ΤΟ ΚΙΝΟΎΝ ΑΊΤΙΟΝ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΕΊΝΑΙ Ο ΕΡΩΣ!

                                                                (Ο κοσμικός έρωτας)

                                      
                                      (Η αληθινή Φύση πίσω από τα φαινόμενα)

Το κινούν αίτιον του σύμπαντος είναι ο Έρως.
(Πλάτων)
Ο Ηράκλειτος άνοιξε το δρόμο προς την αυτογνωσία με το γνωστό:
"Εδιζησάμην Εμεωυτόν" τουτέστιν:
Εισέδυσα (μέσα) μου.  
Τον κύκλο έκλεισε ο Σωκράτης ορίζοντας ταυτόχρονα και την έννοια της (αυτογνωσίας) με το περίφημο: 
"Γνώθι σ' Αυτόν".
Πόσο απαραίτητη είναι μια τέτοια εισαγωγή στο θέμα του Έρωτα, θα φανεί αμέσως στα επόμενα.

Αν σκεφθεί κανείς πόσο θεμελιώδης είναι η γνώση που εισάγει ο Πλάτωνας, θα αντιληφθεί ότι, για να αντέξει ο νους  μια τέτοια αλήθεια, που δεν ζυγίζεται ούτε με όλο το χρυσάφι της Γης.
Πρέπει να έχει (περάσει) με επιτυχία την δοκιμασία της αυτογνωσίας και να έχει πάρει την οδό προς αυτήν.
Την δοκιμασία αυτή  περνάει κανείς πλέον ανώδυνα αν είναι γνώστης βασικών αρχών και ενήμερος των τελευταίων ερευνών στην επιστήμη της (Φυσικής). Προσοχή αυτή την παραπομπή συμβουλεύω να μην την αγνοήσετε γιατί, ανοίγει μια νέα προοπτική στην κατανόηση του κόσμου, που ζούμε.

Η ανάλυση των λέξεων στην Ελληνική γλώσσα αποκαλύπτει την (ουσία) των όντων.

Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης είναι η ουσία του σύμπαντος.
Ήτοι από άκρη σε άκρη του σύμπαντος μεταξύ δυο μαζών m1  και  m2, που απέχουν μεταξύ τους απόσταση r, αναπτύσσεται ελκτική δύναμη F, της οποίας το μέτρο δίνεται από την σχέση του Newton: 

Όπου G μια σταθερά με ορισμένη τιμή, που έχει καθορισθεί από την αρμόδια επιτροπή  καθορισμού φυσικών σταθερών για την Φυσική και χημεία.

Η κίνηση απαιτεί δύναμη και ο νόμος της παγκόσμιας έλξης παρέχει τα μέσα. 

Οπότε για το σύμπαν βρέθηκε το κινούν αίτιο της φράσης του Πλάτωνα στον τίτλο της ανάρτησης.

Επειδή δε ο νόμος προβλέπει ελκτικές δυνάμεις, που αιτιολογούνται από την Φύση της ύλης. Μπορεί να δεχθούμε, ότι το καθεστώς κίνησης των σωμάτων μέσα στο Σύμπαν, ομοιάζει σαν να γίνεται υπό την επήρεια   Ερωτικών έλξεων.

                                       

Στο ανωτέρω βίντεο δίδεται μια πρώτη ιδέα για την δομή του Ηλιακού μας συστήματος. 
Εκείνο που διαφαίνεται από την σύντομη αυτή περιγραφή είναι, ότι το σύνολο των πλανητών περιφέρονται περί τον Ήλιο. 
Κινούμενοι από κεντρομόλο δύναμη που προέρχεται  από το κέντρο του Ήλιου.
Φαίνεται ωσάν οι πλανήτες να έχουν ερωτευθεί τον άρχοντα Ήλιο.

Ανάλογα φαινόμενα παρατηρούνται και αν στραφούμε προς μεγαλύτερα αστρικά συστήματα όπως είναι οι Γαλαξίες.
Ολόκληροι γαλαξίες αποτελούμενοι από εκατομμύρια άστρα περιφέρονται γύρω από ένα κεντρικό σημείο, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες των τηλεσκοπίων.
Ένας παρόμοιος γαλαξίας είναι αυτός στον οποίο ανήκει και το Ηλιακό σύστημα.

Στην φωτογραφία φαίνεται ότι, τα άστρα κινούνται σε σπειροειδή μορφή περί ένα κέντρο, δηλαδή τον πυρήνα του Γαλαξία. 
Η μορφή αυτή του (Γαλαξία) σημαίνει, ότι δρουν και στην περιοχή αυτή του σύμπαντος βαρυτικά πεδία, που υπάγονται στον γενικό νόμο της παγκόσμιας έλξης. 

Το συμπέρασμα είναι ότι, κατεβαίνοντας την κλίμακα από τους αχανείς γαλαξίες στα πλανητικά συστήματα και τέλος στους πλανήτες, μοναδικό κινούν αίτιο είναι η παγκόσμια έλξη.
Αυτή η έλξη θα μπορούσε να ονομασθεί και Έρως μεταξύ των σωμάτων του Σύμπαντος.

Τέλος επάνω στους πλανήτες η παγκόσμια έλξη γίνεται βαρύτητα και εκφράζεται σαν βάρος σώματος στην επιφάνεια του πλανήτη.
Στην δε Έμβια ύλη, όπου υπάρχει έλξη μεταξύ τω ζώντων ατόμων.
Η έλξη αυτή ονομάζεται  Έρωτας.
Η ελκτική δύναμη του Έρωτα εκφράζει την τάση επανένωσης των στοιχείων της εκδήλωσης, προς αποκατάσταση  του αρχικά  ενιαίου συνόλου.

