Έρωτας & Συνείδηση

Έρωτας   &  Συνείδηση

Ερωτική έκσταση

ένα πρελούδιο

απ' αγγίγματα χειλιών χεριών σωμάτων,
σ' ένα ασίγαστο ερωτικό πάθος, 

θερμή χειραψία των υπάρξεων,

σφιχταγκάλιασμα ψυχών,

στο χάος…

κι ' εμείς σμίγουμε ανέμελα

πάνω από θάλασσες

πάνω απ 'τα σύννεφα

μέσα στους γαλαξίες

Ο έρωτας είναι μια έκφραση του γενικότερου νόμου της Φύσης που είναι ο νόμος της παγκόσμιας έλξης.

Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης για την ζώσα ύλη λαμβάνει την μορφή του γενετησίου ενστίκτου και αναφέρεται στην αναπαραγωγή των ειδών. 

Για τα πιο εξελιγμένα, όντα όπως είναι ο άνθρωπος ο νόμος της παγκόσμιας έλξης, λέγεται έρωτας. 
Στον άνθρωπο ειδικώς διαφοροποιείται έντονα και ντύνεται με τον πνευματικό μανδύα  αποκτώντας έτσι ανώτερη μορφή και περιεχόμενο.  

Στην περίπτωση δε  της ζώσας ύλης γενικά, παίζει ιδιαίτερο ρόλο στο πεδίο της συνείδησης.

Διευκρινίζω από την αρχή, ότι ο αληθινός έρωτας συνοδεύεται από αληθινή Αγάπη: 
Έρωτας χωρίς την Αγάπη είναι μόνο το κερασάκι στην τούρτα.

Του λείπει δηλαδή το απαραίτητο υπόβαθρο, μένει έτσι μετέωρος χωρίς ιδιαίτερο νόημα.

Η πλήρης έκδοσή του, είναι μόνο όταν έχει σαν υπόβαθρο την Αγάπη.

Θα προχωρήσουμε στη συνέχεια, στην ανάλυση της ερωτικής λειτουργίας προκειμένου να αποδειχθεί και να γίνει φανερή, η σχέση του με την συνείδηση.

Γνωρίζουμε ότι συνείδηση έρχεται μόνο κατά την επαφή δυο υλικών στοιχείων.(*)

Στον άνθρωπο ειδικώς υπάρχουν ερωτογενείς ζώνες, δηλαδή  περιοχές άκρας ερωτικής ευαισθησίας.

Όταν λοιπόν σμίγουν ερωτικά ο άντρας με την γυναίκα, σε ένα ερωτικό παιχνίδι, αυτές οι ερωτογενείς ζώνες προσφέρουν στο ζευγάρι μεγίστη απόλαυση και τον τελικό οργασμό.

Ένα άμεσο χαρακτηριστικό του οργασμού είναι η παντελής έλλειψη "εγώ" που έχει αντικατασταθεί από το "εμείς", διαρκεί όμως τόσο λίγο.

Αυτή η αίσθηση δεν διαρκεί πολύ αλλά όσο διαρκεί όμως επικρατεί  μια αίσθηση ευφορίας, που εντυπώνεται στα άτομα και παραμένει σαν εμπειρία.

Εγώ αυτό το ονομάζω  παράθυρο στην συνείδητότητα,
ανοίγει σαν κλείστρο φωτογραφικής μηχανής στραμμένη προς την αλήθεια.

Εμπειρία έντονη και όσο διαρκεί, χαρακτηρίζεται από παντελή απουσία εγώ.
Η αίσθηση που επικρατεί είναι συνείδηση των πάντων.
Πλήρης απελευθέρωση από κάθε επιθυμία, προσωρινά μεν, όμως δίνει μια πρώτη γεύση απουσίας του "εγώ".

Παραθέτω εδώ την μετάφραση από το τραγούδι “Love is a many splendored thing”, που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, από την νεαρή ακόμα ηλικία γιατί περιγράφει με έντονα  χρώματα την έκσταση στον αληθινό έρωτα.

Αγάπη είναι το ποιο υπέροχο πράγμα στον κόσμο.

Είναι σαν το Ρόδο του Απρίλη,

που ανοίγει στην πρώιμη άνοιξη.

Αγάπη είναι ένας ο φυσικός τρόπος να δίνεις.
Είναι αιτία  να ζεις!

Είναι η χρυσή κορώνα,

που σε κάνει να αισθάνεσαι  Βασιλιάς, 
αυτού του κόσμου.

Κάποτε  εκεί ψηλά 
σ' έναν ανεμοδαρμένο λόφο,

εκείνο το  θολό πρωινό,  

δυο εραστές  φιλήθηκαν.

Και η πλάση ολάκερη στάθηκε ακίνητη.

Ήταν η  έκσταση, που μηδένισε τον χρόνο.

Ύστερα τα δάχτυλα σου, 
άγγιξαν την σιωπηλή μου καρδιά

και τη δίδαξαν πως να τραγουδάει την Αγάπη.

Αυτή  είναι η μοναδική  αλήθεια,

Η Αγάπη γεμίζει το σύμπαν.   

Ο αληθινός έρωτας είναι σκέτη ποίηση, η ομορφιά και η ευγένεια της ζωής, η ανώτερη ποιότητα εκδήλωσης του είναι.

Η ερωτική πράξη έχει ιερή ποιότητα όταν συνοδεύεται από αγάπη, είναι έτσι δημιουργία ζωής  με αγάπη.  
Διαφορετικά είναι ένα απλό φτάρνισμα,  με όποια εκτόνωση  αναλογεί σ'αυτό.
Όταν ο έρωτας δεν στηρίζεται στην αγάπη, είναι τότε που μπορεί να μετατραπεί σε αλόγιστο πάθος.

Το ερωτικό πάθος οδηγεί συχνά σε παράλογες και συχνά άνομες πράξεις, που έχουν κοινωνικό κόστος, στιγματίζουν ολόκληρες οικογένειες και το κακό συνεχίζεται με αντεκδικήσεις, βεντέτες, που διαρκούν ολόκληρες γενιές.

Ακούμε συχνά για εγκλήματα όπου ο εραστής της συζύγου φόνευσε τον σύζυγο της κυρίας από δική του. πρωτοβουλία ή παρακινούμενος ακόμα και από την σύζυγο.

