Θρησκευτικός Φανατισμός - Ανοιχτή πληγή στην ανθρωπότητα.

                                     (Επίδειξη  των τζιχαντιστών). 

Στην ανωτέρω φωτό εικονίζονται οι τρομοκράτες τζιχαντιστές να ετοιμάζουν ομαδική εκτέλεση αλλόθρησκων αθώων.
Στόχος: Ο εκφοβισμός και υποταγή των αλλοθρήσκων λαών μέσω τρομοκρατίας.

 Έχει γραφτεί σχετικό κείμενο  σ' αυτό το ιστολόγιο για τον παρωπιδισμό που διέπει τον θρησκευτικό (φανατισμό).
Υπό την επίδραση του φανατισμού οι άνθρωποι προβαίνουν σε πράξεις ακραίας βίας.

Καταστρέφουν μνημεία εθνικής κληρονομιάς, η οργή τους χωρίς λογική εκδηλώνεται παντού.  

Δεν σέβονται ούτε ιερά ούτε όσια, στρέφονται κατά πάντων με κάθε τρόπο, που φέρουν την σφραγίδα αλλόθρησκος. 

Η μελέτη των αιτίων που οδήγησαν σε πολεμική σύρραξη μεταξύ εθνών καταλήγει στο συμπέρασμα ότι:

Καθαρά θρησκευτικοί πόλεμοι δεν υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν, σύμφωνα με την θεωρία πιθανοτήτων.
Οι θρησκευτικοί λόγοι προβάλλονται ως δικαιολογία, για να πείθονται οι απλοί πιστοί, ότι οι αιτίες   είναι όντως οι θρησκευτικές διαφορές των λαών. 
Η φύση των των πραγματικών αιτίων είναι ένα πολύπλοκο  και πολύπλευρο  μείγμα διαφορών.
Οικονομικών, πολιτικών, διεκδικήσεων εδαφών και ενίοτε διαφορές θρησκευτικής πίστεως. 
  
Μια πολύ εμπεριστατωμένη ιστορική (ανάλυση) των πραγματικών διαφορών, που απετέλεσαν αιτίες πολέμων έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα   Ημερησία. 
  
Προσχηματική αιτία εμφανίσθηκε τελευταία η τρομοκρατία, αρχής γενομένης από τον πόλεμο στο Ιράκ. 

Ως ένας πραγματικός θρησκευτικός πόλεμος ξεκίνησαν οι σταυροφορίες.
Η ιδέα μιας ιερής εκστρατείας εκ μέρους των Δυτικών Χριστιανών.
Σκοπός η απελευθέρωση των Αγίων Τόπων (Παλαιστίνη, Ιερουσαλήμ) από τους μουσουλμάνους.
Αυτή η ιδέα απετέλεσε το εναρκτήριο λάκτισμα για το ξεκίνημα των Σταυροφοριών το (1097 έως 1291).
Τότε τα κίνητρα ήταν  πραγματικά θρησκευτικά.

Η εκστρατεία είχε θεωρηθεί ως απάντηση της Δύσης στον ιερό πόλεμο (τζιχάντ), που κήρυττε κατά καιρούς το Ισλάμ.  
Έκτοτε έχει επικρατήσει ο όρος τζιχαντιστές με την σημασία των "αγωνιστών ιερού πολέμου". 


Το κράτος του Ισλάμ ανέλαβε την ευθύνη για το χθεσινό (μακελειό) στο Παρίσι.

Απολογισμός της αποφράδας ημέρας:
Περισσότεροι από 128 νεκροί, 300 τραυματίες εκ των οποίων  90 βαριά τραυματισμένοι. 
Όλοι ανυποψίαστοι και άοπλοι αθώοι Γάλοι πολίτες. 
Από την πλευρά των τζιχαντιστών μόνο 7 νεκροί κι' αυτοί από αστυνομικά πυρά ή πυροδότηση βόμβας αυτοκτονίας.
Η ανισότης θυμάτων δικαιολογεί πλήρως τον χαρακτήρα της επιχείρησης.
Οι 7 ήσαν όλοι σκέτοι τζιχαντιστές αυτοκτονίας και επί το αγγλικότερο (Jichantselfbomb), όχι καμικάζι.

Η (αυτοκτονία) γενικά αναφέρεται σε  άτομα αδύναμα να αντισταθούν στις δυσκολίες της ζωής.
Δηλαδή φυγή μπρος στον αγώνα για Ζωή.

Εξ άλλου η Φύση που σου έδωσε την ζωή, είναι η μόνη που έχει δικαίωμα να σου την αφαιρέσει. 

