Αναγνώστες

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Η αναζήτηση της αλήθειας της ύπαρξης κόσμου, με την χρήση μόνο του Νου, προσεγγίζεται μετά από άπειρο χρόνο, αισθαντικά όμως με την καρδιά, συμβαίνει αυτόματα μετά από φώτιση της ανθρώπινης ύπαρξης.


                                               Σχέση ανθρώπων που κυριαρχεί η Αγάπη. 

Ο Αληθινός έρωτας μεταξύ δυο ανθρώπων είναι μια πόρτα, που όταν ανοίγει,  δείχνει τον δρόμο, που οδηγεί πίσω στην αρχή της Ενότητας στην αρχή των πάντων.
Με το δεδομένο ότι, το όλον πριν την εκδήλωση ήταν ενιαίο και αδιάσπαστο.
Η πληροφορία της αρχικής Ενότητας παραμένει μέσα στα μέρη, στα οποία  διασπάσθηκε το όλον προκειμένου να εκδηλωθεί.
Όταν το αρσενικό συναντήσει το θηλυκό ταίρι του, εξ αιτίας της ερωτικής (έλξης), κοσμικής προέλευσης.
Οι δυο ερωτευμένοι γεύονται την πληρότητα, που  πηγάζει από την αληθινή ευτυχία.
Αυτή την αστραπή ευτυχίας μεταφέρουν άμεσα στην Φύση, που κατοικεί μέσα μας.

Η Φύση είναι το μέρος και ταυτόχρονα το όλον της ύπαρξής μας, είναι εκείνο, που 
χαίρεται και λυπάται μαζί μας.
Μια γεύση ολοκληρωτικής ευτυχίας και απόλυτης ικανοποίησης της ύπαρξης, κυριαρχεί λόγω της στιγμιαίας επιστροφής στην Ενότητα, κατά την ερωτική επαφή δυο ερωτευμένων.   
Διότι η Φύση τους δίνει μια γεύση της αρχικής κατάστασης πριν την εκδήλωση, τότε που επικρατούσε η απόλυτη Ενότητα. 
Είναι ένα δείγμα για το τι θα συμβεί κατά την πλήρη  φώτιση.

Το  ΕΊΝΑΙ προκειμένου να εκδηλωθεί σε κόσμο, όφειλε προηγουμένως, να διασπασθεί σε ζεύγη αντιθέτων.
Αυτό επιτάσσει η οντολογία δημιουργίας του κόσμου.
Ο άνθρωπος όμως στον οποίο τελικά κατέληξε η εκδήλωση, προικίσθηκε με την ιδιότητα της αναζήτησης.
Έτσι είναι δυνατόν, να εκπληρώσει τον ρόλο του μέσα στον κόσμο.
Ο ρόλος του Ανθρώπου σ'αυτόν τον κόσμο είναι ένας και μοναδικός.
Μέσω του Ανθρώπου μόνο είναι δυνατόν να επιτελεσθεί η μετάβαση από την άγνοια στην Αυτογνωσία.
Ταυτόχρονα όμως η Αυτογνωσία του ανθρώπου  μεταδίδεται  απ' ευθείας και στην Φύση, που κατοικεί μόνιμα μέσα μας.  

Η ανάπτυξη της μεγάλης ποικιλίας επιστημών,  προέκυψε από την ιδιότητα της αναζήτησης, που είναι συνυφασμένη με την ύπαρξη του ανθρώπου. 
Η ανάγκη αυτή στην αρχή της προσαρμογής του ανθρώπου με το περιβάλλον,  εκδηλώνεται ως ένστικτο επιβίωσης.
Στην συνέχεια όταν έχει ήδη εξασφαλίσει τα προς το ζειν, το ένστικτο αυτό, που είναι πάντα παρόν, όταν χρειαστεί, μετασχηματίζεται όμως σε έρευνα και αναζήτηση της δομής και λειτουργίας  του κόσμου. 

Κοντολογίς η αναζήτηση εκτός των άλλων είναι και ένα στοιχείο που δεν επιδέχεται εφησυχασμό.
Προτρέπει συνέχεια σε (κίνηση), βλέπε σε προηγούμενη ανάρτηση το παράδειγμα του Αϊνστάιν.
Αυτό είναι το το αίτιο δημιουργίας  της ποικιλίας των διαφόρων επιστημών.

