Η Ζωντάνια και η σημασία του ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΎ

    

Ο Διδάσκαλος Όσσο.

Η Φύση του Νου

Ο Νους δεν  είναι κάτι αυθύπαρκτο, ούτε κάτι σταθερό.

Ο Νους είναι άμεσα συνδεδεμένος με τις σκέψεις των ανθρώπων χωρίς να ανήκει σε κανένα απολύτως άνθρωπο, είναι ένα σύνθετο πεδίο που παράγεται από τις σκέψεις των ανθρώπων απανταχού της γης.

Συνεπώς η συνήθης έκφραση, ο νους μου και ο νους σου είναι τελείως αβάσιμες.

Λόγω αυτής του της ιδιότητος δεν μπορούμε να ζήσουμε  τελείως χωρίς σκέψεις.   Αυτές οι σκέψεις όμως δεν είναι δικές μας απλά ανήκουν στο πεδίο  του νου, στο οποίο μέσα βρίσκεται και δικός μας εγκέφαλος και λαμβάνει σήματα που δεν του ανήκουν.
Δεν εξυπηρετούν ανάγκες της ύπαρξης καθαυτής και δεν έχουν σχέση με τις ανάγκες της.
Απλά ανήκουν στην φύση του πεδίου του νου.

Ο εγκέφαλός μας με άλλα λόγια είναι σαν ένα τρανζίστορ που επιπλέει, είναι εκτεθειμένος με άλλα λόγια, σε ένα σύνθετο πεδίο.
Κάθε φορά που θα μεταβάλει την συχνότητά του σαν δέκτης, συντονίζεται σε κάποια συχνότητα του σύνθετου πεδίου του νου και λαμβάνει αντίστοιχες  λήψεις, υπό μορφήν σκέψεων.

Έτσι οι άνθρωποι δεν δρουν σύμφωνα με δικές τους καθαρά υπαρξιακές ανάγκες, αλλά σύμφωνα με τις σκέψεις που επικρατούν στον νου κατά την στιγμή της συγκεκριμένης δράσης τους.

Για παράδειγμα, όταν κάποιος άνθρωπος συναντήσει έναν γνωστό του ή φίλο του, την στιγμή που εξέρχεται από μια διάλεξη, με θέμα τον πόλεμο και τις συνέπειες αυτού.
Η στάση του απέναντι στον φίλο του θα έχει στοιχεία αντιπολεμικά και θα του μιλάει συνέχεια για τις εντυπώσεις του, από την ομιλία, που μόλις είχε παρακολουθήσει.
Αγνοώντας τελείως την ανάγκη του φίλου του να εκφράσει τις δικές του απόψεις πάνω στο συγκεκριμένο θέμα ή προσωπικές του ανάγκες στο τέλος.

Με άλλα λόγια οι άνθρωποι δεν δρουν ελεύθεροι, αλλά βάσει σκέψεων, που δεν είναι δικές τους.
 Οι δράσεις τους επηρεάζονται από  τις επικρατούσες απόψεις στον  ΝΟΥ εκείνη την στιγμή της δράσης, ουδεμίαν σχέση ν έχουσες με την υπαρξιακή ανάγκη της συγκεκριμένης στιγμής.

Τι πρέπει να κάνει λοιπόν κανείς προκειμένου να ενεργεί σύμφωνα με τις υπαρξιακές ανάγκες της στιγμής?

Να απαλλαχθεί από τις παράσιτες και ξένες σκέψεις, του νου που δεν του ανήκουν, δεν έχει καμία σχέση με την ύπαρξή του.

Πως θα το καταφέρει αυτό? 

Υπάρχει μια  μέθοδος που εγγυάται απόλυτη επιτυχία και είναι αυτή του αληθινού «Διαλογισμού.» .



Στην κατάσταση  αυτή, που επιτυγχάνεται μετά από χρόνο, εξαρτώμενο από την φύση και  την προϊστορία της ύπαρξης.

Κατάσταση απολύτου καθαρότητας από σκέψεις στο νου.
Μια κατάσταση που νιώθεις ότι, είσαι ένα με την Φύση, λειτουργείς σε απόλυτο συντονισμό με την ΦΎΣΗ.
Αισθάνεσαι, την Φύση να κυλάει μέσα  στο αίμα σου:
Σαν να έχεις ξαναγεννηθεί νιώθεις να βρίσκεσαι σε έναν χώρο πρωτόγνωρο που κάθε τι είναι δικαιολογημένα στη θέση του.
Δεν έχεις καμιά απορία, νιώθεις πληρότητα, χαρά και δεν έχεις καμιά επιθυμία. 
Αυτή είναι η κατάσταση διαλογισμού και επιτυγχάνεται όταν έχεις απαλλαγεί από την επίδραση του νου, ο οποίος φέρνει στην συνείδηση, ότι ποιο άσχετο με τις ανάγκες της στιγμής.

Η κατάσταση διαλογισμού είναι σαν να έχεις φτάσει πλέον στο σπίτι σου δεν έχεις ανάγκη πια από κανέναν και τίποτα, γεύεσαι την πραγματική ελευθερία της ύπαρξης.

Οι αληθινοί Έλληνες

Οι αληθινοί Έλληνες

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους καμιά φορά εμείς οι Έλληνες, έχουμε όπλα στα χέρια μας κι' αφήνουμε την Κα Μέρκελ να μας μεταχειρίζεται σαν πρόβατα χωρίς θέληση.

Ε! δεν είμαστε λοιπόν πρόβατα, μας συνήθισαν έτσι, σ' αυτή την νοοτροπία οι Δυτικού προσανατολισμού  κυβερνήτες μας και η διεθνής πολιτική.

Είμαστε λιοντάρια, όπως και όλοι οι άνθρωποι, όμως ακόμα πιο πολύ εμείς οι Έλληνες όταν χρειαστεί,  

Το αφήσαμε βέβαια να ξεχαστεί, γιατί είχαμε να φάμε, να κοιμηθούμε και μάλιστα μ' όλες τις ανέσεις μας, τόσες που καταλήξαμε παιδιά του καναπέ και της TV. 

Έχουμε τελείως ξεχάσει την ανθρώπινη Φύση μας, αρκεί όμως ένας βρυχηθμός και μόνο από  ένα αληθινό λιοντάρι, έναν αληθινό Έλληνα που αγαπά την πατρίδα του,  για να ξυπνήσει μέσα μας την αληθινή μας Φύση και να κοκαλώσει τότε όλη η Ευρωπαϊκή ζούγκλα.

Στην Ινδία κυκλοφορεί ένας σχετικός μύθος, που παρουσιάζει αυτή την παρανόηση των ανθρώπων , με μια παραβολή, αρκετά εύγλωττα.

Κάποτε λέει ένα κοπάδι λιοντάρια καθώς έτρεχε μέσα στη ζούγκλα, έφτασε σε μια λίμνη, τα λιοντάρια πήδηξαν τη λίμνη και εξαφανίστηκαν μέσα στη ζούγκλα.

Μια λιονταρίνα όμως που ήταν ετοιμόγεννη γέννησε εκεί ένα λιονταράκι και το παράτησε, τρέχοντας μετά να ενωθεί με το υπόλοιπο κοπάδι των λιονταριών. 

Αυτό το μέρος όμως  ήταν βοσκότοπος και συχνά πήγαινε εκεί ένας βοσκός το κοπάδι του με τα πρόβατα για να βοσκήσουν το τρυφερό χορτάρι.

Όταν αντίκρισε το λιονταράκι παρατημένο και πεινασμένο, το μάζεψε και το έβαλε σε μια λεχώνα προβατίνα να πιεί γάλα και να ζήσει. 

Όταν γύρισε στο μαντρί το λιονταράκι ακολούθησε μέχρις εκεί την από μηχανής θεού μητέρα του και ενσωματώθηκε άθελά του στο υπόλοιπο κοπάδι, αφού εκεί έβρισκε φαγητό και ύπνο κατά βούληση.

Σιγά-σιγά όμως απέκτησε και όλες τις συνήθειες των υπόλοιπων προβάτων του κοπαδιού, εντάχθηκε δηλαδή μέσα στο σώμα του κοπαδιού σαν ίσος προς ίσον.    

