ΠΡΑΚΤΙΚΉ ΦΙΛΟΣΟΦΊΑ--- >Συνεχή Βιώματα Ζωής.--- {Αρχαία Ολυμπία}- Αφή και διάδοση της Ολυμπιακής ιδέας στα πέρατα του κόσμου.
--- {ΦΙΛΟΣΟΦΊΑ}:Είναι η αναζήτηση και βίωμα του πυρήνα της ύπαρξης με ταυτόχρονη κατανόηση του ψέματος του "εγώ".
Η αναζήτηση προϋποθέτει κάθαρση με Διαλογισμό. Η βίωση του ΕΔΏ και ΤΏΡΑ είναι το τέρμα της αναζήτησης και η παγίωση της Αληθινής Ευτυχίας.
Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στηνψυχή των ανθρώπων। Είπε:
"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"
1)Ο ένας είναι το Κακό। - Είναι ο θυμός, η ζήλια, ηθλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή, η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ।
2)Ο άλλος είναι το Καλό। - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό।' Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"(...και, αυτό μου άρεσε πολύ!)...
Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε απλά ...............
Η αλήθεια είναι φως ; Ή το φως είναι αλήθεια ; Μοιάζει σαν ταυτότητα
Δηλαδή:
Αλήθεια ≠ ή = Φως. Η απόλυτη αλήθεια δεν είναι ούτε το φως ούτε το αντίθετό του, το σκοτάδι, αλλά το ζευγάρι:Φως-ΣκοτάδιΑς το ερευνήσουμε όμως
Ο Χριστός είπε: Εγώ ειμί το φως ο ακολουθών εμέ, ου μη περιπατήσει εν τη σκοτία , αλλ’ έξει το φως τηςΖωής.Αν σκεφτούμε ότι μόνο κάτω από το φως του Ήλιου εμφανίζεται όλη η δημιουργία , ενώ το βράδυ, είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει εμείς το αγνοούμε, επομένως το φως μας αποκαλύπτει τον κόσμο που ζούμε, κατ’ αρχήν. Κάτι υπήρχε ήδη εκεί ήταν όμως βυθισμένο στο σκοτάδι γι’ αυτό το αγνοούσαμε. Όταν έρχεται όμως το φως γίνεται ορατό. Πώς θα λέγαμε όμως ότι γίνεται ορατό αν προηγουμένως δεν ήταν άφαντο.Η άγνοια είναι το σκοτάδι και το φως η γνώση, η αποκάλυψη।
Αλλά πρέπει να προ-υπάρχει η άγνοια για να έρθει μετά η γνώσηΑλλά αυτό που βλέπουμε είναι πραγματικό ή είναι ψεύτικο οπότε δεν είναι και αληθινό.
Υπάρχει μ’ άλλα λόγια αντικειμενικώς αντικειμενική πραγματικότητα?* Αν όντως υπήρχε τότε θα έπρεπε όλοι να βλέπουμε τα ίδια πράγματα. Είναι όμως έτσι, ή ο καθ’ ένας από μας βλέπει τη δική του πραγματικότητα σαν να φοράει φακούς με νούμερο αυστηρά προσωπικό. Δεδομένου ότι στον άνθρωπο ο σχηματισμός μιας οπτικής εντυπώσεως συνοδεύεται πάντα και με μια αντίστοιχη συναισθηματική φόρτιση, η όποία σε κάθε άνθρωπο είναι διαφορετική, δεν θα πρέπει όλοι να βλέπουμε τα ίδια πράγματα, όσον αφορά την υλική δημιουργία τουλάχιστον. Εξ άλλου αν δούμε το θέμα από καθαρά επιστημονική άποψη, ο κόσμος που βλέπουμε δεν είναι ο αληθινός, αλλά ένα είδωλο του αληθινού.Δηλαδή αυτό που βλέπουμε δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά μια προβολή του πραγματικού τετραδιάστατου σύμπαντος πάνω σ’ ένα τρισδιάστατο Ευκλείδειο μοντέλο.।
Έτσι γίνεται ορατό για τις αισθήσεις μας, οι οποίες δεν είναι σε θέση να συλλάβουν την τέταρτη διάσταση του χρόνου Ισχύει λοιπόν ή όχι η ταυτότητα ? Απ' τη σκοπιά της εκδήλωσης όλης της Δημιουργίας σε ζεύγη αντιθέτων, όχι।Αλλά τι εννοούσε τότε όταν έλεγε «εγώ ειμί το φως» ;
Θα πρέπει να εννοούσε, το Πνευματικό φως το οποίο είναι ίδιο για όλους και είναι εκεί διαθέσιμο για όποιον το επιθυμεί και το επιδιώκει. Απαιτεί όμως προσπάθεια και σχετική καλλιέργεια προηγουμένως για να αναδειχθεί. Όμως η φύση, που τα πάντα εν σοφία εποίησε, μας έχει εφοδιάσει με την πληροφορία, ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που αντικρίζουμε, γι’ αυτό και κάνουμε παραλληλισμούς αρκετά πιστικούς, όπως αυτόν, με το φως και την αλήθεια.
Λέμε για παράδειγμα , μερικές φορές , αν εξετάσουμε αυτό το ζήτημα υπό το φως της τάδε θεωρίας. Είναι δηλαδή σαν να παίρνουμε ένα ηλεκτρικό φανάρι για να μας φωτίζει το δρόμο, σαν την πυξίδα που δείχνει το δρόμο στους ναυτικούς.
Δηλαδή και η οποιαδήποτε «γνώση» είναι σαν το φως που φωτίζει μια συγκεκριμένη περιοχή του κόσμου των ιδεών.
Ας πάρουμε την έρευνα, την αναζήτηση, κάτι που χωρίς αυτό ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει, γιατί απλούστατα από τη φύση του είναι έτσι φτιαγμένος ώστε να μη ν μπορεί να ζήσει στο σκοτάδι και να αναζητάει μόνιμα την αλήθεια, την όποία ξέρει ότι προϋπάρχει.
Αυτό είναι ολοφάνερο και το βλέπουμε σ’ όλες τις εκδηλώσεις της κοινωνικής του ζωής, στην εκπαίδευση, στην επιστήμη στη Φιλοσοφία , αλλά και στην καθημερινότητα ο άνθρωπος είναι ένας αναζητητής, γιατί αυτή είναι η Φύση του.Είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου λοιπόν η έννοια της αναζήτησης, η δίψα για γνώση, για το τι είναι ο κόσμος, η ζωή, η αναζήτηση της ευτυχίας, η ανάγκη για περισσότερο Φως.
Από τη στιγμή που θα γεννηθεί η αναζήτηση είναι η πρωταρχική του ανάγκη, ανάγκη επιβίωσης.
Αλλά τι είναι αυτό που αναζητάει, είναι κάτι που ξέρει ότι υπάρχει και ψάχνει πάλι να το ξαναβρεί, είναι το φως, η γνώση, η αλήθεια και η απελευθέρωση που προκύπτει απ’ την επανάκτησή της, είναι από τα υλικά που είναι πλασμένος και ο ίδιος, αλλά το έχει ξεχάσει, γιατί έχει καλυφθεί η μνήμη του από παχύ στρώμα πλάνης.
Γιατί η πραγματική του φύση έχει επικαλυφθεί από διάφορα επίκτητα πέπλα, που αντιπροσωπεύουν τις ταυτίσεις του στην καθημερινή ζωή, κατά τις διάφορες ενσωματώσεις του και αυτά είναι που οφείλει να παραμερίσει, για να βγει πάλι στο φως και στη γνώση της αλήθειας.
Είναι πολύ ωραία η περιγραφή του Πλάτωνα , όταν παρομοιάζει τον άνθρωπο με ένα ον που ζει δέσμιο μέσα σ’ ένα σπήλαιο και βλέπει μόνο τις σκιές των γεγονότων που στην πραγματικότητα συμβαίνουν πάνω στον απέναντι τοίχο του σπηλαίου και που δημιουργούνται από το φως που εκπέμπει μια φωτιά που καίει απ’ την άλλη πλευρά.
Ενδόμυχα όμως γνωρίζει, πως μόνο όταν να βγει έξω από το σπήλαιο στο φως του ήλιου θα αντικρίσει τον πραγματικό κόσμο, κι’ αυτό είναι που προσπαθεί να πετύχει πάση θυσία . Απεδείχθη λοιπόν ότι η Αλήθεια σχετίζεται με το Φως, το δε αντίθετό της με το Σκότος! Ο Δάσκαλος Όσσο (Ραζνίς) στο παρακάτω βίντεο λέει τα σοφά λόγια ότι, μόνο όταν νοιώσεις πραγματικά ελεύθερος και δεν κινηγάς την Αλήθεια τότε η αλήθεια θα έρθει σε σένα.