Γενικά το πάθος σημαίνει παρωπίδες, ήτοι το διακατεχόμενο από πάθος άτομο, δεν μπορεί  να δει τίποτε άλλο εκτός από το αντικείμενο του πάθους του και όλες του οι ενέργειες προσβλέπουν στην ικανοποίηση αυτού του σκοπού.

Είναι δηλαδή ένα μόριο της κοινωνίας αρνητικό, δεν προσφέρει τίποτα θετικό στον χώρο του, καταναλίσκει ενέργεια στο πάθος του μίσους.

Απ’ την άλλη μεριά η ερωτική πράξη που βασίζεται  στην αγάπη, όπου και τα δυο μέλη, εμφορούνται από αυτή την υπέροχη ουσία, η σύνθεση  οδηγεί, κατ’ ευθείαν σε υπέρβαση του "εγώ" και γεύση της "ενότητας".

 Μέχρι και παγίωση  αυτής της αίσθησης μπορεί να επιτευχθεί, μετά από ορισμένο χρόνο, εξαρτώμενο απ τα ίδια τα άτομα, που αποτελούν το ζευγάρι.
Έχομε τότε ένα αληθινά υγιές άτομο, έτοιμο να εργαστεί  για το κοινωνικό αγαθό και εξέλιξη της κοινωνίας. 

Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς τον σπουδαίο ρόλο του αληθινού έρωτα στην υγεία μιας κοινωνίας. Είναι όπως η υγεία των κυττάρων ενός οργανισμού, συντελεί στην υγεία ολόκληρου του οργανισμού.

Μια άλλη μορφή έρωτα είναι και ο λεγόμενος Θείος Έρωτας κατά τον Πλάτωνα ο έρωτας αυτός  οδηγεί κατ’ ευθείαν στην ένωση με την πηγή προέλευσης των 

πάντων.

 Ο γήινος έρωτας όμως, ο αληθινός, το τονίζω, είναι μια προετοιμασία για τον Θείο Έρωτα.

Ο έρωτας στην γη, προετοιμάζει τον έρωτα  στον ουρανό.

Apollonios:lykeios7@otenet.gr.--- nirav37.blogspot.gr

Συνείδηση-Μαρτυρία-Επίγνωση

Συνείδηση-Μαρτυρία-Επίγνωση της παντοδύναμης Φύσης.

Συνείδηση είναι η γνώση που προκύπτει από την σχέση δυο υλικών στοιχείων της εκδήλωσης του κόσμου. Είναι η λειτουργία με την οποία ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και στη συνέχεια τον εαυτό του, μέσα και σε σχέση με την όλη  εκδήλωση. Είναι τέλος τα πάντα μέσα στον κόσμο, μια και  το άλλο όνομα  της συνείδησης είναι, ο Λόγος, ο οποίος υπεισέρχεται παντού μέσα στην ύλη, από τον μικρόκοσμο μέχρι τα αστρικά συστήματα.

Με άλλα λόγια:   
Συνειδέναι=Σχετίζεσθαι   

Έτσι όταν ψηλαφούμε  ένα αντικείμενο,  επιφάνεια του χεριού μας έρχεται σε επαφή με την επιφάνεια του αντικειμένου  και μέσω της λειτουργίας της αφής,  συνειδητοποιούμε την ύπαρξή  του. Όλα τα αισθητήρια που διαθέτει ο άνθρωπος λειτουργούν βάσει της αρχής του: 

Συνειδέναι= Σχετίζεσθαι

Γενικεύουμε χωρίς κίνδυνο αλλοίωσης της αλήθειας ότι:

Σε όλον τον ζωικό κόσμο, ακόμη και στον φυτικό βασίλειο,  όταν διατίθενται  αισθητήρια όργανα, η Φύση αντιλαμβάνεται τον εκδηλωμένο εαυτό της, μέσω της αρχής

Συνειδέναι = Σχετίαζεσθαι

Αυτή είναι η ερμηνεία της συνείδησης στον υλικό κόσμο θα δούμε όμως ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει και όταν αναφέρόμαστε στην έννιοα της συνείδησης, στον πνευματικό χώρο.

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ=ΣΧΕΣΗ=ΛΟΓΟΣ   (1)   

=  Σχέση με το ΕΙΝΑΙ           




= Σχέση εξ Επαφής 
    ΔηλαδήΑρμονία
= Λογος

Ο Ιωάννης της Πάτμου έλεγε:

Εν αρχή ην ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός ην ο Λόγος.

Στον κλάδο της  Φιλοσοφίας με το όνομα Οντολογία της οποίας αντικείμενο είναι το ερώτημα: 

«Τι το Ον».

Όπου εξετάζεται η ουσία των όντων από την αρχή της Δημιουργίας.

Στον χώρο αυτό της Οντολογίας η ρήση του Ιωάννη ερμηνεύεται ως εξής: 
Κατά την εκδήλωση του Όντος υπεισέρχεται παντού ο Λόγος, με την μορφή  σχέσεων αντιθέτων, όπως, φως – σκοτάδι, θετικό – αρνητικό, ζεστό – κρύο κ.ο.κ.

Στο παρόν δοκίμιο θα εξετάσουμε τον ρόλο του ανθρώπου στον χώρο συνείδησης και των δυνατοτήτων που έχει ο ίδιος στην επίτευξη συγκεκριμένης ποιότητας  συνειδητοποίησης.  
Συνειδητοποίηση για ποιόν? 
Μη νομίσουμε ότι επιδιώκεται συνειδητοποίηση για μένα ή εσένα, η συνείδηση δεν ανήκει σε κανένα, είναι κατάσταση αυθύπαρκτη και οι άνθρωποι απλώς μετέχουμε αυτής και την υπηρετούμε.  

Το ΟΝ άνθρωπος και κάθε άλλο ΟΝ που διαθέτει αισθητήρια όργανα δύναται να αποκτήσει  συνείδηση μέρους ή όλου του κόσμου.

Αυτά τα αισθητήρια όργανα που  έχει εφοδιάσει η Φύση κυρίως τον άνθρωπο, έχει  σκοπό, ιδίως  μέσω του ανθρώπου να φτάσει
σε αυτοσυνείδηση, να γνωρίσει τον εαυτό της.

Έφτιαξε δηλαδή τον κόσμο, αλλά θέλει να έχει συνείδηση  του έργου της  και αυτό  το επιτυγχάνει  κυρίως  μέσω του ανθρώπου αλλά και ότι έχει ζωή σ’ αυτόν τον πλανήτη συμβάλλει στο έργο της συνειδητότητας, όπως φαίνεται στο κατωτέρω διάγραμμα, μεταβολής της συνειδητότητας συναρτήσει των φάσεων της δημιουργίας.