Στην ανάπτυξη των επιστημών συνέβαλαν αποφασιστικά δυο παράγοντες.
-Πρώτος είναι η ανάγκη επιβίωσης, η οποία εκδηλώνεται στην πράξη Ζωής με την εφευρετικότητα.
-Δεύτερος παράγοντας είναι η θεωρητική μελέτη του ρόλου ενός εκάστου των δεδομένων,  οπότε εδώ χρειάστηκε η παρέμβαση  του Νου. 
Συνέπεια μιας τέτοιου είδους έρευνας ήταν η ανάπτυξη της επιστήμης των επιστημών, αυτή που ακούει στο όνομα (Φιλοσοφία).  

Μεταξύ των αντικειμένων της Φιλοσοφίας είναι και έρευνα δημιουργίας του κόσμου.
Μέθοδος της νέας επιστήμης είναι να οδηγεί την σκέψη στα εφικτά όρια, με έναν όμως περιορισμό.
Ότι δεν μπορεί να ξεπεραστεί μια Αρχή. 
Αυτή η Αρχή-Νόμος λέει ότι:
Η βίωση της αλήθειας δεν είναι δυνατόν να πραγματωθεί μόνο με υλικά μέσα. 

Η μικτή χρήση πνευματικών και υλικών μέσων, είναι πιθανόν, να οδηγήσει κατά περίπτωση στο ποθητό αποτέλεσμα.
Μια είναι η διέξοδος στο πρόβλημα της άμεσης βίωσης της Αλήθειας του κόσμου.
Η χρήση αμιγώς πνευματικής μεθόδου.

Η Φυσική επιστήμη είναι η μόνη αρμόδια για την μελέτη του κόσμου, ως προς την έρευνα και ανακάλυψη των νόμων, που διέπουν την φυσική πραγματικότητα.
Η επιστήμη της Φυσικής λειτουργεί με δυο τρόπους άμεσα εξαρτώμενους μεταξύ των:
Αυτοί είναι: Η θεωρία και το πείραμα.
Η μεν θεωρία λειτουργεί με την δράση του υλικού στοιχείου, που είναι ο Εγκέφαλος. 
Ο Νους ως λειτουργία του Εγκεφάλου με την χρήση των μαθηματικών,  επεξεργάζεται την θεωρητική μελέτη των νόμων της Φύσης.
Αλλά αν δεν επιβεβαιωθεί το θεωρητικό συμπέρασμα από το υλικό πείραμα, σημαίνει ότι, κάτι δεν πήγε καλά κατά την διεκπεραίωση της θεωρητικής εργασίας. 

Η  (αναζήτηση) της θεωρίας των πάντων, για παράδειγμα έχει μακρά ιστορία και ατέλειωτη προσπάθεια στην έρευνα.
Για την καλύτερη κατανόηση του ζητήματος της θεωρίας των πάντων, ελάχιστη προσφορά θα ήταν και το νόημα του όρου (κβαντικός αφρός). 
Η προσπάθεια των φυσικών να κατασκευάσουν μια θεωρία, που να περιλαμβάνει όλους τους (νόμους) της Φύσης.
Η χρήση της μαθηματικής επιστήμης άρχισε τότε, που οι Φυσικοί αντελήφθησαν, πόσο απαραίτητα ήταν τα μαθηματικά στην έρευνα και διατύπωση των φυσικών νόμων. 

Ο Τζέιμς Κλαρκ Μάξγουελ Σκοτσέζος Φυσικός το έτος 1865 δημοσίευσε την Δυναμική Θεωρία του Ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.
Η θεωρία αυτή θεμελίωσε την σχέση μεταξύ Ηλεκτρικού και μαγνητικού πεδίου στην (θεωρία) του Ηλεκτρομαγνητισμού. 
Ο Μάξγουελ αναζητούσε όπως και οι μετέπειτα Φυσικοί, το Άγιο Δισκοπότηρο της Φυσικής, μια θεωρία δηλαδή που να περιλαμβάνει τα πάντα γύρω από την Φυσική.  
Ο Έρβιν Σρέντινγκερ, 1887-1961 (Erwin Schroedinger) με την περίφημη εξίσωση της κυματομηχανικής επεδίωξε κι αυτός να περιλάβει όλο και περισσότερους  (φυσικούς) νόμους σε μια εξίσωση.