Το ενιαίο αυτό σύνολο ήταν η αρχή της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο.
Κατά την εκδήλωση όμως επήλθε αναγκαστικά διάσπαση της Ενότητας του ΕΊΝΑΙ, στον κόσμο της πολλαπλότητας και των φαινομένων. 
Αυτή  είναι μια Οντολογική ερμηνεία της  της επιθυμίας του ΕΊΝΑΙ, για εκδήλωση σε υλικό κόσμο, με τελικό στόχο την Ζωή.   

Δηλαδή νόμος παγκόσμιας έλξης στην έμβια ύλη παίρνει την μορφή της Ερωτικής Έλξης.
Γεγονός που παρατηρείται εύκολα σε όλη την κλίμακα ζώντων οργανισμών, που έχουν την ιδιότητα του πολλαπλασιασμού.  
Ο Άνθρωπος βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας των ζώντων οργανισμών. 
Ακόμα και μεταξύ ζωικού και φυτικού βασιλείου 
η ερωτική λειτουργία εκδηλώνεται μεγαλόπρεπα 
ιδίως την Άνοιξη.

Τότε που η φύση 

ολόκληρη βρίσκεται σε 

οργασμό δημιουργίας.

Βλέπουμε πεταλούδες 

να περιφέρονται 

χαρούμενες από άνθος σε άνθος, για να 

ρουφήξουν τον χυμό των λουλουδιών. 

Την ίδια στιγμή όμως η γύρης που μεταφέρουν με τα πόδια τους, επιτελεί μια άλλη φάση της δημιουργίας, την γονιμοποίηση των ανθέων προς παραγωγή καρπών και συνέχιση της Ζωής.  

Πριν αρκετό καιρό μετείχα σε μια παρέα φιλοσοφικών ερευνών στην οποία κύριο μέλος ήταν ένας  πολύ δυνατός Φιλόσοφος, ο οποίος μάλιστα ηγείτο της ομάδος.
Αυτός είχε προτείνει ένα μοντέλο αρκετά πιστικό για τις δυνάμεις, που δρουν πάνω στον άνθρωπο κατά την διάρκεια της ζωής του. 

Ο άνθρωπος έλεγε μοιάζει με έναν απλό σκύλο. 
Ο σκύλος αυτός μπροστά του έχει κάποιον, που κρατάει  ένα λουκάνικο.
Ενώ πίσω του κάποιος άλλος τον απειλεί με ένα μαστίγιο. 
Βάλτε τώρα αντί της λέξης λουκάνικο, την φράση
ερωτική επιθυμία και αντί της λέξης μαστίγιο, την φράση φόβος θανάτου. 

Αποκαλύπτεται έτσι μια άλλη εικόνα.
Η εικόνα του διπλού κινήτρου, για την πρακτική Ζωή του ανθρώπου μέσα στον κόσμο. 
Το αποτέλεσμα είναι αρκετά ρεαλιστικό, με μια διαφοροποίηση όμως, σχετική με τον φόβο του Θανάτου.

Απεδείχθη στην προηγούμενη ανάρτηση με τον τίτλο: 
Ο (φόβος) είναι προϊόν αχαλίνωτης φαντασίας... 
Άρα ανύπαρκτος για την ανθρώπινη φύση, οπότε απομένει μόνο η Ερωτική επιθυμία ως κινητήρια δύναμη στην ζωή του ανθρώπου.

Δηλαδή όλες οι επιθυμίες ανάγονται στην Ερωτική Επιθυμία και όλοι οι φόβοι ανάγονται στον φανταστικό φόβο του Θανάτου. 

Τονίζεται όμως  ότι, ο φόβος του θανάτου, έστω και φανταστικός, στους περισσότερους των ανθρώπων.
Οφείλεται στην συνήθεια, που εμφυτεύεται, καλλιεργείται και εμπεδώνεται στις τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης του ανθρώπου.
Οικογένεια - Σχολείο - Κοινωνία.
Έκτοτε παραμένει  βαθιά ριζωμένη  μέσα τους.

Ο φόβος του θανάτου δύσκολα ξεριζώνεται, παραμένει στην θέση του και δρα από εκεί σαν φάντασμα.

Με μια διευκρίνηση σχετικά με μια παραλλαγή του φόβου του θανάτου.
Αυτή που ονομάζεται ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Το ένστικτο αυτό, όπως το λέει και ίδια η λέξη συνοδεύει τον άνθρωπο και κάθε έμβιο Ον σε όλη του την Ζωή, από την γέννησή του μέχρι να πεθάνει.
Ο σκοπός που η Φύση περιέλαβε αυτό το ένστικτο στα βασικά χαρακτηριστικά των έμβιων όντων, ήταν ακριβώς η προστασία της ίδιας της Ζωής.

Επαληθεύεται έτσι απόλυτα η ισχύς του τίτλου της ανάρτησης ότι: 
Το μόνο αληθινό κινούν αίτιο του σύμπαντος στην ανόργανη,  αλλά και στην οργανική - έμβια ύλη, είναι ο ΈΡΩΣ.

Ο άνθρωπος άντρας ή γυναίκα, που δεν 

ερωτεύεται, θεωρείται εκτός νόμου και μάλιστα 

ενός νόμου συμπαντικής εμβέλειας και ισχύος.

Η έλλειψη αυτή αποτυπώνεται στην κατά την 

γνώμη μου σκοτεινιασμένη 

μορφή αυτών, που δεν γεύτηκαν ποτέ τον

Έρωτα.

Από όλη την μέχρι τώρα ανάλυση προκύπτει  το 

ακόλουθο συμπέρασμα: 

Το  εγωιστικό αυτό αμάρτημα  είναι  του αυτού 

μεγέθους με το προπατορικό αμάρτημα.  