Αυτοκτονία θεωρείται και η πράξη των  (καμικάζι). 
Ο όρος καθιερώθηκε στον Β!Π.Πόλεμο και αφορούσε πράξεις ηρωισμού των Γιαπωνέζων πιλότων κατά την διάρκεια της μάχης.
Η ζωή των αληθινών καμικάζι στον Β! Π.Π ήταν από πριν αποφασισμένο να τελειώσει επάνω στην μάχη.
Ειδικά εκπαιδευμένοι έπεφταν μαζί με το αεροπλάνο φορτωμένο με βόμβες, στα αεροπλανοφόρα πλοία κατά την διάρκεια της ναυμαχίας, για να τα θέσουν εκτός μάχης.
Γράφοντας έτσι μια εκπληκτική εποποιία θάρρους, ηρωισμού, φιλοπατρίας και καθήκοντος.

Ο όρος καμικάζι είναι βεβήλωση να χρησιμοποιείται σήμερα στα χτυπήματα τρομοκρατίας. 
Έστω και για  λόγους ομοιότητας των γεγονότων. 

Ένα εύλογο ερώτημα αναδύεται στον νου:
Τι σημαίνει ο όρος θρησκευτικός πόλεμος ?
Σε έναν πόλεμο απαιτούνται δυο διακεκριμένα αντίθετα στρατόπεδα τα οποία έρχονται σε σύρραξη.
Ξεσκάλισα όλα τα λεξικά αναζητώντας έναν ορισμό του πολέμου, που να πλησιάζει σ' αυτό που κάνει το ισλάμ τώρα.
Έναν αρκετά ικανοποιητικό ορισμό  βρήκα στην Wikipedia (εδώ).

Συμπέρασμα:
Όχι αυτό δεν έχει καμία σχέση με πόλεμο, αυτό αποκαλείται  σκέτη "τρομοκρατία".
Αυτό είναι  μια άνευ όρων δολοφονία αθώων ανθρώπων προς επίδειξη θηριωδίας για εκφοβισμό του πολιτισμένου κόσμου. 
Με αυτόν τον βίαιο  τρόπο αποσκοπούν να επιβάλλουν τις ιδέες του ισλάμ στον υπόλοιπο κόσμο.
Αγνοούν βέβαια την εσώτερη φύση του ανθρώπου και τους νόμους της Φύσης.
Είναι ότι πιο παράλογο έχει συμβεί  πάνω στον πλανήτη Γη.

Υποτίθεται ότι το Ισλάμ αναθερμαίνει τους παλιούς θρησκευτικούς πολέμους που απετέλεσαν την αιτία των σταυροφοριών. 
Υπάρχει μια ουσιαστική διαφορά όμως μεταξύ των δυο πολέμων.
Ότι στις σταυροφορίες ο πόλεμος ήταν κανονικός μεταξύ δυο αντιθέτων στρατιωτικών παρατάξεων. 
Ήξερες δηλαδή γιατί  πολεμάς και  ποιος είναι ο εχθρός που πολεμάς.
Αυτό που έγινε στο Παρίσι ήταν ψυχρή εκτέλεση αθώων για να τρομοκρατηθεί  ο δυτικός κόσμος.
Διότι είναι το λιγότερο δηλία, να σηκώνεις το όπλο και να πυροβολείς έναν άοπλο πολίτη, που ούτε καν τον γνωρίζεις.
Δεν συνάδει με κανένα είδος  λογικής και ηθικής.
Δεν το χωράει ο νους λογικών όντων.
Να διασκεδάζεις ανυποψίαστος σε δημόσιο χώρο. 
Και ξαφνικά να βρίσκεσαι καταδικασμένος σε θάνατο με άμεση επί τόπου εκτέλεση.

Ποια είναι τα αληθινά κίνητρα της σφαγής στο Παρίσι, είναι πολύ σκοτεινό ζήτημα.
Οι ίδιοι οι τζιχαντιστές διατυμπανίζουν ότι αιτία είναι αντίποινα για τις αεροπορικές επιδρομές γαλλικών αεροπλάνων. 
Φασιστική μέθοδος εκφοβισμού.
Στην Κατοχή για τον φόνο ενός Γερμανού στρατιώτη σε ενέδρα, έστηναν τα γυναικόπαιδα του πλησιέστερου χωριού μπροστά στα πολυβόλα για εκτέλεση.
Μεγάλη τρέλα ο πόλεμος.
Τίποτα δεν είναι σίγουρο για τα αίτια της σφαγής στο Παρίσι. 
Χρειάζεται γνώση των παραμέτρων της διεθνούς πολιτικής  σκηνής, που συνεχώς μεταβάλλονται.

Ο φανατισμός είναι σκέτος παραλογισμός και τρέλα.
Τι φαντάζονται δηλαδή οι τρομοκράτες, ότι θα μείνει ατιμώρητη από την διεθνή κοινότητα η εκατόμβη των θυμάτων στο Παρίσι? 
Η Γαλλία ήδη κήρυξε τον πόλεμο εναντίον του ισλαμικού έθνους.
Αλλά το ισλάμ παραμένει απτόητο σ' αυτές τις αντιδράσεις. 

