Σχέση του μύθου, σπήλαιο του Πλάτωνα με το ολόγραμμα της Κβαντομηχανικής.

Το σπήλαιο του Πλάτωνος

Διάταξη παραγωγής ολογράματος 

Στις ανωτέρω εικόνες εμφανίζονται αριστερά η εικόνα του σπηλαίου του Πλάτωνα και δεξιά μια διάταξη λήψης ολογραφίας. 

Ας αρχίσουμε από την αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα.
Εδώ ο Πλάτωνας προσομοιάζει τους καθημερινούς ανθρώπους ως φυλακισμένους στο βάθος  ενός σπηλαίου.
Στο σπήλαιο βρίσκονται αλυσοδεμένοι χωρίς να μπορούν να αντικρίσουν ο ένας τον άλλον, με μόνη δυνατότητα όρασης κατ' ευθείαν στο απέναντι τοίχο του σπηλαίου.
Εκεί εμφανίζονται μόνο σκιές κινουμένων ανθρώπων και ζώων, από πραγματικά όντα που κινούνται σε ένα διάδρομο πίσω από τους αλυσοδεμένους.
Μεταξύ του διαδρόμου και των σκιών μεσολαβεί μια φωτιά, που φωτίζει τα κινούμενα αντικείμενα και δημιουργεί  τις σκιές στον απέναντι τοίχο του σπηλαίου.

Ερμηνεία όλων αυτών των συμβόλων σύμφωνα πάντα με τον εμπνευστή της αλληγορίας Πλάτωνα.
Οι αισθήσεις μας είναι ανεπαρκείς να παρουσιάσουν την "αντικειμενική" πραγματικότητα. 
Ό,τι φτάνει μέχρις εμάς, δεν είναι τίποτε άλλο από μια πλάνη των αισθήσεων. 
Συγκεκριμένα, οι αισθήσεις μας δεν είναι σε θέση λόγω περιορισμού της εμβέλειας των, να μας δώσουν πλήρη εικόνα της "αντικειμενικής" πραγματικότητας. 
Η όραση καλύπτει ένα μικρό μόνο μέρος το οπτικού φάσματος, από μήκος κύματος 400nm έως 700nm (1nm=0,000000001m).
Μήκη κύματος μικρότερα από 400nm αντιστοιχούν στην υπεριώδη (πάνω από το ιώδες φως) περιοχή του φάσματος και μεγαλύτερα από 700nm  αποτελούν την υπέρυθρη (κάτω από το ερυθρό φως) ακτινοβολία.  

Τα ίδια ισχύουν και για το ακουστικό φάσμα. Δηλαδή η ακρόαση του ανθρώπου στην καλύτερη περίπτωση, που είναι όταν το αυτί βρίσκεται σε πλήρη υγεία, κυμαίνεται από 20Hz έως 20KHz.
Κάτω από το πρώτο όριο, έχουμε τους υπόηχους και άνω από το δεύτερο τους υπέρηχους.
Περιοχές του φάσματος στις οποίες η φυσιολογία του ανθρώπινου αυτιού έχει μηδενική ευαισθησία.      

Ανάλογοι περιορισμοί υπάρχουν και στις υπόλοιπες ανθρώπινες αισθήσεις, την αφή, την γεύση και την όσφρηση.
Αν μπορούσαν οι αισθήσεις του ανθρώπου να καλύψουν όλο το προσφερόμενο φάσμα. 
Η εντύπωση που θα είχε ο άνθρωπος για τον κόσμο, θα ήταν τελείως αναπάντεχη. 
Συγκεκριμένα θα ήταν σαν να κολυμπάει μέσα σε έναν ατέλειωτο χυλό από ενεργειακά κβάντα.
Όπου ένα κβάντο, είναι η στοιχειώδης ποσότητα ενέργειας και αντιστοιχεί σε ενέργεια : Ε=hν, όπου h η σταθερά δράσεως του Plank και ν η συχνότητα.
Με άλλα λόγια η εικόνα του σύμπαντος που σχηματίζουν οι αισθήσεις  για μας, είναι μια πλάνη καθαρά υποκειμενική.

Επανέρχομαι για λίγο στον μύθο του σπηλαίου για να ερμηνεύσω μια λεπτομέρεια του κειμένου.
Οι αλυσοδεμένοι άνθρωποι του σπηλαίου βλέπουν ευθεία μπροστά και δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον.
Αυστηρά βλέπουν μόνο στον απέναντι τοίχο τις σκιές της πραγματικότητας. 
Με αυτή την λεπτομέρεια ο Πλάτωνας θεωρώ, ότι τονίζει την επίδραση της ύπαρξης του "εγώ" στην παρατήρηση του κόσμου. 
Οι άνθρωποι δηλαδή παραμορφώνουν ην πραγματικότητα λόγω της (επίδρασης) του φανταστικού "εγώ".

Γενική παρατήρηση από την όλη εικόνα είναι, ότι οι κάτοικοι του σπηλαίου βρίσκονται σε πλήρη άγνοια της αλήθειας του κόσμου.
Η εντύπωση που σχηματίζουν για τον κόσμο είναι τελείως αναληθής.
Δεδομένου ότι βασίζεται μόνο σε σκιές που παρέχουν οι ελλιπείς αισθήσεις τους, για  την πραγματικότητα του κόσμου. 
Ευτυχώς που η σοφία της μητέρας Φύσης, έδωσε στον άνθρωπο αυτόν τον περιορισμό των αισθήσεων.

Διότι σε ενάντια περίπτωση, αν δηλαδή οι αισθήσεις κάλυπταν ολόκληρο το φάσμα γεγονότων, που υπάρχει στην εκδήλωση.
Δεν θα είχαμε ιδέα από  την ομορφιά του κόσμου, που μας προσφέρουν αυτές οι "ελλιπείς" αισθήσεις, με τις οποίες μας προίκισε η Φύση.