Μια ματιά στο ανωτέρω διάγραμμα, που δείχνει την εξάρτηση της συνείδησης από   τις φάσεις της δημιουργίας, δείχνει ότι το απόλυτο έχει μηδενική συνείδηση, στην αρχή της δημιουργίας, οποία μεγαλώνει σταδιακά περνώντας από την ανόργανη ύλη, στην οργανική, τα φυτά, τα ζώα και τέλος στον άνθρωπο όπου λαμβάνει την μέγιστη τιμή. 
Γι’ αυτό  τον λόγο, εφοδίασε τον άνθρωπο με κατάλληλα αισθητήρια όργανα και εγκέφαλο, για την επίτευξη του σκοπού της, δουλεύοντας επί εκατομμύρια χρόνια, για να πετύχει  το πλέον εξελιγμένο ΟΝ αυτού του πλανήτη.

Με άλλα λόγια ο άνθρωπος είναι ο αντιπρόσωπος της Φύσης επί της  γης, μέσω του οποίου μπορεί να παρατηρεί, να καθίσταται μάρτυρας  στο έργο της εκδήλωσης.

Όταν η προσοχή μας μέσω της ακοής, δεν είναι προσανατολισμένη προς κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα  αυτής της αίσθησης, μιλάμε πάντα για την αίσθηση της ακοής, όταν δεν κρίνουμε τα ερεθίσματα που φτάνουν στα αυτιά μας και δεν προσπαθούμε να συμπεράνουμε για την προέλευσή τους, αφήνουμε έτσι την προσοχή μας  να απλωθεί διάχυτη σφαιρικά  σε οτιδήποτε συμβαίνει, θα δούμε τότε να έρχεται  μια καινούργια αίσθηση:

 Η Επίγνωση, δηλαδή η γνώση ότι είσαι γνώστης, ότι έχεις συνείδηση εν γένει για τα τεκταινόμενα.
Αυτή είναι μια κατάσταση Θεϊκή, είναι αυτό που επιδιώκει η ίδια η Φύση, να γνωρίσει τον εαυτό της και το επιτυγχάνει με την Επίγνωση.
Επίγνωση είναι το τέρμα της αναζήτησης της αλήθειας, μάρτυρας είναι ο άνθρωπος το αγαπημένο παιδί της Φύσης, μέσα απ' αυτόν βλέπει επιτέλους το έργο της, για το οποίο δεν είχε ιδέα αλλά το δημιούργησε γιατί αυτή ήταν η φύση της και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.

Μέσω του ανθρώπου η Φύση, παρατηρεί,  ελέγχει τις δράσεις που επιτελούνται μέσα στην εκδήλωση και  επιβάλει τις κατάλληλες  διορθώσεις όπου το θεωρεί απαραίτητο.

Ο άνθρωπος ως ο σπουδαιότερος  αντιπρόσωπος της Φύσης επί της γης, θα πρέπει να αισθάνεται το βάρος του ρόλου του.

Να έχει συναίσθηση της ευθύνης που πηγάζει από την αποστολή του, να σέβεται και να υπακούει την Φύση σαν προϊσταμένη του αρχή. 
Να σέβεται και να εκτιμά  τους άλλους ανθρώπους τους οποίους, εκλαμβάνει σαν συνεργάτες του, επί ίσοις όροις,  στο έργο που του έχει ανατεθεί από την ίδια την Φύση.
Να έχει με άλλα λόγια την λεγόμενη κοσμική συνείδηση.

Στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο η Φύση άρχισε κάποτε  την προσπάθεια δημιουργίας αισθητηρίων οργάνων. 
Αυτό το βλέπουμε στην αμοιβάδα για παράδειγμα, που την έχει εφοδιάσει  με τα ψευδοπόδια, αναπτύσσεται έτσι μια στοιχειώδης αίσθηση αφής, με την βοήθεια της οποίας  ανακαλύπτει την τροφή της και αντιλαμβάνεται παν ξένο σώμα, που την αγγίζει 
Η Φύση έτσι ξεκινάει από την πλέον  στοιχειώδη μονάδα ζωής που είναι η αμοιβάδα, ένας  μονοκύτταρος οργανισμός και σιγά –σιγά προχωράει σε πολυπλοκότερες δομές, μέχρι την τελειότερη κατασκευή που υπάρχει επάνω στον πλανήτη, τον άνθρωπο. 
Τον οποίο εφοδιάζει επιπλέον με έναν τέλειο εγκέφαλο, το τελειότερο όργανο σ' ολόκληρη την εκδήλωση. 
Σ'αυτό το όργανο  επεξεργάζονται όλα τα ερεθίσματα, που έρχονται μέσω των αισθήσεων και γίνονται τελικά πληροφορία.  
Υπάρχουν επίσης προεγκατεστημένα όλα τα προγράμματα αυτομάτου ελέγχου μέσω ανάδρασης, των συστημάτων ζωτικής λειτουργίας του σώματος. 

Θα  πάρουμε τώρα  μια προς  μια, τις (5) αισθήσεις, που με αυτές έχει προικίσει η Φύση τον άνθρωπο, για να διαπιστώσουμε ότι ισχύει η παραπάνω σχέση (1).

Αφή,  η αίσθηση υπάρχει, τότε και μόνο τότε, όταν το αισθητήριο της αφής, που είναι το δέρμα μας, έρθει σε επαφή με κάποιο αντικείμενο.

Υπάρχει τότε αντίληψη αντικειμένου,  λειτουργεί δηλαδή η αίσθηση  της αφής.

Με άλλα λόγια το δέρμα είναι το εργαλείο με το οποίο λειτουργεί η  αίσθηση της αφής,

Ακοή, ακούμε μέσω του αέρα που δονείται από μια ηχητική πηγή,  το δε ηχητικό κύμα που προκύπτει και φέρει την πληροφορία, προκαλεί δονήσεις στον αέρα, ο οποίος είναι το μέσον μεταφοράς του ήχου,  το δε κύμα  προκαλεί με την σειρά του, δονήσεις στο τύμπανο του αυτιού μας και ολοκληρώνεται έτσι η  λειτουργία της ακοής.

Έχουμε και στην περίπτωση της ακοής επαφή δυο πραγμάτων, του ηχητικού κύματος αφ’ ενός και του τυμπάνου του αυτιού μας αφ’ ετέρου.

