Πραγματικότητα και Γίγνεσθαι.

                                     
Η πραγματικότητα είναι ένα στιγμιότυπο του γίγνεσθαι.
Συμβαίνει μέσα σε απειροστό χρόνο dt.

Το γίγνεσθαι είναι σύνολο στιγμών Πραγματικότητας.
Ήτοι το ιστορικό αποτύπωμα της πραγματικότητας.


Το γίγνεσθαι είναι ιστορία της πραγματικότητας, άρα εισάγει τον χρόνο στην ουσία του.
H πραγματικότητα αναφέρεται στο παρόν, μηδενίζει τον χρόνο.

Χρόνος δεν υπάρχει είναι μια ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες. (Einstein) 
O χρόνος σαν φυσικό μέγεθος, είναι μια επινόηση των φυσικών για την μελέτη των νόμων της Φυσικής πραγματικότητας.
Η χρήση του εξυπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων.
Χρόνος σαν φυσικό μέγεθος δεν υπάρχει.

Προηγουμένως επισημάναμε την αλήθεια:  
Ότι η πραγματικότητα μηδενίζει τον χρόνο.

Ένα συμπέρασμα μπορεί να προκύψει έτσι:
Ότι το γίγνεσθαι είναι ανύπαρκτο μόνο το (παρόν) υπάρχει.
Στο ίδιο συμπέρασμα  οδηγεί και ο παρακάτω συλλογισμός: 
Αφού το γίγνεσθαι είναι χρόνος, συνδέεται άμεσα με τον χρόνο, εξαρτάται από τον χρόνο.
Αλλά ο χρόνος είναι ανύπαρκτος, άρα και το γίγνεσθαι είναι ανύπαρκτο.

Δηλαδή το γίγνεσθαι αποκτά νόημα.
Μόνο σαν μια πρακτική  έννοια Ζωής.
Στην δε Φιλοσοφία έχει απλά θεωρητική,  αλλά ταυτόχρονα και πρακτική σημασία.
Όλο το μπέρδεμα οφείλεται στην αίσθηση που έχει ο άνθρωπος για τον χρόνο. 
Δεν μπορεί να πεισθεί ότι ο χρόνος είναι ανύπαρκτος. 
Αυτό αντίκειται προς την εμπειρία του.

Οι αισθήσεις του όμως είναι τέτοιας φυσιολογίας, που του παρέχουν πληροφορίες μόνο για ένα (τρισδιάστατο) σύμπαν.
Δεν υπάρχει αισθητήριο χρόνου.
Ο χρόνος δημιουργείται από τον νου του ανθρώπου για να απεμπλέξει τα γεγονότα. 

Η κίνηση ενός αυτοκινήτου για παράδειγμα γίνεται στο χώρο των τριών διαστάσεων για τον άνθρωπο.
Ενώ στην πραγματικότητα ο χώρος είναι τεσσάρων διαστάσεων.
Προκειμένου να αντιρροπίσει αυτό το γεγονός ο Νους του ανθρώπου εφευρίσκει τον χρόνο.
Έτσι ο χρόνος γίνεται σύνολο σημείων χώρου.
Ο χρόνος είναι τύπος της νόησης γράφει ο 
Κάντ.

Συμπέρασμα: 
Το γίγνεσθαι είναι χωρικό κατ' ουσίαν.
Ο Νους του ανθρώπου επιβάλει τον χρόνο πάνω στα χωρικά γεγονότα, για να τα απεμπλέξει λογικά μεταξύ τους.
Αυτό οδηγεί στην συγκρότηση θεωριών φυσικής πραγματικότητας, που αιτιολογούν  τα φαινόμενα. 

Στα μαθηματικά θα χαρακτηρίζαμε το γίγνεσθαι σαν το ολοκλήρωμα της πραγματικότητας.  
Συμβολίζουμε το γίγνεσθαι με G και την πραγματικότητα με p.
Οπότε συμβολικά η  μαθηματική έκφραση που αντιστοιχεί στην ανωτέρω πρόταση είναι:
                             G=∫pdt  
                     <><><><><><><>

Σκέψεις πάνω σε επίκαιρα πολιτικά γεγονότα.
Βάσει των μέχρι τούδε εκτεθέντων.
Εξετάζουμε το πολιτικό γίγνεσθαι και την πολιτική πραγματικότητα. 
Το πρώτο αναφέρεται στο πρόγραμμα μιας κυβέρνησης σε βάθος τετραετίας τουλάχιστον.
Το δε δεύτερο η πολιτική πραγματικότητα στην πολιτική κατάσταση μέσα σε κάποια χρονικά όρια.

Σύμφωνα με τα προηγηθέντα συμπεράσματα το πολιτικό γίγνεσθαι είναι ανύπαρκτο.
Γιατί το γίγνεσθαι εξαρτάται από τον χρόνο. 
Ο Χρόνος είναι ανύπαρκτος, αρά και το πολιτικό γίγνεσθαι χάνει το νόημά του.  