Με τα ίδια μάλιστα αποτελέσματα. που 

στέρησαν τον παράδεισο από τους 

πρωτόπλαστους ανθρώπους Αδάμ και Εύα.

Ο εγωισμός διασπά  την Ενότητα στο σύμπαν.

Διότι Έρωτας μεταξύ εγωιστών  δεν είναι 

δυνατόν να υπάρξει.  

Αφού έρωτας σημαίνει Ενότητα, επικρατεί 

το εμείς, ενώ εγωισμός 

συνεπάγεται επιβολή του "εγώ", στην θέληση 

του άλλου.  

 Ο Έρωτας είδαμε από τα ήδη λεχθέντα ότι, 

είναι εφαρμογή του νόμου της παγκόσμιας έλξης 

στην έμβια ύλη.

Ο δε νόμος της παγκόσμιας έλξης απορρέει  από 

τον 1ο νόμο της Δημιουργίας.  

Η η ουσία της Δημιουργίας είναι η Ενότητα 

των Πάντων.

Η δε Ενότητα έχει ως υπόβαθρό την Αγάπη, χωρίς την Αγάπη καταρέει και η Ενότητα.

Συνεπώς ο Εγωιστής διαπράττει τριπλό αμάρτημα, διότι καταργεί κατά σειράν.
Τον νόμο της παγκόσμιας έλξης, τον νόμο της Ενότητας,  και τέλος τον κοσμικό νόμο του Έρωτα.

Η ποινή είναι ανάλογη με την βαρύτητα του αμαρτήματος ήτοι:

Έλλειψη της ικανοποίησης, που επέρχεται από 

την γεύση του αληθινού Έρωτα. 

Δηλαδή ο άνθρωπος αυτός δεν ολοκληρώνεται 

ποτέ. 

Είναι το πιο δυστυχισμένο ον της 

Δημιουργίας, διότι δεν απολαμβάνει 

τα οφέλη μιας αληθινής Ζωής. 

Θεωρείται μια αποτυχία της δημιουργίας και το 

κυριότερο:

Δεν μπορεί να επιτελέσει τον ρόλο, που του έχει αναθέσει η Φύση.
Δηλαδή την απόκτηση Αυτογνωσίας για λογαριασμό της ίδιας της Φύσης. 

Ο Φόβος είναι προϊόν αχαλίνωτης φαντασίας, ουσιαστικά ανύπαρκτος για την ανθρώπινη Φύση.

Η ανθρώπινη ύπαρξη παραμένει ατάραχη μπροστά σε οποιαδήποτε απειλή.
Φυσικό και επόμενο είναι να μην έχει καμιά σχέση με το συναίσθημα του φόβου.

Ποια είναι λοιπόν η πηγή του Φόβου?
Η ρίζα του κάθε φόβου βρίσκεται στο "εγώ".
Ξεχωρίζει σε αγνό φυσιολογικό φόβο, που εκδηλώνεται ως ένστικτο αυτοσυντήρησης.
Για την προστασία της ζωής από κάθε απειλή.
Οποιοσδήποτε άλλος φόβος είναι παρά φύση για τον άνθρωπο.
Πηγάζει από την φαντασία του "εγώ".
Το οποίο σημειωτέον παραμένει άφαντο, διότι δρα από το παρασκήνιο.

Στην παρακάτω εικόνα αντί της γενικής λέξης ΓΝΏΣΗ, προτιμώ την λέξη ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑ.
Όντως όσο πιο συνειδητός είναι ο άνθρωπος, τόσο το "εγώ"  χάνει έδαφος.

Η καταπιεστική παρουσία του φόβου ανήκει στον χώρο της φαντασίας.

Επειδή  το υποκείμενο  που φοβάται ανήκει κι αυτό στον χώρο της φαντασίας και δεν είναι τίποτε άλλο από το φάντασμα "εγώ".

Η δράση του "εγώ"στον χώρο του νου δεν είναι ορατή, διότι το υποκείμενο γνωρίζει τρόπους, να παραμένει αόρατο και να δρα σαν τον υποβολέα σε μια θεατρική παράσταση.  

Αυτό το φάντασμα όμως έχει παίξει και εξακολουθεί να παίζει καίριο ρόλο στην ιστορία των εθνών του πλανήτη Γη.

Ας βάλουμε όμως από την αρχή τις ιδέες σε μια τάξη, για να γίνουν πιο κατανοητές οι σκέψεις γύρω από το θέμα του φόβου, σύμφωνα και με την αντίληψη του γράφοντος.

Ο εγκέφαλος του ανθρώπου είναι το πλέον τέλειο όργανο που έχει δημιουργήσει η Φύση μέσα στους αιώνες της εξέλιξης.
Μέσα σ' αυτόν τον ανθρώπινο εγκέφαλο που επί εκατομμύρια χρόνια προετοιμάζει η Φύση, (επέλεξε)   να κατοικήσει η ίδια για να πετύχει την αυτογνωσία της. 

Η Φύση στην περίπτωση της ενσάρκωσής της με την μορφή του Ανθρώπου,  αποκτά μια ιδιάζουσα έκδοση, που λέγεται ύπαρξη.
Αυτή  είναι το θεμέλιο της ανθρώπινης ουσίας. 
Ένας πιο μαθηματικός, τοπολογικός ορισμός της ύπαρξης είναι: 
Η σχέση της ψυχής προς το ΕΊΝΑΙ.

Την ύπαρξη  προσομοιάζει ο ποιητικός λόγος με πεταλούδα, μια και  το υλικό της είναι το πιο λεπτό, που υπάρχει στην γκάμα πυκνοτήτων της εκδήλωσης της Φύσης σε κόσμο. 
Η ύπαρξη είναι καθαρά  πνευματική ενέργεια.