Μια μέρα που έτυχε να περνάει από αυτά τα μέρη ένα άλλο κοπάδι με λιοντάρια, τα πρόβατα όλα το έβαλαν στα πόδια και μαζί μ' αυτά και το νεαρό λιοντάρι μας, που είχε εντωμεταξύ ενηλικιωθεί και φάνταζε σαν ένα υπερήφανο λιοντάρι, χωρίς όμως καθόλου λιονταρίσια συμπεριφορά.

Ένας γέρο-σοφός, αρσενικό λιοντάρι, όταν είδε αυτό το φαινόμενο, ένα σωστό λιοντάρι να το βάζει στα πόδια με τ' άλλα πρόβατα για να σωθεί, τούστριψε και αποφάσισε να ξεδιαλύνει το μυστήριο.

Κυνήγησε λοιπόν το νεαρό λιοντάρι, που έτρεχε αρκετά πιο γρήγορα, όμως παρά την ηλικία του το γέρικο κορμί υπάκουσε στην εσωτερική θέληση του εαυτού του και το πρόφτασε σε μια στροφή, του έκλισε τότε τον δρόμο και του φώναξε, δεν θα σε πειράξω, μόνο να σου δείξω κάτι θέλω, ακλούθησέ με μέχρι εδώ παρακάτω, που είναι μια λίμνη θέλω να δεις κάτι.

Έτσι κι' έγινε, φτάσανε μπροστά στη λίμνη και τότε το σοφό λιοντάρι λέει στο νεαρό, σκύψε και κοίτα μέσα στο νερό και πες μου τι βλέπεις.

Το νεαρό λιοντάρι έτσι και έπραξε...όταν όμως αντίκρισε τη φάτσα του μέσα στο νερό, αναπήδησε συνειδητοποιώντας  αμέσως την πλάνη του, κατάλαβε πόσο διαφορετικό ήταν απ' τα πρόβατα και αμέσως ένας ισχυρός βρυχηθμός βγήκε απ' τα βάθη της ψυχής του που έκανε όλη τη ζούγκλα να παγώσει.

Εμείς οι Έλληνες είμαστε πιο λιοντάρια από λιοντάρια και η ιστορία μας το έχει αποδείξει αδιαμφισβήτητα.

Τι να πρώτο-αναφέρει κανείς αρχίζοντας από την αρχαιότητα, τον Λεωνίδα με τους τριακόσιους μαχητές που έπεσαν μέχρι ενός στο στενό των Θερμοπυλών, εμποδίζοντας τον Περσικό στρατό να περάσει, γιατί ήταν τέτοια και η παιδεία τους και η πειθαρχία και σκληρή εκγύμναση που τους διέκρινε. 

Ξεχνιέται το περίφημο  "ή ταν ή επί τας"  που έλεγαν οι σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους όταν έφευγαν για την μάχη, είχαν όμως έτσι γαλουχηθεί ανάλογα, δεν ήταν παιδάκια του καναπέ και της καλοπέρασης ,το χάζεμα στην καφετέρια και στα χαζό σίριαλ της TV, ξάπλα στον καναπέ. 

Μην πάμε όμως μακριά, η πιο πρόσφατη ιστορία μας, μια  άλλη πραγματικότητα μας παρουσιάζει.
 Eμφανίζει έναν Έλληνα θηρίο ανήμερο που μπορεί να κρατάει στο Ρούπελ στρατιές Γερμανών κατακτητών μόνο με μια χούφτα μαχητές επί πέντε ημέρες με τρομερές απώλειες των Γερμανών σ' αυτό το διάστημα.

Όταν δε τέλος παραδίδεται το οχυρό, μετά από συνθηκολόγηση που υπεγράφη στη Θεσσαλονίκη, όπως φαίνεται  στην φωτογραφία η σκηνή παράδοσης από τον Έλληνα ταγματάρχη Γιώργο Δουράτσα, ο Γερμανός αξιωματικός τον συγχαίρει για το θάρρος και την φιλοπατρία του.

Λεπτομέρειες στην σελίδα:  

 http://androni.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html

 Θεωρώ καθήκον όλων ανεξαιρέτως  των Ελλήνων να τιμήσουμε την ιστορία μας, που είναι γεμάτη από τέτοιες θυσίες και να βάλουμε την πατρίδα μας στην θέση που της ανήκει, πράττοντας αναλόγως.

Απόλλων  e-mail: servis7@otenet.gr  &  apollon.blob.com & nirav37.blogspot.com

Το κοσμικό σχέδιο, Άνθρωπος – Αγάπη – Ζωή

ΑΓΑΠΗ  ΑNΘΡΩΠΟΣ    ΖΩΗ

Η κοινωνία είναι ένα φυσικό σύστημα και σαν τέτοιο διέπεται κυβερνάται
από τους γνωστούς σ’ αυτόν τον πλανήτη, νόμους της Φύσης.

Ο όρος Φύση προέρχεται από το ρήμα «φύομαι» που σημαίνει φαίνομαι –εμφανίζομαι δηλαδή εκδηλώνεται  κάτι που αρχικά ήταν «ιδέα», σχέδιο στον  παγκόσμιο Νου.

Με τον όρο Φύση εννοούμε «συνήθως» τον υλικό κόσμο, την ύλη μια πηγμένη ιδέα, μια  ουσία που αρχικά ήταν λεπτή και άφαντη, όταν δε εκδηλώθηκε έπηξε και εμφανίσθηκε.

Ο όρος κοινωνία, προέκυψε όταν ο άνθρωπος μη μπορώντας να επιζήσει μόνος του, υλοποιώντας  όλες τις ανάγκες για την διαβίωσή του, αποφάσισε να συνεργαστεί με άλλους ανθρώπους, με διαφορετικές ιδιότητες και όλοι μαζί απετέλεσαν ένα σύστημα συνεργασίας, ίδρυσαν την πρώτη πολιτεία.

Η ανάγκη συνεννόησης μεταξύ των ανθρώπων στο «άνθρωπο-σύστημα» έδωσε αφορμή να αναπτυχθεί η γλώσσα.

Στην αρχή ήταν πρωτόγονη, μόνο με ήχους, αργότερα δε αναπτύχθηκαν λέξεις, φράσεις, διανοήματα, έγινε όργανο σκέψης, τέχνη λόγου.

Ο άνθρωπος απ’ τα πρώτα του βήματα πάνω στη γη μυρίστηκε την «αλήθεια» για την ύπαρξή του και βάλθηκε να την αποκαλύψει.

Διαισθάνθηκε τη Φύση του και οραματίστηκε το δρόμο της επιστροφής σ’ Αυτή.

Δρόμος δύσκολος γεμάτος άπειρα και ποικίλα εμπόδια.

Η ανάγκη να ζεσταθεί στις κρύες νύχτες του χειμώνα, οδήγησε στην ανακάλυψη πρώτα της φωτιάς.

Ήταν  μεγάλο το δέος που ένοιωσε με την ανακάλυψή του αυτή, ένοιωσε, ότι ήταν κάτι που είχε θεϊκή προέλευση και σημασία.

 Την ανήγαγε, έτσι σε σύμβολο, την χρησιμοποιούσε στις θυσίες που έκανε για να τιμήσει τους θεούς του.

Ο μύθος του Προμηθέα στην αρχαία Ελληνική τραγωδία προσεγγίζει αρκετά το νόημα.

Έτσι άρχισε να βαδίζει το δρόμο της λατρείας προς την θέοση, ο δρόμος αυτός προϋπέθετε πίστη σε κάποια θρησκεία. 

Αργότερα αναπτύχθηκαν τα διάφορα θρησκευτικά συστήματα  που διέδωσαν στους ανθρώπους πεφωτισμένοι Διδάσκαλοι.

Όλες οι θρησκείες  συγκλίνουν στον ίδιο στόχο, την αλήθεια για τη θεότητα και  λειτουργούν  με διάφορες λατρευτικές μεθόδους.

Βασικό λατρευτικό στοιχείο των μεθόδων αυτών,  είναι η φλόγα με την μορφή του κεριού ως επί το πλείστον, αναπαράσταση και συμβολισμός της αρχαίας πρωτόγονης θυσίας.

Βουδισμός, Ιουδαϊσμός, Μωαμεθανισμός ή Χριστιανισμός με τη μια ή την άλλη μορφή χρησιμοποιούν τον ίδιο συμβολισμό.