Στην πράξη όμως και στην πολιτική πιο συγκεκριμένα.
Οι έννοιες πολιτική πραγματικότητα και πολιτικό γίγνεσθαι διαφέρουν σημαντικά σε σχέση με τις καθαρά φιλοσοφικές έννοιες. 

Πολιτικό γίγνεσθαι:
Κατ' αρχήν δεν μπορεί να εκληφθεί σε άπειρο χρόνο όπως προβλέπει η αντίστοιχη έννοια της φιλοσοφίας.
Μπορεί οι κυβερνήσεις να συντάσσουν προγράμματα τετραετίας.
Αλλά αυτά λειτουργούν σαν δείκτες, με αρκετή πιθανότητα να πραγματοποιηθούν.

Η δε πολιτική πραγματικότητα δεν έχει νόημα να είναι ανεξάρτητη του χρόνου.
Η πολιτική κατάσταση μιας χώρας είναι πολύ ρευστή.
Μεταβάλλεται συνεχώς σε πολύ μικρά χρονικά διαστήματα.
Συνεπώς στην πράξη δεν έχει νήμα να την θεωρούμε σαν ένα στιγμιότυπο, γιατί δεν θα έχει καμία πρακτική αξία.

Ένα συλλαλητήριο για παράδειγμα δεν μπορεί να το ξεχωρίσεις από τον συμβατό χρόνο.
Είναι ένα κοινωνικό συμβάν. 
Η λειτουργία της κοινωνίας διεξάγεται μέσα στον συμβατό χρόνο.
Είναι η ίδια η ζωή.
Δεν θα είχε νόημα  να θεωρήσουμε ότι γίνεται σε μηδενικό χρόνο. 
Στα σχέδια της κυβέρνησης μπορεί να παίζει ρόλο, γιατί εκεί εκπροσωπεί μια σκέψη και η σκέψη είναι (χρόνος).

Η σωστή θεώρηση του θέματος είναι:
Να πλησιάζει η πολιτική πραγματικότητα όσο είναι δυνατόν στην Φυσική πραγματικότητα.
Έτσι θα έχει ως καμβά την φυσική νομοτέλεια.
Και το πολιτικό γίγνεσθαι κατ' ακολουθίαν θα έχει νομοτελειακή συγκρότηση και δομή. 

Ο σχεδιασμός τότε του πολιτικού γίγνεσθαι μπορεί να είναι όντως μακροχρόνιος και να πλησιάζει περισσότερο την θεωρητική ιδέα.  

Στο βίντεο που ακολουθεί αναπτύσσεται μια εικόνα της πολιτικής πραγματικότητας στην Ελλάδα. 
Ακολουθούν  προτάσεις αποδεκτές κατ' αρχήν λόγω της φυσικής νομοτέλειας και συνέπειας με τους φυσικούς νόμους. 
Οι προτάσεις αποσκοπούν στην βελτιστοποίηση αυτής της πολιτικής πραγματικότητας, κατά την άποψη του ομιλητή.

Σας καταλάβαμε...!

                                    

Μπουχτίσαμε απ' τα λόγια σας. 

Ψεύτικα όλα όσα μας τάζατε και πλάνα... 

Χορτάσαμε!

 Δεν θέλουμε άλλα.

Σας καταλάβαμε όλους επιτέλους καθαρά.

Αλλά θα σταθούμε στα πόδια μας χωρίς εσάς. 

Θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε χορεύοντας με ζωντάνια και δύναμη, γιατί έτσι το θέλει η ζωή.

Όσο για σας.

 Η φύση σας επιφυλάσσει την μοιραία θέση.

 Περνάτε στην αφάνεια... της σκιάς της Σελήνης. 

Για τον χρόνο που διαρκεί μια έκλειψη.

Η Δημοκρατία και ο παντοδύναμος λαός που σας ανέβασε στην εξουσία, αργά ή γρήγορα θα μιλήσει ξανά. 

Γεμάτο συμβολισμούς  αυτό το βίντεο.

             Όλη η ιστορία της παλιάς και                  

         πρόσφατης Ελλάδας αποκαλύπτεται 

        με τέχνη, μέσα στα λίγα λεπτά που διαρκεί.

Αυτό ήταν το πνεύμα του  

βίντεο που παρακολουθήσαμε.

Εδώ που τα λέμε βγαίνει και ένα άλλο δυσάρεστο συμπέρασμα για την ιδέα της πολιτικής. 

Αυτό προκύπτει από την επικρατούσα μακρόχρονη πολιτική ιστορία της χώρας μας.

 Αλλά και από τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις.

 Οι μορφές που μπορεί να πάρει η  πολιτική ενός λαού.

 Είναι  ανάλογες με την επικρατούσα νοοτροπία και την φύση του λαού, που την "υπηρετεί" και την "εφαρμόζει". 

Πολιτική λέει είναι: 

Η τέχνη του εφικτού!

Σε τέχνη κοροϊδίας και απάτης νομίζω έχει, μεταμορφωθεί, εδώ στην δική μας χώρα την Ελλάδα.

 Η τέχνη των τεχνών, της μάσας και της μίζας.

 Ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και επιτυχώς εφαρμοσμένη εν Ελλάδι.

Όμως θα πρέπει να σοβαρευτούμε και να πάρουμε θέση για να προστατέψουμε  ως οφείλουμε την Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Αυτό το γνήσιο γέννημα, που βγήκε μέσα από το πνεύμα των Ελλήνων.

Ήδη από τον 5ο π.χ αιώνα  που γεννήθηκε,  σ' αυτήν εδώ την χώρα.

Έκτοτε δείχνει ακατάπαυστα την πορεία που πρέπει να χαράξουν οι χώρες της οικουμένης, που έχουν αποδεχθεί την αξία των αρχών της. 

Δημοκρατία λέγεται και έχει πατρίδα την Ελλάδα.

Θα ήταν τουλάχιστον  αστείο τραγικό , να ποδοπατηθεί εδώ ακόμα μια φορά. 

Εδώ στον τόπο που την γέννησε.

Μια  μόνη κατεύθυνση για την οριστική  λύση  φαίνεται να υπάρχει:

Όταν ο Έλληνας βρεθεί για "πολλοστή" φορά μπροστά στην κάλπη.

 Σε καθεστώς απόλυτης σύνεσης κι ανάγκης.

Οφείλει να σκεφθεί με ένα και μόνο απλό κριτήριο. 

Το συμφέρον της πολύπαθης πατρίδας.

  Μόνον αυτό πρέπει να πρυτανεύσει και καμία άλλη πολιτική ή κομματική επιρροή!

 Όπως, για τον καθένα από μας είναι σωστό και πρέπον!

Και πάντα με το χέρι στην καρδιά

Με αγωνία τελικά θα περιμένουμε όλοι την επόμενη μέρα των εκλογών.

Η εικόνα των ψηφοφόρων ρευστή και ασαφής με πολλούς αναποφάσιστους ακόμη.

Την Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου  θα φανερωθεί αν οι Θεοί της Ελλάδος έχουν αποφασίσει να σταθεί στα πόδια της ή την συνέχιση του ξεπεσμού της.

Μεταναστευτικό

Είναι να απορεί κανείς με το γεγονός του τρόπου σκέψης των ανθρώπων, που διαχειρίζονται τις τύχες του κόσμου.

Παραβαίνουν μια απλή αρχή που ακόμα και ο πλέον ανίδεος χωριάτης την ξέρει και την εφαρμόζει.

Θα το πω απλά όπως το λένε στα χωριά της Ελλάδας.

Κάλιο γαϊδουρόδενε παρά γαϊδουρογήρευε.

Τουτέστιν η πρόληψη είναι καλύτερη από την θεραπεία. 

Δηλαδή αντί να επιχειρείς να αντιμετωπίσεις τις χιλιάδες μεταναστών.

Είναι προτιμότερο να εξετάσεις γιατί μεταναστεύουν.

Οι μετανάστες είναι δυο ειδών εν γένει οι οικονομικοί και οι πρόσφυγες.

Οι πρώτοι φεύγουν από την πατρίδα τους για να βρουν μια καλύτερη τύχη.

Οι δεύτεροι φεύγουν για να σώσουν την ζωή τους από τον πόλεμο που μαίνεται στην χώρα τους.

Ωραία και ο υπόλοιπος κόσμος στον πλανήτη που πρέπει, να απορροφήσει αυτόν τον τεράστιο πληθυσμό, τι φταίει?

Δεν θα ασχοληθώ περισσότερο με τα προβλήματα.

 Που θα χρειαστεί, να επιλύσουν τα κράτη υποδοχής μετά την είσοδο των μεταναστών σ' αυτά.

Εδώ είναι που προσπαθούμε να θεραπεύσουμε το σύμπτωμα και όχι την αιτία.

Μια απλή σκέψη θα ήταν να θεραπευθούν οι αιτίες που προκαλούν αυτό το τεράστιο μεταναστευτικό κύμα.

Οι αιτίες εν γένει είναι δυο ειδών, ανάλογες και με το είδος των μεταναστών.

Αιτίες οικονομικές και εμπόλεμες. 

Ο Ο.Η.Ε είναι αρμόδιος φορέας να επιλύσει και τις δυο αυτές αιτίες.

Τις μεν οικονομικές με οικονομική βοήθεια και καλύτερη δημοσιονομική οργάνωση της κάθε μιας χώρας, που αναλαμβάνει την βοήθεια. 

Τις δε εμπόλεμες με αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων μέσα στα κράτη που έχουν την ανάγκη.

Παράλληλα με τις ειρηνευτικές δυνάμεις να εξετασθεί από τον Ο.Η.Ε η αιτία της διαμάχης.

Αν είναι εσωτερική και άδικη να σταλούν στρατιωτικά αγήματα να επαναφέρουν την τάξη.

Και να οδηγηθούν οι υπαίτιοι στα δικαστήρια για να τιμωρηθούν  καταλλήλως.

Αν πρόκειται για επίλυση διαφορών μεταξύ γειτονικών κρατών. 