Συμπέρασμα όλων των ανωτέρω εκτεθέντων είναι ότι:
Η προσέγγιση της αλήθειας για την Φύση του κόσμου με θεωρητικά-υλικά μέσα απαιτεί άπειρο χρόνο.
Δηλαδή η πλήρης αλήθεια θα παρέμενε άγνωστη στο διηνεκές. 
Σ΄αυτό το σημείο  θα επικαλεσθώ την χρήση του κοσμικού νόμου ομοιότητος των δομών. 
Και με την βοήθεια ενός κατάλληλου παραδείγματος , βασισμένου στις διαθέσιμες  γνώσεις από την τεχνολογία. 
Θα οδηγήσει με βεβαιότητα, στο πολύ σπουδαίο συμπέρασμα της αδυναμίας προσέγγισης της αλήθειας του κόσμου μόνο με θεωρητικά-υλικά μέσα.

Το παράδειγμα δανείζομαι από την ηλεκτροτεχνία και είναι η φόρτιση πυκνωτού (C) μέσω αντιστάσεως (R).

Η πλήρης φόρτιση επιτυγχάνεται στην πράξη μετά άπειρο χρόνο, δηλαδή ποτέ.



Τα προς σύγκριση μέρη κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητας των δομών στην Φύση θα είναι:
1) Η προσέγγιση της αλήθειας του κόσμου με θεωρητικά- υλικά μέσα.
Αυτό θα είναι το πρώτο μέρος προς σύγκριση.
2) Η πλήρης φόρτιση πυκνωτού (C) μέσω αντιστάσεως (R) θα είναι το δεύτερο μέλος προς σύγκριση, κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητος των δομών στην φύση.

Κατ' αρχήν ας δούμε αν το  κύκλωμα φόρτισης πυκνωτού μέσω αντιστάσεως αποτελεί φυσική δομή.
Πράγματι αποτελεί φυσική δομή, καθ' όσον περιλαμβάνει φυσικά μέσα σε μια αληθή συνδεσμολογία, που λειτουργεί άψογα στην πράξη.
Από την εικόνα (a) του ανωτέρω σχήματος φόρτισης πυκνωτού μέσω αντιστάσεως.
Προκύπτουν και άλλες ομοιότητες με την ανθρώπινη ζωή, που συνηγορούν υπέρ της επιλογής του φαινομένου φόρτισης πυκνωτού ως 2ο μέλος σύγκρισης, κατά την εφαρμογή του υπ' όψιν νόμου.

Η φόρτιση αρχίζει μόλις κλείσει το κύκλωμα (a) και αρχίσει η κυκλοφορία του ρεύματος φόρτισης.
Αυτό μπορεί να παραλληλισθεί με την αρχή της Ζωής ενός ανθρώπου στον κόσμο.
-Το ρεύμα φόρτισης είναι η εκπαίδευση, που υφίσταται ο άνθρωπος στην ζωή του.
-Τα φορτία του πυκνωτή είναι η γνώσεις που αποκομίζει στην διάρκεια της ζωής του. 
-Ο νόμος  φόρτισης πυκνωτού μέσω αντιστάσεως (R) είναι ο εκθετικής μορφής: 
                       VC = V (1-e-t/RC).
Δηλαδή και θεωρητικά αποδεικνύεται ότι η πλήρης φόρτιση πυκνωτού μέσω αντιστάσεως επιτυγχάνεται θεωρητικά μετά από άπειρο χρόνο. 
-Η αντίσταση (R) συμβολίζει τις δυσκολίες της Ζωής ενός ανθρώπου, που είναι ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης. 
-Το γινόμενο RC καλείται σταθερά χρόνου Τ και έχει την εξής φυσική σημασία.
Ότι μετά από χρόνο (Τ = RC) η τάση στα άκρα του πυκνωτή, που εκπροσωπεί  το δυναμικό της γνώσης του ανθρώπου έχει γίνει:
                VC = V (1 – e-1) = 0,632 V  
Το 63,2% της τάσης πηγής V.
-Δηλαδή θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε αυτό το ποσοστό με την παιδεία, που έχει λάβει ο άνθρωπος στο τέλος της γυμνασιακής του εκπαίδευσης.
-Στην δε τάση πηγής V, θα μπορούσε να αντιστοιχίσει κανείς το μέγεθος της  απόλυτης Φώτισης.