-Το κερί παριστάνει τον άνθρωπο, όρθιο-στητό με τη φλόγα να καίει στην κορφή που αντιστοιχεί στο κεφάλι, έδρα της ουσίας του ανθρώπου.

-Η φλόγα εκπροσωπεί την Αγάπη, είναι αυτή που μετουσιώνει την ύλη σε πνεύμα.

-Αυτό που προκύπτει από την καύση είναι η μεταβολή,  η μετουσίωση  σε πνεύμα ζωής.

Συμβολίζεται έτσι και λατρεύεται ο δεύτερος νόμος της Φύσης ο νόμος του τρία.⁽**⁾

Το κερί καίγεται, εξαντλείται, μηδενίζεται, πεθαίνει και μετατρέπεται με την δράση της φλόγας σε θερμότητα και ζωή, παύει να είναι πλέον κερί.

Η φλόγα μέσο μετουσίωσης της ύλης, αιτία αλλαγής, ανανέωσης, ζωντάνιας της Φύσης, αιτία Θανάτου παγιωμένων καταστάσεων.

Η Αγάπη λοιπόν αιτία και σκοπός Θανάτου.

Η φλόγα προκαλεί αύξηση της θερμοκρασίας στο χώρο, σύμφωνα όμως με την σχετική  θεωρία της Φυσικής τούτο συνεπάγεται αύξηση της κινητικότητας των μορίων της ύλης, της ζωτικότητάς της.

Η λέξη Ζωή αρχίζει με το σύμφωνο (ζ) που στα Ελληνικά, (γλώσσα Θεών), αρχίζει και το ρήμα «ζέω» που σημαίνει βρασμός, αλλαγή φάσεων της ύλης, αυτή είναι και η βαθύτερη ουσία της ζωής.

Ο σοφός λαός όταν κάποιος δρά αυθεντικά λέει: Το έκανε με την καρδιά του.

Είναι μια έκφραση της  προσφοράς χωρίς αντάλλαγμα, ενήργησε κατά  το προσήκον, το αναγκαίο, ήταν μια πράξη Αγάπης, μια πράξη αγνής προσφοράς, πρόσθεσε ένα συν στο παιχνίδι της εξέλιξης.

Η Αγάπη αναγκαία προϋπόθεση Ζωής, η Αγάπη παράγει φως Ζωής. 

Το ψύχος, το σκοτάδι, ο φόβος, διαλύεται με το φως, τη Ζωή, την Αγάπη.

Ουκ εστί φόβος εν τη Αγάπη, αλλά η τελεία αγάπη έξω βάλει τον φόβον

(απόστολος Παύλος έφη ).

Ο αρχέτυπος  νόμος του τρία μας φωτίζει το σκηνικό, δείχνει το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η σκέψη για να ερμηνεύσει τον κόσμο.

Τα τρίγωνα με κορυφές : κερί, φλόγα, θερμότητα
                                       και Άνθρωπος, Αγάπη, Ζωή.

Είναι όμοια ισχύει εδώ ένας άλλος νόμος ο νόμος της αναλογίας των πλευρών των ομοίων τριγώνων.

Και αν συμβολίσουμε με α,β,γ τις λέξεις κερί, φλόγα, θερμότητα και με Α,Β,Γ τις έννοιες Άνθρωπος, Αγάπη, Ζωή, θα είναι:

Α/α = Β/β = Γ/γ, ήτοι: Άνθρωπος/κερί = Αγάπη/φλόγα = Ζωή/θερμότητα.

Δηλαδή ο λατρευτικός συμβολισμός του ανάματος του κεριού στους χώρους λατρείας της θεότητας εκφράζει έναν κοσμικό νόμο μια μεγάλη αλήθεια.

Και κάτι ακόμα το πιο σπουδαίο:

Στην αναλογία αυτή φαίνεται το γεγονός της ενσάρκωσης του Λόγου σε όλη την εκδήλωση.

Ο Λόγος είναι σχέση μεγεθών και εννοιών στην εκδηλωμένη του φύση και αυτό μπορούμε να το επεκτείνουμε στα πάντα.

Έτσι για παράδειγμα αν θέλουμε να δούμε πως σχετίζεται μια έννοια από τρεις άλλες δεν έχουμε παρά να βάλουμε σε εφαρμογή τη σχέση: α/β=γ/δ, να λύσουμε την πολύ απλή αυτή εξίσωση, με έναν άγνωστο και τρεις παραμέτρους. 

Παράδειγμα στη Φυσική θεωρία των τελείων αερίων.

Έχομε ένα αέριο σε ένα κύλινδρο που κλείνει με ένα έμβολο.

Κατάσταση (1^η) Όγκος V_1, Πίεση P₁.

Κατάσταση (2^η) Όγκος V₂, Πίεση P₂.

Τα τέσσαρα μεγέθη συνδέονται με την αναλογία :V₁/V₂=P₁/P₂. (νόμος Boyle-Mariote)

Ο Λόγος υπεισέρχεται στα πάντα μέσα στον κόσμο ακόμη και στα ψυχικά φαινόμενα.

Παράδειγμα εκδήλωσης του Λόγου στην αισθαντικότητα.

Σχέση πίεσης-πόνου, σε διπλάσια πίεση, για το ίδιο άτομο, προκαλείται αντίστοιχου έντασης πόνος, γεγονός που ισχύει για κάθε αίσθηση.

Γενικότερα, ο Λόγος με τη μορφή σχέσης μεγεθών,  υπεισέρχεται στη σχέση Αίτιο – Αποτέλεσμα, σ όλη την έκταση της  εκδήλωσης.

Το γεγονός εισόδου του Λόγου στην εκδήλωση της Φύσης, προκαλεί την καθιέρωση της αρχής της ομοιότητας στη Φυσική.

Εκεί διαπιστώνεται ότι ισχύουν  τρεις αρχές  απαράβατες, που διέπουν όλη την εκδήλωση.

Η αρχή της διατήρησης της ενέργειας.

Η αρχή διατήρησης του ηλεκτρικού φορτίου.

Και η αρχή διατήρησης της ομοιότητας  (parity), που είναι μια άλλη διατύπωση της ισχύος του Λόγου στο χώρο της επιστήμης.

Η τελευταία που μας ενδιαφέρει εδώ, έπαιξε και παίζει σπουδαίο ρόλο στην έρευνα της βασικής δομής της ύλης και των στοιχειωδών σωματιδίων, όπως περίμενε κανείς, εφ’ όσον αυτή παριστάνει  την ενσάρκωση του Λόγου. 

Από τις πιο ογκώδεις μορφές εκδήλωσης της ύλης, μέχρι την πλέον στοιχειώδη μορφή, που είναι το άτομο, η παρουσία του Λόγου στις οντολογικές διαδικασίες είναι έκδηλη.

Ο άνθρωπος συνειδητά ή ασυνείδητα αναπαριστάνει την αλήθεια αυτή από αρχαιοτάτων χρόνων στις λατρευτικές του εκδηλώσεις με τη χρήση της φλόγας σε διάφορες μορφές.

Η πορεία του ανθρώπου στην ιστορία της εκδήλωσης είναι πορεία αγάπης, σύγκρουσης, αγωνίας, πόνου και  ανάπτυξης συνειδητότητας, που είναι και ο σκοπός της ζωής του από την πλευρά της ψυχής.

Το προσωπικό «εγώ» του ανθρώπου, που αναπόφευκτα αναπτύσσεται με τη γέννησή του, ως αντανάκλαση του μεγάλου «Εγώ είμαι» του όντος, επικαλύπτεται αργά ή γρήγορα ,από τους διάφορους επίκτητους προσδιορισμούς, πάνω στο αγνό αίσθημα ύπαρξης, δηλαδή του οντολογικό: 

«Εγώ είμαι».

Οι προσδιορισμοί αφορούν στο επάγγελμα, τις οικογενειακές σχέσεις, τις έμφυτες ή επίκτητες  ιδιότητες, που αποκτά το άτομο στην πορεία. 
Αυτό το μικρό «εγώ»⁽*⁾ όμως, στην πραγματικότητα επιφαινόμενο, φανταστικό, είναι που προκαλεί τις ποικίλες τριβές και συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων διαφορετικών «εγώ» και απόψεων, κατά την επικοινωνία  τους, με αποτέλεσμα ανάπτυξη του πρώτου  βαθμού συνειδητότητας.
Στο παρακάτω βίντεο ο Βασίλης Παπακωσταντίνου με την χαρακτηριστική ΡΟΚ φωνή του μας δίνει την δική του διάσταη για την Αγάπη.