Παραπομπές*Στη Φιλοσοφία έχει αποδειχθεί ότι κάτι τέτοιο δεν υφίσταται και ότι όλος ο κόσμος είναι υποκειμενικός , υπάρχει μόνο ένα υποκείμενο, το ίδιο το ΟΝ, οπότε ότι βλέπει Αυτό, είναι ο εαυτός Του.
Υπάρχει ένα άλλο κείμενο του γράφοντος με τίτλο «Κβαντομηχανική Αποκάλυψη» και εκεί πέφτει φως στις έννοιες του πραγματικού και του φανταστικού.
(Βλέπε και γραπτά Γ.Δραγώνα, περιοδικό «Αέρωπος»)
Η τέχνη είναι ένας τρόπος να παίζεις με την πραγματικότητα, στο επώμενο βίντεο φαίνεται ένα παιχνίδι με τις μορφές.
H φύση του ανθρώπου και όλων των ζώντων της εκδήλωσης.Έχομε παρατηρήσει ότι η δημιουργία του πάγου ακολουθεί κατά τον σχηματισμό του ένα συγκεκριμένο σταθερό, και σε κάθε σχηματισμό το ίδιο σχέδιο.
Σ’ αυτή την εικόνα φαίνεται ότι το ένα δέκατο του πάγου προβάλει έξω απ το νερό και τα εννέα δέκατα της μάζας του παραμένουν βυθισμένα εντός του νερού.
Επειδή όπως έχουμε ήδη κατ’ επανάληψιν αναφέρει σ’ αυτή την εκδήλωση κυριαρχεί ο «λόγος» ο οποίος υπεισέρχεται παντού από άκρου εις άκρον της δημιουργίας υπό την μορφή σχέσεων αναλογίας, πρέπει και εδώ να διακρίνουμε ότι στον σχηματισμό των έμβιων όντων τα οποία αποτελούνται από ένα υλικό σώμα και ένα πνευματικό, αόρατο στο κοινό μάτι, όπως ακριβώς το νερό αποκρύπτει το μέρος του πάγου εντός, θα πρέπει λοιπόν εδώ η φύση να ακολούθησε την ίδια αναλογία με τον σχηματισμό του πάγου εντός του ύδατος.
Δηλαδή η μορφή που είναι και το υλικό μέρος των έμβιων όντων σε σχέση με το πνεύμα θα πρέπει να έχουν , αν ισχύει και εδώ η σχέση του Λόγου και γιατί όχι,
μια αναλογία με λόγο 1/10.
Επειδή αλλάζει το μέσον στο οποίο εκδηλώνονται τα έμβια όντα «υλικός κόσμος- πνευματικός κόσμος» σε αναλογία «αέρας-ύδωρ» εκδήλωσης του πάγου, θα πρέπει το μη υλικό των έμβιων όντων να είναι σε έναν άλλο χώρο, για παράδειγμα στο χώρο των τεσσάρων διαστάσεων (χ,ψ,ζ,t) όπου χ,ψ,ζ οι τρείς διαστάσεις χώρου συν την διάσταση (t) του χρόνου στην οποία δεν υπακούει το υλικό μέρος των έμβιων όντων. Δηλαδή δεν έχουν τα αισθητήρια εκείνα για να αντιληφθούν τον χρόνο.
Κατ’ αναλογία η διαφορά των μέσων που αναπτύσσονται τα δύο τμήματα του πάγου είναι νερό και αέρας.
Αν θεωρήσουμε τώρα τον λόγο των πυκνοτήτων πνεύματος και ύλης θα πρέπει να είναι ένας αριθμός που εγγίζει το άπειρο.
Κατ’ ακολουθία και η σχέση των όγκων υλικού και πνευματικού μέρους των όντων θα πρέπει να είναι και αυτή ένας αριθμός τεράστιος που να πλησιάζει το άπειρο.
Αν εδώ χρησιμοποιούσαμε την θεωρία των ορίων απ τα μαθηματικά θα καταλήγαμε με ασφάλεια στο ότι η ψυχή των έμβιων όντων και συνεπώς και του ανθρώπου καταλαμβάνει άπειρο χώρο με γήινα μέτρα, αν ισχύει βέβαια η παραπάνω σχέση για την ψυχή ή πνεύμα που υποτίθεται ότι καταλαμβάνει κάποιο χώρο σε ορισμένο χρόνο, γεγονός που δύσκολα γίνεται πιστευτό, επειδή δεν γνωρίζουμε τίποτε για αυτή την διάσταση τα πάντα είναι υποθετικά.
Οπότε καταλήγουμε σε ένα άλλο επίσης σημαντικό συμπέρασμα ότι: Όλες οι ψυχές των έμβιων όντων έχουν κοινή προέλευση, με άλλα λόγια έχουν κοινή ρίζα, ενούνται, είναι ΕΝΑ, υπακούουν στον νόμο της Ενότητας.Στον οποίο νόμο υπακούουν και τα λοιπά δημιουργήματα, όλη συνεπώς η εκδήλωση πρέπει να υπακούει στον νόμο του 1/10, τον νόμο της φύσης κατά τον σχηματισμό πάγου. Ο νόμος όμως της Φύσης 1/10 έχει σαν αποτέλεσμα την προστασία της υποθαλάσσιας ζωής, μήπως λοιπόν κατ’ αναλογία στην εκδήλωση του κόσμου, ο νόμος 1/10, έχει σαν αποτέλεσμα την προστασία της πνευματικής ζωής?
Ένας τέτοιος συλλογισμός έχει βάση και νόημα στέκει με άλλα λόγια.
Για να εξετάσουμε περαιτέρω το ζήτημα:
Aς παρακολουθήσουμε πως εξελίσσεται το φαινόμενο σχηματισμού πάγου, σύμφωνα με τους νόμους της φύσης που διέπουν την διαστολή των σωμάτων, σε συνάρτηση με την θερμοκρασία, διότι σ’ αυτόν το νόμο οφείλεται η λεγόμενη «ανωμαλία του ύδατος».
Γενική αρχή: Αύξηση της θερμοκρασίας συνεπάγεται διαστολή σωμάτων και αντιστρόφως ελάττωση της θερμοκρασίας συνεπάγεται συστολή, μικραίνουν δηλαδή οι τρεις διαστάσεις (Χ,Ψ,Ζ) των σωμάτων. Αυτό όμως δεν συμβαίνει και στο νερό, εξ ου και η λεγόμενη ανωμαλία του ύδατος.Δηλαδή ενώ ο όγκος του ελαττώνεται με την πτώση της θερμοκρασίας μέχρι τους 40 Κελσίου μετά τους 40, μέχρι τους 00 Κελσίου τα πράγματα αντιστρέφονται και αντί συστολής έχομε διαστολή, ενώ συγχρόνως αλλάζει φάση και από υγρό γίνεται στερεό δηλαδή πάγος. Αυτή όμως η ανωμαλία σώζει όλη την υποθαλάσσια ζωή, γιατί τα νερά των θαλασσών και λιμνών δεν παγώνουν μέχρι τον βυθό, αλλά ο πάγος περιορίζεται στην επιφάνεια, που δημιουργεί μόνωση θερμική, για την υπόλοιπη υδάτινη μάζα.
Ποιο είναι τώρα το αντίστοιχο φαινόμενο που πραγματοποιείται κατά την εκδήλωση των όντων. Λέμε ότι οι υλικές μορφές είναι πνεύμα που έχει πήξει κατά κάποιον τρόπο. Κατά το πήξιμο όμως αυτό, αυξάνεται και όγκος της πνευματικής ενέργειας η οποία ήταν αρχικά σε μεγάλη θερμοκρασία* και στην συνέχεια κρύωσε και κατά την ψύξη αυξήθηκε ό όγκος της και ανέδειξε τις υλικές μορφές.Παρέμεινε δε μεγάλο μέρος ενέργειας η οποία όπως είδαμε αποτελεί την ύπαρξη των όντων, που αντιστοιχεί στα 9/10 ενεργειακά σε σχέση με την υλική μορφή. Εννέα δέκατα ενέργειας κρύβει το κάθε υλικό σώμα είτε είναι έμβιο είτε μη.Ο άνθρωπος λοιπόν έχει τεράστια αποθέματα ενεργείας και δεν το ξέρει, όμως αυτά εκδηλώνονται μόλις τα ζητήσει. Και ευτυχώς που έγινε κάτι τέτοιο και δημιουργήθηκε έτσι ή ύπαρξη των όντων διότι άλλως δεν θα υπήρχε ζωή, αν έπηζε όλη η πνευματική ενέργεια.Ξαφνικά θα είχαμε ένα απέραντο στερεό σώμα και τίποτα άλλο.