Νομίζω όμως ότι τα ανωτέρω και μόνο εδραιώνουν σταθερά την επιτυχία επιλογής του συγκεκριμένου παραδείγματος, ως δεύτερου μέρους σύγκρισης κατά την εφαρμογή του νόμου ομοιότητος των δομών.  

Συμπέρασμα:Το αποτέλεσμα της εφαρμογής το νόμου αναλογίας των δομών στην Φύση είναι:
 Η αναζήτηση της αλήθειας του κόσμου δεν μπορεί να επιτευχθεί με καθαρά θεωρητικά-υλικά μέσα, παρά μετά από άπειρο χρόνο.
Δηλαδή στην πράξη δεν πρόκειται ποτέ να επιτευχθεί η πλήρης γνώση της Αλήθειας.

Μια τελευταία εκδοχή για την βίωσης της αλήθειας, είναι εκείνη που μπορεί να επιτευχθεί

με αμιγώς πνευματική επέμβαση.
Όπως το έχει αποδείξει η ιστορία άμεσα με ζωντανά (παραδείγματα).

Είναι τότε, που η αλήθεια γίνεται ένα με την ύπαρξη του ανθρώπου. 
Η δε αφομοίωση της Αλήθειας γίνεται αβίαστα και από την Φύση, γιατί δεν χρειάζεται καμία θεωρητική υποστήριξη. 
Είναι καθαρή γνώση καρδιάς.
Αυτό το είδος γνώσης γίνεται άμεσα αποδεκτό από όλους τους ανθρώπους διότι πηγάζει απ' ευθείας από την καρδιά, χωρίς καθόλου μεσολάβηση της νοητικής λειτουργίας.

Διότι ο έχων υποστεί την  μύηση, ο ίδιος εκπέμπει ένα ιδιαίτερο εξωγήινο φως, που επιβάλει την πίστη στα λόγια και πράξεις του, άμεσα χωρίς άλλη διαδικασία.
Κάπως έτσι είναι όταν  μεταλαμβάνει κανείς των αχράντων μυστηρίων, από το άγιο δισκοπότηρο της Φύσης.

Παρ'όλα αυτά πιστεύω ότι, η βίωση των νόμων της Φύσης είναι απολύτως απαραίτητη για την αρμονική διατήρηση της Ζωής.
Διότι κινείται ο άνθρωπος, δημιουργεί επιστήμες, χρησιμοποιεί τις εφαρμογές, που προκύπτουν παράλληλα κατά την διάρκεια  μιας βασικής έρευνας.
Οι εφαρμογές αυτές είναι σωτήριες στην πράξη για διευκόλυνση της Ζωής.
Για παράδειγμα η εφεύρεση του υπολογιστή προέκυψε από μια βασική έρευνα στο CERN.

Μην ξεχνάμε την σπουδαιότητα, που έχουν οι νόμοι της Φύσης στην καθημερινότητα του ανθρώπου. 
Οι φυσικοί νόμοι είναι εκείνοι που μας επιτρέπουν να ζούμε.
Μας στηρίζουν στην ζωή και μας διδάσκουν ταυτόχρονα την νομοτέλεια εντός της κοινωνίας, που ζούμε.
Στην πράξη δηλαδή είναι το μόνο εφόδιο για τον Άνθρωπο, που του εξασφαλίζει μια αρμονική Ζωή με τους άλλους ανθρώπους. 

























Κυριακή, 13 Μαΐου 2018

Αυτογνωσία είναι η συνειδητοποίηση της εσωτερικής δομής της ύπαρξης, αυτό επιτάσσει η ίδια η Φύση, που ενυπάρχει μέσα μας. Αυτό μας προτρέπουν σοφοί όπως ο Ηράκλειτος με το "Εδηζησάμην εμεωυτόν" και ο Σωκράτης με το "Γνώθι σ' Αυτόν".