                             
  Απολλώνιος    

e-mail: nirav7@otenet.gr & apollon.blog.com 

Παραπομπές                                                               

(*) Το εγώ αυτό, το επιφαινόμενο διακρίνεται σε δύο εκδόσεις.

Το   φυσιολογικό και το παθολογικό

 Το πρώτο είναι απαραίτητο και σ’ αυτό οφείλεται ή άμιλλα των ανθρώπων και εξ αυτής η εξέλιξη των κοινωνιών, το δε δεύτερο το παθολογικό είναι αιτία όλων των δεινών της ανθρωπότητας και δημιουργείται από μια εμμονή του ανθρώπου να πιστεύει πως αυτό που βλέπει και αισθάνεται εκείνος , είναι το μόνο σωστό και δικό το,  ανήκει μόνο σ’ αυτόν και όποιος προσπαθεί να τον πείσει περί του αντιθέτου, είναι εχθρός του. Για την ίδια αιτία κάθε τι που αποκτά το θεωρεί δικό του, η δε τάση του αυτή μεγεθύνεται με έναν μηχανισμό ανάδρασης και αυτό προκαλεί μύρια όσα στραβά κι ανάποδα. Αυτός ο άνθρωπος είναι τυραννικός για το άμεσο περιβάλλον του και για τους άλλους ανθρώπους.

Εκτενώς αναφέρομαι στις έννοιες αυτές σε μια άλλη εργασία με τίτλο: «Κβαντομηχανική Πραγματικότητα»  

(**) Ο άλλος θεμελιώδης νόμος είναι ο νόμος του ΕΝΑ, νόμος της ενότητας των πάντων.

  

 

      

 

      

   

•    

Η ΠΟΛΗ του Κ.Καβάφη

     Η  πόλη 

  (Καβάφης)

Είπες «θα πάγω»

σ’ άλλη γη θα πάγω

σ’ άλλη θάλασσα.

Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή.

Κάθε προσπάθειά μου μια καταδίκη είναι γραφτή,

κ’ είν’ η καρδιά μου σαν νεκρή – θαμμένη.

Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν θα μένει,

1. όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω,
2. ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
3. που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.
4. Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
5. Η πόλις θα σ’ ακολουθεί.
6. Στους δρόμους θα γυρνάς,
7. τους ίδιους και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς,
8. και μες τα ίδια τα σπίτια αυτά θ’ασπρίζεις.
9. Πάντα στην πόλη αυτή θα φτάνεις.
10. Για τα άλλα μη ελπίζεις,
11. δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
12. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ,
13. στην κόχη τούτη τη μικρή,
14. σ’ όλη τη γη τη χάλασες.

   

                                   

ΟΙ ΔΥΟ ΛΥΚΟΙ

Οι δύο λύκοι

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στηνψυχή των ανθρώπων। Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

1)Ο ένας είναι το Κακό। - Είναι ο θυμός, η ζήλια, ηθλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ।

2)Ο άλλος είναι το Καλό। - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό।' Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"(...και, αυτό μου άρεσε πολύ!)...

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............

"Αυτός που ταΐζεις।"

ΦΩΣ και ΑΛΗΘΕΙΑ

Η αλήθεια είναι φως ; Ή το φως είναι αλήθεια ; Μοιάζει σαν ταυτότητα


Δηλαδή:

Αλήθεια ≠ ή = Φως.
Η απόλυτη αλήθεια δεν είναι ούτε το φως ούτε το αντίθετό του, το σκοτάδι, αλλά το ζευγάρι:Φως-ΣκοτάδιΑς το ερευνήσουμε όμως

Ο Χριστός είπε:
Εγώ ειμί το φως ο ακολουθών εμέ, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία , αλλ’ έξει το φως της Ζωής.Αν σκεφτούμε ότι μόνο κάτω από το φως του Ήλιου εμφανίζεται όλη η δημιουργία , ενώ το βράδυ, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει εμείς το αγνοούμε, επομένως το φως μας αποκαλύπτει τον κόσμο που ζούμε, κατ’ αρχήν.
Κάτι υπήρχε ήδη εκεί ήταν όμως βυθισμένο στο σκοτάδι γι’ αυτό το αγνοούσαμε. Όταν έρχεται όμως το φως γίνεται ορατό. Πώς θα λέγαμε όμως ότι γίνεται ορατό αν προηγουμένως δεν ήταν άφαντο.Η άγνοια είναι το σκοτάδι και το φως η γνώση, η αποκάλυψη।

Αλλά πρέπει να προ-υπάρχει η άγνοια για να έρθει μετά η γνώσηΑλλά αυτό που βλέπουμε είναι πραγματικό ή είναι ψεύτικο οπότε δεν είναι και αληθινό.

Υπάρχει μ’ άλλα λόγια αντικειμενικώς αντικειμενική πραγματικότητα?*
Αν όντως υπήρχε τότε θα έπρεπε όλοι να βλέπουμε τα ίδια πράγματα.
Είναι όμως έτσι, ή ο καθ’ ένας από μας βλέπει τη δική του πραγματικότητα σαν να φοράει φακούς με νούμερο αυστηρά προσωπικό.
Δεδομένου ότι στον άνθρωπο ο σχηματισμός μιας οπτικής εντυπώσεως συνοδεύεται πάντα και με μια αντίστοιχη συναισθηματική φόρτιση, η όποία σε κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική, δεν θα πρέπει όλοι να βλέπουμε τα ίδια πράγματα, όσον αφορά την υλική δημιουργία τουλάχιστον.
Εξ άλλου αν δούμε το θέμα από καθαρά επιστημονική άποψη, ο κόσμος που βλέπουμε δεν είναι ο αληθινός, αλλά ένα είδωλο του αληθινού.Δηλαδή αυτό που βλέπουμε δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια προβολή του πραγματικού τετραδιάστατου σύμπαντος πάνω σ’ ένα τρισδιάστατο Ευκλείδειο μοντέλο.।

Έτσι γίνεται ορατό για τις αισθήσεις μας, οι οποίες δεν είναι σε θέση να συλλάβουν την τέταρτη διάσταση του χρόνου
Ισχύει λοιπόν ή όχι η ταυτότητα ?
Απ' τη σκοπιά της εκδήλωσης όλης της Δημιουργίας σε ζεύγη αντιθέτων, όχι।Αλλά τι εννοούσε τότε όταν έλεγε «εγώ ειμί το φως» ;

Θα πρέπει να εννοούσε, το Πνευματικό φως το οποίο είναι ίδιο για όλους και είναι εκεί διαθέσιμο για όποιον το επιθυμεί και το επιδιώκει.
Απαιτεί όμως προσπάθεια και σχετική καλλιέργεια προηγουμένως για να αναδειχθεί.
Όμως η φύση, που τα πάντα εν σοφία εποίησε, μας έχει εφοδιάσει με την πληροφορία, ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που αντικρίζουμε, γι’ αυτό και κάνουμε παραλληλισμούς αρκετά πιστικούς, όπως αυτόν, με το φως και την αλήθεια.

Λέμε για παράδειγμα , μερικές φορές , αν εξετάσουμε αυτό το ζήτημα υπό το φως της τάδε θεωρίας. Είναι δηλαδή σαν να παίρνουμε ένα ηλεκτρικό φανάρι για να μας φωτίζει το δρόμο, σαν την πυξίδα που δείχνει το δρόμο στους ναυτικούς.

Δηλαδή και η οποιαδήποτε «γνώση» είναι σαν το φως που φωτίζει μια συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου των ιδεών.

Ας πάρουμε την έρευνα, την αναζήτηση, κάτι που χωρίς αυτό ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει, γιατί απλούστατα από τη φύση του είναι έτσι φτιαγμένος ώστε να μη ν μπορεί να ζήσει στο σκοτάδι και να αναζητάει μόνιμα την αλήθεια, την όποία ξέρει ότι προϋπάρχει.