Να οδηγηθούν οι αντίδικοι στα διεθνή δικαστήρια για επίλυση των διαφορών τους.

  

Η Αμαρτία επιφέρει απώλεια της πραγματικότητας.

                     

   Η εικόνα δυο νέων που         φιλιούνται σε ένα παγκάκι πάρκου, είναι πολύ συνηθισμένο θέαμα στα μεγάλα αστικά κέντρα σήμερα. 

Η αμαρτία είναι μια έννοια  άκρως παρεξηγημένη  και με λάθος νόημα δοσμένη στον Νου του μεγαλύτερου  μέρους των ανθρώπων στις μεγαλουπόλεις και  ιδιαίτερα  στην επαρχία.    

Έτσι η φάση των δυο παιδιών που φιλιούνται στο παγκάκι του πάρκου, εκλαμβάνεται σαν σοβαρή αμαρτία,  που προσβάλει το δημόσιο αίσθημα.   

Οι άνθρωποι που καταδικάζουν αυτή την συμπεριφορά των νέων, είναι οι γνωστοί για τις ιδέες τους   

άκρως συντηρητικοί συμπολίτες μας.

Είναι αυτοί  που θα προτιμούσαν να μείνουν οι     κοινωνίες κολλημένες στην παλαιολιθική  εποχή.  

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αν τους καλέσεις να αντιληφθούν την πραγματική ερμηνεία της λέξεως αμαρτία, θα σε κοιτούν σαν εξωγήινο.            

Ο (έρωτας)  ας το χωνέψουν όλοι οι άνθρωποι, δεν είναι αμαρτία.

Κάθε άλλο μάλιστα είναι μια έννοια με κοσμική σημασία.

Ο έρωτας δεν είναι αμαρτία.

Αντιθέτως  οι ερωτευμένοι απολαμβάνουν τον έρωτά τους στο απόλυτο Παρόν στο απόλυτο  Τώρα. 

Αυτό θα πει αληθινή ερωτική συνουσία.

Η αμαρτία σαν έννοια δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που λανθασμένα της αποδίδεται συνήθως από τον περισσότερο κόσμο.

Ετοιμολογία της λέξης αμαρτία:

                       Α - στερητικό + μαρτυρία.

Ετοιμολογία της λέξεως απουσία:
Α-στερητικό + ουσία, αποχή από την ουσία.

Πιο αναλυτικά  αμαρτία διαπράττει κάποιος όταν δεν υπάρχει μάρτυρας των πράξεών του.
Αλλά ποιος μπορεί να είναι μάρτυς των πράξεών μας.
Ο πλησιέστερος μάρτυς των πράξεών μας είναι ο ίδιος ο εαυτός μας.
Αυτό σημαίνει ότι, όταν ενεργούμε χωρίς την μαρτυρία του ίδιου του εαυτού μας, είμαστε απόντες.
Είμαστε αμέτοχοι των πράξεών μας.  
Ενεργούμε ασυνείδητα.

Αμαρτία δεν σημαίνει παράβαση ηθικών κανόνων όπως διδάσκουν στις εκκλησίες οι ιερωμένοι.
Πως είναι δυνατόν οι αμαρτωλοί να παραβαίνουν ηθικούς κανόνες και νόμους, αφού δεν δρουν συνειδητά, όταν αμαρτάνουν.
Ο εαυτός ο μόνος αυθεντικός μάρτυρας απουσιάζει.
Αμαρτία σημαίνει ασυνειδησία καθ' ολοκληρίαν είναι ολοφάνερο.

Αυτά τα λένε δυστυχώς αρκετοί παπάδες, για να σκορπούν τον (φόβο) της τιμωρίας από τον καλό Θεό.
Δηλαδή πλήρης διαστρέβλωση της αλήθειας και συσκότιση του Νου. 
Η θρησκεία δεν επιβάλλεται με τον φόβο, 
αλλά με το παράδειγμα και την ορθή ανάλυση των ιερών κειμένων.
Η Χριστιανική θρησκεία είναι θρησκεία Αγάπης και όχι εκφοβισμού και τιμωρίας. 


Η απουσία του εαυτού είναι μάλλον μόνιμη παρέα στην ζωή μας.
Η αντικατάσταση του από τα διάφορα "εγώ"είναι η πλέον συνηθισμένη κατάληξη.
Η προσπάθεια επίτευξης του απόλυτου Τώρα  με εκδίωξη των σκέψεων μηχανικού χαρακτήρα από τον Νου είναι έργο προσωπικό για τον καθ' ένα.
Η εργασία αυτή απαιτεί σκούπισμα  του Νου από κάθε σκέψη. 
Η μέχρι σήμερα (παιδεία)  δεν ευνοεί κάτι τέτοιο και συχνά αποτυγχάνουμε.
Δεν πρέπει όμως ποτέ να απογοητευόμαστε.
Κάθε νέα προσπάθεια μετακινεί λίγο το σημείο λειτουργίας σε ευνοϊκότερες θέσεις.

Η μέθοδος διαλογισμού "μάντρα γιόγκα" επιτυγχάνει αρκετά καλό αποτέλεσμα ως προς την αναστολή των σκέψεων. 