Λόγω της άυλης φύσης της η ύπαρξη πετάει σαν πεταλούδα, όταν φθαρεί η ύλη από την οποία είναι φτιαγμένος ο ανθρώπινος  εγκέφαλος.
Ο κάθε ανθρώπινος εγκέφαλος είναι οι κατοικία της Φύσης, μέχρι να φθαρεί τελείως η ύλη του και να σταματήσει, να λειτουργεί.
  
Σημείωση.
Στην προκειμένη περίπτωση όπου ψυχή νοείται η ύπαρξη και όπου ύπαρξη νοείται ή ίδια η Φύση.

Η ουσία της πεταλούδας είναι η χάρη και η ομορφιά της, το δε έργο της είναι η γονιμοποίηση του φυτικού κόσμου με Αγάπη. 
Τέτοια που είναι και η φύση της ύπαρξης - ψυχής, όπως συνηθίζεται, να αποκαλείται η ύπαρξη.
Εδώ διαφαίνεται μια ακόμα περίπτωση εφαρμογής του νόμου της (ομοιότητας) των δομών κατά την εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο. 
Η πεταλούδα με την οποία  παρομοιάζεται η ψυχή, αναλαμβάνει τον ρόλο του φορέα της γύρης με σκοπό την γονιμότητα στον φυτικό κόσμο.
Απ' την άλλη μεριά το κύριο χαρακτηριστικό της ψυχής είναι η Αγάπη.
Στην Αγάπη ανήκει το Ερωτικό ένστικτο, στο οποίο οφείλεται η γονιμότητα στο ζωικό βασίλειο.

Αυτή η ιδέα πρέπει να ήταν ένα από τα κίνητρα, που ώθησαν  τον Ηράκλειτο να διατυπώσει την φράση:
Ο Άναξ ου το μαντείο το έστι εν Δελφοίς ου λέγει ουδέ κρύπτει αλλά σημαίνει. 
Εναπόκειται δε στον Άνθρωπο να ανακαλύπτει τους νόμους, που δρουν πίσω απ' τα φαινόμενα και διέπουν την λειτουργία της Φύσης.

Η ύπαρξη είναι ο πυρήνας του Ανθρώπου, είναι το δυναμικό στο οποίο οφείλεται η τάση επιβίωσης. 
Ονομάζουμε δυναμικό αυτή την παρόρμηση προς επιβίωση.
Αυτή όμως η τάση έχει μια ιδιαιτερότητα, που λέγεται ατομικότητα για τον κάθε άνθρωπο, που βρίσκεται εν ζωή.
Η (ταύτιση) με την ατομικότητα δημιουργεί την πλάνη του "εγώ".

Η ιδιομορφία του ''εγώ'' είναι ο διχασμός του κόσμου σε δυο διακριτές περιοχές.
Στην περιοχή των αντικειμένων που ανήκουν στο συγκεκριμένο υποκείμενο του "εγώ" και σε μια άλλη που περιέχει όλον τον υπόλοιπο κόσμο.

Με άλλα λόγια με το "εγώ" ο άνθρωπος διαπράττει το βασικό παράπτωμα της διάσπασης της Ενότητας.
Η Ενότητα είναι ο 1ος νόμος της Εκδήλωσης της Φύσης σε κόσμο.
Ασυνείδητα μέσα στον νου του διαγράφει  έναν κύκλο με κέντρο το δικό του "εγώ".
Ο κύκλος περιέχει όλα τα υλικά αγαθά, που θεωρεί ιδιοκτησία του. 
Κάθε τι δε εκτός αυτού του κύκλου ανήκει στους άλλους και δεν τον αφορά. 

Μια πρώτη συνέπεια της ταύτισης με το "εγώ"είναι ο φόβος του Θανάτου, διότι θάνατος του σώματος συνεπάγεται και απώλεια όλων των κεκτημένων εν ζωή.  
Δεν μπορεί καν να σκεφθεί ότι ο Θάνατος είναι φυσιολογικό γεγονός, όπως η γέννηση.

Δεδομένου ότι  κόσμος ολόκληρος είναι δομημένος στην αρχή των αντιθέτων και στην υλική και στην νοητική του μορφή. 
Κάθε μέλος του ζεύγους επιβεβαιώνει την αλήθεια του αντιθέτου του, όπως άσπρο-μαύρο, ζεστό - κρύο, φως - σκοτάδι και συνεχίζεται ατέλειωτα ο κατάλογος.   
Μεταξύ των άπειρων ζευγών αντιθέτων της εκδήλωσης είναι και το ζευγάρι Ζωή - Θάνατος.
Σύμφωνα με την φύση των ζευγών αντιθέτων η απουσία του ενός μέλους συνεπάγεται την εξαφάνιση και του άλλου.

Οπότε πως θα ξέραμε ότι ζούμε αν δεν υπήρχε ο Θάνατος. 
Το γεγονός του Θανάτου είναι απόλυτα φυσιολογικό και επικυρώνει την ύπαρξη της Ζωής.

Αλλά το τεράστιο "εγώ" των ανθρώπων δεν επιτρέπει καμιά λογική σκέψη επί του θέματος.
Η αίσθηση απώλειας της ζωής θεωρείται μεγάλη καταστροφή, για κάθε υλική ιδιοκτησία και ανθρώπινη σχέση .
Η φαντασία υπερβαίνει κάθε λογική και ο άνθρωπος  παραλύει απ' τον φόβο του επερχόμενου Θανάτου.
Γελάει και χαίρεται με την γέννηση κάθε νέου ανθρώπου.
Ενώ οφείλει να αναλογισθεί την τεράστια ευθύνη, που συνεπάγεται κάθε νέα γέννηση, για την σωστή ανατροφή του και αξιοποίηση της οντότητας Άνθρωπος. 