Συμπέρασμα λοιπόν του συλλογισμού είναι, ότι θα πρέπει να ευχαριστούμε ακατάπαυστα την μητέρα Φύση.
Που προνόησε να δημιουργήσει αυτήν την δομή των αισθήσεων, για να χαιρόμαστε διαρκώς την ομορφιά, που υπάρχει σ' αυτόν τον κόσμο.
Αυτή είναι η κεντρική αιτία, που ο άνθρωπος προσπαθεί ενδόμυχα, να φτάσει την ομορφιά και αρμονία της Φύσης.
Να μοιάσει μ' αυτήν και να δημιουργήσει ανάλογα έργα τέχνης και επιστήμης.
Αυτή την αλήθεια εννοεί και η Χριστιανική θρησκεία, όταν αναφέρεται με την (φράση) της βίβλου: 

«Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν»

Απομένει στο αναγνώστη, να κάνει τις αντίστοιχες αναλογίες με την Φύση και την δομή του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Σ' αυτό το σημείο θεωρώ απαραίτητο να τονίσω το συμπέρασμα ότι, η ομορφιά που υπάρχει εκεί έξω, είναι αντανάκλαση της ομορφιάς, που έχουμε μέσα μας.

Ας έρθουμε τώρα στο ολόγραμμα, τι είναι ένα (ολόγραμμα).
Είναι η  στερεοσκοπική (προβολή) ενός αντικειμένου, σε τέτοια πληρότητα ως προς την λεπτομέρεια, ώστε ο θεατής δύσκολα ξεχωρίζει το είδωλο από το πραγματικό αντικείμενο.
Η απόλυτη ομοιότης ειδώλου και αντικειμένου οδηγεί στην περίπτωση το ανθρώπου όπως αποδεικνύει η κβαντομηχανική στο ακόλουθο συμπέρασμα.
Η εικόνα του κόσμου που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος είναι ένα ολόγραμμα και μάλιστα για τον κάθε άνθρωπο διαφορετικό. 
Το ζήτημα της ατελούς παρατήρησης του κόσμου που ζούμε, έχει ήδη εκτεθεί σε (ανάρτηση) αυτού του ιστολογίου.

Σπουδαία επισήμανση αποτελεί το γεγονός ότι, ήδη από την αρχαιότητα ο Πλάτωνας είχε συλλάβει την πλάνη της εικόνας του σύμπαντος. 
Που φέρνουν στον άνθρωπο οι "ατελείς" αισθήσεις, μέσω των οποίων επικοινωνεί με το περιβάλλον.  

Ο μύθος του σπηλαίου μας διδάσκει με τον πλέον απλό τρόπο την αλήθεια του κόσμου.
Ο Πλάτωνας με τις γνώσεις περί την Φύσιν που διέθετε για την εποχή του , επινόησε τον μύθο του σπηλαίου για να μας πει με απλά λόγια, ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι μια πλάνη. 

Μετά πάροδο χιλιετιών έρχεται η Φυσική επιστήμη με τον κλάδο αυτής την κβαντομηχανική, να μας φανερώσει το ίδιο συμπέρασμα, που κατέληξε και ο Πλάτων  στον μύθο του σπηλαίου.
Δηλαδή ότι ο κόσμος, που προκύπτει με την απλή παρατήρηση  του ανθρώπου δημιουργείται ανά πάσα στιγμή από το μηδέν. 

Αυτό που προκύπτει από την παρατήρηση είναι ένα ολόγραμμα, ένα αυθύπαρκτο θαύμα, υποκειμενικό και αβέβαιο.
Λόγω του ότι κάθε άνθρωπος βλέπει τον δικό του ολόγραμμα και το αποκαλεί κόσμο.

Εδώ βρίσκεται όλη η αξία της κβαντομηχανικής:

Ότι τίποτα δεν ήταν από πριν αισθητά και υποκειμενικά υπαρκτό  και δημιουργείται μόνο κατά την στιγμή της (παρατήρησης) από ίδιο τον άνθρωπο.

Δηλαδή η πράξη της απλής παρατήρησης, δημιουργεί υποκειμενικά ολόκληρο το σύμπαν
Συμπερασματικά με άκρως επιστημονική μέθοδο, το σύμπαν ολόκληρο αποτελεί  μια αδιαμφισβήτητη πλάνη του παρατηρητή. 

Πλάνη η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα matrix, τελικά όπως φαίνεται καθαρά στο ακόλουθο βίντεο.
Ο όρος (matrix) προέρχεται από την έννοια του σπηλαίου (ΜΗΤΡΑ-Matrix) και την σχετική ταινία. 

Γενική διαπίστωση από των μέχρι τώρα εκτεθέντα είναι, ότι δεν πρέπει, να ταυτιζόμαστε με τα φαινόμενα.
Διότι τα φαινόμενα τα παράγουν οι αισθήσεις οι οποίες, όπως απεδείχθη, είναι ατελείς, δηλαδή τα φαινόμενα απατούν, όπως συνήθως λέγεται  και από τον απλό λαό. 
Όμως μέσα σ' αυτόν το σκηνικό, όπως το πλάθει ο κάθε ένας από μας, είμαστε υποχρεωμένοι, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά.
Να ζούμε απολαμβάνοντας την ομορφιά, που πηγάζει από τα  βάθη του είναι μας, να δημιουργούμε, να ερωτευόμαστε και να κυνηγάμε την βιωματική γνώση και εμπειρία, για χάρη δική μας και της μητέρας Φύσης κατ' ακολουθίαν.

Γιατί αυτός είναι ο προορισμός, που μας έταξε η ίδια η Φύση.

Μας χάρισε το αγαθό της Ζωής, με την υποχρέωση από μας να της το ανταποδώσουμε με  την Αυτογνωσία. 
     