Έρχομαι τώρα στο άλλο σκέλος του θέματος την απουσία.
Απουσία σημαίνει αποχή από την ουσία.
Ποια θα όφειλε να είναι η ουσία της δράσης μας?
Η απάντηση είναι απλή.
Η ίδια η η Φύση των πραγμάτων, η φυσική ροή των γεγονότων.
Αυτό που ορίζουν οι νόμοι της Φύσης.

Όταν δεν ακολουθούμε την Φυσική νομοτέλεια και πραγματικότητα είμαστε παράνομοι. 

Διαπράττουμε λάθη, ενεργούμε εκτός νόμου.
Οι συνέπειες αυτών την λαθών μπορεί να στρέφονται κατά του εαυτού μας ή ενός συνόλου ανθρώπων ή πραγμάτων.
Η δράση μας δηλαδή είναι αντίθετη με την φυσική ροή των γεγονότων.   

Καμία παρανομία δεν θα συνέβαινε αν την ώρα της δράσης είμαστε παρόντες. 
Το (παρόν) απαλλαγμένο από σκέψεις και χρόνο είναι η αρχή και το τέλος της απόκτησης συνειδητότητας.

Καμία πιθανότητα να διάπραξης λάθη, όταν βρίσκεσαι στο παρόν, στο απόλυτο τώρα.
Γιατί όταν βρίσκεσαι στο παρόν ενεργείς όπως θα ενεργούσε η ίδια η Φύση.

Είσαι η Φύση.

Είσαι Θεότητα.

Ενεργείς με  απόλυτη συνειδητότητα.

Ζεις αγκαλιά  με την ηρεμία.

Ζεις ολοκληρωμένα. 

Δεν έχεις ανάγκες ούτε επιθυμίες γιατί υπηρετείς τις ανάγκες της στιγμής που είναι και δικές σου ενσυνείδητες επιθυμίες. 
Έχεις εξασφαλίσει μόνιμα την μαρτυρία του εαυτού σου.
Ζεις στο παρόν, την μόνη (πραγματικότητα). 

Ο χρόνος είναι ο κόσμος.
Η αιωνιότητα ο θεός.
Ο κόσμος είναι οριζόντιος, ο Θεός είναι κάθετος.
Οι δυο κάθετες μεταξύ τους έννοιες τέμνονται σε ένα σημείο. 
Είναι το κέντρο του σταυρού.
Αυτό το σημείο είναι το σημείο του Εδώ και Τώρα.
Σε αυτό το σημείο το Εδώ γίνεται Απεραντοσύνη και το Τώρα Αιωνιότητα.

Η κατάσταση του Εδώ και Τώρα δεν αποκτιέται με την σκέψη.
Η σκέψη είναι χρόνος, 
ενώ το Εδώ και Τώρα είναι άχρονο.

Ο μόνος τρόπος να φτάσεις είναι το βύθισμα προς τα ενδότερα του εαυτού σου.
Εδηζησάμην εμεωυτόν δίδασκε  ο (Ηράκλειτος).
Εισέδυσα μέσα μου για να αποκτήσω συνειδητότητα.
Να γνωρίσω τον εαυτό μου.

Κάθε αποτυχημένη προσπάθεια κατάκτησης της αίσθησης του Εδώ και Τώρα εγείρει συναισθήματα ενοχής και έντασης. 
Κατανόησε το αμάρτημα φυγής προς το παρελθόν ή το μέλλον.
Οι σκέψεις που οδηγούν προς αυτές τις δυο κατευθύνσεις είναι αυτόματες και ασυνείδητες.
Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί είναι ο μηχανισμός της αυτόματης σκέψης.
Μετά απ' αυτό όλα οδηγούνται κατ' ευχήν. 

Αλλά μη νοιώσεις ποτέ ενοχή που δεν κατανοείς αυτόν τον μηχανισμό της απώλειας ισορροπίας στο παρόν.

Χρειάζεται συνεχή άσκηση ακροβάτη.
Η ενοχή είναι αρνητικό συναίσθημα και μπλοκάρει την πρόοδο. 
Μην ανησυχείς όμως, συνέχισε την προσπάθεια.
Ο Θεός δεν βιάζεται.
Η αιωνιότητα έχει αιώνια υπομονή. 

Λίγη γραμματική δεν βλάπτει.
Αναφέρομαι στην Ελληνική γλώσσα, παρ' όλο που δεν είναι η ειδικότητά μου,
Η γλώσσα ενός λαού είναι οι ρίζες του.
Αρχή μεν Σοφίας εστί ονομάτων επίσκεψις (Αντισθένης).

Ο ΩΝ  είναι ο Θεός, άχρονος και πανταχού ΠΑΡΏΝ.
Το ΟΝ είναι κάθε τι υπαρκτόν αυτή την στιγμή.