Μόνο όταν υπάρχει ΑΝΆΓΚΗ προσφοράς βοήθειας προς τρίτους ευρισκόμενους σε κίνδυνο, ή υπηρέτηση ευγενούς καθήκοντος προς την πατρίδα, τότε εγείρεται από το βάθος ατόφια η ύπαρξη και ο Άνθρωπος διαπράττει πράξεις καθαρού ηρωισμού. 
Αυτό και μόνο αποτελεί απόδειξη ανυπαρξίας φόβου για την αυθεντική ύπαρξη.

Το ζευγάρι αντιθέτων Αγάπη-Διχόνοια είναι η βάση όλης της εκδήλωσης της Φύσης σε κόσμο.
Η Αγάπη είναι το θεμέλιο του  νόμου της Ενότητας.
Αντίθετα  η Διχόνοια είναι η τάση διάσπασης της Ενότητας. 
Για το συναίσθημα του Φόβου ο Παύλος είχε πει. 
Ουκ έστι Φόβος εν τη Αγάπη αλλ' η τελεία Αγάπη έξω βάλει τον Φόβον. 
(Απόστολος Παύλος)


Υπενθυμίζεται ότι:Αρχικά ο Παύλος ήταν φανατικός (διώκτης) του Χριστιανισμού.
Καθ' οδόν όμως προς την Δαμασκό για να τιμωρήσει ομάδα Χριστιανών, συνέβη η φώτιση του και από διώκτης μετετράπη σε φανατικό κήρυκα των ιδεών της θρησκείας.
Η φώτιση προκάλεσε αλλαγή στρατοπέδου από τον χώρο της διχόνοιας πέρασε στον αντίθετο χώρο της Αγάπης. 

Υπάρχουν  κοινωνίες που θεωρούνται πρωτόγονες που συμπεριφέρονται όμως φυσιολογικά στο γεγονός του Θανάτου. 
Τέτοιοι ήταν οι άνθρωποι που συγκροτούσαν τις (κοινωνίες) των ερυθροδέρμων, πριν τις διαλύσουν οι πολιτισμένοι λαοί της Αμερικής και της Ισπανίας.

Ελευσίνια μυστήρια και οι 12 Θεοί της αρχαίας Ελληνικής θρησκειίας.

Τα Ελευσίνια μυστήρια ήταν θρησκευτική τελετή μύησης των ανθρώπων στους Φυσικούς νόμους.

Εδίδετο δε ιδιαίτερη μνεία στους νόμους που διέπουν την καλλιέργεια της Γης.
Ένα μεγάλο μέρος της τελετής ήταν αφιερωμένο στην Θεά (Δήμητρα) και στην κόρη αυτής την Περσεφόνη.
Οι φυσικοί νόμοι που διέπουν την βλάστηση των φυτών στην Γη, ήταν το πρώτο μέλημα από τους ιεροφάντες κατά την μύηση των υποψηφίων μυστών.
Υπήρχε μεγάλη αυστηρότητα στην τήρηση εχεμύθειας από τους μυημένους στα δρώμενα κατά την διάρκεια της μύησης, ακόμη και επί ποινή Θανάτου.
Η επιλογή των υποψηφίων για μύηση ήταν προσεκτικά οργανωμένη ώστε να επιλέγονται οι πλέον ικανοί να δεχθούν την υπέρτατη γνώση. 

Πολλές πληροφορίες σχετικά με την (ουσία) των Ελευσινίων Μυστηρίων προκύπτουν σήμερα από την μορφή των εγκαταστάσεων.
Αυτά τα λίγα ερείπια που διεσώθησαν από την μανία των αλλοθρήσκων.
Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Α! το έτος 392 μ.χ εξέδωσε διάταγμα για το κλείσιμο όλων των αρχαίων ιερών για να καταστείλει την αντίσταση των οπαδών της "παλαιάς θρησκείας".
Προκειμένου να  επικρατήσει ο χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία του Κράτους.  
Το έτος 396 μ.χ εξαλείφθηκαν και τα τελευταία απομεινάρια των Μυστηρίων της Ελευσίνας. 
Όταν ο βασιλιάς Γότθων Αλάριχος συνοδευόμενος από Χριστιανούς ιερείς και μοναχούς κατέστρεψε το ιερό της Ελευσίνας και θανάτωσε όλο το Ιερατείο.  

Ο θρησκευτικός (φανατισμός) μεγαλούργησε για μια ακόμα φορά στην καταστροφή του ιερού της Ελευσίνας.
Εδώ όμως έβγαλε όλο του μένος φονεύοντας και το Ιερατείο ολόκληρο.
Ο φανατισμός είναι σκληρός δογματισμός.
Ο δογματισμένος φοράει την σιδερένια πανοπλία του δόγματος και καταστρέφει ότι βρίσκεται μπροστά του.
Από έργα πολιτισμού μέχρι ανθρώπους διαφορετικής θρησκευτικής πίστεως.  


Αμυδρό φως προσφέρεται από αφηγήσεις από τους ανθρώπους που  έχουν έρθη σε επαφή με τους μύστες.
Εμμέσως σαν συμπέρασμα από τα λόγια των μυστών λόγω αυστηρής εχεμύθειας, που είχε επιβληθεί επί ποινή θανάτου δια νόμου από το ιερατείο .   