Μια απόσπαση βέβαια από τα φαινόμενα οδηγεί στην ορθή ανάγνωση των μηνυμάτων που κρύβονται πίσω απ' αυτά.
Είναι γεγονός ότι η αντικειμενική αλήθεια δεν έχει κανένα νόημα, αφού είναι και ανύπαρκτη. 
Μόνο η Ενότητα του κόσμου αναδεικνύεται μέσα από την βαθύτερη άποψη των φαινομένων.
Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και αυτή οφείλουμε να έχουμε σαν οδηγό Ζωής.
Αυτή η στάση Ζωής προσφέρει πρώτα απ' όλα καλύτερη κατανόηση των άλλων ανθρώπων.
Οι άλλοι είμαστε εμείς και οφείλουμε να  σεβόμαστε τους άλλους, όπως τον εαυτό μας.    

   

Τι είναι η Ζωή και ποία η σημασία της σε όλη την Δημιουργία!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η ίδια η λέξη Ζωή αρχίζει με τον ήχο Ζ, που είναι ο ήχος του βρασμού και της μέλισσας καθώς πετάει. 
Βρασμός σημαίνει θερμότητα, σημαίνει κίνηση.
Επομένως η Ζωή συμβαδίζει με την κίνηση, διαφορετικά είναι ανύπαρκτη. 
Κίνηση σημαίνει δράση, πνευματική ή υλική.

Παραμένει όμως ένα ερώτημα κι αυτό είναι:
Πως δημιουργήθηκε η Ζωή και αν υπάρχει κάποιος σκοπός, εξ αιτίας του οποίου προκλήθηκε. 
Αν μπορούσαμε να δούμε καθαρά το θαύμα ενός και μόνο λουλουδιού, θ' άλλαζε όλη μας η ζωή. 

(Βούδας)

Από καθαρά βιολογική πλευρά κατ' αρχήν, η Ζωή βασίζεται στην ύπαρξη του στοιχείου άνθρακας (C). 

Η Ζωή επάνω στον πλανήτη Γη, έχει δύο συγκεκριμένες εκδηλώσεις τα Φυτά και τα Ζώα.
Διακρίνεται ως εκ τούτου σε Φυτικό και Ζωικό βασίλειο.

Θα δούμε τώρα που βασίζεται, ποιο είναι το θεμέλιο  της. 
Η ζωή έχει ως θεμέλιο και κίνητρο την βιολογία και την χημεία του άνθρακα (C).
Αυτή η γνώση ξεκινάει ήδη από τα γυμνασιακά χρόνια, όπου δίδονται οι πρώτες γνώσεις της βιοχημείας της ζωής.

Εδώ  θα εξετάσουμε τις λειτουργίες εκείνες.
Που η Φύση έχει προνοήσει, για να προστατεύσει την Ζωή στην Δημιουργία.
Επιτρέποντας την ομαλή λειτουργία της  και ταυτόχρονα την εξέλιξή  της προς ανώτερες βαθμίδες Δημιουργίας.

1)Αναπνοή. 
Είναι η λειτουργία κατά την οποία ενώνεται το οξυγόνο με τον άνθρακα προς παραγωγή θερμότητας.
-Η αναπνοή των ζώων που κυκλοφορούν στην επιφάνεια της Γης γίνεται μέσω των πνευμόνων.
-Οι οργανισμοί που ζουν μέσα στο νερό, διαθέτουν αντί για πνεύμονες τα βράγχια.
Οι πνεύμονες και τα βράγχια φέρουν σε επαφή το οξυγόνο με τον άνθρακα για να γίνει η καύση. 
Η ατμοσφαιρική πίεση (1033gr/cm2) έχει τον πρώτο ρόλο στην λειτουργία της αναπνοής.
Διότι είναι αυτή, που αναγκάζει τον αέρα να εισχωρήσει στους πνεύμονες, όταν δημιουργηθεί κενό από τους μυς του θώρακος ή του διαφράγματος.
Επίσης μέσα στο νερό η υδροδυναμική πίεση παίζει αντίστοιχο ρόλο με την ατμοσφαιρική.

Η ένωση το στοιχείου άνθρακας (C) με το στοιχείο οξυγόνο (Ο) σύμφωνα με την αντίδραση:  

C + O2---> CO2 + θερμότητα (33800 KJ/Kg).

Είναι η χημική αντίδραση ζωής για το ζωικό βασίλειο.

Η αντίδραση καύσης του άνθρακα συντελείται με την αναπνοή μέσω των πνευμόνων, με την ουσιαστική συμμετοχή και της ατμοσφαιρικής πίεσης.
Με άλλα λόγια η αναπνοή σαν λειτουργία βασίζεται και εξαρτάται απόλυτα από τους νόμους της Φύσης.

2)Στο (φυτικό)  βασίλειο τώρα συμβαίνουν αντίστοιχα φαινόμενα με ορισμένες διαφοροποιήσεις.

Τα φυτά αναπνέουν επίσης αλλά το φαινόμενο εξελίσσεται αντίθετα από το ζωικό βασίλειο.

Η αντίθεση οφείλεται στο ότι οι ζωικοί οργανισμοί καταναλώνουν (Ο) και παράγουν {CO2}διοξείδιο του άνθρακος. 

Στο φυτικό βασίλειο γίνεται ακριβώς το αντίστροφο, δεδομένου ότι, τα φυτά καταναλώνουν {CO2} διοξείδιο του άνθρακα και παράγουν (Ο) οξυγόνο και θερμότητα.

Η λειτουργία αυτή  καλείται φωτοσύνθεση και γίνεται με την παρουσία της ηλιακής ακτινοβολίας. 