Αποτέλεσμα εικόνας για Η αναζήτηση του Γνώθι σ'Αυτόν από την Φύση που ενυπάρχει μέσα μας
                                                    
                                              (Αναζήτηση του αληθινού Εαυτού)
Η μέθοδος που εφάρμοζε ο (φιλόσοφος) Σωκράτης (470 π.χ-399 π.χ) ήταν η γνωστή μαιευτική.
Η (μέθοδος) είχε ως αφετηρία την προσποίηση άγνοιας και διερώτηση του Σωκράτη προς τον συνομιλητή του.
Με σκοπό να τον οδηγήσει να βρει  μόνος του την σωστή απάντηση στο ερώτημα, που ο ίδιος έθεσε.
Αυτό είχε ως Αποτέλεσμα την βίωση της αλήθειας από τον ίδιο τον ερωτώντα.
Δεδομένου ότι, μόνος του βρήκε την απάντηση στο ερώτημα, που τον απασχολούσε, με την χρήση όμως και της μαιευτικής μεθόδου του Σωκράτη.

Η μαιευτική μέθοδος στηρίζεται στο γεγονός ότι όταν ρωτάς για κάτι, γνωρίζεις ήδη την απάντηση, απλώς δεν μπορείς, να την διατυπώσεις.
Έτσι αιτιολογείται και η ονομασία της μαιευτικής μεθόδου, διότι η μαία βοηθάει μια γυναίκα  να γεννήσει το υπαρκτό παιδί της. 

Στην ίδια γραμμή ως προς την φύση του κόσμου, κινείται και ο πριν τον Σωκράτη, επίσης μεγάλος Φιλόσοφος, ο λεγόμενος και (σκοτεινός) ποιητής Ηράκλειτος.
Γενικότερα η προσωκρατική περίοδος και ο 5ος αιώνας π.χ, είναι  εποχές, που άνθισε η φιλοσοφία και ο στοχασμός στην Ελλάδα.
Προς τούτο η Ελλάδα λέγεται και είναι κατ' ουσίαν,  χώρα του Φωτός.
Όλες οι μεγάλες κατακτήσεις του πνεύματος και του πολιτισμού εμφανίζονται σ' αυτήν την περίοδο, και ανήκουν σε όλη την ανθρωπότητα. 

Ο 5ος αιώνας, ο λεγόμενος χρυσός αιώνας του Περικλέους είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος στην ιστορία του πνεύματος για την αρχαία Ελλάδα, ως επίσης και για όλον τον κόσμο.
Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια.  
Αυτό αποδεικνύει η μεγάλη τουριστική συρροή κατά τους μήνες των διακοπών.
Αυτή  δεν οφείλεται μόνο στο φυσικό κάλος της χώρας, αλλά κυρίως στην μεγάλη αίγλη που ασκεί η ιστορία του πνεύματος, μαζί με το θαύμα του 5ου π.χ αιώνα. 
Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, Φιλοσοφία τέχνες, γράμματα είναι κλασικός και παραμένει διαχρονικός.

Σ' αυτό το σημείο κρίνω απαραίτητο, να επανέλθω στον τίτλο αυτής της ανάρτησης.
Και να αιτιολογήσω την ομορφιά, που βρίσκεται στην κριμένη αρμονία, που υπάρχει στην περιγραφή του τίτλου. 

Όντως οι μεγάλες κατακτήσεις του πνεύματος δεν εμφανίζονται τυχαία.

Έχουν απόλυτη σχέση με την φυσική πραγματικότητα και την ανθρώπινη ουσία μέσω της οποίας γίνονται αυτές οι αποκαλύψεις.
Η φύση δηλαδή, που έχει ως κατοικία της τον εξελιγμένο εγκέφαλο του ανθρώπου.
Ωθούμενη από την δική της ανάγκη για Αυτογνωσία. 
Αποκαλύπτει με την βοήθεια των αισθήσεων και της δομής του ανθρώπινου εγκέφαλου, την πραγματική Φύση του κόσμου.  

Ο κόσμος αυτός είναι αποκλειστικό (δημιούργημα) των αισθήσεων του ανθρώπου. 
Έτσι δημιουργείται ένα μοναδικό εργαλείο για Αυτογνωσία, όπως έχει αναφερθεί ήδη λεπτομερώς  σε προηγούμενη (ανάρτηση).
Συνεπώς είναι ιερό καθήκον ημών των ανθρώπων, να επιδιώκουμε με την μέγιστη ευλάβεια και σθένος την βαθιά, ουσιαστική λειτουργία του Γνώθι σ' Αυτόν.
Δυο λεξούλες είναι αυτές, που όμως αποκαλύπτουν την αληθινή ουσία της ύπαρξης του κόσμου.  
Το βαθύτερο καθήκον όλων των όντων που φέρουν την μορφή ανθρώπου είναι η Αυτογνωσία χάριν της Φύσεως.
Αυτή είναι και η μοναδική αιτία της παρουσίας Ζωής στον κόσμο.   