Πριν από την μύηση έπρεπε να γίνει έλεγχος της ψυχικής αντοχής των υποψηφίων στον φόβο του Θανάτου.
Δεμένου ότι ο (φόβος) του Θανάτου είναι αντικειμενικά ανύπαρκτος, αλλά δρα στην καθημερινότητα μας ως ένα  παράσιτο, που αποπροσανατολίζει τελείως την εκδήλωση του αληθινού εαυτού μας. 

Ένας αληθινός μύστης των φυσικών νόμων δεν έχει καμία σχέση με το "εγώ" στο οποίο οφείλεται ο φόβος και ιδιαίτερα ο φόβος του Θανάτου.
Το "εγώ" δημιουργείται από μια ασυνείδητη ταύτιση του νου με ένα επιφαινόμενο, μη αληθινό συναίσθημα ατομικότητας.
Για τον λόγο αυτόν οι υποψήφιοι μύστες περνούσαν από μια διαδικασία, άγνωστων λεπτομερειών, για να ελεγχθεί η αντοχή τους στον φόβο του Θανάτου. 

Οι φυσικοί νόμοι για τον μύστη έχουν περάσει μέσα στο αίμα του, λειτουργεί αυτόματα χωρίς σκέψη βάσει των νόμων, ο μύστης έχει ενσωματωθεί με την ίδια την Φύση, είναι η ίδια η Φύση. 
Στο τελευταίο στάδιο της μύησης στην Ελευσίνα, οι μυημένοι  αποκτούσαν τον τίτλο του ΕΠΌΠΤΗ. 

Ο τίτλος αυτός σημαίνει ότι, ο Άνθρωπος-Μύστης στις δράσεις του μέσα στον κόσμο δεν ταυτίζεται με τίποτα, γιατί απλά είναι τα πάντα.

Στο κανάλι Youtube υπάρχει μια σειρά αξιόλογα βίντεο σχετικά με τίτλο  Ελευσίνια Μυστήρια.
Διάλεξα ένα απ' αυτά , που εμφανίζεται παρακάτω, ως το πλέον ενημερωτικό, γιατί οι ομιλητές είναι όλοι βαθείς γνώστες της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας. 
Κατά την διάρκεια της παρακολούθησης του βίντεο βγαίνουν πολλές αλήθειες.
Για παράδειγμα προκύπτει η αλήθεια του κοσμικού νόμου της ομοιότητος των όντων, από την μορφή που έχει ο σπόρος στο στάχυ με το σπερματοζωάριο του άντρα.
  
Παρ' όλα αυτά επειδή διαρκεί αρκετά, αφήνεται στην διακριτική ευχέρεια του κάθε αναγνώστη η συνέχιση ή μη της παρακολούθησης αυτού του εξαιρετικά ενημερωτικού και συνάμα διδακτικού στοιχείου.
Εναλλακτικά μπορεί να γίνει η παρακολούθηση του στο τέλος του κειμένου.  

Επιλεκτικά μπορεί να αναζητήσουν  από το Youtube κάποιο άλλο σχετικό βίντεο, που θα το θεωρήσουν ενδιαφέρον με τον ίδιο τίτλο.     

 

Η αρχαία Ελληνική θρησκεία πηγάζει από την ίδια την Φύση, βασίζεται στους νόμους της Φύσης. 
Η εκδήλωση των νόμων της φύσης ώθησαν τον αρχαίο ποιητή Πίνδαρο να εκδηλώσει τον θαυμασμό του για την δύναμη των φυσικών νόμων με το γνωστό: "Φυά άπαν κράτιστον".
Με αυτή του την φράση εκφράζει δυο αλήθειες, τον βαθύ εντυπωσιασμό του για την παντοδύναμη Φύση από την μια μεριά, αλλά  και την άνευ όρων αποδοχή του δωδεκάθεου  σαν θρησκεία  από την άλλη.

Οι 12 θεοί της αρχαίας Ελληνικής (θρησκείας) εκπροσωπούσαν όλοι δυνάμεις της Φύσης.
Οι Θεοί εκπροσωπούσαν τις αρχέγονες κοσμικές δυνάμεις, που γεννήθηκαν μαζί με τον κόσμο.  

  

 Η Αθηνά  ενσάρκωση της σοφίας της πρώτης δύναμης στην Φύση.
Γι' αυτό την γέννησή της αποδίδουν συμβολικά στον Πατέρα της Δια, από το κεφάλι του οποίου με μια σφυριά από τον Ήφαιστο (προέκυψε) η Αθηνά.  
Η Αθηνά ήταν η προστάτης της πόλεως των Αθηνών, από  την Θεά Αθηνά πήρε η πόλη  και το όνομά της.

Ο Ερμής . Είναι ο θεός της επικοινωνίας της πληροφορίας, θεωρείται ως ο πρώτος δάσκαλος του γένους των ανθρώπων.   
Εκπροσωπεί την δύναμη της ενότητας των πάντων, που είναι και ο πρώτος νόμος της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο.
Ήταν ο αγγελιοφόρος των Θεών, συμβολικά κοινωνός της δύναμης της γνώσης και των νόμων της Φύσης.
Ερμής (γεννήθηκε) μαζί με τον κόσμο ήταν ο πιο αρχαίος θεός.

Δήμητρα η θεά της δύναμης που προκαλεί την βλάστηση και την καρποφορία  της Γης.
Συμπράττει με τον θερμοδυναμικό νόμο της αρνητικής εντροπίας, που δρα πίσω από το φαινόμενο της δημιουργίας (φυτού) από έναν σπόρο.
Ο σπόρος αναπτύσσεται σε φυτό, από το φυτό παράγονται οι καρποί και από τους καρπούς οι σπόροι και κλίνει έτσι ένας κύκλος ζωής.     
Ο νόμος της θερμοδυναμικής διέπει την δημιουργία τάξης από το χάος. 
Η ζωή είναι τάξη και νόμοι της Φύσης, στο χάος λειτουργεί η πιθανότητα να συμβεί κάτι.
Από το Χάος προκύπτει η Τάξη και από την Τάξη γεννιέται το Χάος σύμφωνα και με τον κοσμικό νόμο Γιν - Γιανγκ.


