτος.
Γενικότερα η προσωκρατική περίοδος και ο 5ος αιώνας π.χ, είναι  εποχές, που άνθισε η φιλοσοφία και ο στοχασμός στην Ελλάδα.
Προς τούτο η Ελλάδα λέγεται και είναι κατ' ουσίαν,  χώρα του Φωτός.
Όλες οι μεγάλες κατακτήσεις του πνεύματος και του πολιτισμού εμφανίζονται σ' αυτήν την περίοδο, και ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα. 

Ο 5ος αιώνας, ο λεγόμενος χρυσός αιώνας του Περικλέους είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος στην ιστορία του πνεύματος για την αρχαία Ελλάδα, ως επίσης και για όλον τον κόσμο.
Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.  
Αυτό αποδεικνύει η μεγάλη τουριστική συρροή κατά τους μήνες των διακοπών.
Αυτή  δεν οφείλεται μόνο στο φυσικό κάλος της χώρας, αλλά κυρίως στην μεγάλη αίγλη που ασκεί η ιστορία του πνεύματος, μαζί με το θαύμα του 5ου π.χ αιώνα. 
Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, Φιλοσοφία τέχνες, γράμματα είναι κλασικός και παραμένει διαχρονικός.

Σ' αυτό το σημείο κρίνω απαραίτητο, να επανέλθω στον τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Και να αιτιολογήσω την ομορφιά, που βρίσκεται στην κριμένη αρμονία, που υπάρχει στην περιγραφή του τίτλου. 

Όντως οι μεγάλες κατακτήσεις του πνεύματος δεν εμφανίζονται τυχαία.

Έχουν απόλυτη σχέση με την φυσική πραγματικότητα και την ανθρώπινη ουσία μέσω της οποίας γίνονται αυτές οι αποκαλύψεις.
Η φύση δηλαδή, που έχει ως κατοικία της τον εξελιγμένο εγκέφαλο του ανθρώπου.
Ωθούμενη από την δική της ανάγκη για Αυτογνωσία. 
Αποκαλύπτει με την βοήθεια των αισθήσεων και της δομής του ανθρώπινου εγκέφαλου, την πραγματική Φύση του κόσμου.  

Ο κόσμος αυτός είναι αποκλειστικό (δημιούργημα) των αισθήσεων του ανθρώπου. 
Έτσι δημιουργείται ένα μοναδικό εργαλείο για Αυτογνωσία, όπως έχει αναφερθεί ήδη λεπτομερώς  σε προηγούμενη (ανάρτηση).
Συνεπώς είναι ιερό καθήκον ημών των ανθρώπων, να επιδιώκουμε με την μέγιστη ευλάβεια και σθένος την βαθιά, ουσιαστική λειτουργία του Γνώθι σ' Αυτόν.
Δυο λεξούλες είναι αυτές, που όμως αποκαλύπτουν την αληθινή ουσία της ύπαρξης του κόσμου.  
Το βαθύτερο καθήκον όλων των όντων που φέρουν την μορφή ανθρώπου είναι η Αυτογνωσία χάριν της Φύσεως.
Αυτή είναι και η μοναδική αιτία της παρουσίας Ζωής στον κόσμο.   

Εξ ίσου σπουδαία είναι και η έννοια του Λόγου.
Ο Ιωάννης της Πάτμου είχε δηλώσει:

Εν αρχή ην ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός είναι ο Λόγος.
Αυτά τα λόγια περικλείουν την μεγάλη αλήθεια της έννοιας  Λόγος. 
Ο Λόγος υπεισέρχεται παντού σε όλη την έκταση της Δημιουργίας, με την μορφή αρμονικής αναλογίας. 
Η οποία εκφράζεται με τον (κοσμικό) νόμο της αναλογίας των δομών. 
Ο εν λόγω νόμος της αναλογίας των δομών, υπεισέρχεται σε ολόκληρη την Δημιουργία.

Είναι η δράση αυτού του νόμου, στην οποία οφείλεται η ομοιότητα δομής μεταξύ Ηλιακού συστήματος και ατομικού μοντέλου.
Κατά την εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο, με την δημιουργία ύλης.