Εξ ίσου σπουδαία είναι και η έννοια του Λόγου.
Ο Ιωάννης της Πάτμου είχε δηλώσει:



Εν αρχή ην ο Λόγος και Λόγος ην προς τον Θεόν και Θεός είναι ο Λόγος.
Αυτά τα λόγια περικλείουν την μεγάλη αλήθεια της έννοιας  Λόγος. 
Ο Λόγος υπεισέρχεται παντού σε όλη την έκταση της Δημιουργίας, με την μορφή αρμονικής αναλογίας. 
Η οποία εκφράζεται με τον (κοσμικό) νόμο της αναλογίας των δομών. 
Ο εν λόγω νόμος της αναλογίας των δομών, υπεισέρχεται σε ολόκληρη την Δημιουργία.

Είναι η δράση αυτού του νόμου, στην οποία οφείλεται η ομοιότητα δομής μεταξύ Ηλιακού συστήματος και ατομικού μοντέλου.
Κατά την εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο, με την δημιουργία ύλης.


   (Ηλιακό σύστημα)                                                      (Μοντέλο ατόμου)
                                              
Η ομοιότητα δομής μεταξύ ηλιακού συστήματος και μοντέλου ατόμου είναι προφανής.
Οι πλανήτες περιφέρονται γύρω απ' τον Ήλιο, τα δε ηλεκτρόνια περιφέρονται περί τον πυρήνα του ατόμου.
Μια άλλη σπουδαία λειτουργική ομοιότης είναι μεταξύ των ζευγών Ηλίου-Γης και των φύλων του ανθρώπου Άντρας - Γυναίκα.
Η Γυναίκα φέρει την ζωή, που προκάλεσε ο άντρας, η Γη φέρει την Ζωή, που προκάλεί ο Ήλιος. 

Η παρακάτω εικόνα είναι μεστή περιεχομένου.
Θέτει με έναν απλούστατο τρόπο, την εξάρτηση της ισορροπίας από την κίνηση.
Η επιστήμη της Φυσικής δεν έχει εφαρμογή μόνο στην απλοποίηση της Ζωής του ανθρώπου, αλλά διδάσκει ηθικές αξίες, όπως αποδεικνύεται παρακάτω.  



Εδώ ο θείος Αλβέρτος  παρουσιάζει έντεχνα μια τεράστια αλήθεια:
Την εφαρμογή του νόμου της αναλογίας των δομών όχι μόνο στην δομή της ύλης.
Αλλά και στην Ζωή του ανθρώπου.
Θέτει με άλλα λόγια την βάση μιας ισορροπημένης Ζωής, παραλληλίζοντας την με την ισορροπία επάνω στο ποδήλατο.
Αν κάτσεις, να αναλύσεις τις λεπτομέρειες σ' αυτό το παράδειγμα, θα θαυμάσεις για μια ακόμα φορά την μεγαλοφυΐα αυτού του Ανθρώπου. 
Κοντολογίς καταφέρνει με αυτό το απλό παράδειγμα, να εισαγάγει την εφαρμογή ενός κοσμικού νόμου και μέσα στην Ζωή. 
Μέσα από το παράδειγμα της ισορροπίας όμως, συνάγεται και ένα μεγάλο δίδαγμα:
Η εξέλιξη στην Ζωή είναι απόλυτα συνυφασμένη με την κίνηση, αλλιώτικα δεν υπάρχει Ζωή είναι μόνο Θάνατος. 

Σε κάθε βήμα μέσα στην Ζωή συναντάμε αυτόν τον (νόμο)
Εδώ περιγράφονται πλείστες όσες εφαρμογές αυτού του νόμου, αυτός είναι ο λόγος που τον συμπεριλαμβάνω στις αναγκαίες παραπομπές.