Είναι τέτοιος ο παράλογος φανατισμός τους, αφού φανατίζουν και ντύνουν στρατιώτες   μικρά παιδιά προεφηβικής ηλικίας.
Δεν είναι παράξενο συνεπώς, ότι αυτός ο λαός εκτρέφει στοιχεία πολεμιστών αυτοκτονίας.  

Ουδεμία (θρησκεία) είχε ως όρο στο ιδρυτικό της μανιφέστο τον πόλεμο προκειμένου να επικρατήσει.
Η χριστιανική θρησκεία μάλιστα είχε και έχει ως έμβλημα και κεντρική ιδέα την Αγάπη και την Συγχώρεση. 
Παρ΄όλα αυτά οι επωνομαζόμενοι θρησκευτικοί πόλεμοι είναι μία  αναμφισβήτητη πραγματικότητα:
Δια μέσου των αιώνων, αφ' ότου υπάρχει γραπτή Ιστορία της ανθρωπότητας. 

Θρησκευτικοί πόλεμοι πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν ενόσω δημιουργούνται στενοκέφαλοι φανατικοί θρησκευόμενοι.

Ο φανατισμός σημαίνει κατ' αρχήν άγνοια της βαθύτερης σημασίας της θρησκείας που ασπάζονται οι άνθρωποι.

Οι θρησκευτικές διαφορές δεν είναι δυνατόν να προκαλέσουν πόλεμο.
Διότι αντικείμενο της κάθε θρησκείας είναι η ένωση με την θεότητα. 
Κάτι που αποτελεί την κύρια υπαρξιακή ανάγκη των ανθρώπων.
Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέξει την θρησκεία που του ταιριάζει.
Όμως ποτέ  δια της βίας.

Άλλες συνήθως είναι οι αιτίες οι οποίες προκαλούν φανατισμό.΄
Η θρησκεία είναι μια ψυχολογική δικαιολογία που διεγείρει τις μάζες. 


Σήμερα για μια φορά ακόμη έχει χυθεί αίμα των αθώων ανθρώπων στο Παρίσι, χάριν φανατισμού σε μια εικονική θρησκεία. 

Η Χριστιανική θρησκεία από της Ιδρύσεώς της από τον Χριστό με την επί του (όρους ομιλία) έχει υποστεί μεγάλες αλλοιώσεις μέχρι σήμερα, από τους αποστόλους και τις μ.χ διάφορες οικουμενικές (συνόδους). 

Το δε Ισλάμ  για παράδειγμα που έχει ως βάση το κοράνι, δεν αναφέρει  πουθενά την "μπούργκα" ως γυναικεία αμφίεση. 

Οι περιορισμοί αυτοί επεβλήθησαν αργότερα από το ισλάμ, 

Ενδεχομένως  για να επιβάλλουν τις συντηρητικές αρχές τους και να περιορίσουν περισσότερο την γυναίκα.  

Ή τέλος για δικούς τους άγνωστους κοινωνικούς λόγους.

Φαίνεται λοιπόν ότι, τελικώς οι διάφορες θρησκείες  με την μορφή που εμφανίζονται σήμερα.
Ουδεμίαν σχέση  έχουν με την βασική ιδέα ίδρυσης της κάθε θρησκείας.
Αν ληφθεί  ως βάση σύγκρισης η αρχική πρωτογενής ιδέα από τον ιδρυτή της θρησκείας.
Η μορφή που έχουν σήμερα εξυπηρετεί τους μεταγενέστερους οπαδούς.
Τροποποιημένη κατά το δοκούν για λόγους κυρίως πολιτικοκοινωνικούς. 
Αυτό δεν είναι πλέον θρησκεία, αλλά πολιτικό σχήμα ή (κόμμα). 

Οι πόλεμοι όπως έχουν διαμορφωθεί  σήμερα δεν έχουν κανένα ηθικό έρεισμα ούτε σαφές νόημα.
Προβάλλονται μόνο εικονικά αίτια.
Δεν διεξάγονται σώμα με σώμα με συμβατικά όπλα, οπότε δεν παράγονται και κατάλληλες συνθήκες  για ηρωισμούς.
Η μάχη των κουμπιών μόνο μάχη δεν είναι, αλλά σκέτη  άνθρωπο-καταστροφή.
Δεν τον διεξάγουν άνθρωποι αλλά ρομπότ, που χειρίζονται μηχανικά τα κουμπιά.