Η αντίδραση παραγωγής οξυγόνου (Ο) και θερμότητας στα φυτά με φωτοσύνθεση είναι:

6CΟ2 + 12Η2Ο → C6Η12Ο6 + 6O2 + 6Η2Ο + 674 θερμίδες.
Η διαδικασία της φωτοσύνθεσης και παραγωγής οξυγόνου εμφανίζεται στο κάτωθι βίντεο.

Στο ανωτέρω βίντεο αναδεικνύεται η σοφία της Φύσης, η οποία συνδυάζει την πρακτική πλευρά με την αισθητική. 
Η μεν πρακτική πλευρά οφείλεται κυρίως στο προϊόν της φωτοσύνθεσης που είναι το οξυγόνο. 
Αλλά και η αισθητική πλευρά δεν είναι αμελητέα και βρίσκεται στην ομορφιά του φυτικού βασιλείου. 
Με κυρίαρχο χρώμα το πράσινο, που στην ψυχολογία του ανθρώπου είναι το χρώμα της ηρεμίας και της ξεκούρασης.

Η πρακτική πλευρά είναι η ανταλλαγή προϊόντων οξυγόνου (Ο) και διοξειδίου του άνθρακα{CO2}μεταξύ φυτικού και ζωικού βασιλείου.

Με πρόβλεψη την διατήρηση της Ζωής στα δυο βασίλεια.
Το κυριότερο είναι η ειρηνική συνύπαρξη των δυο βασιλείων.
Συνύπαρξη με αλληλοβοήθεια, αφού το ένα συντελεί στην επιβίωση του άλλου. 
Το μεν φυτικό παράγει το οξυγόνο που καταναλίσκει το ζωικό για να ζήσει.
Το δε ζωικό τροφοδοτεί το φυτικό με διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο με την φωτοσύνθεση εμπλουτίζει την ατμόσφαιρα με  οξυγόνο. 

3)Μια άλλη λειτουργία, που αφορά την πήξη του ύδατος στην θερμοκρασία των 0 βαθμών Κελσίου, είναι η λεγόμενη "ανωμαλία του ύδατος".
Λειτουργία την οποία η Φύση έχει θεσπίσει,  για να προστατεύσει την υποθαλάσσια ζωή.

Στην Φυσική  έχει καθιερωθεί ο όρος, ανωμαλία του ύδατος.

Είναι άξιον λόγου όμως να σημειωθεί, ότι η ανωμαλία αυτή, όπως θα αποδειχθεί στα επόμενα, προστατεύει συνολικά την Ζωή  κάτω από την επιφάνεια του ύδατος.

Επειδή το νερό είναι το μόνο σώμα που δεν ακολουθεί τον γενικό νόμο της συστολής των σωμάτων με την ελάττωση της θερμοκρασίας.
Το νερό ακολουθεί τον φυσικό νόμο συστολής των σωμάτων με την ελάττωση της θερμοκρασίας,  μέχρι να φτάσει  τους 4 βαθμού Κελσίου. 
Η "ανωμαλία" εμφανίζεται μεταξύ 4ων και 0 βαθμών Κελσίου.
Περιοχή όπου το νερό αντί να εξακολουθήσει να συστέλλεται, αντίθετα διαστέλλεται με ταυτόχρονη αύξηση του όγκου του. 
Στους 0 βαθμούς Κελσίου το νερό παγώνει. 
Αλλά ο προκύπτων πάγος είναι μεγαλύτερου όγκου, άρα μικρότερης πυκνότητας ως, προς το νερό και επιπλέει.  
Στο παρακάτω σχέδιο αποδεικνύεται  η πρόνοια της Φύσης για την προστασία της Ζωής μέσα στο νερό.

Η ιδιότητα αυτή χαρακτηρίζεται  στην Φυσική ως, ανωμαλία του ύδατος.
Αλλά εδώ η Φύση θα χαμογελούσε με την αφέλεια της επιστήμης.
Γιατί λόγω αυτής της ανωμαλίας σώζεται η ζωή των ψαριών και λοιπών υδρόβιων  όντων.
Διαφορετικά θα παγιδεύονταν μέσα σε ένα στρώμα στερεού πάγου, οπότε αυτό  θα ήταν και το τέλος της ζωής κάτω από την επιφάνεια λιμνών και θαλασσών. 

4) (Αυτοϊαση) και ανοσοποιητικό.

Όλοι οι ζωικοί οργανισμοί στην Δημιουργία λειτουργούν σε καθεστώς (αυτοίασης).
Που σημαίνει θεραπεύονται μόνοι τους χωρίς εξωτερική επέμβαση, με την βοήθεια της έμφυτης λειτουργίας από την Φύση, που λέγεται αυτοθεραπεία.
Αλλά πριν εμφανισθούν τα συμπτώματα μιας ασθένειας λόγω εισόδου μικροβίων από το περιβάλλον στον οργανισμό του ανθρώπου.
Υπάρχει η ασπίδα, που προβάλει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. 
Αν κι αυτό το σύστημα δεν καταφέρει να σταματήσει την είσοδο των μικροβίων στον οργανισμό. 
Την θεραπεία της ασθένειας που θα προκληθεί, αναλαμβάνει φυσιολογικά να αντιμετωπίσει ο μηχανισμός της αυτοίασης.
Σε όλη την ιστορία της αυτοάμυνας και αυτοίασης, καίριο ρόλο παίζει η θετική σκέψη και διάθεση του ανθρώπου καθώς και η πίστη του στην δύναμη της Φύσης

5) Ένστικτο αυτοσυντήρησης

Όταν κάτι αλλάξει στο περιβάλλον του ζώντος ατόμου αντιδρά από ένστικτο όπως λέγεται.
Αυτό συμβαίνει σε όλο το φάσμα των ατόμων του ζωικού βασιλείου, από τον στοιχειώδη μονοκύτταρο οργανισμό την αμοιβάδα μέχρι την κορυφή της πυραμίδας τον Άνθρωπο. 

Αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος, που απειλεί την
ζωή του ατόμου, τότε σίγουρα μιλάμε για το (ένστικτο) αυτοσυντήρησης. 

Ο εγκέφαλος μπορεί να διαχειρισθεί τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσει το άτομο σε μια παρουσία που δημιουργείται στο άμεσο περιβάλλον.

Αυτό δεν έχει να κάνει με το ένστικτο καθ' αυτό σε μια απειλή για την ίδια την Ζωή, η επέμβαση του οποίου είναι έμφυτη από την Φύση και τότε μιλάμε πλέον για το ένστικτο αυτοσυντήρησης. 

6)Ο ανθρώπινος (εγκέφαλος) είναι το τελειότερο όργανο της Δημιουργίας, ως εκ τούτου η Φύση  επέλεξε τον ανθρώπινο εγκέφαλο για ενεργό κατοικία της.
Έχει εμπλουτίσει τις λειτουργίες αυτού του οργάνου με την σπουδαία λειτουργία της κρίσης.
Είναι το μοναδικό ΟΝ ανάμεσα στα υπόλοιπα έμβια όντα, που διαθέτει αυτή την λειτουργία. 
Εξ άλλου στον ίδιο τον εγκέφαλο εδράζονται μηχανισμοί που παρέχουν τον έλεγχο και σταθερότητα ανταπόκρισης σε ερεθισμούς του περιβάλλοντος.
Ο έλεγχος επιτυγχάνεται μέσω μηχανισμών κοσμικής ισχύος, που είναι οι μηχανισμοί ανάδρασης.  
Με την δράση αυτών των μηχανισμών επιτυγχάνεται η σταθερότης της θερμοκρασίας του σώματος, η πίεση του αίματος, η λειτουργία αναπνοής, πέψης, μνήμης, βαδίσματος και άλλων εξωτερικών ενεργειών.
Που είναι  απαραίτητες για την επιβίωση του ανθρώπου και πολλών άλλων έμβιων όντων.  
7) Η διαίσθηση, είναι λειτουργία την οποία η Φύση, έχει εφοδιάσει όλα τα έμβια όντα.
Σε όλα τα έμβια όντα, εκτός του ανθρώπου, λειτουργεί ασυνείδητα και αυθόρμητα.
Μόνο στον άνθρωπο λειτουργεί συνειδητά.
Μερικές φορές όμως θεωρείται παρασιτική και προϊόν φαντασίας. 
Αυτό μειώνει την αξία της διότι προκαλεί εσφαλμένη εντύπωση λόγω αναπόφευκτης γενίκευσης της ιδέας.   

Έχουν ήδη αναφερθεί εφτά (7) αιτίες με ιδιότητες, που η Φύση η ίδια έχει προικίσει ιδίως τον άνθρωπο.
Αυτό εγείρει μια εύλογη απορία. 

Μήπως, όταν η Φύση δημιούργησε το σύμπαν και έβαλε  Ζωή σε κάποιους πλανήτες,  η πραγματική της επιθυμία  ήταν η ίδια η Ζωή ? 

Αλλά αν αυτός ήταν ο σκοπός της Φύσης, δημιουργείται αυτομάτως ένα άλλο εύλογο ερώτημα.
Τι είδους  υπηρεσία παρέχει η Ζωή στην Φύση?
Η τελειωτική απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι επίσης εύλογη.
Ως ήδη έχει λεχθεί απ' αυτά εδώ τα κείμενα.
Όταν το ΕΊΝΑΙ εκδηλώθηκε σε κόσμο, το έκανε γιατί αυτή ήταν η Φύση του και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
Όταν όμως αντίκρισε αυτό, που δημιούργησε, άρχισε να υποβάλει ερωτήματα δια του ανθρώπου, με μοναδικό στόχο.
Την Αυτογνωσία του ανθρώπου και μέσω αυτού: Της ίδιας της Φύσης, η οποία κατοικεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο και εκπροσωπείται απόλυτα από τον άνθρωπο.
Αν λάβουμε μάλιστα υπ' όψιν και τα δεδομένα που αναφέρονται σαν επιχειρήματα στο όμορο (ζήτημα) της Ανθρωπικής Αρχής.

Αφού  έτσι έχουν τα πράγματα, τότε υπάρχει ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ της άποψης, ότι σκοπός της Δημιουργίας ήταν η Ζωή.

Και μάλιστα η κορωνίδα αυτής ο Άνθρωπος ως εκπρόσωπος της ίδιας της Φύσης.

Το επιχείρημα βασίζεται: 
Στον κοσμικό νόμο της ομοιότητας των δομών στην εκδήλωση, εν προκειμένω τα δυο σκέλη της ομοιότητας είναι ότι:
Η Φύση προστατεύει το δημιούργημά της, που είναι η Ζωή. 
Το ίδιο κάνει και η μητέρα, ως εντεταλμένη από την Φύση, να φέρει στο κόσμο την ζωή και να την προστατεύει στα πρώτα της βήματα..
Η σχέση μητέρας-παιδιών είναι σχέση  κοσμικής σημασίας. 

Σ' αυτό το σημείο μετά από όσα εξετέθησαν,  ήρθε αναπόφευκτα στο Νου η ρήση του Ηράκλειτου.
Σχετικά με την αλήθεια του αισθητού κόσμου που ζούμε:
Ο άναξ ου το μαντείον έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει ουδέ κρύπτει αλλά σημαίνει. 
Πράγματι η Φύση δείχνει στον άνθρωπο σημάδια, που αποκαλύπτουν την ουσία του κόσμου, που κρύβεται πίσω απ' τα φαινόμενα.
Σύμφωνα δε με την άποψη  του δάσκαλου Όσσο για την πραγματικότητα.
Που εκτίθεται στην εικόνα, που βρίσκεται στην αρχή αυτού του κειμένου.
Ο κάθε άνθρωπος θα συνθέσει το δικό του ποίημα γύρω από την εικόνα της δικής του αλήθειας.
Τουτέστιν η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ένας μύθος. 
Η μόνη αλήθεια είναι, ότι το σύμπαν ολόκληρο είναι Υποκειμενικό.    
Σύμφωνα με την εσωτερική καλλιέργεια του κάθε ανθρώπου και αντίληψή του για την ουσία της Δημιουργίας. 
Μέσα σ' αυτήν την εικόνα χαίρεται την ζωή  και χορεύει, στον ρυθμό της  μουσικής των άστρων.  
Για μένα, η Ζωή είναι μια δοκιμασία Θανάτου, με στόχο την αποκάλυψη της πραγματικής της ουσίας. 