Δεν θα μπορούσε δηλαδή να αναπτυχθεί ζωή πουθενά στον κόσμο όλον.
Ε! αυτό είναι υπέροχο, Θεϊκό, μαγικό δεν ξέρω πως αλλιώς να το χαρακτηρίσω. Δηλαδή υπήρχε θειο σχέδιο να δημιουργηθεί ζωή σον κόσμο με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μας το δείχνει η Φύση αυτό, με το αντίστοιχο φυσικό φαινόμενο της πήξης του ύδατος. Παράλληλα όμως μας λέει σαφώς ότι έχουμε ενεργειακά διαθέσιμα που αντιστοιχούν στα 9/10 της ενέργειας που έχουμε σαν υλικά σώματα.Αν δηλαδή θελήσει κανείς να κάνει τον κόπο να υπολογίσει αυτή την ενέργεια του σώματός του σαν ύλη, θα φτάσει σε αστρονομικούς αριθμούς, οπότε και τα αντίστοιχα ενεργειακά αποθέματα που διαθέτει σαν ύπαρξη είναι επίσης αστρονομικά.
Η μονάδα μέτρησης όμως αλλάζει από άτομο σε άτομο ανάλογα με την ιστορία του και εν γένει δεν είναι άπειρη η διατιθέμενη ενέργεια αλλά πεπερασμένη, αλλά τεράστια και δεν μπορεί να την φανταστεί ο κάθε άνθρωπος.
Υπάρχει διαφορά εν τέλει μεταξύ των έμβιων και λοιπών υλικών σωμάτων ως προς την ενέργεια της ύπαρξής των. Τα απλά υλικά σώματα τα έδωσε η φύση για να τα χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος προκειμένου να ασκήσει την διανόησή του και να τα μορφοποιήσει κι’ αυτός με την σειρά του σαν τέλειο αντίγραφο της φύσης του, τον δικό του υλικό κόσμο.Τώρα θα σκεφτεί κανείς πως προστατεύει η Φύση το πνευματικό της περιεχόμενο με τον τρόπο αυτόν εκδήλωσης.
1) Ας πάρουμε πρώτα τα άψυχα όντα δηλαδή εκείνα που δεν χαρακτηρίζονται από τις αρχές της ζωής και είναι όλα αυτά που η ύλη τους είναι ανόργανη.
Αυτά συνιστούν απλά το περιβάλλον της πνευματικής ζωής των οργανικών
Όντων, όπως το ανόργανο περιβάλλον στο εσωτερικό της θάλασσας.
2) Η προστασία της πνευματικής ζωής αναφέρεται κυρίως στα οργανικά όντα αυτά προστατεύει ο μηχανισμός εκδήλωσης, πως?
3) Εδώ θα πρέπει να βρούμε το ανάλογο της πτώσης της θερμοκρασίας στο πνεύμα, παρατηρώ ότι αυτό θα είναι μια έκπτωση των ηθικών αξιών που μπορεί να συμβεί στην υλική εκδήλωση του όντος. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την πνευματική Ζωή του όντος αν δεν υπήρχε το φαινόμενο της ανωμαλίας κατά την πήξη του νερού στον υλικό κόσμο, επομένως οποιαδήποτε μεταβολή στον υλικό κόσμο προσκρούει πάνω στο υλικό μέρος της εκδήλωσης και δεν εισέρχεται στον πνευματικό χώρο.Τι σημαίνει αυτό. Σήμερα, για παράδειγμα, έχουμε ολοζώντανο το δεδομένου ότι, από άκρου εις άκρο σε ολόκληρο τον πλανήτη, η μόνη Θεότης που επικρατεί είναι το χρήμα. Αλίμονο αν αυτό μπορούσε να επηρεάσει αποφασιστικά το πνευματικό πεδίο, τότε οι συνέπειες θα ήταν ανεξέλεγκτες και όλη η ανθρωπότητα θα οδηγείτο στην καταστροφή. Όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί διότι αντιστέκεται το υλικό μέρος της εκδήλωσης, από κάποιους ανθρώπους που δεν έχουν φθαρεί ακόμα, αυτοί που εκπροσωπούν την μερίδα εκείνη που κινείται αντίθετα προς το ρεύμα της ψύξης και της κατάπτωσης, ατοί είναι που αυξάνουν τον ηθικό τους όγκο, όπως το νερό κάτω από τους 4ο Κελσίου σταματάει να συστέλλεται, αντίθετα αυξάνει τον όγκο του και δημιουργεί ασπίδα προστασίας εμποδίζοντας την περαιτέρω πτώση της θερμοκρασίας κάτω από τους 0ο Κελσίου, που θα προκαλούσε την καταστροφή της υποθαλάσσιας ζωής. Αυτοί οι άνθρωποι λίγοι στην αρχή αλλά πολλαπλασιάζονται συνεχώς, όσο το κακό προχωρεί, ενεργούν αντίθετα με το ρεύμα με αποτέλεσμα να το ανατρέψουν τελικά και να επικρατήσει ειρήνη σ’ αυτόν τον κόσμο.
Απολλώνιος
e -mail: servis7@otenet.gr & lykeios37@gmail.com
(ιστολόγιο) apollon.blog.com
ΖΑ ΖΕΝ "το κάθισμα στη σιγή " Διαλογισμός, είναι μία διαδικασία ενδοσκόπησης για να φθάσει ο άνθρωπος στη φώτιση ή στη θέωση. Αυτό που ο Πλωτίνος ονομάζει Θεοφάνεια και οι ανατολίτες Σαμάδι, είναι μια αδιαμφισβήτητη κατάκτηση της συνείδησης που μαρτυρούν οι εμπειρίες πολλών γενεών διαλογιζόμενων ανθρώπων. Η πιο κλασσική μορφή διαλογισμού που είναι πολύ διαδεδομένη στις χώρες της Ανατολής και συγκεκριμένα μέσα από την παράδοση του Βουδισμού Ζεν, είναι η άσκηση διαλογισμού Ζα Ζεν ή "κάθισμα στη σιγή". Η ικανότητα να καθίσει κάποιος με το σώμα χαλαρό σε απόλυτη ακινησία για αρκετή ώρα, με τη σπονδυλική στήλη κατακόρυφη και το νου ήρεμο να αναζητά το κενό. Η όλη διαδικασία επικεντρώνεται στη συνεχόμενη παρατήρηση της αναπνοής. Μια ολοκληρωμένη άσκηση καθίσματος στη σιγή προϋποθέτει τουλάχιστον 30 λεπτά απόλυτης ακινησίας. Ο νους γαληνεύει σαν την ήρεμη επιφάνεια μιας λίμνης καθώς συναισθανόμαστε βαθύτερα την ύπαρξή μας, χαλαρώνοντας την αναπνοή και το σώμα, χωρίς να προσδοκούμε τίποτα. Η στάση Η κλασσική στάση του Ζα-Ζεν (του καθιστού διαλογισμού) απαιτεί τα πόδια να πιέζονται γονατισμένα, με το βάρος όλο της λεκάνης να πέφτει στις φτέρνες. Αυτή η γονατιστή στάση ακινησίας, όπως και η στάση του λωτού (padma asana) στη Γιόγκα, προκαλεί την αύξηση της πίεσης του αίματος στο κεφάλι και περισσότερο στον εγκεφαλικό φλοιό ο οποίος ζωογονείται από την πολύωρη ακινησία του σώματος. Η σπονδυλική στήλη του διαλογιζόμενου, πρέπει να απλώνεται κατακόρυφα σαν ιστός ή καλύτερα σαν να τραβιέται όλο το σώμα από την κορυφή του κεφαλιού προς τα πάνω, έτσι ώστε το πηγούνι να έρχεται ελαφρώς προς τα μέσα, για να ευθυγραμμιστεί ο αυχένας με τη σπονδυλική στήλη. Η γονατιστή στάση είναι η μορφική εικόνα της προσευχής, της ευλαβικότητας και της επικοινωνίας με το θείο. Η αναπνοή Ξεκινώντας το κάθισμα για την εσωτερική σιγή και αφού το σώμα βολευτεί στην κατακόρυφη στάση, αρχίζει η διαδικασία επικέντρωσης της προσοχής στην