Μέσα στην τάξη που είναι η Ζωή υπάρχει ο σπόρος του Χάους και μέσα στο Χάος υπάρχει ο σπόρος της τάξης που είναι η Ζωή 

Η Θεά Δήμητρα θεωρείται προστάτιδα του γάμου και της μητρότητας των γυναικών του κόσμου.
Η γυναίκα το θηλή ανθρώπινο Ον σύμφωνα με το νόμο της ομοιότητος των δημιουργημάτων του κόσμου έχει το όμοιό της στην ίδια την Φύση-Δημιουργό Ζωής, διότι και αυτή δημιουργεί Ζωή από τον καρπό του άντρα σπορέα.
Σ' αυτή την λειτουργία, πάλι βάσει του νόμου της ομοιότητας των πάντων, ομοιάζει με την Γη που κι αυτή δημιουργεί ζωή από έναν καρπό που σπέρνει ο γεωργός.
Ο οποίος ρίχνει τον σπόρο, αφού την έχει προετοιμάσει  με κατάλληλο όργωμα, για να πέσει ο σπόρος σε εύφορο έδαφος.  

Δίας ο παντοδύναμος και πατέρας των Θεών, ελέγχει και κατευθύνει το σύνολο των φυσικών νόμων που δρουν κατά την λειτουργία του κόσμου.
Το φαίνεσθαι, δηλαδή τα φαινόμενα που παρουσιάζονται κατά την λειτουργία του κόσμου, οφείλονται στην νομοτέλεια που δρα πίσω απ' αυτά τα φαινόμενα. 
Ο Δίας ελέγχει και κατευθύνει μια από τις κυριότερες δυνάμεις της Φύσης. 
Την ατμοσφαιρική ισορροπία από την οποία εξαρτάται άμεσα ο καιρός σε όλες του τις εκδηλώσεις.
Από ηρεμία μέχρι θύελλα με βροχές κεραυνούς και  με όλα τα επακόλουθα στην ζωή των ανθρώπων.
Αυτό όμως είναι μόνο συμβολικό, διότι ο (πατέρας) Θεών και Ανθρώπων δεν περιοριζόταν στην δύναμη του κεραυνού αλλά είχε ανάμειξη και σε κάθε εκδήλωση της ζωής των ανθρώπων. 

Ποσειδώνας, είναι ο απόλυτος άρχων του υγρού στοιχείου όπου υπάρχει επί της Γης.
Αυτός κινεί τους φυσικούς νόμους που διέπουν την κίνηση των υδάτων της θάλασσας, των λιμνών και των ποταμών της Γης.
Σ' αυτόν ακόμη οφείλονται και οι φυσικοί νόμοι που προκαλούν τους σεισμούς ως (πανάρχαιος) Θεός. 
Συνεργάζεται αρμονικά με τον Θεό Απόλλωνα για τους οικισμούς της Γης.

Αφροδίτη, Θεά του Έρωτα, της Ομορφιάς, Της Σεξουαλικότητας, της ηδονής και της Τεκνοποίησης. 
Σημειώνω ακόμη εδώ ότι: 
Ο Έρωτας είναι η εκδήλωση του νόμου της παγκόσμιας έλξης στην έμβια ύλη της Γης.
Με άλλα λόγια πρόκειται για έναν Φυσικό νόμο κοσμικής εμβέλειας και σημασίας.
Η (μυθολογία) περιγράφει την γέννηση της Αφροδίτης με διάφορους τρόπους, όπως γεννιόνταν στην φαντασία των προγόνων μας. 

Άρης ο Θεός του πολέμου, πατήρ πάντων πόλεμος και πάντων βασιλεύς (Ηράκλειτος). 
Η εξέλιξη μέσω της μάχης των αντιθέτων είναι νόμος την Φύσης.
Θεμελιώδης νόμος της εκδήλωσης ο νόμος των αντιθέτων, η ίδια η ζωή είναι διαρκής πόλεμος μεταξύ όλων των αντιθέτων.
Αντίθετα όπως ημέρα-νύχτα, ζεστό- ψυχρό, ανδρείος-δειλός, θνητός-αθάνατος κατάλογος που τελειώνει μαζί με την εκδήλωση.
Όταν επικρατήσει μια έννοια αυτή θα έχει βελτιωθεί σημαντικά ως προς την αντίθετή της.
Στον αγώνα μεταξύ αντιθέτων ισχύει ο κοσμικός νόμος του τρία:
Θέσις-Αντίθεση-Σύνθεση, νόμος που διέπει όλη την εξέλιξη.
Έτσι βαδίζει η (ιστορία), στις υπάρξεις που έχουν το προνόμιο να Ζουν. 
Αυτή την ιδέα  εκπροσωπεί ο Θεός του πολέμου Άρης. 


Άρτεμης Θεά του κυνηγιού και της αγνής Φύσης. 
Η δύναμη της προσαρμογής είναι το κύριο στοιχείο της ζωής μέσα στην Φύση.
Αυτό εκπροσωπεί η Θεά Άρτεμης. Αντιπροσωπεύει κατά την γνώμη μου την δύναμη δύναμη της επιβίωσης με τα μέσα που προσφέρει η ίδια η αγνή Φύση.
Είναι (θεά) της εγκράτειας σε συνδυασμό με την γυναικεία ομορφιά και κομψότητα.
Επίσης θεωρείται προστάτιδα κάθε Ζωής μέσα στην Φύση.