Στην αίσθηση της ακοής επομένως πάλι   οΛόγος σαν επαφή-πρόσκρουση δυο υλικών στοιχείων επαληθεύεται.
Όσφρηση, 

Η αίσθηση της όσφρησης έχει σαν μέσο τα αισθητήρια της μύτης, που δέχονται βομβαρδισμό από ουσίες αντίστοιχες των αντικειμένων που μυρίζουμε, για παράδειγμα ενός  ποτού, οπότε προκύπτει και εδώ η λειτουργία της όσφρησης σαν επαφή δυο πραγμάτων, δυο εννοιών, των μορίων της ουσίας που μυρίζουμε και των αισθητηρίων κυττάρων όσφρησης της μύτης. 

Γεύση, στην περίπτωση της γεύσης είναι ολοφάνερη η επαφή μέσω της γλώσσας και των χειλιών μας με τις τροφές ή άλλες ουσίες που θέλουμε να δοκιμάσουμε.

Όραση: Έχουμε ένα αντικείμενο, αυτόφωτο ή ετερόφωτο, αυτό εκπέμπει φωτόνια, που μεταφέρουν την πληροφορία του αντικείμενου από το οποίο προέρχονται, αυτά βομβαρδίζουν την ωχρά κηλίδα του ματιού και έτσι προκύπτει η αίσθηση της όρασης, σαν επαφή-σύγκρουση δυο αντικειμένων, των φωτονίων αφ' ενός , με την ωχρά κηλίδα του οφθαλμού αφ' ετέρου.

Το Συμπέρασμα είναι πως σε όλες τις περιπτώσεις ισχύει η πρόταση (1). 

Σε όλες τις διαδικασίες που αναφέρθηκαν δεν χρειάστηκε πουθενά η σχέση Υποκειμένου – Αντικειμένου, μόνο η παρουσία του Λόγου-Σχέσης ήταν προφανής.

Πως προκύπτει λοιπόν η σχέση Υποκειμένου – Αντικειμένου?

Αυτή είναι μια αποκλειστική εντύπωση του ανθρώπου δεν υπάρχει απαραίτητα σε άλλο ΟΝ μέσα στην Φύση,  έχει δε  προκύψει σαν συνήθεια στον άνθρωπο από την εκπαίδευση που υφίσταται κατά τα  παιδικά του χρόνια και μετέπειτα.

Καθώς γεννιέται ο άνθρωπος είναι αυθεντικός,  με την έννοια ότι δεν έχει αλλοιωθεί η  φύση του και δεν κουβαλάει επίκτητα προϊόντα μέσα στην οντότητά του.

Την πρώτη αλλοίωση την παθαίνει από τη μητέρα του, η ποία εισάγει άθελά της την παράσιτη ιδέα του «εγώ».

Το κακό αρχίζει με τα ατομικά μας είδη- παιχνίδια, που σαν παιδιά τυχαίνει να χρησιμοποιούμε,  η δε μητέρα μας κυρίως τα διεκδικεί για μας, εισάγοντας μας, στην κόλαση της κοινοκτημοσύνης και του «εγώ».

Σ’ αυτό συντελεί και η ονοματοθεσία που επιβάλει η θρησκεία και οι παραδόσεις, ο Γιαννάκης, ο Κωστάκης, ο Γεωργάκης δημιουργούν την ανάγκη ενός ιδιαιτέρου υποκειμένου, που ναι μεν θεωρείται απαραίτητο για τις κοινωνικές μας σχέσεις, αλλά από της άλλη όμως μολύνει ανεπανόρθωτα την αγνότητα της ύπαρξης και χρειάζεται μετά ειδική αγωγή για να το δεχθούμε σαν απαραίτητο μεν αλλά μη έχον σχέση με την αλήθεια.

Αφού λοιπόν το «εγώ» είναι φανταστικό και επίκτητο μια κακή συνήθεια με άλλα λόγια και είναι κάτι το οποίο  επικαλείται ο νους υποχρεωτικά όταν προβάλλεται ένα αντικείμενο, σημαίνει κατά συνέπεια ότι,  η όλη σύνθεση είναι ψευδής και στην πραγματικότητα το υποκείμενο και το αντικείμενο εδώ συμπίπτουν.

Γεννιέται τότε μόνο  μια καθαρή αίσθηση Επίγνωσης μετά από ορθή διάγνωση με την βοήθεια  της ανώτερης κρίσης.

Αναγνωρίζει τότε  αυτόματα ο άνθρωπος ότι είναι απλά μάρτυρας των δράσεων, χωρίς υποκείμενο που δρα και αντικείμενο που δέχεται την δράση.

Πάντα είσαι ο μάρτυρας των πράξεών σου , γι’ αυτό δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη  προσπάθεια ,  η μαρτυρία είναι μια αυτόνομη φυσική λειτουργία, όπως αυτόνομη είναι η λειτουργία της καρδιάς, δεν κάνεις καμιά προσπάθεια να λειτουργήσει η καρδιά σου, κατά τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και η μαρτυρία.

Η μαρτυρία σχετίζεται άμεσα με την παρουσία.
Όταν είσαι παρών στο Εδώ και Τώρα, αυτομάτως  εγκαθίσταται στον χώρο της συνείδησης και ο μάρτυρας, γίνεσαι αυτοβούλως μάρτυρας των καταστάσεων και γεγονότων. 

Μέσα στην εκδήλωση συμβαίνουν απλά κάποια γεγονότα ο άνθρωπος ως αντιπρόσωπος της Φύσης απλώς τα παρατηρεί και αν κάτι είναι παρά Φύση, τότε επεμβαίνει, άλλως απλά τα παρατηρεί σαν αυθεντικός μάρτυρας.

Οι έννοιες υποκείμενο και αντικείμενο έχουν σημασία μόνο σαν όροι της γραμματικής όταν μαθαίνουμε την γλώσσα μας στα σχολεία, στην Φιλοσοφία οι όροι αυτοί συμπίπτουν και χάνουν το νόημα τους, σαν ξεχωριστές έννοιες.

Ο μη συνειδητός άνθρωπος αυτός που πιστεύει ότι είναι το σώμα του και ταυτίζεται με το εγώ, αυτός νομίζει ότι αυτός δρα, ότι αυτός σκέφτεται, γι’ αυτόν ισχύει ο διαχωρισμός υποκείμενο – αντικείμενο.