αναπνοή. Αρχικά χαλαρώνουμε όλα τα σημεία του σώματος που πιθανόν να είναι σφιγμένα, στέλνοντας με την φαντασία μας την εκπνοή στα σημεία όπου νιώθουμε ένταση. Εκπνέοντας αφήνουμε το σώμα να χαλαρώσει σαν να βουλιάζει, κρατημένο από την σπονδυλική στήλη. Η ποιότητα της αναπνοής μας επιδρά άμεσα και στην ψυχολογική μας κατάσταση. Αρκεί να παρατηρήσουμε πόσο αλλάζει ο τρόπος που αναπνέουμε όταν είμαστε θυμωμένοι ή ήρεμοι, λυπημένοι ή χαρούμενοι. Κατά τη διάρκεια της άσκησης η αναπνοή διευρύνεται, βαθαίνει, σταθεροποιείται ο παλμός της ροής από τη μύτη μέχρι το βάθος της κοιλιάς, όπου αισθανόμαστε να κατεβαίνει ο αέρας. Για να διατηρηθεί η προσήλωση της προσοχής στη λειτουργία της αναπνοής, καμιά φορά σαν προκαταρκτική τεχνική χρησιμοποιείται το μέτρημα των εκπνοών ή παραγωγή διάφορων ήχων "μάντραμ" που σκοπό έχουν να ενεργοποιήσουν τα διάφορα ηχεία του σώματος, προκαλώντας δονήσεις κατά την εκπνοή. Τέτοιοι ήχοι μπορούν να είναι απλά σύμφωνα όπως μμμμ..., ή φωνήεντα Ομ..., Αούμ..., Γιούμ... ακόμα και μακρόσυρτες λέξεις ή προτάσεις με κάποια ιδιαίτερη σημασία. 1)Το ουσιαστικό όμως είναι να παρατηρούμε συνεχώς την αναπνοή και σταδιακά να αφηνόμαστε σ' αυτήν. 2)Να βυθιζόμαστε σε μια καθοδική αίσθηση της εκπνοής προς το βάθος της κοιλιακής χώρας. Η αναπνοή σαν ρέουσα ενέργεια καλύπτει όλο το σώμα, το οποίο αισθανόμαστε από μέσα σαν μια ομογενή ενότητα. Ο νους Όπως αναφέρεται στο θιβετανικό κείμενο "Φωνή της Σιγής", ο νους είναι φονιάς του πραγματικού. Προσπαθούμε να απαγκιστρωθούμε από την ολοκληρωτική τυραννία του νου, που μας περιορίζει. συνεχώς τραβηγμένος από τις αισθήσεις σε υποκειμενικές εντυπώσεις. Για να αποφύγουμε την κυριαρχία των σκέψεων κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, αναζητούμε το Κενό. Στην ουσία το κάθισμα στη σιγή είναι μια άσκηση επικέντρωσης της συνείδησης στην ΥΠΑΡΞΗ. Ενοποιούνται οι δύο πόλοι του Εαυτού μας: Ο Νους, που μεταβαλλόμενος κινείται ανεξέλεγκτα, και το σώμα, μια σταθερή παλλόμενη παρουσία με την ενέργεια της αναπνοής। Aναπτύσσεται μια αίσθηση ΟΛΟΤΗΤΑΣ του ΕΑΥΤΟΥ, ΝΟΥ και ΣΩΜΑΤΟΣ। Ο διαλογισμός επιτρέπει τη βίωση της ΡΟΗΣ που έχει η ΖΩΗ και μαθαίνεις να γίνεσαι ένα μ' αυτό που ζεις, μέσα στο ρεύμα του παρόντος. Εδραιώνεις την παρουσία του Εαυτού σου όχι σαν κάποια ιδέα που έρχεται και φεύγει, αλλά ως μια πραγματικότητα στο παρόν που κυλάει συνεχόμενα. Τις σκέψεις που εισρέουν στο νου, τις βλέπουμε να περνάνε σαν "συννεφάκια που φεύγουν". Αφήνουμε το υποσυνείδητο να αναδυθεί. Επιφορτιζόμαστε όμως να ξαναβρεθούμε μέσα στο σώμα, κάθε φορά που ταυτίζεται η συνείδηση με κάποια ιδέα. Αυτή η υπομονετική διαδικασία μας βάζει σ' έναν πολύ εσωτερικό χρόνο ο οποίος καθοδηγείται από την αβίαστη και βαθιά ροή της αναπνοής όσο προσηλωνόμαστε και αφηνόμαστε σ' αυτή. Η αναπνοή μας είναι ένα συνεχές φαινόμενο, ενώ η προσοχή μας, δυστυχώς, δεν είναι. Στο διαλογισμό μαθαίνεις να γίνεσαι ένα μ' αυτό που ζεις και συνεχώς μεταβάλλεται στο ρεύμα του παρόντος. Βλέπεις ότι η ζωή ρέει και συνηθίζεις να συμμετέχεις σ' αυτή τη ροή. Η ΣΤΙΓΜΗ που ζούμε είναι η ΖΩΗ η ΙΔΙΑ και αυτό δεν το δεχόμαστε όταν παρασυρόμαστε από τις ιδέες μας για το παρελθόν ή το μέλλον. Oταν αφηνόμαστε στις σκέψεις μας, η συνείδησή μας οδηγείται έξω από το σώμα. Ενώ αντίθετα στο διαλογισμό διατηρούμε, με την παρατήρηση της αναπνοής, την εγρήγορση ότι αισθανόμαστε τον Εαυτό μας από μέσα. Μαθαίνουμε να παρατηρούμε τον Εαυτό μας, να τον κάνουμε "χάζι". Όχι μόνο τι σκέφτεται, αλλά περισσότερο τι αισθάνεται σταδιακά, με το να τον αναγνωρίζουμε χωρίς να τον κρίνουμε, αρχίζει και αναγεννιέται μια βαθύτερη αίσθηση του Εαυτού μας από μια σταθερή Βάση: ΤΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ.Η αίσθηση αυτή παρομοιάζεται σαν μια Γιορτή της Ύπαρξής μας. Μια εσωτερική χαρά για την παρουσία μας. Αυτή τη χαρά τη χάνουμε επειδή συνεχώς ταυτιζόμαστε με σκέψεις, αναπολώντας μνήμες ή κάνοντας σχέδια, κυνηγώντας επιθυμίες. Φανταζόμαστε μια ευτυχία που πάντοτε προσδοκούμε και ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι να την απολαύσουμε, γιατί απλώς δεν στεκόμαστε για να την αποδεχτούμε. Αποτελέσματα Ο Διαλογισμός, εκτός από μια μέθοδος ενδοσκόπησης και πνευματικής ανάπτυξης, θεωρείται ότι έχει και μεγάλη θεραπευτική αξία, προσφέροντας μια ψυχοσωματική εξισορρόπηση.Με την ακινησία παίρνουμε πίσω ολόκληρη την ενέργεια η οποία διαχέεται καθημερινά μέσω των αισθήσεων στο περιβάλλον. Η ενέργεια αρχίζει να βγαίνει από τα κόκαλα προς τα έξω. Το σώμα ενοποιείται με τον ψυχισμό και ξεχειλίζει από ζωή, δημιουργώντας μια ενεργειακή , αύρα γύρω του. Αυτή η εσωτερική παρουσία της ύπαρξής μας μέσα στο ακίνητο σώμα ενεργοποιεί το βαθύτερο ψυχισμό τον οποίο φέρνει στην επιφάνεια. Ξαναπαίρνουμε πίσω ολόκληρο τον Εαυτό μας. Αναδύεται ένα πηγαίο "εγώ υπάρχω" που σε αναγκάζει να είσαι τίμιος με τον εαυτό σου, να μην κοροϊδεύεσαι. Πολύς κόσμος κοροϊδεύεται πιστεύοντας στις καθιερωμένες αξίες που υποβάλλονται από τις καθημερινές εντυπώσεις. Τα περισσότερα από τα στοιχεία που περιβάλλουν τη ζωή μας δεν αντιστoιχoύν σε πραγματικές ανάγκες. Με την καθημερινή ενδοσκόπηση αρχίζεις να βλέπεις την ουσιαστική τους υπόσταση. Χωρίς απαραίτητα να πάψεις να χρησιμοποιείς όλα τα καθιερωμένα, αρχίζεις να βλέπεις την πραγματικότητα μέσα τους. Διατηρώντας μια καθημερινή τακτικότητα στην άσκηση, απoκτάς σταδιακά μια διαφάνεια, όχι μόνο σε σχέση με τον εαυτό σου, αλλά και προς τους άλλους. Μαθαίνεις να βλέπεις και να