Χωρίς ιδανικά διεξάγονται οι πόλεμοι σήμερα.
Δεν έχουν σαφή αίτια καθαρά πατριωτικά ή ιδεολογικά, να ξέρει ο απλός στρατιώτης ότι μάχεται για συγκεκριμένη ιδέα, όπως  πατρίδα και οικογένεια.
Έχουν αλλάξει οι ηθικές αξίες, ή μάλλον δεν υπάρχουν καθόλου ηθικές αξίες. 
Μόνο κίνητρο και αξία είναι το χρήμα. 
Δυστυχώς αυτή είναι η αλήθεια για τον ξεπεσμό των αξίων στον άνθρωπο.  
Από τα ολίγα που ειπώθηκαν μέχρι στιγμής προκύπτει το συμπέρασμα, ότι το ισλάμ δεν είναι εύκολο να υποκύψει με ένοπλες συρράξεις. 
Διότι εκεί που καταστρέφεις ένα θύλακα φυτρώνουν δυο νέοι.
Είναι τόσοι πολλοί οι πιστοί στην τρέλα της θρησκείας του ισλάμ σε όλη την Γη.
Πρέπει να αναζητηθούν άλλες λύσεις, με διάλογο μεταξύ εκπροσώπων του ισλάμ και των ανώτερου πολιτισμού πολιτών στον δυτικό κόσμο.

Μέρος Β! Ένα βίντεο θρίλερ.
Φύλαξα για το τέλος αυτής ανάρτησης ένα βίντεο πραγματικό φιλέτο με Εθνικά χαρακτηριστικά και ενδιαφέρον:
Την Ιστορία της Ακρόπολης.
Είναι ένα βίντεο θρίλερ, που οφείλουν να δουν όλοι οι Έλληνες.
Στο ίδιο πνεύμα με τις ιδέες του κειμένου, αλλά αυτή την φορά εξειδικευμένο σε ατόφια Εθνική κλίμακα.
Εύχομαι να αισθανθείτε ότι ένοιωσα και εγώ. 
Συνιστώ να το παρακολουθήσουν οικογενειακώς μαζί με παιδιά και ενήλικες και να γίνουν σχετικές συζητήσεις μετά. 
Η ανάλυση των γεγονότων  εμπεδώνει το πνεύμα της ιστορίας κυρίως στα παιδιά.  
Η ιστορία μοιάζει με ένα μυθιστόρημα με αρχή μέση  και τέλος.   
Η φράση:
"Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται".
Βρίσκει πλήρη εφαρμογή σε πολλά μέρη του έργου. 
Μεικτά συναισθήματα εγείρονται από τα γεγονότα του έργου.
Συναισθήματα οργής, θυμού, λύπης αδικίας, εθνικής υπερηφάνειας και συμπεράσματα για την στάση των λαών της Ευρώπης απέναντι στην κατατρεγμένη Ελλάδα. 
Εφοδιαστείτε με κανένα μαντηλάκι μπορεί να χρειαστεί κατά την διάρκεια του έργου.

                           

Το δίδαγμα που προκύπτει μετά το τέλος του έργου είναι σαφές.
Η τέχνη και οι ευγενείς ιδέες είναι διαχρονικές.
Οποιαδήποτε προσπάθεια βεβήλωσης συναντά "τυχαία ατυχήματα" που δείχνουν ότι αλήθεια βρίσκεται υπό την προστασία κάποιας ανώτερης αρχής. 
Το μνημείο έστω ως ερείπιο παραμένει στην θέση που είχε.
Επισκέπτες έρχονται από τις άκρες του κόσμου, για να διδαχθούν από το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα και  πολιτισμό.  

Αγνό Αίσθημα Ύπαρξης - Απόδειξη Ενότητας.

Σε  όλους τους ανθρώπους στην διάρκεια της ζωής μας έρχονται κάποιες στιγμές, που αναδύεται μέσα μας το αδυσώπητο ερώτημα.
Ποιος είμαι?
Η απάντηση υπάρχει αλλά η φύση της είναι καθαρά υπαρξιακή.
Αυτό σημαίνει ότι η φύση της απάντησης είναι τέτοια που, δεν έρχεται με την λογική, αλλά με την αίσθηση και τελικά καταλήγει σε  βίωμα.
Μόνο τότε η απάντηση  σ' αυτό το ερώτημα είναι αληθινή.
Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω το θέμα σιγά, σταδιακά.
Θα δώσω μια κατεύθυνση στην σκέψη που θα μετατραπεί σιγά-σιγά σε συναίσθημα.
Εξαρτάται από τον ίδιο τον άνθρωπο αν το συναίσθημα θα γίνει βίωμα.  