   

Το σύμπαν ολόκληρο είναι υποκειμενικό. Η παρουσία του ανθρώπου διαμορφώνει την εικόνα του σύμπαντος. Ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί τον δικό του κόσμο, μέσα στον οποίο και ο ίδιος ζει.

Άνθρωπος απέναντι στην ατόφια  Φύση. 

Ο (“κόσμος”) δεν είναι τίποτα άλλο από μια αντανάκλαση της εσωτερικής μας ύπαρξης, των σκέψεων, συναισθημάτων, πεποιθήσεων και  των επιθυμιών μας.
Η εικόνα αυτή του κόσμου είναι επίσης συνάρτηση και της ορθής λειτουργίας των αισθητηρίων οργάνων μας.

Φανταζόμαστε,  ότι οι άνθρωποι εκεί έξω  

βλέπουν έναν κόσμο ίδιο με τον δικό μας, σύμφωνα με το δικό μας μοντέλο.
Ζούμε δηλαδή όλοι σε έναν κόσμο, όμοιο με τον δικό μας κόσμο.

Μια τέτοια θέση είναι τελείως λάθος και άκρως εγωιστική.

Η αλήθεια είναι ότι, ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί μέσω των αισθήσεών του έναν "δικό του κόσμο".
Ο οποίος διαμορφώνεται  ανάλογα και με την ψυχολογία της στιγμής.
Μέσα σ' αυτόν τον κόσμο είναι υποχρεωμένος  να κατοικεί.  

Εν γένει καθώς μεγαλώνουμε,  συνειδητοποιούμε μόνο τότε τις αναλογίες των μεγεθών γύρω μας. Οπότε αλλάζει η σχέση και η δυναμική των αντικειμένων του κόσμου, ως προς τον εαυτό μας.  

Αυτό  λέει και όχι μόνον, σε γενικές γραμμές ο Τζων Γουίλερ (John Wheeler), καθηγητής Φυσικής στο πανεπιστήμιο του Πρίνστον (Princeton), υποδεικνύει αυτήν ακριβώς την αλήθεια.
Δηλαδή ότι δεν είμαστε απλά παρατηρητές του σύμπαντος, αλλά μετέχουμε στην δομή και εμφάνισή του.
Διότι το σύμπαν δεν είναι ανεξάρτητο από την παρουσία του ανθρώπου, αλλά η όλη του δομή εξαρτάται και από τον άνθρωπο. 
Εισάγεται έτσι μια μορφή σύμπαντος το λεγόμενο "συμμετοχικό σύμπαν". 

Από μικρός είχα πιστέψει σε ένα όραμα:
Ότι όλοι οι άνθρωποι και γενικότερα όλα τα έμβια όντα, κολυμπάμε σε ένα απέραντο ρευστό, που το αποκαλούσα τότε Αγάπη. 

Πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτό ήταν μια αλήθεια δεδομένου ότι:
Ο πρώτος νόμος της εκδήλωσης είναι: 

Η Ενότητα τω πάντων μέσα στην Δημιουργία. 

Όπως την αντιλαμβάνεται ο κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την εσωτερική εργασία, που έχει κάνει στην ζωή του, για να φτάσει στο γνώθι σ' αυτόν.

Αλλά αυτή η περίφημη Ενότητα έχει κάποιο υπόβαθρο, κάπου στηρίζεται, από κάπου πηγάζει.

Αυτό το υπόβαθρο της Ενότητας δεν μπορεί να είναι άλλο από την Αγάπη.

Η Αγάπη δρα σαν συγκολλητική ουσία των μερών της δημιουργίας και προκαλεί την Ενότητα των πάντων.
Η Ενότητα είναι η βαθύτερη ουσία ολοκλήου της Δημιουργίας.

Κατά τον Αριστοτέλη το ΕΊΝΑΙ όταν εκδηλώθηκε σε κόσμο, αναγκάστηκε, να διασπασθεί σε αντίθετα κομμάτια.
Με μια προϋπόθεση όμως,  ότι θα διατηρούσε κατ'  ουσίαν την αρχική του Ενότητα. 
Έτσι και έγινε.
Αυτό αποτέλεσε την βαθύτερη αιτία, ώστε

όλη η εκδήλωση να διέπεται από τον νόμο της 

Ενότητας των πάντων. 

Η ιδέα ότι εμείς οι άνθρωποι είμαστε όντα, που υπακούμε ολοκληρωτικά στους νόμους της Φύσης είναι καταληκτική εμπειρία και βίωμα για μένα.
Ότι αυτοί οι νόμοι εξασφαλίζουν την υγεία σε όλα τα έμβια όντα, η δε παράβαση της Φυσικής νομοτέλειας ανατρέπει τις ισορροπίες της ζωής.
Επί πλέον δε, ο σεβασμός στους Φυσικούς  νόμους, είναι η βαθύτερη αιτία μιας αρμονικής και δημιουργικής ζωής. 
Αυτές είναι αλήθειες, που ο καθένας μας οφείλει βιωματικά να νοιώσει  μέσα του.