αισθάνεσαι βαθύτερα, πίσω από αυτό που συμβαίνει. Αυτή η ενόραση των όσων μας συμβαίνουν και μας περιβάλλουν είναι σαν να παρατηρείς το ΝΟΜΟ τον οποίο εκφράζουν τα πράγματα, σαν να κοιτάζεις "τον καθρέφτη του ΔΑΡΜΑ", την εσωτερική φύση των πραγμάτων. Ο καθρέφτης αυτός θολώνει καθημερινά από διάφoρα ελαττώματα της προσωπικότητας όπως η απληστία, ο φόβος, η ψευδαίσθηση, ο θυμός και άλλα που τα κουβαλάμε συνεχώς στις διάφορες μορφές τους. Μέσω της αυτοπαρατήρησης ταυτιζόμαστε σταδιακά μ' ένα βαθύτερο επίπεδο ύπαρξης του εαυτού μας, το "σιωπηλό παρατηρητή". Με το "κάθισμα στη σιγή" μαθαίνουμε να συμμετέχουμε στο παρόν, έχοντας εμπιστοσύνη σε ό,τι ζούμε κάθε στιγμή. Ο,τι κάνουμε δεν είμαστε εμείς που το κάνουμε, είναι αυτό το ίδιο που μας το ζητάει, είναι ο Εαυτός μας που μας ζητάει, αντανακλώμενος στον περίγυρό του. Στην ακινησία αισθανόμαστε το άτομό μας έτσι όπως αvτηxεί προς τα έξω και έρχεται η αντήχηση πάλι πίσω. Αυτή η αδιάσπαστη ενότητα, από την οποία δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, είναι που μας οδηγεί να κάνουμε ό,τι κάνουμε αναγκαστικά. Απλά και μόνο η παρουσία μας, όπως και κάθε δράση μας, απηχεί προς τα έξω και έρχεται ο αντίλαλος πάλι πίσω. Ένα συνεχόμενο πάρε-δώσε είναι που μας δημιουργεί συνεχώς και είναι πάντοτε δύο από τη στιγμή που γεννηθήκαμε μέχρι το τέλος. Ο διαλογισμός περιγράφεται ως μια άσκηση "συνειδητοποίησης", ότι εκπορεύεις συνεχώς μια συνείδηση την οποία αρχίζεις να παρατηρείς πώς εξελίσσεται, πώς κινείται ασταμάτητα φυλακισμένη στο σώμα και κατευθυνόμενη από τις αισθήσεις. Aυτή η κατάσταση "συνειδητοποίησης της συνείδησης" αντιμετωπίζεται αναπόφευκτα τη στιγμή του θανάτου. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι αμελούμε να έχουμε συνεπείς συναντήσεις με τον εαυτό μας, τον οποίο συνήθως αφήνουμε διασπασμένο σε δύο πραγματικότητες: Νους - Σώμα.Ζητούμενο είναι και τα τρία Kέντρα της ύπαρξής μας να ενoπoιoύνrαι : ΝΟΥΣ - ΚΑΡΔΙΑ - ΣΩMA σ' ένα κινητό ΠΑΡΌΝ.Ισχύει πάντα αυτό που αναφέρει μια πολύ αρχαία διδασκαλία: "Τι θα σε ωφελήσει να κερδίσεις τη βασιλεία του κόσμου, αν θα έχεις χάσει τη βασιλεία του εαυτού σου". Η, πιο απλά: "Γνώθι σαυτόν". Δεν έχει σημασία η μέθοδος. Φτάνει όμως μέχρι εδώ μ' αυτό το τόσο θεωρητικό άρθρο για ένα θέμα που έγκειται αποκλειστικά στην ατομική εμπειρία. Αρκετά απασχόλησα το νου σας. Συνoψίζoντας, κλείνουμε με μια φράση που είχε πει ο Μποντιδάρμα, ο πρώτος διδάξας το Βουδισμό ΖΕΝ στην Κίνα: 'Όλοι γνωρίζουμε το ΔΡΟΜΟ, αλλά κανείς δεν κάνει τον κόπο να τον βαδίσει". ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ - "Η άσκηση του κορμιού" , Κ. Ντυρχάιμ, Εκδ. Κέδρος. - "Μπαγκαβάτ Γκίτα". - "Ή Φωνή της Σιγής". - "Το μυστικό του χρυσού λουλουδιού". - "Ή επιστήμη του Διαλογισμού".
Σ' αυτό το βίντεο θα δείτε μια ολόκληρη ιστορία να εκτυλίσεται με καταπληκτική μαεστρία απο την καλητέχνιδα κυριολεκτικά πάνω στην άμμο. Ο κινηματογράφος, το θέατρο, ζωγραφική και οι λοιπές μορφές τέχνης, ενιχύουν την άποψη ότι αυτό που ζούμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα όνειρο μιας κάποιας πραγματικότητας που την βιώνουμε ο κάθε ένας απο μας με τον δικό τροπο, ανάλογα με το δυναμικό των αισθήσεών του και την εκάστοτε ψυχική του κατάσταση.
Μ' άλλα λόγια αντικειμενική πραγματικότηα δεν υπάρχει, τα πάντα βιώνονται υποκειμενικά.
Οι πλάνη των ανθρώπων και η θεραπεία της.
2010 August 15
Posted by Apollon
Διδάσκαλος ΟΣΣΟ Ολίγα ιστορικά στοιχεία αναφορικά με τον Διδάσκαλο ΟΣΣΟ Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς {Όσσο}
Ο Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς (το 1988 πήρε το όνομα Όσσο) από την πρώιμη παιδική ηλικία ήταν πνεύμα επαναστατικό και ανεξάρτητο, επιμένοντας στο να έχει προσωπική εμπειρία της αλήθειας, παρά να αποκτήσει «γνώση» και «πιστεύω» που δίνουν οι άλλοι άνθρωποι. Η αμφισβήτηση των πάντων και η προσωπική του εμπειρία των βοήθησαν να γίνει ένας μεγάλος σύγχρονος μύστης, του οποίου η ζωή έχει επηρεάσει εκατομμύρια ανθρώπους κάθε ηλικίας, από κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα. Σχετικά με το έργο του, ο ίδιος ο Όσσο έχει πει ότι βοηθάει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για τη γέννηση ενός καινούργιου είδους ανθρώπου. Αυτός ο καινούργιος άνθρωπος, που τον έχει χαρακτηρίσει ως ο «Ζορμπάς ο Βούδας», είναι ικανός να χαίρεται και τις γήινες απολαύσεις του Έλληνα Ζορμπά και τη σιωπηλή γαλήνη ενός Γκωτάμα Βούδα. Ο Όσσο είναι ο σύγχρονος Σωκράτης, και αυτός δεν έγραψε βιβλία, ενώ μετά το θάνατό του οι μαθητές του και οι σανυάσιν του είχαν εκδώσει περισσότερο από 600 βιβλία μεταφρασμένα σε παραπάνω από σαράντα γλώσσες και βασισμένα στις μαγνητοφωνημένες συζητήσεις και διαλέξεις που είχε με τους αναζητητές σε διάφορα μέρη του κόσμου. Μετάφραση από κείμενο του διαδικτύου. Οι απαντήσεις σε ερωτήματα που ετέθησαν στον Διδάσκαλο ΟΣΣΟ Αντίσταση στον διαλογισμό,γιατί φοβόμαστε να διαλογιστούμε / πτώση πνευματικότητας
Μας πρόσφερες Δάσκαλε τον Διαλογισμό για μια καλύτερη ζωή και για να αφήσουμε οπίσω μας την πνευματική πενία, όμως στην προσπάθεια να διαλογιστώ αντιτίθεται σθεναρά όλο μου το σώμα και η σκέψη. Ιδιαίτερα στη σκέψη να μείνω ήσυχη και σιωπηλή, φοβάμαι και είναι κάτι που δεν με ελκύει.
Οι σκέψεις της ηρεμίας και σιωπής στο νου δεν αρέσει σε κανένα. Δεν είναι προσωπικός σου προβληματισμός. Είναι γενικό το πρόβλημα στην ανθρώπινη σκέψη, επειδή το να μείνεις ήρεμος, το να μείνεις σιωπηλός σημαίνει να σταματήσεις την σκέψη.