Αυτό είναι ολοφάνερο και το βλέπουμε σ’ όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής του ζωής, στην εκπαίδευση, στην επιστήμη στη Φιλοσοφία , αλλά και στην καθημερινότητα ο άνθρωπος είναι ένας αναζητητής, γιατί αυτή είναι η Φύση του.Είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου λοιπόν η έννοια της αναζήτησης, η δίψα για γνώση, για το τι είναι ο κόσμος, η ζωή, η αναζήτηση της ευτυχίας, η ανάγκη για περισσότερο Φως.

Από τη στιγμή που θα γεννηθεί η αναζήτηση είναι η πρωταρχική του ανάγκη, ανάγκη επιβίωσης.

Αλλά τι είναι αυτό που αναζητάει, είναι κάτι που ξέρει ότι υπάρχει και ψάχνει πάλι να το ξαναβρεί, είναι το φως, η γνώση, η αλήθεια και η απελευθέρωση που προκύπτει απ’ την επανάκτησή της, είναι από τα υλικά που είναι πλασμένος και ο ίδιος, αλλά το έχει ξεχάσει, γιατί έχει καλυφθεί η μνήμη του από παχύ στρώμα πλάνης.

Γιατί η πραγματική του φύση έχει επικαλυφθεί από διάφορα επίκτητα πέπλα, που αντιπροσωπεύουν τις ταυτίσεις του στην καθημερινή ζωή, κατά τις διάφορες ενσωματώσεις του και αυτά είναι που οφείλει να παραμερίσει, για να βγει πάλι στο φως και στη γνώση της αλήθειας.

Είναι πολύ ωραία η περιγραφή του Πλάτωνα , όταν παρομοιάζει τον άνθρωπο με ένα ον που ζει δέσμιο μέσα σ’ ένα σπήλαιο και βλέπει μόνο τις σκιές των γεγονότων που στην πραγματικότητα συμβαίνουν πάνω στον απέναντι τοίχο του σπηλαίου και που δημιουργούνται από το φως που εκπέμπει μια φωτιά που καίει απ’ την άλλη πλευρά.

Ενδόμυχα όμως γνωρίζει, πως μόνο όταν να βγει έξω από το σπήλαιο στο φως του ήλιου θα αντικρίσει τον πραγματικό κόσμο, κι’ αυτό είναι που προσπαθεί να πετύχει πάση θυσία .
Απεδείχθη λοιπόν ότι η Αλήθεια σχετίζεται με το Φως, το δε αντίθετό της με το Σκότος!
Ο Δάσκαλος Όσσο (Ραζνίς) στο παρακάτω βίντεο λέει τα σοφά λόγια ότι, μόνο όταν νοιώσεις πραγματικά ελεύθερος και δεν κινηγάς την Αλήθεια τότε η αλήθεια θα έρθει σε σένα.

Ν.Σέρβης
Τηλ.6974487774
e-mail:lykeios7@yahoo.gr & servis7@otenet.gr

Παραπομπές*Στη Φιλοσοφία έχει αποδειχθεί ότι κάτι τέτοιο δεν υφίσταται και ότι όλος ο κόσμος είναι υποκειμενικός , υπάρχει μόνο ένα υποκείμενο, το ίδιο το ΟΝ, οπότε ότι βλέπει Αυτό, είναι ο εαυτός Του.

Υπάρχει ένα άλλο κείμενο του γράφοντος με τίτλο «Κβαντομηχανική Αποκάλυψη» και εκεί πέφτει φως στις έννοιες του πραγματικού και του φανταστικού.

(Βλέπε και γραπτά Γ.Δραγώνα, περιοδικό «Αέρωπος»)

Η τέχνη είναι ένας τρόπος να παίζεις με την πραγματικότητα, στο επώμενο βίντεο φαίνεται ένα παιχνίδι με τις μορφές.  

Φαινόμενα κατά την ψύξη του νερού της θάλασσας

H φύση του ανθρώπου και όλων των ζώντων της εκδήλωσης.Έχομε παρατηρήσει ότι η δημιουργία του πάγου ακολουθεί κατά τον σχηματισμό του ένα συγκεκριμένο σταθερό, και σε κάθε σχηματισμό το ίδιο σχέδιο.
Σ’ αυτή την εικόνα φαίνεται ότι το ένα δέκατο του πάγου προβάλει έξω απ το νερό και τα εννέα δέκατα της μάζας του παραμένουν βυθισμένα εντός του νερού.
Επειδή όπως έχουμε ήδη κατ’ επανάληψιν αναφέρει σ’ αυτή την εκδήλωση κυριαρχεί ο «λόγος» ο οποίος υπεισέρχεται παντού από άκρου εις άκρον της δημιουργίας υπό την μορφή σχέσεων αναλογίας, πρέπει και εδώ να διακρίνουμε ότι στον σχηματισμό των έμβιων όντων τα οποία αποτελούνται από ένα υλικό σώμα και ένα πνευματικό, αόρατο στο κοινό μάτι, όπως ακριβώς το νερό αποκρύπτει το μέρος του πάγου εντός, θα πρέπει λοιπόν εδώ η φύση να ακολούθησε την ίδια αναλογία με τον σχηματισμό του πάγου εντός του ύδατος.
Δηλαδή η μορφή που είναι και το υλικό μέρος των έμβιων όντων σε σχέση με το πνεύμα θα πρέπει να έχουν , αν ισχύει και εδώ η σχέση του Λόγου και γιατί όχι,
μια αναλογία με λόγο 1/10.
Επειδή αλλάζει το μέσον στο οποίο εκδηλώνονται τα έμβια όντα «υλικός κόσμος- πνευματικός κόσμος» σε αναλογία «αέρας-ύδωρ» εκδήλωσης του πάγου, θα πρέπει το μη υλικό των έμβιων όντων να είναι σε έναν άλλο χώρο, για παράδειγμα στο χώρο των τεσσάρων διαστάσεων (χ,ψ,ζ,t) όπου χ,ψ,ζ οι τρείς διαστάσεις χώρου συν την διάσταση (t) του χρόνου στην οποία δεν υπακούει το υλικό μέρος των έμβιων όντων. Δηλαδή δεν έχουν τα αισθητήρια εκείνα για να αντιληφθούν τον χρόνο.
Κατ’ αναλογία η διαφορά των μέσων που αναπτύσσονται τα δύο τμήματα του πάγου είναι νερό και αέρας.
Αν θεωρήσουμε τώρα τον λόγο των πυκνοτήτων πνεύματος και ύλης θα πρέπει να είναι ένας αριθμός που εγγίζει το άπειρο.
Κατ’ ακολουθία και η σχέση των όγκων υλικού και πνευματικού μέρους των όντων θα πρέπει να είναι και αυτή ένας αριθμός τεράστιος που να πλησιάζει το άπειρο.
Αν εδώ χρησιμοποιούσαμε την θεωρία των ορίων απ τα μαθηματικά θα καταλήγαμε με ασφάλεια στο ότι η ψυχή των έμβιων όντων και συνεπώς και του ανθρώπου καταλαμβάνει άπειρο χώρο με γήινα μέτρα, αν ισχύει βέβαια η παραπάνω σχέση για την ψυχή ή πνεύμα που υποτίθεται ότι καταλαμβάνει κάποιο χώρο σε ορισμένο χρόνο, γεγονός που δύσκολα γίνεται πιστευτό, επειδή δεν γνωρίζουμε τίποτε για αυτή την διάσταση τα πάντα είναι υποθετικά.
Οπότε καταλήγουμε σε ένα άλλο επίσης σημαντικό συμπέρασμα ότι:
Όλες οι ψυχές των έμβιων όντων έχουν κοινή προέλευση, με άλλα λόγια έχουν κοινή ρίζα, ενούνται, είναι ΕΝΑ, υπακούουν στον νόμο της Ενότητας.Στον οποίο νόμο υπακούουν και τα λοιπά δημιουργήματα, όλη συνεπώς η εκδήλωση πρέπει να υπακούει στον νόμο του 1/10, τον νόμο της φύσης κατά τον σχηματισμό πάγου. Ο νόμος όμως της Φύσης 1/10 έχει σαν αποτέλεσμα την προστασία της υποθαλάσσιας ζωής, μήπως λοιπόν κατ’ αναλογία στην εκδήλωση του κόσμου, ο νόμος 1/10, έχει σαν αποτέλεσμα την προστασία της πνευματικής ζωής?
Ένας τέτοιος συλλογισμός έχει βάση και νόημα στέκει με άλλα λόγια.
Για να εξετάσουμε περαιτέρω το ζήτημα:
Aς παρακολουθήσουμε πως εξελίσσεται το φαινόμενο σχηματισμού πάγου, σύμφωνα με τους νόμους της φύσης που διέπουν την διαστολή των σωμάτων, σε συνάρτηση με την θερμοκρασία, διότι σ’ αυτόν το νόμο οφείλεται η λεγόμενη «ανωμαλία του ύδατος».
Γενική αρχή: Αύξηση της θερμοκρασίας συνεπάγεται διαστολή σωμάτων και αντιστρόφως ελάττωση της θερμοκρασίας συνεπάγεται συστολή, μικραίνουν δηλαδή οι τρεις διαστάσεις (Χ,Ψ,Ζ) των σωμάτων.
Αυτό όμως δεν συμβαίνει και στο νερό, εξ ου και η λεγόμενη ανωμαλία του ύδατος.Δηλαδή ενώ ο όγκος του ελαττώνεται με την πτώση της θερμοκρασίας μέχρι τους 40 Κελσίου μετά τους 40, μέχρι τους 00 Κελσίου τα πράγματα αντιστρέφονται και αντί συστολής έχομε διαστολή, ενώ συγχρόνως αλλάζει φάση και από υγρό γίνεται στερεό δηλαδή πάγος.
Αυτή όμως η ανωμαλία σώζει όλη την υποθαλάσσια ζωή, γιατί τα νερά των θαλασσών και λιμνών δεν παγώνουν μέχρι τον βυθό, αλλά ο πάγος περιορίζεται στην επιφάνεια, που δημιουργεί μόνωση θερμική, για την υπόλοιπη υδάτινη μάζα.