 Μόνο που δεν έχουμε συνηθίσει να παρατηρούμε την πορεία μας και  προσπερνάμε αδιάφορα τα σήματα της Ζωής.
Ο Ηράκλειτος όμως μας προτρέπει στο αντίθετο με την φράση:
Ο άναξ ου το μαντείον έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει, ουδέ κρύπτει, αλλά σημαίνει. 
Ήτοι, πρόσεχε άνθρωπε ο δρόμος είναι γεμάτος από σημάνσεις για την Ζωή.
Οι επισημάνσεις αυτές  οδηγούν τα βήματά σου στην σωστή προς τον επιδιωκόμενο σκοπό πορεία.
Η Φύση μας διδάσκει, είναι ένα ανοιχτό, βιβλίο με οδηγίες Ζωής.
Μάθε να αναγνωρίζεις αυτά τα σημάδια και να τα ακολουθείς, τότε μόνο θα είναι η Ζωή επωφελής για την ύπαρξή σου.  
Θα  έχεις εκπληρώσει επαξίως τον σκοπό, για τον οποίο ήρθες σ' αυτόν τον κόσμο. 
Η συνειδητοποιημένη ύπαρξη επιλέγει η ίδια την επόμενη ενσάρκωσή της στο ανθρώπινο γένος.
Διότι η συνειδητότητα την έχει κάνει ένα με την Φύση.
Η μελλοντική ενσάρκωσή της θα έχει κατά συνέπεια συγκεκριμένο σκοπό, με βάση την Φυσική αναγκαιότητα.


Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Οι νόμοι της Φύσης που ελέγχουν ολόκληρη την Δημιουργία, ελέγχουν επίσης την ύπαρξη και λειτουργία της Ζωής πάνω στην Γη, με αποκλειστικό στόχο την ανάπτυξη Αυτογνωσίας μέσω του ανθρώπου..


                     (Η Φύση προστατεύει την Ζωή πάνω στην Γη.)

Η Φύση αγκαλιάζει την Γη για να προστατέψει  την Ζωή, που γεννά και φέρει αυτός ο πλανήτης μέσα στο γνωστό σύμπαν.
Tα παιδιά της Φύσης, που είναι οι (νόμοι), ελέγχουν και στηρίζουν την Ζωή επάνω στην Γη.
Η Γη γεννά την Ζωή,  ικανοποιόντας έτσι την δίψα  της Φύσης για γνώση.
Η Ζωή ανταμείβει την Φύση για την (προστασία) παρέχοντάς της την Αυτογνωσία.

-Η Φύση σαν καλή μητέρα, προστατεύει την Ζωή επί της Γης με κάθε τρόπο.
-Η Ζωή με την συμμετοχή του ανθρώπου, ανταμείβει την Φύση με την Αυτογνωσία, που της προσφέρει. 

Στον Άνθρωπο αργά ή γρήγορα κατά την διάρκεια του βίου του θα αναπτυχθούν δυο (ερωτήματα).
Η  φύση των οποίων είναι τέτοια, ώστε από το ένα  να συνεπάγεται το άλλο.
Τα δυο ερωτήματα είναι:
-Τι είναι η  Ζωή.
-Ποιο είναι το νόημα της Ζωής για μένα.

Για την ομαλή κατανόηση του θέματος,  που περιγράφει  ο τίτλος της ανάρτησης, θα προτάξω ορισμένες έννοιες σχετικά με τις έννοιες του Θεού και της Φύσης. 
Κατ' αρχήν η έκφραση, ο "Θεός υπάρχει" είναι λάθος στην Ελληνική γλώσσα, δεδομένου  ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος. 

Άρα το ρήμα υπάρχει, προϋποθέτει, ότι κάτι άλλο να άρχει.
Οπότε: 
Η έκφραση ο "Θεός υπάρχει", αντικαθίσταται από το  φυσιολογικό, ο"Θεός είναι".

Οι άνθρωποι έχουν λανθασμένη εντύπωση και για τον ίδιο τον Θεό.
Δηλαδή με το τι είναι η έννοια Θεός
Η παρανόηση ξεκίνησε από τους αγιογράφους οι οποίοι προσωποποιούν τον Θεό και τον παριστάνουν με ανθρώπινη μορφή.
Η οργάνωση  της ορθόδοξης εκκλησίας στην συνέχεια κατεχόμενη από την ίδια άγνοια περί την Φύση του Θεού.
Άρχισε να στολίζει τους ναούς, που συγκεντρώνονται οι πιστοί, για να προσευχηθούν από κοινού,  με αυτά τα είδωλα και τις εικόνες του Θεού, που παρήγαγαν οι αγιογράφοι.