Αρχίζω από τον τίτλο.
Τι είναι αυτό το αίσθημα ύπαρξης.
Απάντηση:
Είναι το μόνο σταθερό στοιχείο στην ζωή του ανθρώπου.
Είναι αυτό που μας συνοδεύει σε όλη μας την ζωή.
Όλα τα υλικά στοιχεία του κόσμου μεταβάλλονται διαρκώς. 
"Τα πάντα ρει" (Ηράκλειτος)
Ο νόμος της φθοράς κυβερνάει την υλική πραγματικότητα.
Στην υλική πραγματικότητα περιλαμβάνεται και η ζώσα ύλη.
Επομένως και τα ανθρώπινα σώματα κυβερνάει ο ίδιος νόμος.

Ας δούμε τώρα τι είναι κι' από που πηγάζει το αγνό Αίσθημα ύπαρξης.
Όταν ξυπνάμε το πρωί  και πριν ακόμα συνειδητοποίησουμε  τους εγκόσμιους προσδιορισμούς.
Αυτούς που αποκτήσαμε εν ζωή και καθορίζουν την θέση μας και συμπεριφορά μέσα στην κοινωνία.
Όπως όνομα, επάγγελμα οικογένεια φίλοι και σχέσεις με τους ανθρώπους.

Άμεσα και για ελάχιστο χρόνο, πριν προλάβουν να μπουν στην συνείδηση οι κοινωνικοί προσδιορισμοί:
Νιώθουμε ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ύπαρξης.
Αυτό το αίσθημα είναι αρχέγονο και επειδή είναι πάντα παρόν, το θεωρούμε φυσιολογικό και περνάει απαρατήρητο.
Κάτι που το αισθανόμαστε σαν  Εγώ Είμαι.
Αισθάνομαι απλά την ύπαρξή μου στον κόσμο!

Αυτό το απροσδιόριστο κάτι, που μπορεί να σταθεί  μόνο του χωρίς περαιτέρω προσδιορισμούς.
Αυτό το αίσθημα, το Εγώ Είμαι παραμένει αναλλοίωτο για όλη μας την ζωή.
Η σταθερότητα και η συνέχεια είναι  λόγοι που καθιστούν αυτό το συναίσθημα απαρατήρητο για την προσοχή του ανθρώπου.
Το θεωρεί συνηθισμένο περιβάλλον και το παρακάμπτει. 
Δηλαδή η προσοχή παραμένει  στην επιφάνεια, παρατηρεί τα επουσιώδη και παρακάμπτει την ουσία.
Θα αποδειχθεί όμως παρακάτω ότι, αυτό είμαστε στην πραγματικότητα και τίποτε άλλο. 

Αξίζει τον κόπο να ασχοληθούμε περισσότερο, για να κατανοήσουμε την ουσία αυτού του αισθήματος, αναλύοντας τα επιχειρήματα ύπαρξής του. 
Καμία προσπάθεια δεν χρειάζεται προς τούτο.
Στην προσπάθεια εμφανίζονται δυνάμεις αντίθετες.
Απλά κατανόηση της σημασίας του αγνού αισθήματος ύπαρξης.
Όλα τα άλλα θα έρθουν μόνα τους.
Έτσι θα το εδραιώσουμε μόνιμα στην συνείδησή μας.
Δεν θα κινδυνέψει να καλυφθεί με πρόσθετα εξωτερικά στοιχεία.
Εκείνα που καλύπτουν κάθε ευγενές στοιχείο μέσα μας.
Τα  ευγενή συναισθήματα συνήθως απωθούνται στο βάθος του νου. 
Και έρχονται σε πρώτο πλάνο μόνο τα φαινομενικά εύκολα και ευχάριστα.
Αυτά που μας προκαλούν να παραβούμε τους νόμους, φυσικούς και ανθρώπινους.

Ο κατήφορος είναι ο πιο  εύκολος δρόμος.
Το μονοπάτι που οδηγεί ψηλά θέλει δύναμη και θάρρος. 

Συνήθως νομίζουμε ότι  είμαστε το σώμα μας.
Η ταύτιση με το σώμα εδραιώνεται στην συνείδηση και θεωρείται τελικά πραγματικότητα.
Σ' αυτή την ταύτιση ακουμπάει το παράσιτο "εγώ"δικαιολογεί έτσι στον νου και την ύπαρξή του.

Το υλικό σώμα μας  όμως δεν παραμένει σταθερό, δεν είναι σταθερή αξία.
Άρα είναι μια ψευδαίσθηση η ταύτιση με το σώμα.
Διότι κάθε φορά γίνεται ταύτιση με το "εγώ" που επικρατεί την συγκεκριμένη στιγμή. 
Είσαι πατέρας,  γιος, γιατρός, μηχανικός, ανεπάγγελτος και ότι δήποτε άλλο, η ταύτιση με το εκάστοτε "εγώ"  ισχύει πάντοτε.
Η ταύτιση με τους ρόλους που υποδύεται ο άνθρωπος κάθε φορά, γίνεται ασυνείδητα
και συμβαίνει σχεδόν αυτόματα. 
Κατά συνέπεια ψευδαίσθηση είναι και το παράσιτο "εγώ", αφού είναι το ψέμα μιας ταύτισης.
Το "εγώ" γίνεται συνώνυμο με το σώμα.
Ταυτίζεται  με το σώμα. 
Έτσι νομίζουμε ότι είμαστε το σώμα μας.
Αλλά την απαραίτητη ενέργεια επιβίωσής του το "εγώ" την αντλεί από το Εγώ Είμαι.