Απόλλων, Θεός της μουσικής και της ποίησης και γενικότερα  των καλών τεχνών. 
Θεός του Φωτός, της μαντικής τέχνης, των οραμάτων καθώς της θεραπευτικής τέχνης. 
Ως θεός του φωτός μια προσφώνησή από τις πολλές είναι Φοίβος Απόλλων.
Σύμφωνα με την (μυθολογία):  
Είναι δίδυμος αδερφός της Αρτέμιδος πατέρας του ο Δίας και μητέρα του η Λητώ. 
Γεννήθηκαν  στην Δήλο, όπου κατέφυγε η Λητώ για να ξεφύγει από την οργή της συζύγου του Δια της θεάς  Ήρας.
Ο Απόλλωνας είναι θεός Ελληνικός, θεός  της Ελλάδος  χώρας του φωτός και του γαλάζιου της θάλασσας.
Απόλλωνας ο Θεός του πνεύματος.
Γι' αυτό και το χαρακτηριστικό του όνομα Φοίβος. Θεός της ευαισθησίας και των αγνών ιδεών. 

Εστία, Σημαίνει φωτιά, τζάκι, οικογένεια.
Η θεά Εστία εκπροσωπεί το κύτταρο της κοινωνίας που είναι η οικογένεια.
Η υγεία του σώματος εξαρτάται από την υγεία των κυττάρων που το αποτελούν. 
Όταν τα κύτταρα  είναι υγιή  και το σώμα ολόκληρο υγιαίνει.
Κατ' ακολουθία μια υγιής (κοινωνία) στηρίζεται σε υγιείς οικογένειες, με την βαθύτερη εσωτερική σημασία του όρου υγιής οικογένεια.
Η Θεά Εστία εκπροσωπεί την βάση μιας σωστής και υγιούς κοινωνίας.

Ήρα, Θεά του Γάμου.
Ο Γάμος μεταξύ αρσενικού και θηλυκού είναι κοσμικής σημασίας γεγονός.
Η βαρύτητα του γεγονότος πηγάζει από την ουσία του συνειδητού γάμου.
Ο οποίος τελείται από συνειδητά άτομα και είναι η πεμπτουσία  της Αγάπης.  
Στις σημερινές  "σύγχρονες" κοινωνίες σπάνια τελούνται γάμοι φυσικοί, συνειδητά αυθεντικοί. 
Οι αιτίες συνήθως είναι οικονομικές, κοινωνικές επιπόλαια ερωτικές, πάντως σπανίως ανθρώπινα συνειδητές.
Και γι αυτό συνήθως είναι πρόσκαιροι γάμοι, που εύκολα διαλύονται, όταν πάψουν να ισχύουν τα αίτια που τους προκάλεσαν. 
Όταν τα μέλη ενός (γάμου) ταιριάξουν σύμφωνα με τις αρχές της Φύσης, σχηματίζεται ένα ιερό κύτταρο που βρίσκεται σε μόνιμη ένωση με την Φύση αντλώντας α' αυτή την σύζευξη όλες τις πληροφορίες μιας ελεύθερης δημιουργικής Ζωής. 

Ήφαιστος    Θεός της φωτιάς και των των πρακτικών εφαρμογών αυτής.
Είναι αυτός που (κατασκεύασε) τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν οι άλλοι Θεοί. 
Εκπροσωπεί την πρωταρχική δύναμη της φύσης που είναι η άσβεστη και (αιώνια) ενέργεια Ενέργεια. 
Απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε δράση μέσα στον κόσμο. 

Η θρησκεία των 12 Θεών του  Ολύμπου μπορεί να αναβιώσει στην ψυχή των Ελλήνων, σαν ιδέα και σαν μια άλλη πρόταση.
Που δύσκολα θα κατακτήσει έδαφος, μπροστά στην επικρατούσα θρησκεία του χριστιανισμού και στις γερά θεμελιωμένες δομές που στηρίζεται.
Αλλά δεν μπορούμε  εύκολα να παραβλέψουμε τα ανώτερα χαρακτηριστικά της θρησκείας των προγόνων μας, αυτά βρίσκονται ριζωμένα βαθιά μέσα μας και δύσκολα εξωστρακίζονται. 

Αυτό μας  λέει και ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε σχετικό ποίημά του, ότι οι αρχαίοι Θεοί είναι μέσα στην Φύση του Έλληνα καθώς και κάθε (ανθρώπινης) ύπαρξης πάνω στην Γη. 
Γεννιούνται και  πεθαίνουν μ' Αυτούς. 

Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά των,

γιατί τους διώξαμεν απ’ τους ναούς των,

διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι θεοί.

Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,

σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.

Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο

την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ’ την ζωή των·

και κάποτ’ αιθερία εφηβική μορφή,

αόριστη, με διάβα γρήγορο,

επάνω από τους λόφους σου περνά.

 Ο σπόρος έχει μπει πάντως, όπως φαίνεται στο παρακάτω βίντεο, που παρουσιάζει ένα μέρος της ετήσιας τελετής, σαν ένα είδος περίληψη της ταινίας, που ακολουθεί στο τέλος με το ίδιο θέμα. 

Το θέμα είναι μια τελετή που γίνεται στον Όλυμπο από μια ομάδα Ελλήνων με την συμμετοχή και αλλοδαπών, που έχουν μπει στο νόημα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας.

Τώρα αν θα βρει ή όχι εύφορο έδαφος θα φανεί στο μέλλον. 

Η πλήρης ταινία για όσους ενδιαφέρονται ακολουθεί.

Επειδή είναι κάπως μεγάλη θεώρησα σκόπιμο να την αφήσω στο τέλος για όσους πραγματικά ενδιαφέρονται.