Η σκέψη δεν μπορεί να μείνει ακίνητη, κινείται συνεχώς και μεριμνά. Η σκέψη μοιάζει πολύ με το ποδήλατο, όταν αρχίσεις να κάνεις πεντάλ κινείται, τη στιγμή που θα σταματήσεις το πεντάλ, πέφτεις. Η σκέψη μας είναι ένα ποδήλατο με δυο τροχούς, ένα δίτροχο ποδήλατο και η κίνησή του γίνεται με το πεντάλ που εμείς κάνουμε συνεχώς και σταθερά.
Αν κάποιες στιγμές σταματήσεις να σκέφτεσαι και μείνεις για λίγο σιωπηλός, αρχίζει άμεσα μια ανησυχία, γιατί είμαι τώρα σιωπηλός? Αυτό δεν είναι φυσιολογικό, κάτι συμβαίνει μήπως είμαι άρρωστος? Δεν τολμάς να μείνεις για λίγο έστω ήσυχος γιατί θα αρχίσει η ανησυχία, γιατί απλούστατα, σκέψη υπάρχει μόνο στην κίνηση του νου.
Πάντα κινείται άλλοτε στο παρελθόν και άλλοτε στο μέλλον. Σκέψη σημαίνει κίνηση του νου, αυτή είναι η φύση της σκέψης, τη στιγμή που θα σταματήσεις η σκέψη εξαφανίζεται.
Αυτή τη στιγμή που μιλάμε προσδιορίζεσαι απ’ τη σκέψη σου, συνιστά την προσωπικότητά σου, αυτό που είσαι. Απ’ το γεγονός αυτό πηγάζει και ο φόβος του θανάτου. Αφού προσδιορίζεσαι απ’ τη σκέψη σου, όταν αυτή σταματήσει, παύεις να υπάρχεις, δεν είσαι τίποτα πλέον, δεν υπάρχεις πέρα από τις σκέψεις σου.
Αυτό όμως είναι η πραγματικότητα, γιατί εσύ δεν είσαι οι σκέψεις σου, εσύ σαν οντότητα είσαι κάτι πέρα από κάθε σκέψη κάτι απέραντο και όχι μια μικρή προσωπικότητα.
Άρα είναι απολύτως απαραίτητο να σταματήσουμε την σκέψη, ώστε για πρώτη φορά να αισθανθούμε βαθιά, ότι δεν είμαστε οι σκέψεις μας, δεν τις χρειαζόμαστε για να υπάρξουμε, η οντότητα υπάρχει ακόμη εκεί και χωρίς τις σκέψη. Οι σκέψη σταμάτησε αλλά αισθάνεσαι την πληρότητα της αληθινής οντότητας ολόκληρης για πρώτη φορά, γεμάτη φως, χαρά, αισιοδοξία, μεγαλοσύνη, αληθινή συνειδητότητα, ολόκληρη την ύπαρξη μέσα σου. Η σκέψη ήταν προσποίηση, μια παραποίηση της αλήθειας και είχες πέσει στην παγίδα της. Τα 999,99999% του πληθυσμού της γης έχουν πέσει στην ίδια παγίδα, μέσα σε ένα πηγάδι άγνοιας, απαιτείται δηλαδή μεγάλη ενέργεια και θέληση με αγάπη και όνειρο, για να λυτρωθείς απ’ την παγίδα.
Χρειάζεται να δούμε κάποια στιγμή την αληθινή μας ταυτότητα και ότι αυτό που νομίζαμε ότι είμαστε, ήταν ένα μεγάλο ψέμα. Υπάρχει μια δυνατότητα όμως, αν παρουσιαστεί κάποιος, ένας Δάσκαλος πρέπει είναι αυτός και να μας ανοίξει τα μάτια, δείχνοντάς μας την πραγματική μας ταυτότητα με ένα ζωντανό παράδειγμα, που θα μας προκαλέσει ένα ισχυρό ταρακούνημα, κάτι σαν σιωπηλός σεισμός, γιατί η αλήθεια είναι απλή μόνο που δεν την βλέπουμε…είναι δίπλα μας, αλλά είναι τόσο μεγάλη η τύφλα μας που αδυνατούμε ή καλύτερα φοβόμαστε να την αντικρίσουμε.
Αυτό που πρέπει να αντιληφθείτε είναι η διαδικασία που ακολουθείται ώστε κάποιος να ταυτιστεί με κάτι που δεν είναι.
Για να καταλάβετε τι εννοώ θα σας διηγηθώ μια αρχαία παραβολή:
Κάποτε σε ένα κοπάδι με λιοντάρια υπήρχε και μια ετημόγενη λιονταρίνα, καθώς λοιπόν το κοπάδι πηδούσε από λόφο σε λόφο η λιονταρίνα γέννησε ένα λιονταράκι το οποίο έμεινε εκεί που έπεσε αφού δεν μπορούσε να τρέξει με το υπόλοιπο κοπάδι.
Αργότερα περνούσε από κει ένα μεγάλο κοπάδι πρόβατα και το μικρό λιονταράκι ακολούθησε το κοπάδι νομίζοντας ότι είναι η οικογένειά του. Εκεί και έμεινε μεγάλωσε σαν πρόβατο, απέκτησε συνήθειες προβάτου δεν βρυχήθηκε ποτέ σαν λιοντάρι, γιατί τα πρόβατα δεν βρυχώνται, δεν έμεινε ποτέ μόνο του, γιατί τα πρόβατα, αν έχετε παρατηρήσει δεν περπατούν ποτέ μόνα τους γιατί απλά φοβούνται, μέσα όμως στο κοπάδι είναι χαζεμένα, σίγουρα και ασφαλή.
Έτσι λοιπόν το μικρό λιονταράκι μεγάλωσε και έγινε σωστό λιοντάρι βιολογικά αλλά νοητικά, ήταν ένα πρόβατο.
Διότι η φύση είναι Φύση δεν ακολουθεί την σκέψη, εδώ λοιπόν συνέβη ένα παράξενο φαινόμενο, το λιοντάρι είχε αναπτυχθεί σε κανονικό λιοντάρι, επειδή όμως μεγάλωσε μέσα σε κοινωνία προβάτων στην σκέψη του ήταν ένα πρόβατο.
Έτσι έγινε ένα νεαρό όμορφο λιοντάρι, αλλά επειδή τα γεγονότα ρέουν σιγά – σιγά, με τον φυσιολογικό ρυθμό ανάπτυξης, το πρόβατο μπήκε μέσα στο λιοντάρι, ενώ την ίδια στιγμή το λιοντάρι μεταμορφωνόταν χωρίς να το καταλάβει σε πρόβατο.
Στην κοινωνία των προβάτων θεωρήθηκε σαν μια ιδιοτροπία της φύσεως, η συμπεριφορά του δεν ήταν συμπεριφορά χαζού και έτσι μεγάλωνε μαζί με τα άλλα πρόβατα σαν πρόβατο κι αυτό. Δεν έπρεπε να είναι έτσι, κάτι δεν ταίριαζε, αλλά στο τέλος το δέχθηκαν, υποκρινόταν το λιοντάρι ενώ δεν ήταν, το μεγάλωσαν από μωρό, ήπιε γάλα από πρόβατα, έφαγε χορτάρι και έγινε χορτοφάγο, ενώ δεν ήταν τέτοια η φύση του. Τα λιοντάρια δεν είναι χορτοφάγα, όμως αυτό έγινε έτσι, επειδή μεγάλωσε σε κοινωνία χορτοφάγων.
Στην κοινωνία των προβάτων δεχθήκαν την μικρή αυτή διαφορά, ότι δηλαδή ήταν ένα μεγαλόσωμο πρόβατο που έμοιαζε σαν λιοντάρι, αφού ένα σοφό πρόβατο, το χαρακτήρισε σαν μια παραξενιά της φύσης, που στο τέλος το ίδιο το λιοντάρι το πίστεψε, παρ’ όλο που το σώμα του ήταν μεγαλύτερο, το χρώμα του διαφορετικό, δέχθηκε κι’ αυτό ότι ήταν μια παραξενιά της φύσης, αλλά η ιδέα ότι ήταν λιοντάρι ούτε να του περάσει απ’ το νου, αφού περιστοιχιζόταν από άλλα πρόβατα, ένοιωθε ενσωματωμένος σ’ αυτή την κοινωνία και ήταν ασφαλής.