Ποιο είναι τώρα το αντίστοιχο φαινόμενο που πραγματοποιείται κατά την εκδήλωση των όντων.
Λέμε ότι οι υλικές μορφές είναι πνεύμα που έχει πήξει κατά κάποιον τρόπο.
Κατά το πήξιμο όμως αυτό, αυξάνεται και όγκος της πνευματικής ενέργειας η οποία ήταν αρχικά σε μεγάλη θερμοκρασία* και στην συνέχεια κρύωσε και κατά την ψύξη αυξήθηκε ό όγκος της και ανέδειξε τις υλικές μορφές.Παρέμεινε δε μεγάλο μέρος ενέργειας η οποία όπως είδαμε αποτελεί την ύπαρξη των όντων, που αντιστοιχεί στα 9/10 ενεργειακά σε σχέση με την υλική μορφή.
Εννέα δέκατα ενέργειας κρύβει το κάθε υλικό σώμα είτε είναι έμβιο είτε μη.Ο άνθρωπος λοιπόν έχει τεράστια αποθέματα ενεργείας και δεν το ξέρει, όμως αυτά εκδηλώνονται μόλις τα ζητήσει.
Και ευτυχώς που έγινε κάτι τέτοιο και δημιουργήθηκε έτσι ή ύπαρξη των όντων διότι άλλως δεν θα υπήρχε ζωή, αν έπηζε όλη η πνευματική ενέργεια.Ξαφνικά θα είχαμε ένα απέραντο στερεό σώμα και τίποτα άλλο.
Δεν θα μπορούσε δηλαδή να αναπτυχθεί ζωή πουθενά στον κόσμο όλον.
Ε! αυτό είναι υπέροχο, Θεϊκό, μαγικό δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω.
Δηλαδή υπήρχε θειο σχέδιο να δημιουργηθεί ζωή σον κόσμο με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μας το δείχνει η Φύση αυτό, με το αντίστοιχο φυσικό φαινόμενο της πήξης του ύδατος.
Παράλληλα όμως μας λέει σαφώς ότι έχουμε ενεργειακά διαθέσιμα που αντιστοιχούν στα 9/10 της ενέργειας που έχουμε σαν υλικά σώματα.Αν δηλαδή θελήσει κανείς να κάνει τον κόπο να υπολογίσει αυτή την ενέργεια του σώματός του σαν ύλη, θα φτάσει σε αστρονομικούς αριθμούς, οπότε και τα αντίστοιχα ενεργειακά αποθέματα που διαθέτει σαν ύπαρξη είναι επίσης αστρονομικά.
Η μονάδα μέτρησης όμως αλλάζει από άτομο σε άτομο ανάλογα με την ιστορία του και εν γένει δεν είναι άπειρη η διατιθέμενη ενέργεια αλλά πεπερασμένη, αλλά τεράστια και δεν μπορεί να την φανταστεί ο κάθε άνθρωπος.
Υπάρχει διαφορά εν τέλει μεταξύ των έμβιων και λοιπών υλικών σωμάτων ως προς την ενέργεια της ύπαρξής των.
Τα απλά υλικά σώματα τα έδωσε η φύση για να τα χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος προκειμένου να ασκήσει την διανόησή του και να τα μορφοποιήσει κι’ αυτός με την σειρά του σαν τέλειο αντίγραφο της φύσης του, τον δικό του υλικό κόσμο.Τώρα θα σκεφτεί κανείς πως προστατεύει η Φύση το πνευματικό της περιεχόμενο με τον τρόπο αυτόν εκδήλωσης.
1) Ας πάρουμε πρώτα τα άψυχα όντα δηλαδή εκείνα που δεν χαρακτηρίζονται από τις αρχές της ζωής και είναι όλα αυτά που η ύλη τους είναι ανόργανη.
Αυτά συνιστούν απλά το περιβάλλον της πνευματικής ζωής των οργανικών
Όντων, όπως το ανόργανο περιβάλλον στο εσωτερικό της θάλασσας.
2) Η προστασία της πνευματικής ζωής αναφέρεται κυρίως στα οργανικά όντα αυτά προστατεύει ο μηχανισμός εκδήλωσης, πως?
3) Εδώ θα πρέπει να βρούμε το ανάλογο της πτώσης της θερμοκρασίας στο πνεύμα, παρατηρώ ότι αυτό θα είναι μια έκπτωση των ηθικών αξιών που μπορεί να συμβεί στην υλική εκδήλωση του όντος. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την πνευματική Ζωή του όντος αν δεν υπήρχε το φαινόμενο της ανωμαλίας κατά την πήξη του νερού στον υλικό κόσμο, επομένως οποιαδήποτε μεταβολή στον υλικό κόσμο προσκρούει πάνω στο υλικό μέρος της εκδήλωσης και δεν εισέρχεται στον πνευματικό χώρο.Τι σημαίνει αυτό.
Σήμερα, για παράδειγμα, έχουμε ολοζώντανο το δεδομένου ότι, από άκρου εις άκρο σε ολόκληρο τον πλανήτη, η μόνη Θεότης που επικρατεί είναι το χρήμα. Αλίμονο αν αυτό μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά το πνευματικό πεδίο, τότε οι συνέπειες θα ήταν ανεξέλεγκτες και όλη η ανθρωπότητα θα οδηγείτο στην καταστροφή.
Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί διότι αντιστέκεται το υλικό μέρος της εκδήλωσης, από κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν φθαρεί ακόμα, αυτοί που εκπροσωπούν την μερίδα εκείνη που κινείται αντίθετα προς το ρεύμα της ψύξης και της κατάπτωσης, ατοί είναι που αυξάνουν τον ηθικό τους όγκο, όπως το νερό κάτω από τους 4ο Κελσίου σταματάει να συστέλλεται, αντίθετα αυξάνει τον όγκο του και δημιουργεί ασπίδα προστασίας εμποδίζοντας την περαιτέρω πτώση της θερμοκρασίας κάτω από τους 0ο Κελσίου, που θα προκαλούσε την καταστροφή της υποθαλάσσιας ζωής.
Αυτοί οι άνθρωποι λίγοι στην αρχή αλλά πολλαπλασιάζονται συνεχώς, όσο το κακό προχωρεί, ενεργούν αντίθετα με το ρεύμα με αποτέλεσμα να το ανατρέψουν τελικά και να επικρατήσει ειρήνη σ’ αυτόν τον κόσμο.