Στο σχολείο όταν ο δάσκαλος εκφωνούσε το πρωί τον κατάλογο των μαθητών, κάθε μαθητής που άκουγε το όνομά του απαντούσε με την μετοχή του ρήματος πάρειμι,  ΠΑΡΏΝ  (Παρίσταμαι εδώ αυτή τη στιγμή).
Το Παρών σημαίνει αμετάκλητα είμαι εδώ αυτή την στιγμή. 
Καταχρηστικά βέβαια  χρησιμοποιείται η λέξη ΠΑΡΏΝ από τον άνθρωπο, διότι αυτή η λέξη είναι ιερή και αναφέρεται μόνο στην παρουσία του Θεού.  
Επιτρέπεται όμως διότι ο άνθρωπος θεωρείται εκπρόσωπος  του θεού επί της γης. 

Το Παρόν, συμβαίνει την παρούσα στιγμή,  σε χρόνο μηδέν.
Μηδενίζει τον χρόνο, αφ' ενός αλλά ορίζει και κάθε τι το επιστητόν σε χρόνο μηδέν.
Η Παρουσία παρά την ουσία, δηλώνει μια εμφάνιση που παρέχει φως στην ουσία του όντος. 

Μετά την προηγηθείσα ανάλυση η αλήθεια της φράσης "Αμαρτία είναι απουσία της πραγματικότητας"είναι προφανής.

Σε καθεστώς αμαρτίας όταν απουσιάζει ο μάρτυς, ένα "εγώ" αναλαμβάνει τον έλεγχο των πράξεών μας. 
Τότε η απουσία ή της πραγματικότητας είναι γεγονός. 
Διότι ο Νους κατά την ώρα της δράσης θα είναι γεμάτος από σκέψεις, δεδομένου ότι βρίσκεται υπό την κατοχή  του "εγώ". 
Σκέψεις και παρόν είναι ασύμβατες έννοιες.
Μόνο στο παρόν παραδίδεται η πραγματικότητα.  
Αλλά το παρόν είναι άφαντο μπροστά στις σκέψεις.
Επομένως άφαντη γίνεται και η πραγματικότητα. 

Συνοψίζω: Όταν ο άνθρωπος είναι παρών, σε ότι κάνει, είναι βέβαιον ότι το αποτέλεσμα θα είναι θεϊκό.   
Αυτό επιτυγχάνεται   μόνο με την απουσία σκέψεων την ώρα της δράσης.
Ένα εύλογο ερώτημα που αναφύεται είναι:
Δηλαδή δεν πρέπει  ποτέ να σκεφτόμαστε?
Ιδανικό θα ήταν αλλά πρακτικά ακατόρθωτο.
Εξαίρεση παρουσιάζει ή εργασία με έμπνευση (εν πνεύματι).
Σ'αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια να μείνεις στο παρόν, διότι λειτουργείς σε καθεστώς υπέρβασης της υλικής πραγματικότητας. 
Οι καλλιτέχνες και οι επιστήμονες ερευνητές λόγω υπερβολικής συγκέντρωσης στο αντικείμενό τους, πέφτουν συχνά στην τρύπα του παρόντος και  ο χρόνος γι' αυτούς μηδενίζεται.    

Θερμότητα και νόηση τα θεμέλια αυτού του κόσμου.

Η Ακαδημία του Πλάτωνος

Θερμότητα και Νους είναι τα βασικά συστατικά του σύμπαντος.
Οπότε χωρίς την ύπαρξη Θερμότητας  και Νόησης δεν υπάρχει εκδήλωση.               
Προκειμένου να αποδειχθεί η αλήθεια της ανωτέρω πρότασης θα ακολουθήσω μια συλλογιστική παρόμοια με την γνωστή μέθοδο των μαθηματικών, την εις άτοπον απαγωγή. 

Θεωρώ δηλαδή κατ' αρχήν ότι, η υπόθεση της ύπαρξης Θερμότητας είναι μη αληθής και εξετάζω το αποτέλεσμα.
Το ίδιο κάνω στην συνέχεια και με τον Νου. 
Η μέθοδος είναι γνωστή στην μαθηματική επιστήμη  και την λογική με τον όρο:
Εις άτοπον (απαγωγή). 

Εν προκειμένω αν αφαιρέσουμε την θερμότητα δεν μένει τίποτα που να κινείται,γιατί δεν υπάρχει κάτι που να αντικαθιστά την θερμότητα και να επιφέρει το ίδιο  αποτέλεσμα.
Χωρίς κίνηση εξαφανίζεται και το (γίγνεσθαι), που είναι καίριο συστατικό της εκδήλωσης, αρά αναιρείται η ίδια η εκδήλωση.

Είναι γεγονός ότι η Θερμότητα είναι  εκείνη η δυναμική μορφή ενέργειας, η οποία υπεισέρχεται σε μια φυσική διαδικασία και προκαλεί μια φυσική μεταβολή.
Για παράδειγμα η καύση του άνθρακα είναι η χημική ένωση του άνθρακα με το οξυγόνο.
Η αντίδραση είναι εξώθερμος και παράγεται θερμότητα. 
Η θερμότητα αυτή μπορεί να κινήσει ένα όχημα. 