   (Ηλιακό σύστημα)                                                      (Μοντέλο ατόμου)

                                              
Η ομοιότητα δομής μεταξύ ηλιακού συστήματος και μοντέλου ατόμου είναι προφανής.
Οι πλανήτες περιφέρονται γύρω απ' τον Ήλιο, τα δε ηλεκτρόνια περιφέρονται περί τον πυρήνα του ατόμου.
Μια άλλη σπουδαία λειτουργική ομοιότης είναι μεταξύ των ζευγών Ηλίου-Γης και των φύλων του ανθρώπου Άντρας - Γυναίκα.
Η Γυναίκα φέρει την ζωή, που προκάλεσε ο άντρας, η Γη φέρει την Ζωή, που προκάλεί ο Ήλιος. 

Η παρακάτω εικόνα είναι μεστή περιεχομένου.
Θέτει με έναν απλούστατο τρόπο, την εξάρτηση της ισορροπίας από την κίνηση.
Η επιστήμη της Φυσικής δεν έχει εφαρμογή μόνο στην απλοποίηση της Ζωής του ανθρώπου, αλλά διδάσκει ηθικές αξίες, όπως αποδεικνύεται παρακάτω.  

Εδώ ο θείος Αλβέρτος  παρουσιάζει έντεχνα μια τεράστια αλήθεια:
Την εφαρμογή του νόμου της αναλογίας των δομών όχι μόνο στην δομή της ύλης.
Αλλά και στην Ζωή του ανθρώπου.
Θέτει με άλλα λόγια την βάση μιας ισορροπημένης Ζωής, παραλληλίζοντας την με την ισορροπία επάνω στο ποδήλατο.
Αν κάτσεις, να αναλύσεις τις λεπτομέρειες σ' αυτό το παράδειγμα, θα θαυμάσεις για μια ακόμα φορά την μεγαλοφυΐα αυτού του Ανθρώπου. 
Κοντολογίς καταφέρνει με αυτό το απλό παράδειγμα, να εισαγάγει την εφαρμογή ενός κοσμικού νόμου και μέσα στην Ζωή. 
Μέσα από το παράδειγμα της ισορροπίας όμως, συνάγεται και ένα μεγάλο δίδαγμα:
Η εξέλιξη στην Ζωή είναι απόλυτα συνυφασμένη με την κίνηση, αλλιώτικα δεν υπάρχει Ζωή είναι μόνο Θάνατος. 

Σε κάθε βήμα μέσα στην Ζωή συναντάμε αυτόν τον (νόμο). 
Εδώ περιγράφονται πλείστες όσες εφαρμογές αυτού του νόμου, αυτός είναι ο λόγος που τον συμπεριλαμβάνω στις αναγκαίες παραπομπές.

 Μόνο που δεν έχουμε συνηθίσει να παρατηρούμε την πορεία μας και  προσπερνάμε αδιάφορα τα σήματα της Ζωής.
Ο Ηράκλειτος όμως μας προτρέπει στο αντίθετο με την φράση:
Ο άναξ ου το μαντείον έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει, ουδέ κρύπτει, αλλά σημαίνει. 
Ήτοι, πρόσεχε άνθρωπε ο δρόμος είναι γεμάτος από σημάνσεις για την Ζωή.
Οι επισημάνσεις αυτές  οδηγούν τα βήματά σου στην σωστή προς τον επιδιωκόμενο σκοπό πορεία.
Η Φύση μας διδάσκει, είναι ένα ανοιχτό, βιβλίο με οδηγίες Ζωής.
Μάθε να αναγνωρίζεις αυτά τα σημάδια και να τα ακολουθείς, τότε μόνο θα είναι η Ζωή επωφελής για την ύπαρξή σου.  
Θα  έχεις εκπληρώσει επαξίως τον σκοπό, για τον οποίο ήρθες σ' αυτόν τον κόσμο. 
Η συνειδητοποιημένη ύπαρξη επιλέγει η ίδια την επόμενη ενσάρκωσή της στο ανθρώπινο γένος.
Διότι η συνειδητότητα την έχει κάνει ένα με την Φύση.
Η μελλοντική ενσάρκωσή της θα έχει κατά συνέπεια συγκεκριμένο σκοπό, με βάση την Φυσική αναγκαιότητα.