Απολλώνιος
e -mail: servis7@otenet.gr & lykeios37@gmail.com
(ιστολόγιο) apollon.blog.com

ΖΑ ΖΕΝ "το κάθισμα στη σιγή "

ΖΑ ΖΕΝ "το κάθισμα στη σιγή "
Διαλογισμός, είναι μία διαδικασία ενδοσκόπησης για να φθάσει ο άνθρωπος στη φώτιση ή στη θέωση.
Αυτό που ο Πλωτίνος ονομάζει Θεοφάνεια και οι ανατολίτες Σαμάδι, είναι μια αδιαμφισβήτητη κατάκτηση της συνείδησης που μαρτυρούν οι εμπειρίες πολλών γενεών διαλογιζόμενων ανθρώπων.
Η πιο κλασσική μορφή διαλογισμού που είναι πολύ διαδεδομένη στις χώρες της Ανατολής και συγκεκριμένα μέσα από την παράδοση του Βουδισμού Ζεν, είναι η άσκηση διαλογισμού Ζα Ζεν ή "κάθισμα στη σιγή".
Η ικανότητα να καθίσει κάποιος με το σώμα χαλαρό σε απόλυτη ακινησία για αρκετή ώρα, με τη σπονδυλική στήλη κατακόρυφη και το νου ήρεμο να αναζητά το κενό.
Η όλη διαδικασία επικεντρώνεται στη συνεχόμενη παρατήρηση της αναπνοής.
Μια ολοκληρωμένη άσκηση καθίσματος στη σιγή προϋποθέτει τουλάχιστον 30 λεπτά απόλυτης ακινησίας.
Ο νους γαληνεύει σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας λίμνης καθώς
συναισθανόμαστε βαθύτερα την ύπαρξή μας, χαλαρώνοντας την αναπνοή και το σώμα, χωρίς να προσδοκούμε τίποτα.

Η στάση
Η κλασσική στάση του Ζα-Ζεν (του καθιστού διαλογισμού) απαιτεί τα πόδια να πιέζονται γονατισμένα, με το βάρος όλο της λεκάνης να πέφτει στις φτέρνες.
Αυτή η γονατιστή στάση ακινησίας, όπως και η στάση του λωτού (padma asana) στη Γιόγκα, προκαλεί την αύξηση της πίεσης του αίματος στο κεφάλι και περισσότερο στον εγκεφαλικό φλοιό ο οποίος ζωογονείται από την πολύωρη ακινησία του σώματος.
Η σπονδυλική στήλη του διαλογιζόμενου, πρέπει να απλώνεται κατακόρυφα σαν ιστός ή καλύτερα σαν να τραβιέται όλο το σώμα από την κορυφή του κεφαλιού προς τα πάνω, έτσι ώστε το πηγούνι να έρχεται ελαφρώς προς τα μέσα, για να ευθυγραμμιστεί ο αυχένας με τη σπονδυλική στήλη.
Η γονατιστή στάση είναι η μορφική εικόνα της προσευχής, της ευλαβικότητας και της επικοινωνίας με το θείο.

Η αναπνοή
Ξεκινώντας το κάθισμα για την εσωτερική σιγή και αφού το σώμα βολευτεί στην κατακόρυφη στάση, αρχίζει η διαδικασία επικέντρωσης της προσοχής στην αναπνοή.
Αρχικά χαλαρώνουμε όλα τα σημεία του σώματος που πιθανόν να είναι σφιγμένα, στέλνοντας με την φαντασία μας την εκπνοή στα σημεία όπου νιώθουμε ένταση.
Εκπνέοντας αφήνουμε το σώμα να χαλαρώσει σαν να βουλιάζει, κρατημένο από την σπονδυλική στήλη.
Η ποιότητα της αναπνοής μας επιδρά άμεσα και στην ψυχολογική μας κατάσταση.
Αρκεί να παρατηρήσουμε πόσο αλλάζει ο τρόπος που αναπνέουμε όταν είμαστε θυμωμένοι ή ήρεμοι, λυπημένοι ή χαρούμενοι.
Κατά τη διάρκεια της άσκησης η αναπνοή διευρύνεται, βαθαίνει,
σταθεροποιείται ο παλμός της ροής από τη μύτη μέχρι το βάθος της κοιλιάς, όπου αισθανόμαστε να κατεβαίνει ο αέρας.
Για να διατηρηθεί η προσήλωση της προσοχής στη λειτουργία της αναπνοής, καμιά φορά σαν προκαταρκτική τεχνική χρησιμοποιείται το μέτρημα των εκπνοών ή παραγωγή διάφορων ήχων "μάντραμ" που σκοπό έχουν να ενεργοποιήσουν τα διάφορα ηχεία του σώματος, προκαλώντας δονήσεις κατά την εκπνοή.
Τέτοιοι ήχοι μπορούν να είναι απλά σύμφωνα όπως μμμμ..., ή φωνήεντα Ομ..., Αούμ..., Γιούμ... ακόμα και μακρόσυρτες λέξεις ή προτάσεις με κάποια ιδιαίτερη σημασία.

1)Το ουσιαστικό όμως είναι να παρατηρούμε συνεχώς την αναπνοή και σταδιακά να αφηνόμαστε σ' αυτήν.
2)Να βυθιζόμαστε σε μια καθοδική αίσθηση της εκπνοής προς το βάθος της κοιλιακής χώρας.
Η αναπνοή σαν ρέουσα ενέργεια καλύπτει όλο το σώμα, το οποίο αισθανόμαστε από μέσα σαν μια ομογενή ενότητα.

Ο νους
Όπως αναφέρεται στο θιβετανικό κείμενο "Φωνή της Σιγής", ο νους είναι φονιάς του πραγματικού.
Προσπαθούμε να απαγκιστρωθούμε από την ολοκληρωτική τυραννία του νου, που μας περιορίζει. συνεχώς τραβηγμένος από τις αισθήσεις σε υποκειμενικές εντυπώσεις.
Για να αποφύγουμε την κυριαρχία των σκέψεων κατά τη
διάρκεια του διαλογισμού, αναζητούμε το Κενό.
Στην ουσία το κάθισμα στη σιγή είναι μια άσκηση επικέντρωσης της συνείδησης στην ΥΠΑΡΞΗ.
Ενοποιούνται οι δύο πόλοι του Εαυτού μας:
Ο Νους, που μεταβαλλόμενος κινείται ανεξέλεγκτα, και το σώμα, μια σταθερή παλλόμενη παρουσία με την ενέργεια της αναπνοής।

Aναπτύσσεται μια αίσθηση ΟΛΟΤΗΤΑΣ του ΕΑΥΤΟΥ, ΝΟΥ και ΣΩΜΑΤΟΣ। Ο διαλογισμός επιτρέπει τη βίωση της ΡΟΗΣ που έχει η ΖΩΗ και μαθαίνεις να γίνεσαι ένα μ' αυτό που ζεις, μέσα στο ρεύμα του παρόντος.
Εδραιώνεις την παρουσία του Εαυτού σου όχι σαν κάποια ιδέα που έρχεται και φεύγει, αλλά ως μια πραγματικότητα στο παρόν που κυλάει συνεχόμενα.
Τις σκέψεις που εισρέουν στο νου, τις βλέπουμε να περνάνε σαν "συννεφάκια που φεύγουν".
Αφήνουμε το υποσυνείδητο να αναδυθεί.
Επιφορτιζόμαστε όμως να ξαναβρεθούμε μέσα στο σώμα, κάθε φορά που ταυτίζεται η συνείδηση με κάποια ιδέα.
Αυτή η υπομονετική διαδικασία μας βάζει σ' έναν πολύ εσωτερικό χρόνο ο οποίος καθοδηγείται από την αβίαστη και βαθιά ροή της αναπνοής όσο προσηλωνόμαστε και αφηνόμαστε σ' αυτή.
Η αναπνοή μας είναι ένα συνεχές φαινόμενο, ενώ η προσοχή μας, δυστυχώς, δεν είναι.
Στο διαλογισμό μαθαίνεις να γίνεσαι ένα μ' αυτό που ζεις και συνεχώς μεταβάλλεται στο ρεύμα του παρόντος.
Βλέπεις ότι η ζωή ρέει και συνηθίζεις να συμμετέχεις σ' αυτή τη ροή.