Υπάρχουν δυο κατηγορίες φαινομένων. 
Τα φαινόμενα στα οποία η (Εντροπία) αυξάνεται θετική Εντροπία και εκείνα στα οποία η Εντροπία ελαττώνεται, αρνητική Εντροπία.

Τα δισεκατομμύρια άστρα του σύμπαντος είναι όλα φωτεινοί Ήλιοι.
Με το φως και την θερμότητα που παράγεται στο εσωτερικό τους μέσω πυρηνικών αντιδράσεων, παρέχουν ζωή στους πλανήτες που αποτελούν τα ηλιακά συστήματα αυτών των Ήλιων.
Δημιουργούν δηλαδή αρνητική εντροπία.
Λόγω ύπαρξης της παγκόσμιας έλξης το σύμπαν διαστέλλεται, αλλάζει δηλαδή τάξη τέτοια, κατά την οποία η εντροπία αυξάνεται, θετική εντροπία.

Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα των δυο μορφών εντροπίας αποτελεί η διάκριση μεταξύ (Χάους και Αρμονίας)
Στην θετική Εντροπία η κίνηση αποσκοπεί στην διάλυση της υπάρχουσας τάξεως, στην δε αρνητική έχουμε αύξηση της τάξεως.
Για παράδειγμα ο θάνατος και η ζωή.
Στον θάνατο έχουμε διάλυση της υπάρχουσας τάξης και επιστροφή στο χάος. 
Ενώ στην ζωή συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. 
Δηλαδή συσσώρευση υλικών  από το χάος προς δημιουργία ορισμένης τάξης βάσει σχεδίου.  

Κάθε φυσικό φαινόμενο είναι συνδεδεμένο με αύξηση ή ελάττωση της Εντροπίας, δηλαδή με την κίνηση.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα κάθε  φυσικής μεταβολής.
Συνεπώς αν αφαιρεθεί  η Θερμότητα  ακυρώνεται κάθε φυσική μεταβολή.
Ακυρώνεται δηλαδή η εκδήλωση του σύμπαντος κόσμου.

Η λειτουργία όμως του κόσμου αυτού στο μοτίβο που μας είναι γνώριμο και αποδεκτό, ρυθμίζεται από τον παράγοντα Νόηση.
Η Δικαιοσύνη η Σοφία και η Ελευθερία τα τρία συστατικά της Δημοκρατίας έχουν μέσα τους αρκετή δόση Νόησης.
Η ύλη σε οποιαδήποτε μορφή αυτής συμπεριλαμβάνει την Νόηση, δηλαδή την πνευματική ενέργεια λειτουργίας του Νου.

Η Νόηση είναι της αυτής φύσεως με την Θερμότητα.
Δεν προϋπάρχει δηλαδή σε έναν εγκέφαλο, αλλά εμφανίζεται, όταν διαπιστωθεί νοητική διαφορά μεταξύ δυο ή περισσοτέρων εγκεφάλων. 
Όπως ακριβώς συμβαίνει με την θερμότητα.
Η θερμότητα αποκτά  νόημα μόνο όταν υπάρχει διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ δυο σωμάτων. Τότε και μόνο τότε ρέει ενέργεια υπό μορφή θερμότητας από το θερμότερο προς το ψυχρότερο σώμα.

Το ηλεκτρόνιο η πλέον στοιχειώδης μονάδα ύλης έχει μνήμη, είναι ον νοήμον.
Το γεγονός έχει πιστοποιηθεί από πειραματικές διατάξεις στην Φυσική του μικρόκοσμου.
Ο εγκέφαλος του ανθρώπου  είναι σύνολα από νοήμονες μηχανισμούς.
Οι μηχανισμοί αυτοί συνίστανται από αλυσίδες νευρώνων.
Οι νευρώνες  αυτοί με την χρήση ηλεκτρικών ωθήσεων  εξασφαλίζουν την επικοινωνία των αισθητηρίων οργάνων με τον εγκέφαλο.
Αλλά και επιτελούν κάθε άλλη νοητική λειτουργία του (εγκεφάλου).  

Στην προηγούμενη ανάρτηση που αναφέρεται στην λειτουργία του εγκεφάλου, έγραφα ότι, η Θερμότητα και ο Νους είναι τα κύρια στοιχεία της εκδήλωσης του σύμπαντος.
Εδώ ασχολήθηκα ειδικότερα  με αυτές τις έννοιες που αποτελούν τα θεμέλια της οντολογίας.

Έτσι προκειμένου για να δείξω ότι, η Θερμότης είναι ένα κύριο συστατικό της εκδήλωσης του κόσμου, έκανα πιο πάνω μια υποθετική ακύρωση της Θερμότητας.
Το αποτέλεσμα ήταν σταμάτημα κάθε φυσικής μεταβολής, ένα πάγωμα της εκδήλωσης.

Σκεφτείτε τώρα αντιστοίχως μια ανυπαρξία της Νόησης από την εκδήλωση του κόσμου.
Αποτέλεσμα θα ήταν πλήρης ανομία και όχι μόνο.