Γι’ αυτόν ισχύει ο διαχωρισμός εγώ και ο κόσμος.  

Ο συνειδητός άνθρωπος είναι το όλον και σαν τέτοιος περιλαμβάνει τα πάντα μέσα του, ολόκληρο το σύμπαν, πώς λοιπόν να ξεχωρίσει υποκείμενο και αντικείμενο, αφού ο ίδιος είναι αμφότερα τα πάντα.

Τέλος όταν συνειδητοποιηθεί  το «εγώ» σαν παράσιτο κέντρο, κατανοείται και απομονώνεται, παίζει τον ρόλο του μόνο όταν καλείται για την διεκπεραίωση των κοινωνικών σχέσεων των ανθρώπων και δεν αλλοιώνει την λειτουργία της συνείδησης.

Μάλλον το εγώ απορροφάται συγχωνεύεται τότε μέσα στην

Επίγνωση

Πνευματικός κόσμος

Θα ερευνήσουμε εν ολίγοις, την ισχύ της  σχέσεως  (1)  στον χώρο του πνεύματος.

Εδώ πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας μια άλλη αρχή, εκείνη σύμφωνα με την οποία:

 Ότι συμβαίνει  στον υλικό κόσμο έχει ήδη προηγηθεί στον πνευματικό χώρο, εκεί γεννιούνται τα πάντα και στην συνέχεια εκδηλώνονται στον υλικό κόσμο.

Ο κόσμος αυτός είναι ο κόσμος των ιδεών κατά τον Πλάτωνα και είναι ακριβές αντίγραφο του υλικού κόσμου, ή μάλλον ο υλικός κόσμος είναι ακριβές αντίγραφο του πνευματικού. 

Εν κατακλείδι  θα λέγαμε ότι το οντολογικό υλικό είναι ΈΝΑ   στην αρχή είναι λεπτοφυές, πνευματικό  και στην συνέχεια καθώς προχωράει προς την  εκδηλώσει, πήζει και γίνεται ύλη, με καθορισμένη νομοτέλεια που έχει την αρχή της στην ίδια την Φύση.

Αφού λοιπόν ούτως έχουν τα πράγματα  η ισχύς της σχέσεως (1) είναι δεδομένη και στον πνευματικό χώρο.

Παράρτημα  Η Φύση εκτός του ότι είναι η μόνη δύναμη και μοναδική ύπαρξη,  είναι και μεγάλος καλλιτέχνης.
Η εικόνα του κόσμου που παίρνουμε μέσω των αισθήσεων, δεν είναι μεν πλήρης,  είναι όμως γεμάτη ομορφιά.
Αντανακλά  την ομορφιά που απορρέει από τον πυρήνα της ύπαρξής  μας και τούτο γιατί τα αισθητήρια όργανα που μας έχει εφοδιάσει, δίνουν  ελλείπείς πληροφορίες,  για τα χαρακτηριστικά του κόσμου.
Ευτυχώς δε, που είναι είναι η μόνη φάση της εκδήλωσης του κόσμου, που δεν χρειάζεται πληρότητα. 
Διότι αν τα αισθητήρια όργανά μας κάλυπταν όλο το φάσμα των ερεθισμάτων, που υπάρχουν στη Φύση, θα ζούσαμε μέσα σε έναν πραγματικό εφιάλτη,  μέσα σε μια σούπα από φως και ήχους, χωρίς να ξεχωρίζουμε σχήματα από δέντρα βουνά ποτάμια  και  ωραίες μορφές.
Δεν θα μπορούσαμε να απολαύσουμε την 9η του Μπετόβεν ή τα κονσέρτα του Μότσαρτ, ούτε θα θαυμάζαμε έναν Παρθενώνα και μιαν Αφροδίτη της Μήλου.
Κυρίως όμως δεν θα ερωτευόμαστε.
Ο έρωτας είναι η μόνη ενωτική λειτουργία, αντίθετη από την χωριστικότητα.
Ο έρωτας αρχίζει από τις αισθήσεις, με την όραση, την μορφή. Μια ωραία ύπαρξη είναι η πρώτη έλξη, συνεχίζει το ενδιαφέρον και η έλξη προς το άλλο άτομο, με την ακοή, τη φωνή, ένα πολύ σοβαρό και αναντικατάστατο συναισθηματικό και ερωτικό στοιχείο.
Τέλος δε, έρχεται η αφή να ολοκληρώσει  την ερωτική λειτουργία.
Η ολοκλήρωση της ερωτικής λειτουργίας ανοίγει τον δρόμο για επιστροφή στην ενότητα, μέσω της αίσθησης αυτή την φορά, που είναι ο μόνος τρόπος, που εξασφαλίζει την βιωματική εμπειρία.
Αν δεν μπορούσαμε να βιώσουμε όλα αυτά, αφού ο άνθρωπος δεν θα είχε την δυνατότητα να βλέπει την αντανάκλαση της ψυχής του μέσα στον κόσμο, δεν θα υπήρχαν τότε και καλλιτέχνες, να περιγράψουν την ανύπαρκτη ομορφιά του κόσμου.
Θα εξαφανιζόταν από την Ζωή κάθε  νόημα. 

Apollon: [1]nikol.servis@cyta.gr & nirav37.blogspot.com

 

Συλλογικός Νους και μορφή της Κοινωνίας

Η αληθινή Φύση του Νου και εφαρμογή των αρχών αυτών στην επίλυση του Ελληνικού προβλήματος

Ο Νους δεν  είναι κάτι αυθύπαρκτο, ούτε κάτι σταθερό.

Ο Νους είναι άμεσα συνδεδεμένος με τις σκέψεις των ανθρώπων χωρίς να ανήκει σε κανένα απολύτως άνθρωπο, είναι ένα σύνθετο πεδίο που παράγεται από τις σκέψεις των ανθρώπων απανταχού της γης.

Συνεπώς η συνήθης έκφραση, ο νους μου και ο νους σου είναι τελείως αβάσιμες.

Λόγω αυτής του της ιδιότητος δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς σκέψεις τελείως,  αυτές οι σκέψεις όμως δεν είναι δικές μας απλά ανήκουν στο πεδίο  του νου, στο οποίο μέσα βρίσκεται και δικός μας εγκέφαλος και λαμβάνει σήματα που δεν του ανήκουν, δεν προκαλούνται απ’ αυτόν, ανήκουν στην φύση του πεδίου του νου.