Η ΣΤΙΓΜΗ που ζούμε είναι η ΖΩΗ η ΙΔΙΑ και αυτό δεν το δεχόμαστε όταν παρασυρόμαστε από τις ιδέες μας για το παρελθόν ή το μέλλον.
Oταν αφηνόμαστε στις σκέψεις μας, η συνείδησή μας οδηγείται έξω από το σώμα.
Ενώ αντίθετα στο διαλογισμό διατηρούμε, με την παρατήρηση της αναπνοής, την εγρήγορση ότι αισθανόμαστε τον Εαυτό μας από μέσα.
Μαθαίνουμε να παρατηρούμε τον Εαυτό μας, να τον κάνουμε "χάζι". Όχι μόνο τι σκέφτεται, αλλά περισσότερο τι αισθάνεται σταδιακά, με το να τον αναγνωρίζουμε χωρίς να τον κρίνουμε, αρχίζει και αναγεννιέται μια βαθύτερη αίσθηση του Εαυτού μας από μια σταθερή Βάση:

ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ.Η αίσθηση αυτή παρομοιάζεται σαν μια Γιορτή της Ύπαρξής μας. Μια εσωτερική χαρά για την παρουσία μας.
Αυτή τη χαρά τη χάνουμε επειδή συνεχώς ταυτιζόμαστε με σκέψεις,
αναπολώντας μνήμες ή κάνοντας σχέδια, κυνηγώντας επιθυμίες. Φανταζόμαστε μια ευτυχία που πάντοτε προσδοκούμε και ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι να την απολαύσουμε, γιατί απλώς δεν στεκόμαστε για να την αποδεχτούμε.

Αποτελέσματα
Ο Διαλογισμός, εκτός από μια μέθοδος ενδοσκόπησης και πνευματικής ανάπτυξης, θεωρείται ότι έχει και μεγάλη θεραπευτική αξία, προσφέροντας μια ψυχοσωματική εξισορρόπηση.Με την ακινησία παίρνουμε πίσω ολόκληρη την ενέργεια η οποία διαχέεται καθημερινά μέσω των αισθήσεων στο περιβάλλον.
Η ενέργεια αρχίζει να βγαίνει από τα κόκαλα προς τα έξω. Το σώμα ενοποιείται με τον ψυχισμό και ξεχειλίζει από ζωή, δημιουργώντας μια ενεργειακή , αύρα γύρω του.
Αυτή η εσωτερική παρουσία της ύπαρξής μας μέσα στο ακίνητο σώμα ενεργοποιεί το βαθύτερο ψυχισμό τον οποίο φέρνει στην επιφάνεια.
Ξαναπαίρνουμε πίσω ολόκληρο τον Εαυτό μας.
Αναδύεται ένα πηγαίο "εγώ υπάρχω" που σε αναγκάζει να είσαι τίμιος με τον εαυτό σου, να μην κοροϊδεύεσαι.
Πολύς κόσμος κοροϊδεύεται πιστεύοντας στις καθιερωμένες αξίες που υποβάλλονται από τις καθημερινές εντυπώσεις.
Τα περισσότερα από τα στοιχεία που περιβάλλουν τη ζωή μας δεν αντιστoιχoύν σε πραγματικές ανάγκες.
Με την καθημερινή ενδοσκόπηση αρχίζεις να βλέπεις την ουσιαστική τους υπόσταση.
Χωρίς απαραίτητα να πάψεις να χρησιμοποιείς όλα τα καθιερωμένα, αρχίζεις να βλέπεις την πραγματικότητα μέσα τους.

Διατηρώντας μια καθημερινή τακτικότητα στην άσκηση, απoκτάς σταδιακά μια διαφάνεια, όχι μόνο σε σχέση με τον εαυτό σου, αλλά και προς τους άλλους.
Μαθαίνεις να βλέπεις και να αισθάνεσαι βαθύτερα, πίσω από αυτό που συμβαίνει.
Αυτή η ενόραση των όσων μας συμβαίνουν και μας περιβάλλουν είναι σαν να παρατηρείς το ΝΟΜΟ τον οποίο εκφράζουν τα πράγματα, σαν να κοιτάζεις "τον καθρέφτη του ΔΑΡΜΑ", την εσωτερική φύση των πραγμάτων.
Ο καθρέφτης αυτός θολώνει καθημερινά από διάφoρα ελαττώματα της προσωπικότητας όπως η απληστία, ο φόβος, η ψευδαίσθηση, ο θυμός και άλλα που τα κουβαλάμε συνεχώς στις διάφορες μορφές τους.
Μέσω της αυτοπαρατήρησης ταυτιζόμαστε σταδιακά μ' ένα βαθύτερο επίπεδο ύπαρξης του εαυτού μας, το "σιωπηλό παρατηρητή".

Με το "κάθισμα στη σιγή" μαθαίνουμε να συμμετέχουμε στο παρόν, έχοντας εμπιστοσύνη σε ό,τι ζούμε κάθε στιγμή.
Ο,τι κάνουμε δεν είμαστε εμείς που το κάνουμε, είναι αυτό το ίδιο που μας το ζητάει, είναι ο Εαυτός μας που μας ζητάει, αντανακλώμενος στον περίγυρό του.
Στην ακινησία αισθανόμαστε το άτομό μας έτσι όπως αvτηxεί προς τα έξω και έρχεται η αντήχηση πάλι πίσω.
Αυτή η αδιάσπαστη ενότητα, από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, είναι που μας οδηγεί να κάνουμε ό,τι κάνουμε αναγκαστικά.

Απλά και μόνο η παρουσία μας, όπως και κάθε δράση μας, απηχεί προς τα έξω και έρχεται ο αντίλαλος πάλι πίσω.
Ένα συνεχόμενο πάρε-δώσε είναι που μας δημιουργεί συνεχώς
και είναι πάντοτε δύο από τη στιγμή που γεννηθήκαμε μέχρι το τέλος.
Ο διαλογισμός περιγράφεται ως μια άσκηση "συνειδητοποίησης", ότι εκπορεύεις συνεχώς μια συνείδηση την οποία αρχίζεις να παρατηρείς πώς εξελίσσεται, πώς κινείται ασταμάτητα φυλακισμένη στο σώμα και κατευθυνόμενη από τις αισθήσεις.
Aυτή η κατάσταση "συνειδητοποίησης της συνείδησης" αντιμετωπίζεται αναπόφευκτα τη στιγμή του θανάτου.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι αμελούμε να έχουμε συνεπείς συναντήσεις με τον εαυτό μας, τον οποίο συνήθως
αφήνουμε διασπασμένο σε δύο πραγματικότητες:
Νους - Σώμα.Ζητούμενο είναι και τα τρία Kέντρα της ύπαρξής μας να ενoπoιoύνrαι :

ΝΟΥΣ - ΚΑΡΔΙΑ - ΣΩMA σ' ένα κινητό ΠΑΡΌΝ.Ισχύει πάντα αυτό που αναφέρει μια πολύ αρχαία διδασκαλία:
"Τι θα σε ωφελήσει να κερδίσεις τη βασιλεία του κόσμου, αν θα έχεις χάσει τη βασιλεία του εαυτού σου".
Η, πιο απλά:
"Γνώθι σαυτόν".

Δεν έχει σημασία η μέθοδος.
Φτάνει όμως μέχρι εδώ μ' αυτό το τόσο θεωρητικό άρθρο για ένα θέμα που έγκειται αποκλειστικά στην ατομική εμπειρία.
Αρκετά απασχόλησα το νου σας.
Συνoψίζoντας, κλείνουμε με μια φράση που είχε πει ο Μποντιδάρμα, ο πρώτος διδάξας το Βουδισμό ΖΕΝ στην Κίνα:
'Όλοι γνωρίζουμε το ΔΡΟΜΟ, αλλά κανείς δεν κάνει τον κόπο να τον βαδίσει".
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

- "Η άσκηση του κορμιού" ,

Κ. Ντυρχάιμ, Εκδ. Κέδρος.

- "Μπαγκαβάτ Γκίτα".

- "Ή Φωνή της Σιγής".

- "Το μυστικό του χρυσού λουλουδιού".

- "Ή επιστήμη του Διαλογισμού".