Η ιδέα ότι η (νομοτέλεια) της Φύσης διέπει όχι μόνο την ίδια μας την βιολογία στην Ζωή, αλλά ρυθμίζει και την κοινωνική συμπεριφορά μας μέσα στον κόσμο.
Προκύπτει από τον κοσμικό νόμο, που επιβάλλει αυτήν την λειτουργία.
Αυτός είναι ο νόμος της (αναλογίας) των δομών στην εκδήλωση. 

Η εικόνα του σύμπαντος για τον κάθε άνθρωπο όπως αποδεικνύει η (κβαντομηχανική) είναι ένα ολόγραμμα.  

Παραπέμπω στην σχετική ανάλυση περί την ολογραφία, στην οποία περιγράφεται όλος ο μηχανισμός παραγωγής και η φιλοσοφική σημασία της ολογραφίας.  
Συστήνεται στο αναγνώστη να διαβάσει με προσοχή την σχετική με την ολογραφία ανωτέρω παραπομπή.
Διότι το κέντρο βάρους στις ιδέες που ακολουθούν είναι η ολογραφία.
Εδώ μόνο θα αναφέρω μια πρακτική εφαρμογή αυτής της καταπληκτικής εφεύρεσης.

Προβολή στον χώρο 3D  εικόνας αντικειμένου.

Η εικόνα προβάλλεται 

στον χώρο, με την βοήθεια φωτεινής πηγής Laser με κάθε λεπτομέρεια. Το είδωλο του αμφορέα ομοιάζει τελείως με το αντικείμενο.

Δεν είναι όμως το ίδιο το αντικείμενο παρά μόνο το είδωλό του. 

Η Σκέψη δρα σαν ένας φακός, για το δυναμικό πεδίο του αισθήματος, συγκεντρώνει τις δυναμικές γραμμές, δηλαδή την δύναμη του αισθήματος.  

Εστιάζει έτσι το αίσθημα σε ορισμένη άποψη και αντικείμενο.
Έτσι δημιουργούνται τα λεγόμενα συναισθήματα, για πρόσωπα ή καταστάσεις.

Η σκέψη είναι, που κατευθύνει και εστιάζει το αίσθημα.

Με άλλα λόγια,παρατηρούμε κάτι, π.χ. μια συννεφιασμένη μέρα και μέσω αυτής της σκέψης αντλούμε, νοιώθουμε τη δύναμη του αισθήματος που συνεπάγεται αυτή η σκέψη.

Είτε είναι η αγάπη για τη συννεφιά, είτε ο φόβος για το τι μπορεί να μας φέρει αυτή η συννεφιά.

Η δύναμη του ανθρώπινου συναισθήματος είναι η γλώσσα, που ανοίγει το δρόμο στις πιθανότητες αυτών, που δημιουργούμε στον κόσμο μας μέσω των αισθήσεων. 

Οι επιστήμονες σήμερα, καθώς συλλογίζονται αυτό το πεδίο, (που είναι τόσο νέο σαν ιδέα ώστε δεν έχει ακόμα ονομαστεί ), μερικοί το ονομάζουν “κβαντικό ολόγραμμα”, κάποιοι “ο Νους της Φύσης”, όπως ο Δρ. Εντ. Μίτσελ (Dr. Ed. Mitchell). Ο Στηβ Χώκιν (Steve Hawking) το λέει ” ο Νους του Θεού”.

Ανεξάρτητα από την ονομασία  αυτό το πεδίο υπάρχει.

Άλλοι το περιγράφουν σαν ένα δίχτυ ή σαν έναν ιστό, που λειτουργεί σαν υπόστρωμα, για τη δομή που συνδέει τα πάντα.

Και σε αυτό το δίχτυ, σε αυτόν τον ιστό, απευθυνόμαστε με τα συναισθήματα στο σώμα μας, με τα συναισθήματα της καρδιάς μας.

Στο Θιβέτ υπάρχουν πολλά μοναστήρια εκεί οι μοναχοί  προσεύχονται με τις ώρες υπό τους ήχους των μάντρας, των γκονγκ, τα καμπανάκια και οι ψαλμωδίες ακούγονται για ώρες κατά την διάρκεια της προσευχής.

Όταν ρωτήθηκε ο ηγούμενος ενός μοναστηριού τι σημαίνουν όλα αυτά, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Gregg Braden.

Η απάντηση ήταν:

"Αυτό που είδες είναι τα πράγματα, που κάνουμε για να δημιουργήσουμε συναίσθημα στο σώμα μας.

Το συναίσθημα είναι η προσευχή !"

Το ερώτημα είναι, πώς τις εφαρμόζουμε στη ζωή μας αυτές τις αρχές, πώς χρησιμοποιούμε αυτή τη σχέση μεταξύ σκέψεων, αισθημάτων και συναισθημάτων μέσα στο σώμα μας, με ό,τι συμβαίνει στον (κόσμο) γύρω μας.
Πρέπει να νοιώσουμε όπως θα νοιώθαμε αν η προσευχή έχει ήδη εισακουσθεί!

Και μέσα σ’ αυτή την συναισθηματική 

ατμόσφαιρα να συνομιλούμε με τις δυνάμεις της 

Δημιουργίας.

Επιτρέποντας σ’ αυτές τις δυνάμεις να 

ανταποκριθούν, να ενεργοποιηθεί αυτό το πεδίο, -

το κβαντικό ολόγραμμα, τον Θεϊκό  νου-, να δράσει θετικά σ’ αυτό που νοιώθουμε μέσα στην καρδιά. 

Τι θα σήμαινε, αν ανακαλύπταμε ότι, κάθε στιγμή 

της ζωής μας είναι μέρος μιας “συζήτησης”, ενός 

εκτυλισσόμενου διαλόγου με το σύμπαν γύρω 

μας; 

Έτσι λοιπόν, τώρα που η Επιστήμη αρχίζει να μας λέει στη γλώσσα της αυτό που, οι πνευματικές παραδόσεις  μας το δείχνουν με το δικό τους τρόπο. 