Ο εγκέφαλός μας με άλλα λόγια είναι σαν ένα τρανζίστορ που επιπλέει μέσα σε ένα πεδίο, το πεδίο του νου, είναι δηλαδή εκτεθειμένος σε ένα σύνθετο πεδίο και κάθε φορά μεταβάλει την συχνότητά του σαν δέκτης και συντονίζεται σε κάποια συχνότητα του σύνθετου αυτού  πεδίου του νου και λαμβάνει αντίστοιχες  λήψεις σε μορφή σκέψεων.

Έτσι οι άνθρωποι δεν δρουν σύμφωνα με δικές τους καθαρά υπαρξιακές ανάγκες, αλλά σύμφωνα με τις σκέψεις που επικρατούν στον νου κατά την στιγμή της συγκεκριμένης δράσης τους.

Για παράδειγμα, όταν κάποιος άνθρωπος συναντήσει έναν γνωστό του ή φίλο του, την στιγμή που μόλις έχει βγει από μια διάλεξη με θέμα τον πόλεμο και τις συνέπειες αυτού, η στάση του απέναντι στον φίλο του θα έχει στοιχεία αντιπολεμικά και θα του μιλάει συνέχεια για τις εντυπώσεις του από την ομιλία, που μόλις είχε παρακολουθήσει και οι απόψεις  δεν είναι  δικές του απόψεις πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά επηρεασμένος από τις σκέψεις του ομιλητή, υιοθετεί και τις σκέψεις του και τις διατυπώνει στον φίλο του σαν δικές του.

Με άλλα λόγια οι άνθρωποι δεν δρουν ελεύθεροι, αλλά βάσει σκέψεων, που δεν είναι δικές τους,  αλλά σύμφωνα με τις επικρατούσες απόψεις του ΝΟΥ εκείνη την στιγμή της δράσης.

Οι δράσεις όμως που γίνονται με βάση σκέψεις του νου και όχι υπαρξιακές ανάγκες,  σκέψεις μ’ άλλα λόγια που δεν ανήκουν στο συγκεκριμένο άτομο,  εντείνουν την εκδήλωση του εγώ,  φυσιολογικού ή παθολογικού.  όπως φάνηκε στο παραπάνω παράδειγμα.

Τι πρέπει να κάνει λοιπόν κανείς προκειμένου να ενεργεί σύμφωνα με τις ανάγκες της στιγμής?

Να απαλλαγεί από τις παράσιτες και ξένες σκέψεις, του νου που δεν του ανήκουν  και  δεν έχουν  καμία σχέση με την ύπαρξή του.

Πως θα το καταφέρει αυτό? 

Υπάρχει μια και μοναδική μέθοδος που εγγυάται απόλυτη επιτυχία και είναι αυτή του αληθινού «Διαλογισμού.» .

Διαλογισμός σημαίνει απλά ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ,  χωρίς συνταύτιση, χωρίς καμιά κρίση.

 Απλά παρατήρηση, ουδεμία άλλη δράση.

Να παρατηρείς τις σκέψεις σου και να τις αφήνεις να φεύγουν όπως εμφανίστηκαν και ως είναι εξ άλλου Φυσικό.

Στην κατάσταση  αυτή, κατάσταση κενότητας,  κατάσταση απολύτου καθαρότητας από σκέψεις στο νου, μια κατάσταση που νοιώθεις να είσαι ΕΝΑ με την Φύση, λειτουργείς σε απόλυτο συντονισμό με την ΦΎΣΗ, αισθάνεσαι σαν ν α έχεις ξαναγεννηθεί και αυτή την φορά  σε  ένα άλλο χώρο λεπτό, καθαρά πνευματικό,  ελεύθερος με μια πρωτόγνωρη αίσθηση  ζωντάνιας   και έρωτα για το κάθε τι που βλέπεις και ακούς, με απόλυτο  σεβασμό για την ιερότητα της ύπαρξης.  

Οι δράσεις σου τότε θα έχουν ένα πρωτόγνωρο βάρος και συνέπεια για το καλό της ανθρωπότητας και το δικό σου.

Αυτή είναι η κατάσταση διαλογισμού και επιτυγχάνεται όταν έχεις απαλλαγεί από την επίδραση του νου, ο οποίος φέρνει στην συνείδηση, ότι ποιο άσχετο με τις ανάγκες της στιγμής.

 Έτσι δεν έχεις ανάγκη πια από κανέναν και τίποτα, γεύεσαι την Ζωή ατόφια χωρίς δισταγμούς και παλινδρομήσεις.

Η κατάσταση διαλογισμού είναι σαν να έχεις φτάσει πλέον στο σπίτι σου δεν έχεις ανάγκη πια από κανέναν και τίποτα, γεύεσαι την πραγματική ελευθερία της ύπαρξης.

Αποτελεί βασική και θεμελιώδη πίστη για μένα η διείσδυση του Λόγου στην εκδήλωση του κόσμου. 
Η εκδήλωση με άλλα λόγια είναι μια συνεχής αντιπαράθεση ζευγών αντιθέτων ιδεών και ιδιοτήτων, όπως για παράδειγμα, θετικό -αρνητικό, ζεστό - κρύο, δύναμη - αντίσταση, αλήθεια -ψέμα, θηλυκό - αρσενικό.

Αυτό το έχω κατ’ αρχήν διατυπώσει σε γραπτό μου, ως πρώτη επέκταση του γεγονότος διείσδυσης του Λόγου στην εκδήλωση του κόσμου όπου διαπιστώνω και επισημαίνω την υφιστάμενη  αναλογία  μεταξύ των Φυσικών νόμων και κοινωνικών φαινομένων.

Σ’ αυτήν εδώ την εργασία προχωράω ένα βήμα παρακάτω και βλέπω την διείσδυση του Λόγου και σε μεθόδους εξέλιξης του ανθρώπου, σε αναλογία με την εξέλιξη σε ολόκληρη κοινωνία.

Αποτέλεσμα είναι ότι:

Εισάγεται μέθοδος εξόδου της  κοινωνίας ολόκληρης από το τέλμα και την πλάνη που βρίσκεται σε μιαν άλλη κατάσταση συνείδησης των ατόμων που την αποτελούν, αλλά και της κοινωνίας  εν τω συνόλω.  
Λίγο θεωρητικό και αρκετά ρομαντικό ίσως σαν σκέψη, αλλά σαν στόχος και επιδίωξη παραμένει άκρως ρεαλιστικό και επιβεβλημένο.   