Υπάρχει τρόπος να ελευθερώσουμε ξανά τον χώρο μέσα μας ώστε να αποδοθεί πάλι  στο Εγώ Είμαι.
Τον χώρο που δικαιωματικά Του ανήκει  και έχει καταπατηθεί από τα παράσιτα "εγώ".
Απαιτείται να γίνει μια αποταύτιση από τους ρόλους που υποδύεται το εκάστοτε παράσιτο "εγώ".
Για να επιτευχθεί όμως αυτό χρειάζεται να ακολουθηθεί ορισμένη στρατηγική. 

Πρέπει να προηγηθεί η εγκατάσταση ενός εσωτερικού παρατηρητή.
Ο οποίος θα παρατηρεί την ταύτιση με απόσπαση από το επικρατέστερο "εγώ" που υπάρχει στην συνείδηση κάθε φορά.
Ο μηχανισμός της παρατήρησης με απόσπαση από το αντικείμενο παρατήρησης.
Είναι ο μόνος που μπορεί, να πετύχει την αποταύτιση από τα παράσιτα "εγώ". 
Διότι η πληροφορία που μεταφέρεται από τον παρατηρητή στον εγκέφαλο δεν θα είναι "εγώ" κάνω, αλλά (αυτό,το εγώ) κάνει. 
Μετατίθεται έτσι η δράση στο τρίτο πρόσωπο  και παραμένει ο χώρος ελεύθερος. 
Τον οποίο καταλαμβάνει το πρώτο πρόσωπο, το Εγώ Είμαι.

Η εργασία αποταύτισης σημαίνει την εκ θεμελίων ανακατάταξη  του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου.
Αποταύτιση σημαίνει να γκρεμίσεις εκ βάθρων τον κόσμο που είχες χτίσει με θεμέλια βασισμένα στην  συνήθεια. 
Έξις δευτέρα Φύσις. (Αριστοτέλης) 
Ερμηνεία: Η συνήθεια είναι η δεύτερη Φύση του ανθρώπου.

Η συνήθεια δρα χτίζοντας  μέσα σε μπετόν, ότι αγνό έχει ο άνθρωπος με τον ερχομό του στον κόσμο.
Το κέλυφος της συνήθειας  μπορεί να σπάσει με συνεχόμενα χτυπήματα αποταύτισης.
Ξανά και ξανά μέχρι τέλους. 

Οπότε οι άνθρωποι διακρίνονται σε τρεις συγκεκριμένες ομάδες.
Εκείνοι που έχουν βιώσει την Ενότητα.
Αυτοί που την γνωρίζουν μόνο θεωρητικά.
Υποψιάζονται  όμως ότι πρέπει να την βιώσουν, για να γίνει μόνιμη γνώση.
Και στις ατέλειωτες ουρές που συσσωρεύονται μπροστά στις πύλες του Παραδείσου, περιμένοντας ασυνείδητα να έρθη και η δική τους σειρά.
Είναι η πολυπληθέστερη κατηγορία ανθρώπων που ζουν ακόμη με τις ταυτίσεις των πολλών "εγώ". 
Είναι αυτοί που στο βάθος του νου τους παραμένει θαμμένη η γνώση ότι, τα "εγώ"που υποδύονται δεν είναι αληθινά.
Αλλά τα είδωλα του μόνου αληθινού Όντος μέσα τους:
Του Εγώ Είμαι. 

Το υλικό σώμα όπως έχει ήδη αναφερθεί. δεν παραμένει σταθερό, αλλάζει συνεχώς στο κάθε δευτερόλεπτο ζωής.
Αυτή η αλλαγή γίνεται αισθητή σε μεγάλα χρονικά διαστήματα της τάξεως μερικών ετών.
Κάθε εφτά (7) χρόνια αλλάζει ολοκληρωτικά, αποκτούμε νέα κύτταρα, έχουμε ένα καινούργιο σώμα.
Όταν έχουμε πολλά χρόνια  να συναντήσουμε κάποιον γνωστό άνθρωπο.
Ή όταν βλέπουμε φωτογραφίες αγαπημένων καλλιτεχνών για παράδειγμα. 
Τους οποίους έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε δυναμικούς και ευπαρουσίαστους εν δράση, στις αίθουσες των σινεμά. 
Ο Μάικλ Ντάγκλας είναι μια τέτοια περίπτωση. Τον θυμόμαστε ολοζώντανο δίπλα στην σύζυγό του Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. 