Κάποια μέρα όμως περνούσε από εκεί ένα ενήλικο λιοντάρι και όταν είδε το νεαρό λιοντάρι να εξέχει μέσα στο πλήθος των προβάτων δεν πίστευε στα μάτια του! Δεν είχε ακούσει ποτέ, ούτε είχε δει κάτι παρόμοιο στην ιστορία των λιονταριών, ένα λιοντάρι να είναι ανάμεσα σε πρόβατα, τα δε πρόβατα να μην φοβούνται και επί πλέον αυτό το λιοντάρι να βόσκει χορτάρι μαζί με τα άλλα πρόβατα, αυτό ξεπερνούσε ακόμα και την πιο τολμηρή φαντασία. Το μεγάλο λιοντάρι ενώ είχε πάει εκεί για να αρπάξει ένα πρόβατο για πρόγευμα, βλέποντας το νεαρό λιοντάρι να συμπεριφέρεται σαν πρόβατο, το κυνήγησε για να δει τι συμβαίνει, όμως το νεαρό λιοντάρι ως πιο δυνατό, του ξέφυγε και δυσκολεύτηκε πραγματικά να το φτάσει. Τότε όμως το νεαρό λιοντάρι κλαψουρίζοντας παρακαλούσε να μην το φάει, συμπεριφορά προβάτου και τότε το μεγάλο λιοντάρι είπε* {Ανόητε, στάματα και έλα μαζί μου στο ποτάμι}.
Εκεί κοντά ήταν μια λίμνη, το λιοντάρι οδήγησε άθελά του το νεαρό λιοντάρι μέχρις εκεί, αφού δεν μπορούσε και να αντισταθεί, γιατί νόμιζε ακόμα πως ήταν ένα πρόβατο και αν σκόπευε να πει όχι, θα το έτρωγε. Εκεί καθώς η λίμνη ήταν ήρεμη, χωρίς ούτε ένα μικρό κυματάκι το μεγάλο λιοντάρι προέτρεψε το νεαρό να κοιτάξει μέσα στο νερό το πρόσωπό του και το πρόσωπο του μεγάλου λιονταριού, κοίτα το σώμα σου κοίτα και το δικό μου σώμα μέσα στο νερό είπε.
Εντός ενός δευτερολέπτου ακούστηκε ένας βρυχηθμός που ο αντίλαλος έφτασε στα γύρω βουνά, το πρόβατο εξαφανίστηκε μονομιάς, ήταν μια τελείως διαφορετική ύπαρξη, αναγνώρισε τον εαυτό του. Η ταυτοποίηση με το πρόβατο δεν ήταν πραγματικότητα, ήταν μια ιδέα στο νου, τώρα είχε δει την πραγματικότητα και το μεγάλο λιοντάρι είπε* τώρα πια δεν με χρειάζεσαι, γνωρίζεις.
Το νεαρό λιοντάρι δεν μπορούσε να νοιώσει την περίσσεια ενέργειας, γιατί ήταν πάντα σε ύπνωση, ούτε μπορούσε να αισθανθεί την φοβερή ισχύ που του χάρισε η φύση, γιατί ήταν πάντοτε ένα ταπεινό αδύναμο πρόβατο, όλα αυτά όμως εξανεμίστηκαν με την συνειδητοποίηση ότι ήταν λιοντάρι.
Παραλλαγή του μύθου είναι κι'αυτή που μας παρουσιάζει ο Disney με κάπως διαφορετική κατάληξη, δηλαδή το λιοντάρι που θεωρούσε τον εαυτό του αρνάκι, συνειδητοποίησε την πλάνη του μπροστά στον κίνδυνο που διέτρεχε η θετή του μητέρα που ήταν πραγματικό αρνάκι.
Αυτή είναι μια παραβολή που συχνά ο δάσκαλος διηγείται στον μαθητή, με σκοπό να του δείξει ποιος στην πραγματικότητα είναι και ότι αυτό που μέχρι τώρα πίστευε, ήταν λάθος.
Εδώ θα εισάγω τον όρο εγωνοητικό, που θα εννοείται του λοιπού αντί του όρου νοοτροπία, που και αυτός αποδίδει αρκετά το περιεχόμενο και την ουσία της έννοιας, θεωρείται όμως πιο δόκιμος, πιο επιστημονικός ο όρος εγωνοητικό και αποδίδει περισσότερο το περιεχόμενο και τις ιδιότητες που αντιστοιχούν στην κατάσταση του νου όπως εισάγονται κατωτέρω.
Η νοοτροπία ή εγωνοητικό δεν είναι κάτι φυσικό. Προσπαθήστε πάντοτε να το ξεχωρίζετε και να το διακρίνετε. Ο εγκέφαλος είναι κάτι φυσικό, το σώμα είναι κάτι φυσικό, ο εγκέφαλος ανήκει στο σώμα, αλλά η νοοτροπία δημιουργείτε από την κοινωνία εντός της οποίας ζείτε, από την θρησκεία που ενστερνιστήκατε, από τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, το εκπαιδευτικό σύστημα και όλα αυτά μαζί. Αυτός ο λόγος που οι νοοτροπίες των μωαμεθανών, των χριστιανών, των κομμουνιστών διαφέρουν ριζικά. Οι εγκέφαλοι είναι όργανα της φύσης αλλά οι νοοτροπίες διαμορφώνονται ανάλογα με το κοπάδι που ζείτε, τις συνήθειες, τον τρόπο εκπαίδευσης, τις επικρατούσες συνθήκες γενικότερα. Εάν το κοπάδι είναι μια ινδική κοινωνία, τότε η νοοτροπία θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τις αρχές αυτής της κοινωνίας.
OΔιαλογισμός είναι η μέθοδος που θα σε κρατήσει σε εγρήγορση και δεν θα ταυτιστείς με την νοοτροπία σου, δεν θα είσαι αυτό που δεν είσαι και τούτο σου δίδει απίστευτη κυριότητα. Έτσι μπορείς να κρίνεις τι είναι σωστό και τι λάθος απ’ όσα σου προτείνει η νοοτροπία σου, γιατί απλούστατα είσαι παρατηρητής είσαι σε απόσπαση, ένας απλός θεατής. Με τον τρόπο αυτό δεν ταυτίζεσαι με την νοοτροπία σου, το εγώ σου και γι’ αυτό τα χάνεις και φοβάσαι δεν ξέρεις ποιος είσαι, ζεις στο άγνωστο κι αυτό φοβίζει.
Στην κατάσταση αυτή έχεις τελείως ξεχάσει ποιος στ’ αλήθεια είσαι. Η ταυτοποίηση με την νοοτροπία είναι πλήρης. Έτσι λοιπόν όταν σας λέω* μείνετε ήσυχοι, μείνετε ήρεμοι, ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ παρατηρείστε την διαδικασία των σκέψεών σας. Παραξενεύεστε, τότε φοβάστε, γιατί μια τέτοια κατάσταση μοιάζει σαν θάνατος και από μια πλευρά έχετε δίκιο, είναι θάνατος, αλλά ποιος θάνατος. Αυτό είναι θάνατος όλων εκείνων των στοιχείων που συνιστούν την νοοτροπία σας.
Όταν κάποτε μπορέσεις να διακρίνεις καθαρά ότι δεν είσαι η νοοτροπία σου και ότι αυτή είναι κάτι ξεχωριστό από τον εγκέφαλό σου, το τελευταίο συμβαίνει αυτόματα, ως συνέπεια της συνειδητοποίησης του πρώτου. Συνοπτικά ειπείν, καθώς θα αποσπασθείς από την νοοτροπία σου, ξαφνικά θα δεις ότι η νοοτροπία βρίσκεται στο μέσον και από το ένα μέρος βρίσκεται η εγκεφαλική λειτουργία από δε το άλλο η συνείδηση.
Ο εγκέφαλος είναι απλά ένας μηχανισμός, οτιδήποτε θελήσεις να επιτύχεις μ’ αυτόν το επιτυγχάνεις Η νοοτροπία είναι το πρόβλημα, διότι δεν είναι κάτι δικό σου, σου το έχουν φορτώσει από το περιβάλλον που ζεις, δεν είσαι εσύ, ούτε καν σου ανήκει, είναι δανικό.