Ερευνόντας τώρα το κυρίως Θέμα, που είναι η σωτηρία της Ελλάδος, μπορούμε να δούμε καθαρά   με βάση τις ανωτέρω διαπιστώσεις και να καταλήξουμε σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Οι αλματώδης βελτίωση των επικοινωνιών σε όλο τον πλανήτη συντελούν ιδιαιτέρως στην σύγχυση της συνείδησης των ανθρώπων και κατά συνέπεια στις πράξεις τους.

Ο άνθρωπος του εικοστού πρώτου αιώνα είναι ένα τελείως αποπροσανατολισμένο και δυστυχισμένο ον.

Επιδίδεται μετά μανίας στο κυνήγι του χρήματος.
Οι μεν πλούσιοι από ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ,  οι δε φτωχοί από ανάγκη ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, με αποτέλεσμα  να  έχουν χάσει και οι δυο  εντελώς το αληθινό  νόημα και την ουσία της ζωής.

Ας ειδικεύσουμε όμως τις σκέψεις μας αυτές στην περίπτωση της χώρας μας.

 Όλα αυτά που αναφέρθηκαν στο εισηγητικό σημείωμα βρίσκουν άμεση εφαρμογή σήμερα και στην χώρα μας και θα προσπαθήσω να βρω αντιστοιχίες και αναλογίες και να εξάγω χρήσιμα συμπεράσματα.

Ας δούμε πρώτα πως οδηγήθηκε η χώρα σ’ αυτόν τον όλεθρο της αυξανόμενης και ασυγκράτητης οικονομικής ύφεσης, που είναι όπως θα δούμε αποτέλεσμα ηθικού ξεπεσμού.

Στην Ελλάδα του σήμερα οι κάτοικοι αυτής της χώρας, όντας ιδιαίτερα ικανοί, αλλά ευρισκόμενοι μέσα στο πεδίο της τρέλας που λέγεται γενικός νους, γεμάτος σκέψεις και παράξενες ιδέες, επηρεάζονται ποικιλοτρόπως.

Πρώτο σφάλμα που κάνει ο Έλληνας  είναι που θεωρεί όλες αυτές τις σκέψεις και ιδέες που περνούν απ’ το μυαλό του, ότι είναι δικές του σκέψεις και ιδέες.

Μόλις πέσει σε αυτήν την παγίδα αρχίζει να σκέπτεται πως θα βάλει σε εφαρμογή τις πρωτότυπες ιδέες που έχει υιοθετήσει σαν δικές του.

Εκεί ο πολυμήχανος Οδυσσέας κάνει το δεύτερο σφάλμα, αναγκάζεται να παρανομήσει προκειμένου να διευκολύνει την εφαρμογή των πολύπλοκων σχεδίων του.

Αλλά ποτέ δεν ολοκληρώνεται ένα έργο με μια μόνο παρανομία, είναι υποχρεωμένος στη συνέχεια να κάνει και άλλη παρανομία  και άλλη και άλλη, μέχρι που ο τρόπος αυτός δράσης περνάει στο πετσί του και τον θεωρεί  φυσιολογικό.

Λέει για παράδειγμα "Μωρέ αν δεν λαδώσεις τον δημόσιο υπάλληλο δεν πρόκειται να γίνει η δουλειά σου"

Αυτός όμως ο τρόπος σκέψης έχει συνέπειες γιατί παρακινεί  στην παρανομία και  αδύναμους να αντισταθούν,  δημόσιους υπαλλήλους. 

Οι πολιτικοί μας απ' την άλλη μεριά, προκειμένου να εξασφαλίσουν τους πολυπόθητους ψήφους, αγνοούν, παρακάμπτουν την αξιοκρατία και διορίζουν πολίτες σε θέσεις δημοσίου, απ’ το παράθυρο.

Εδώ έχουμε διπλή παρανομία, τους μεν πολιτικούς παρανομούντες προς άγραν ψηφοφόρων, τους δε πολίτες να γίνονται άθελά τους, αποδέκτες αυτής της τακτικής με την  υποχρέωση  στην συνέχεια, να είναι εξαρτημένοι από τους πολιτικούς, να τους επιλέγουν έστω και αν δεν τους θεωρούν τους πλέον κατάλληλους και ικανούς.

Χάνουν με άλλα λόγια την ελευθερία της κρίσης κατά την μοναδική ευκαιρία που τους δίνει το δημοκρατικό πολίτευμα, να επιλέγουν ελεύθερα τους κυβερνήτες των, στις βουλευτικές εκλογές της χώρας, κάθε τέσσαρα χρόνια.

Ε! Αυτό είναι αρκετό για να εκτραπεί η νομιμότητα  της χώρας και να θεωρείται φυσιολογική κάθε είδους παρανομία.
Οι άλλες  Ευρωπαϊκές χώρες τώρα και κυρίως το κεφάλαιο, όντας  απρόσωπο και χωρίς πατρίδα, για δικούς τους λόγους συμφέροντος πάντα, βλέποντας έναν εξασθενημένο και πεινασμένο λαό, τον Ελληνικό εν προκειμένω, αρχίζουν τις δικές τους πιέσεις, που αποθρασύνονται μέχρι την επέμβαση στα καθαρά εσωτερικά ζητήματα της χώρας όπως ήταν οι τελευταίες ΕΚΛΟΓΕΣ.   
Η πείνα, ο φόβος και η ελπίδα πάνε χέρι -χέρι, αυτό συνετέλεσε ώστε  να  πετύχει  το σχέδιο των εξωτερικών επεμβάσεων και να προκύψει κυβέρνησητης αρεσκείας τους.
Αποτέλεσμα πιο βαθιά ΚΡΙΣΗ.  

Στο καθεστώς αυτό χάνεται και η αγάπη προς την πατρίδα.

Ουδείς ενδιαφέρεται πλέον  για την ταλαίπωρη την Ελλάδα. Συνέπεια της φτώχειας και εξαθλίωσης των ανθρώπων και κυρίως νέων είναι να εκπατρίζονται σε άλλες χώρες για να βρουν μια αξιοπρεπή εργασία για να εξοικονομούν τα προς το ζην.

Αδυνατίζει έτσι με τον χρόνο ο ανθρώπινος ιστός της χώρας.

Αξιοσημείωτο είναι ότι Έλληνες του εξωτερικού σκέπτονται σοβαρά την Ελλάδα περισσότερο από τους αυτόχθονες.