Ο Μάικλ Ντάγκλας νέος και δίπλα ο ίδιος σε μεγάλη ηλικία. 
Στη διπλανή φωτό είναι ο ίδιος άνθρωπος γερασμένος με τα φτερά πεσμένα.
Μόνο το βλέμμα του δείχνει την ζωντάνια του εσωτερικού του κόσμου.
Στην αριστερή εικόνα το βλέμμα προδίδει ξενοιασιά και απόλαυση της ζωής.
Στην δεξιά έχει αρχίσει ο στοχασμός για την σημασία της ζωής.
Λέγεται ότι το βλέμμα στον άνθρωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής του. 
Δυο διαφορετικά σώματα για την ίδια οντότητα, για τον ίδιο άνθρωπο.
Η φθορά της ύλης είναι εμφανής.

Συνεπώς τι απομένει σταθερό και αναλλοίωτο?
Μόνο το αγνό  αίσθημα ύπαρξης, το Εγώ Είμαι.
Αυτό μας συνοδεύει σε όλη μας την ζωή και κάτω από όλες τις συνθήκες.
Φυσικές ή ψυχολογικές.
Στο κρύο ή την ζέστη, στην λύπη ή την χαρά, παρών βρίσκεται πάντα το υποκείμενο:
Το Εγώ Είμαι.
Πάντα το ίδιο και αναλλοίωτο.
Το υλικό σώμα υπακούει στους φυσικούς νόμους και αλλοιώνεται με τον χρόνο.
Η φθορά είναι αναπόφευκτη κάτω από τον νόμο της θετικής (εντροπίας.)

Απόδειξη Ενότητας
Το ενδιαφέρον σημείο είναι ότι όλοι, αλλά κυριολεκτικά όλοι  οι άνθρωποι νοιώθουμε το ίδιο αίσθημα ύπαρξης.  
Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι σε όλους μας εμφανίζεται το ίδιο παράσιτο το ("εγώ").
Αυτό το φανταστικό "εγώ" οφείλει την ύπαρξή του στο Εγώ Είμαι.
Από το οποίο τρέφεται διότι σφετερίζεται την παρουσία και λάμψη του Εγώ Είμαι στην συνείδησή μας. 
Θεωρείται αντανάκλαση του Εγώ Είμαι και ως τέτοιο επιβεβαιώνει την ύπαρξη του Εγώ Είμαι.
Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει είδωλο χωρίς αντικείμενο. 

Το δυσάρεστο είναι ότι εμείς ταυτιζόμαστε με ένα από τα πολλά είδωλα του αληθινού εαυτού μας.
Αυτά που προκύπτουν από την καθημερινότητα στην ζωή μας.
Αυτά τα είδωλα είναι πολλά για τον κάθε άνθρωπο.
Όμως το φως και η λάμψη που εκπέμπουν δε είναι δικό τους.
Είναι σώματα ετερόφωτα. 
Η πηγή φωτισμού τους προέρχεται από το μοναδικό φωτεινό αντικείμενο στην ψυχή του ανθρώπου, το Εγώ Είμαι.
Ισχύει και εδώ ο νόμος της (ομοιότητας) στην δομή της ψυχής του ανθρώπου.

Τα "εγώ" εκφράζονται με συγκεκριμένους ρόλους όπως του συζύγου, του πατέρα, του φίλου, του εχθρού και πολλούς άλλους.
Η ταυτόχρονη δράση των ρόλων σε κάποιες στιγμές της ζωής μας, περιπλέκει τον νου και κάνει την ζωή μας αφόρητη.

Όπως στο θέατρο οι ηθοποιοί αλλάζουν ρόλους ανάλογα με τις ανάγκες του έργου.
Αν ένας ηθοποιούς ξεχαστεί και μπλέξει τον ρόλο που του έχει αναθέσει η σκηνοθεσία του έργου με κάποιον από άλλο έργο.
Οι θεατές δεν καταλαβαίνουν τίποτα και αρχίζουν να χειροκροτούν. 
Έτσι και στην ζωή εναλλάσσονται οι ρόλοι που παίζουν οι άνθρωποι.
Οι ρόλοι αυτοί  μεταπίπτουν συνεχώς ο  ένας στον άλλο, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της ζωής 

Ανήκουμε επομένως όλοι στο ίδιο πυλώνα, 
που στηρίζεται στο Εγώ Είμαι.
Είναι η μόνη οριστικά σταθερή βάση της ανθρώπινης ύπαρξης.
Αισθανόμαστε  όλοι το ίδιο αίσθημα ύπαρξης.
Διότι είναι κοινή η προέλευση μας.
Προερχόμαστε όλοι από τον ίδιο σπόρο.
Αξιόλογο συμπέρασμα που χρήζει περαιτέρω εκτίμησης είναι το γεγονός ότι:
Όλοι οι άνθρωποι νοιώθουν  το ίδιο αίσθημα ύπαρξης!
  