Οι παπάδες, οι πολιτικοί, οι κατέχοντες δύναμη, οι λάτρεις της εξουσίας δεν θέλουν να γνωρίζεις ότι είσαι υπεράνω νοοτροπίας ότι έχεις αποσπαστεί απ’ αυτήν. Όλοι αυτοί προσπαθούν να σε κρατήσουν ταυτισμένο με την νοοτροπία γιατί μπορούν να την ελέγχουν και μέσω αυτής να ελέγχουν και σένα και ξέρεις πως? Γιατί όλοι αυτοί με τον λόγο τους μπορούν και διαμορφώνουν νοοτροπίες, αν λοιπόν εσύ είσαι ταυτισμένος με την νοοτροπία σου, που δεν είναι δική σου, ούτε έχεις καμιά σχέση μ’ αυτήν, μπορούν να σε ελέγχουν, γίνεσαι δικός τους, ένας οπαδός. Έχεις εξαπατηθεί με τον πιο λεπτό τρόπο, γιατί οι διαχειριστές της νοοτροπίας σου είναι έξω από σένα και σε καθοδηγούν αυτοί χωρίς την θέλησή σου.
Όταν η συνείδηση είναι ταυτισμένη με την νοοτροπία, ο εγκέφαλος είναι αβοήθητος, δεν μπορεί να κάνει τίποτα, διότι υπακούει μηχανικά στις εντολές της νοοτροπίας, αυτή προστάζει κι’ αυτός εκτελεί. Αλλά αν η ύπαρξή σου δεν ταυτίζεται με την νοοτροπία, αυτομάτως χάνει την δύναμή της, αλλιώτικα είναι κυρίαρχος. Εσείς όμως είστε ταυτισμένοι με την νοοτροπία σας και φοβάστε τον διαλογισμό, γιατί είναι το μέσον αποταύτισης, χωρισμού απ’ αυτήν.
Δεν ανήκω σε καμιά θρησκεία, δεν ανήκω σε καμιά πολιτική ιδεολογία, δεν ανήκω σε κανένα έθνος. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να επηρεαστεί από καμία «αγία γραφή» και από οποιαδήποτε άλλη ιδεοληψία. Έχω απλά διώξει από μέσα μου, έχω κυριολεκτικά ξεριζώσει κάθε νοοτροπία και χρησιμοποιώ την δύναμη του εγκεφάλου μου κατ’ ευθείαν χωρίς παρεμβολές και προϋποθέσεις, δεν χρειάζεται κανένας μεσίτης στην λειτουργία του εγκεφάλου μου, αρκεί μόνο η θέληση της ύπαρξής μου.
Αλλά αντιλαμβάνομαι τους φόβους σας, έχετε έρθει εδώ φορτωμένοι με ορισμένες ιδεοληψίες, που φοβάστε να τις χάσετε.
Δεν μπορούμε να επιλέξουμε αρχή σε έναν κύκλο, ούτε και τέλος, κάθε σημείο επάνω στον κύκλο είναι αρχή και τέλος αυτού, είναι δηλαδή μια γεωμετρική πλήρης αναπαράσταση της ενότητας της εκδήλωσηςστο σύνολό της.
Με αφορμή την αλήθεια αυτή θα εξετάσουμε το αντίθετο της ενότητας, που είναι το "εγώ", βασικός εκπρόσωπος της χωριστικότητας.
Το εγώ εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχει δυνατότητα επιλογής, αφού όταν δεν υπάρχει επιλογή μεταξύ δυο αντιθέτων, τότε δεν υπάρχει και το εγώ, τότε όλα είναι ΘΕΟΣ, το εγώ εξαφανίζεται, γιατί το «εγώ» υπάρχει μόνο όπου υπάρχει επιλογή.
Μαζί μ’ αυτόν που διαλέγει, μαζί με την επιλογή εξαφανίζεται και το εγώ.
Κι’ όταν εξαφανιστεί το εγώ, τότε αποδέχεσαι, τότε αποδέχεσαι-απλά σαν αντικειμενικός παρατηρητής, αποδέχεσαι-και την πείνα και τον χορτασμό. Και τα δυο είναι εξ ίσου αποδεκτά και τα δυο είναι όμορφα, υπάρχει ομορφιά μέσα στην απόσπαση, γιατί τότε και μόνο κατά την απόσπαση μπορείς να διακρίνεις την ενότητα του κόσμου.
Η εκπαίδευσή μας όμως είναι τέτοιας φύσης, που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε κάτι τέτοιο.
Νοιώθουμε αμηχανία, χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, δεν έχουμε στήριγμα, όπως έχουμε μάθει μέχρι τώρα, να πατάμε κάπου στέρεα, για να βαδίσουμε παρακάτω.
Θέλουμε μια ξεκάθαρη επιλογή, λειτουργούμε δυαδικά, είτε αυτό είτε το άλλο.
Ο Ηράκλειτος όμως λέει:
Ούτε αυτό, ούτε το άλλο, και τα δυο. Όλες οι θρησκείες στηρίζονται στην επιλογή:
Επιθυμία? Εγκαταλείψτε την επιθυμία, ζήστε χωρίς επιθυμία.
Ο βούδας το λέει καθαρά. «Επιθυμία? Εγκατάλειψε την επιθυμία! Γίνε χωρίς επιθυμίες!
Ο Ηράκλειτος πάει ακόμα βαθύτερα. Λέει:
Ποιος θα εγκαταλειφθεί? Ποιος θα εγκαταλείψει?
Αφού τα πάντα είναι ΕΝΑ.
Και τα δυο είναι Θεός.
Αν μπορείς να το νοιώσεις αυτό, ότι και τα δυο είναι Θεός, ή με άλλα λόγια Φύση, τότε όλα καθαγιάζονται, γίνονται ιερά.
Μέσα στην πείνα, υπάρχει και χορτασμός, μέσα στην επιθυμία, υπάρχει και η απουσία της μέσα στον θυμό, η συμπόνια και αν δεν έχεις καταλάβει ότι μέσα στον τον θυμό υπάρχει και η συμπόνια, τότε υπολείπεται να μάθεις ακόμα πολλά σ’ αυτή την ζωή.
Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να χώνεψη αυτές τις αντίθετες έννοιες, γιατί πάντα επιλέγει.
Η κοινωνία είναι μονόπλευρη, όλες οι κοινωνίες στον πλανήτη είναι μονόπλευρες γιατί στηρίζονται στην επιλογή. Όπως λοιπόν κάθε σημείο ενός κύκλου είναι και αρχή και τέλος ταυτόχρονα, έτσι συνυπάρχουν και οι αντίθετες έννοιες και δεν είναι δυνατόν να αποτελέσουν ξεχωριστές οντότητες, η μια μάλιστα καταξιώνει την ύπαρξη της άλλης. Για παράδειγμα η ζωή και ο θάνατος* συνυπάρχουν, σε κάθε στιγμή του βίου μας και μάλιστα ο θάνατος επιβεβαιώνει την ύπαρξη της ζωής, αλλιώς πως θα ξέραμε ότι ζούμε.
Ένα άλλο παράδειγμα επιλογής είναι το ότι έχουμε ξεχωρίσει το αρσενικό από το θηλυκό και έχουμε δημιουργήσει κοινωνίες ανδροκρατούμενες, όπου η γυναίκα έχει αποκλειστεί, δεν αφήνεται να συμβάλλει.
Η γυναίκα εκπροσωπεί την ειρήνη την σιωπή, την παθητικότητα, την συμπόνια.
Ο άνδρας απ’ την άλλη πλευρά είναι επιθυμία, έξαψη, περιπέτεια, πόλεμος.
Ο άντρας είναι ο περιπλανώμενος,η γυναίκα είναι η εστία.
Όμως, όταν οι δυο τους συναντιόνται , όταν ο ταξιδευτής φτάνει στην εστία, εκεί όπου επιθυμία και χορτασμός δράση και παθητικότητα συναντιόνται, εκεί γεννιέται η τέλεια αρμονία, εκεί αναδεικνύεται:
η Κρυμμένη Αρμονία.΄
Μέχρι τότε επικρατεί η επιθυμία της επανένωσης, έτσι γεννιέται νοσταλγία.
Την ουσία αυτής της βαθιά υπαρξιακής ιδέας αποδίδει μελωδικά η Αρλέτα στο κομάτι που ακολουθεί.
(*Υπάρχει κείμενο εμού του ιδίου με τίτλο: ΑΓΑΠΗ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΖΩΗ και σχέση μεταξύ των.)
(Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή απόσπασμα απ’ το βιβλίο ΚρυμμένηΑρμονία,του Όσσο, Εκδόσεις Ρέμπελ )