Η δυσαρμονία που θα προκύψει από την έλλειψη έννομης μαθηματικής σχέσης μεταξύ των μεγεθών της εκδήλωσης χάνεται άμεσα.
Η εμφάνιση αυτού του κόσμου  δεν είναι πλέον κόσμος (στολίδι), αλλά λίθοι και κέραμοι ατάκτως ερρημένοι.

Η ομορφιά ενός ηλιοβασιλέματος εξαφανίζεται χωρίς την Νόηση του κόσμου τούτου.
Η εντύπωση και η αρμονία ενός γυναικείου κορμιού ή της ενάτης συμφωνίας του Μπετόβεν εξαφανίζονται παντελώς  χωρίς την παρέμβαση της Νόησης.
Αλλά το σπουδαιότερο είναι τούτο:
Ότι πηγή και φορέας της Νόησης είναι αυτός τούτος ο εγκέφαλος του ανθρώπου.
Η ομορφιά αυτού του κόσμου πηγάζει αυτούσια από μέσα μας.
Ο εγκέφαλος  είναι ο μαέστρος, που με την μαγική μπαγκέτα του συγχρονίζει όλη την  εκδήλωση να πάρει συγκεκριμένη Μορφή και Νόημα.
Διαφορετικά θα είχαμε την εντύπωση ότι (πλέουμε) σε μιαν απέραντη σούπα ενεργειακών κβάντων και σχέσεων.

Ο Παρμενίδης έχει πει δικαίως το περίφημο:
"Το γαρ αυτό νοείν εστίν τε και είναι".  

Ο Φιλόσοφος και  φίλος Γιώργος Δραγώνας, ιδρυτής της "Σχολής Φιλοσοφία του Όντος", σε συζητήσεις που κάναμε σχετικά με την φύση του (Όντος), κατέληγε πάντα με την δήλωση: 
Νους Το ΟΝ.
Η δήλωση αυτή είναι μια άλλη διατύπωση της γνωστής φράσης του Παρμενίδη. 
Μετά 2500 χρόνια η Φυσική δια της κβαντομηχανικής έρχεται να συναντήσει την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία με επιστημονικά δεδομένα τώρα.

Τι είναι λοιπόν ο άνθρωπος?
Είναι δημιουργός του κόσμου, των νόμων, του ήθους που διέπει τις πράξεις των μελών της κάθε κοινωνίας?
Τι άλλο χρειάζεται ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος?

Επιστροφή στην πηγή προέλευσής του χρειάζεται, επανασύνδεση με την μητέρα πατρίδα.
Για να ξαναβρεί τον χαμένο εαυτό του.

Παλιότερα είχα παρομοιάσει το έλλειμμα συνείδησης στον άνθρωπο με την πτώση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο.
Η κενή διαθήκη περιγράφει πολύ επιτυχημένα την αιτία της πτώσης ως επιθυμία κατάκτησης του καρπού της γνώσης του καλού και του κακού από το αντίστοιχο δέντρο, με προτροπή της Εύας γυναίκας του Αδάμ.   
Η κύρια αιτία κατά την γνώμη μου ήταν η κατάκτηση της γνώσης για προσωπικό όφελος και μόνο.
Πράγμα παράνομο η γνώση δεν ανήκει σε κανένα.
Είναι ελεύθερη σε όποιον την χρειάζεται.
Ανήκει σε όλους τους ανθρώπους. 
Ο μύθος έχει τεράστια οντολογική σημασία με τις αντιστοιχίες που υπονοεί και υποδεικνύει.

Η αληθής οντολογική σημασία κατά την  γνώμη μου είναι ότι.
Η ενσάρκωση του ανθρώπου στην υλική μορφή έχει ένα και μόνο λόγο.
Να δώσει στο ΟΝ την δυνατότητα της αυτοσυνείδησης με προσπάθεια μέσα από τις δυσκολίες της ύλης.  

Συνειδητοποίηση χρειάζεται και να αφήσει τα μίση και τις διεκδικήσεις των μικρών ("εγώ").
Το κυνήγι των θησαυρών και των λοιπών υλικών αγαθών δεν φέρνει την ευτυχία.
Η ευτυχία έρχεται μόνο όταν αφήσουμε την καρδιά μας να πλημμυρίσει από την αγάπη που είναι το βασικό στατικό της Ενότητας των πάντων.

Δεν χρειάζεται ο άνθρωπος καμία θρησκεία,αυτή είναι απαραίτητη στα πρώιμα στάδια της συνειδητότητας, 
Όταν ο άνθρωπος συνειδητοποιήσει ποιος είναι.
Αποκτά αμέσως υπευθυνότητα  για όλη την δημιουργία με ότι αυτή συμπεριλαμβάνει.
Βλέπει τα πάντα με κατανόηση και παρατηρεί την εξέλιξη με ηρεμία και αγάπη.
Η δημιουργία οφείλεται σ' αυτόν και είναι γι' αυτόν, για την δική του απόλαυση χωρίς διεκδίκηση όμως. 
Ο άνθρωπος ο ίδιος είναι  δυνάμει Θεός.