Τόσο στα κείμενα όσο και στα ντοκουμέντα τους, βλέπουμε αναφορές για το πώς ακριβώς λειτουργούν αυτές οι αρχές

Η παραπάνω παραπομπή ανοίγει ένα καινούργιο παράθυρο στην συνείδηση του κόσμου γύρω μας. 
Επιστρατεύει τρία πειράματα γι αυτόν τον λόγο.
Με σκοπό να εδραιώσει την νέα αντίληψη περί την ουσία του κόσμου.
Τα πειράματα αυτά διεξήχθησαν μεταξύ των ετών 1993 και 2000 και εδώ θα τα καταγράψω μόνο σε τίτλους.
Αξίζει όμως τον κόπο για αυτούς που φλέγονται από ενδιαφέρον για την εξέλιξη των ιδεών στην Φυσική.
Να ενημερωθούν με λεπτομέρειες στο σχετικό άρθρο του Gregg Braden που αναφέρεται στην παραπομπή με την λέξη (κόσμο) .

Το πρώτο πείραμα έγινε από έναν Ρώσο Φυσικό ονόματι Βλαντιμίρ (Vladimir) στις αρχές του 1980. Ήρθε στις Η.Π.Α. για να τελειώσει αυτή τη σειρά πειραμάτων.
Ήθελε να διερευνήσει τη σχέση μεταξύ του ανθρώπινου DNA και του “υλικού” από το οποίο είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας -σωματίδια ενέργειας.
Μέσα σε ένα σωλήνα κενό αέρος, τοποθέτησε ανθρώπινο DNA. Τα φωτόνια που υπήρχαν μέσα στον κενό αέρος σωλήνα ενώ πριν είχαν τυχαία κίνηση, με την παρουσία του DNA σχημάτισαν το καλούπι του DNA.
Όταν δε αφαιρέθηκε από τον σωλήνα το δείγμα DNA, τα φωτόνια παρέμειναν στην θέση τους, σαν να υπήρχε ακόμη εκεί το DNA.    
Το δεύτερο πείραμα Αφορούσε την έρευνα επικοινωνίας μεταξύ δότου DNA και του DNA του, σε διάφορες αποστάσεις μεταξύ τους.
Αποτέλεσμα των πειραμάτων ήταν ότι 
ανεξάρτητα αν η απόσταση ήταν στο διπλανό 
δωμάτιο ή μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρυά, η επικοινωνία ήταν άμεση και ακαριαία σε χρόνο μηδέν.
Το τρίτο πείραμα πραγματοποιήθηκε επίσης στις αρχές του ’90 από το Ινστιτούτο των «Καρδιομαθηματικών», μια πρωτοπόρο ερευνητική οργάνωση με έδρα τη Βόρεια Καλιφόρνια.
Αυτό το Ινστιτούτο είχε ανακαλύψει, πως γύρω από την ανθρώπινη καρδιά υπάρχει ένα πεδίο ενέργειας που έχει το σχήμα ενός σωλήνα. 

Το ονόμασαν «the Tube Taurus», ο «Σωλήνας Ταύρος» και εκτείνεται 1,5-2,5 μέτρα μακριά από την καρδιά.
Το πείραμα διεξήχθη πάλι με την βοήθεια ιστού DNA και αφορούσε στην μελέτη της επίδρασης των ανθρώπινων συναισθημάτων στην εν γένει υγεία του ατόμου.

Το αποτέλεσμα ήταν εξ ίσου εντυπωσιακό.

Διαπιστώθηκε, ότι τα αρνητικά συναισθήματα, μίσος, απέχθεια, κακία, ζήλια κ.α επηρεάζουν δυσμενώς την υγεία.

Ενώ αντίθετα τα θετικά συναισθήματα όπως είναι η Αγάπη, η Χαρά, η Ευγνωμοσύνη κ.α, διορθώνουν προβλήματα υγείας στον άνθρωπο.     

Θεωρώ ότι είναι μια επανάσταση του ανθρώπινου στοχασμού, σε συνδυασμό με την πειραματική Φυσική.
Που εγγίζει για πρώτη φορά την πραγματικότητα και συμπίπτει με την σκέψη-πρόταση ότι:
Το σύμπαν ολόκληρο είναι υποκειμενικό και δεν υπάρχει αντικειμενικώς αντικειμενική πραγματικότητα.
Το σύμπαν που παρατηρεί ο άνθρωπος είναι μια (ολογραφία), ένα είδωλο δηλαδή που κατασκευάζει ο ίδιος άνθρωπος και όχι η πραγματικότητα.
Οι αρχαίοι ανατολικοί λαοί ονόμαζαν την εικόνα του κόσμου Μάγια, δηλαδή Ψευδαίσθηση.

Η συνειδητοποίηση αυτής της νέας πραγματικότητας δίνει το έναυσμα και την αρχή μιας νέας αναζήτησης για τον άνθρωπο.
Διεγείρει δηλαδή το απλό ερώτημα:
Εγώ ποιος είμαι? Που δημιουργώ τον δικό μου κόσμο.
Επειδή αυτός ο προβληματισμός πηγάζει εσωτερικά από τον ίδιο τον άνθρωπο, δημιουργεί την ανάγκη απαντήσεως ζωτικής σημασίας.
Δηλαδή χωρίς απάντηση στο πρόβλημα ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει.

Αυτό ακριβώς περιμένει  και η Φύση από τον άνθρωπο.
Η ειλικρινής αναζήτηση για την αλήθεια περί την  ουσία του ανθρώπου, καταλήγει σίγουρα στο ζητούμενο. 
Που δεν είναι τίποτα άλλο από Αυτογνωσία.