Δηλαδή όλα τα άτομα του γένους άνθρωπος έχουν κοινή ρίζα.
Σ' αυτή την περίπτωση βγαίνει άμεσα το συμπέρασμα της (Ενότητας)
Αυτό απεδείχθη προς το παρόν  τουλάχιστον για το γένος άνθρωπος.

                          (Η γέννηση του ανθρώπου.)
Στον πίνακα του Μιχαήλ Αγγέλου στην Cappella Sistina στην Ρώμη με τον τίτλο:
"Η γέννηση του Αδάμ"συμβολίζεται η κοινή (θεϊκή ρίζα) των ανθρώπων.
Είμαστε όλοι κλαδιά του ίδιου δέντρου.
Τρεφόμαστε όλοι με χυμούς από την ίδια πηγή.

Οπότε ο λεγόμενος ανθρωπισμός είναι σύμφυτος με την ύπαρξη του ανθρώπου.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων είναι μια μορφή έμπρακτου ανθρωπισμού.

Υπάρχει βέβαια πρόβλημα στην εφαρμογή της αρχής της αλληλεγγύης σε ορισμένες κοινωνίες.
Εμφανίζεται μάλιστα έντονο αυτή την εποχή. 
Αναφέρομαι  στο μεγάλο πλήθος των εκ Συρίας προσφύγων.
Υπάρχουν κάποιες χώρες της Ευρώπης και εν μέρει η Τουρκία, οι οποίες κάθε άλλο παρά αλληλεγγύη επιδεικνύουν γι' αυτούς τους ανθρώπους.


Καθήκον κάθε ενσυνείδητου ανθρώπου είναι η παροχή κάθε είδους βοήθεια σ' αυτούς.
Αρνητικό παράδειγμα δίνουν κατ' αρχήν κάποιοι δουλέμποροι εκ Τουρκίας.
Οι οποίοι για το κέρδος  και μόνο εκμεταλλεύονται την  ατυχία αυτών των ανθρώπων.
Για λίγα Ευρώ μόνο εκτιμούν τις ζωές αθώων ανθρώπων κάθε ηλικίας και τους στέλνουν άγραφους στον απέραντο υγρό τάφο του Αιγαίου.
Το δεύτερο αρνητικό δείγμα απανθρωπιάς.
Είναι τα  συρματοπλέγματα που σηκώνουν κάποιες χώρες της Ευρώπης, για να εμποδίσουν την είσοδο των προσφύγων στις χώρες τους. 

Όχι κλειστά σύνορα του ελεύθερου κόσμου για τους εκ Συρίας πρόσφυγες.
Αλλά ανοιχτή αγκαλιά και ανακούφιση με κάθε τρόπο.

Επίσης στις δύσκολες μέρες που περνάει η χώρα μας.
Η αλληλεγγύη ως φυσική συνέπεια καθίσταται απολύτως αναγκαία.
Ας αφήσουμε τους "εγωισμούς".
Εγώ καλά είμαι και δεν με ενδιαφέρει πως περνάει ο διπλανός μου.
Μέσα στην ρευστότητα των καταστάσεων της ζωής μπορεί να χρειαστείς και εσύ βοήθεια από τον άνθρωπο.
Δεν θα έχεις όμως αυτή την σκέψη ως κίνητρο.
Διότι η  σκέψη της πιθανής ανταπόδοσης μηδενίζει τελείως την αξία της προσφοράς.
Το μόνο κίνητρό σου θα είναι η αγάπη, ως συνέπεια της κοινής ρίζας των ανθρώπων. 
Του Εγώ Είμαι.
Τότε μπορεί να νοιώσεις εκείνο το υπέροχο συναίσθημα της ικανοποίησης.
Ότι έκανες το σωστό.
Το σύμφωνο με την φύση σου. 

Από την προηγηθείσα ανάλυση προκύπτει το γενικό θετικό συμπέρασμα:
Ο άνθρωπος δεν είναι το υλικό σώμα του, είναι ουσιαστικά πνεύμα.
Το υλικό σώμα είναι η στολή για να παίξει τον ρόλο του στο θέατρο της ζωής.
Η εμπειρία ζωής θεωρείται απαραίτητη στο παιχνίδι της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο. 
Μέσα από την ενσάρκωση του πνεύματος σε άνθρωπο, το ΟΝ βρίσκει την αυτογνωσία του.