Αυτό εξηγείται με το γεγονός της νοσταλγίας της επιστροφής στην χώρα   που τους γέννησε. 
Τίθεται όμως επιτακτικό το ερώτημα!

Υπάρχει σωτηρία για αυτή την χώρα που λέγεται Ελλάς?

Η απάντηση είναι θετική πάντα υπάρχει σωτηρία για τους ανθρώπους και για τις χώρες.  

  

Η φόρμουλα δύνεται παραπάνω στην σχετική εισήγηση.

ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Αυτή είναι σωτηρία.

Στην πράξη τι σημαίνει αυτό, θα το δούμε κατ’ αντιστοιχία. Ισχύοντος πάντα του Λόγου στην εκδήλωση του κόσμου.

Πρώτον Διαλογισμός δεν γίνεται χωρίς προηγούμενη κάθαρση, επομένως και εδώ χρειάζεται κάθαρση, απ’ όλα τα παράνομα και παράσιτα στοιχεία, γιατί αυτά εμποδίζουν την ανάπτυξη των υγιών, καθ’ όμοιο τρόπο που τα ζιζάνια εμποδίζουν την ανάπτυξη των ωφέλιμων λαχανικών στο περιβόλι του γεωργού.

 Στην περίπτωση της πολιτείας είναι γνωστοί οι παρανομούντες και παρανομίσαντες στο παρελθόν πολιτικοί.

Αυτοί πρέπει να απομονωθούν να διωχθούν δικαστικά  και να τιμωρηθούν παραδειγματικά, κάτι που θα δικαιώσει και το δημόσιο αίσθημα των πολιτών.

Δεύτερον Πρέπει όλοι οι πολίτες να αλλάξουν εσωτερική δομή  και όραση, να εγκαταλείψουν τις πολλές επιδιώξεις που αποβλέπουν στο κέρδος και να γίνουν πιο καθαροί  πιο απλοί  και με έναν και μόνο στόχο στη ζωή τους, που να έχει άμεση σχέση με τα πραγματικά τους προσόντα και ταλέντα.
Η πολιτεία εδώ χρειάζεται να επέμβει με ριζικές  μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, ώστε να αλλάξει τελείως προσανατολισμό και από τεχνολογική και απρόσωπη που είναι σήμερα, να αποκτήσει εθνικό - ανθρωπιστικό χαρακτήρα και δομή, για να συνδεθούν οι νέοι μας ξανά με την Ελληνική γλώσσα,  να γνωρίσουν την την ιστορία και να αγαπήσουν την πατρίδα Ελλάδα. Όσον αφορά δε στους ενήλικες, η πολιτεία θα οργανώνει συχνά σεμινάρια, στα οποία θα διδάσκουν αναγνωρισμένοι Έλληνες φιλόσοφοι και άλλοι λόγιοι, έτσι ώστε να αναπροσανατολιστούν στον ηθικό και εθνικό σκοπό και δρόμο.    
Μια εργασία χρειάζεται που να ταιριάζει  καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία του, γεωργός σωστός, μηχανικός σωστός, δικηγόρος σωστός, υπάλληλος δημόσιος σωστός και τίποτα άλλο, χωρίς άλλες βλέψεις και επιδιώξεις.

Αυτές όμως οι δραστηριότητες – επαγγέλματα θα πρέπει να ικανοποιούν τρέχουσες ανάγκες οι δε λειτουργοί των επαγγελμάτων να τα εκτελούν με συνέπεια και ενδιαφέρον σαν να είναι το χόμπι τους.

Δεν αρκεί όμως μόνο αυτό δηλαδή η κάθαρση και συνειδητοποίηση των μελών της Ελληνικής κοινωνίας απαιτείται  και  ΕΝΌΤΗΤΑ της κοινωνίας ώστε να αντιμετωπίζει ενωμένη τις δύσκολες ώρες που αναπόφευκτα θα έλθουν είτε σαν απειλή εξωτερική είτε επίσης σαν τάση διάσπασης της ενότητας από  εσωτερικές δυνάμεις.

Έτσι προκύπτει η ανάγκη ενός αληθινού ΗΓΕΤΗ

Τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει αυτός  ο ηγέτης επιβάλλονται από την φύση των καθηκόντων του.    

Δικαιοσύνη-σύνεση-ευαισθησία-ήθος-ευθήτητα και τέλος -έμπνευση και σταθερότητα στις αποφάσεις του.

Πρέπει να δίνει αυτός πρώτος το παράδειγμα, όπως ο καλός αξιωματικός μπαίνει μπροστά στη μάχη.
Ο Γκάντι ήταν ένας τέτοιος ηγέτης που με το ήθος του και το παράδειγμά του κατάφερε να ενώσει όλη την Ινδία σε ενιαίο έθνος,  τις δε αρχές του να μιμηθούν ηγέτες και άλλων χωρών, Ο Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ απεκάλεσε τον Γκάντι, Μαχάτμα που σημαίνει μεγάλη ψυχή.

Το φωτεινό του παράδειγμα θα ακολουθήσουν και οι πολίτες γοητευμένοι από το ήθος του και θα αποτελέσουν έτσι μια συμπαγή ενότητα που δεν θα μπορέσει καμία εξωτερική δύναμη να διασπάσει.

 Όταν ικανοποιηθούν οι παραπάνω προϋποθέσεις δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι η Ελλάδα θα ξεπεράσει την κρίση και όχι μόνο θα αναπτυχθεί όπως της αξίζει να είναι.

Ηγέτιδα δύναμη ανεξάρτητη ελεύθερη αυτοδύναμη παρέχουσα το πνευματικό φως για μια φορά ακόμα όπως το έχει πράξει ήδη στο παρελθόν.

Φαίνεται καθαρά εδώ η αναλογία μεταξύ του ενός δια λογιζομένου ατόμου και μιας ολάκερης κοινωνίας τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών.

Θα μπορούσε να σωθεί όχι μόνον η ίδια αλλά να συντελέσει στο να βγουν και άλλες κοινωνίες του πλανήτη από το τέλμα της ανηθικότητας και της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Το πρόβλημα της Ελλάδας εν τέλει δεν είναι οικονομικό, είναι αμιγώς συνειδησιακό  και δευτερευόντως πολιτικό.

Απόλλων:  servis7@otenet.gr  & ; nirav37.blogspot.com