Πίστευαν δηλαδή ότι, έτσι δημιουργούσαν την ψυχολογική εντύπωση στους πιστούς, ότι ο Θεός είναι παρών μέσα στους ναούς. 
Έτσι οι πιστοί προσκυνούν τα είδωλα του Θεού, πεπεισμένοι ότι, παριστάνουν τον ίδιο τον Θεό. 
Οι άνθρωποι δηλαδή υιοθετούν την άποψη, ότι ο Θεός έχει ανθρώπινη μορφή.
Καταφέραμε δηλαδή να επαναφέρουμε την ειδωλολατρία από το παράθυρο.

Σημείωση: Ο άνθρωπος είναι δυνάμει Θεός, αυτό όμως δεν συνεπάγεται και το αντίστροφο, δηλαδή ότι, ο Θεός έχει μορφή ανθρώπου.
Η δεύτερη άποψη, ότι ο Θεός έχει ανθρώπινη μορφή, ενισχύεται στα μάτια των απλών ανθρώπων, από το εξής γεγονός.
Ότι  οι διάφορες κατασκευές στον κόσμο είναι ανθρώπινα έργα.
Δέχονται δηλαδή αβασάνιστα το γεγονός, ότι ο κόσμος όλος έγινε από κάποια ανώτερη δύναμη με ανθρώπινη μορφή. 
Παράνοια που απλά και υποσυνείδητα ενισχύεται από την φανταστική παρουσία του  "εγώ" στον νου  του ανθρώπου.
Δηλαδή η εικόνα του Θεού με μορφή ανθρώπου κάνει το "εγώ"να επαίρεται ότι δήθεν είναι Θεός. 
Έκτοτε λατρεύουν εικόνες και είδωλα του Θεού,  όπως τον φαντάστηκαν οι αγιογράφοι.

Αυτό θα μπορούσε να είναι αλήθεια, όταν το σύνολο της ανθρωπότητας αποκτήσει Αυτογνωσία.
Τότε κάθε άνθρωπος θα ήταν και Θεός!
Κάτι τέτοιο όμως είναι αδύνατο να συμβεί.
Διότι έτσι δεν θα χρειάζεται πλέον και ο κόσμος ολόκληρος.

Διότι εν όσο υπάρχει εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο, αποκλείεται να συμβεί ολική συνειδητοποίηση, διότι τότε δεν χρειάζεται πλέον ο κόσμος. 
Ο κόσμος έγινε μόνο και μόνο, για να συνειδητοποιηθεί ο άνθρωπος. 
Ο κόσμος είναι το εργαλείο απόκτησης συνειδητότητας του ανθρώπου.
Αποκλείεται με άλλα λόγια η συνύπαρξη ολικής συνειδητοποίησης την ίδια στιγμή με τον κόσμο.

Δηλαδή σ'αυτή την φάση της δημιουργίας, που απέχει παρασάγγες από την ολική συνειδητότητα, Θεός είναι απλά η ίδια η Φύση με την νομοτέλεια, που συνυπάχει μαζί της.

Θα αναφέρω παραδείγματα από την αρχαία Ελλάδα, όπου η φύση των θεοτήτων εκπροσωπούσε φυσικά φαινόμενα και ηθικές αξίες.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν πίστευαν αόριστα σε έναν Θεό με ανθρώπινη μορφή.
Αλλά θεοποιούσαν τα φυσικά φαινόμενα, των οποίων την εξήγηση δεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις, για να αιτιολογήσουν.
Δηλαδή απέδιδαν τα φαινόμενα στην παντοδυναμία της Φύσης.( Φυά άπαν κράτιστον, Πίνδαρος.)
Θαύμαζαν για παράδειγμα την δύναμη της Φύσης στην περίπτωση του κεραυνού.
Δεν είχαν όμως γνώση από την φύση των δυνάμεων  του ηλεκτρισμού, για να αιτιολογήσουν το φαινόμενο των ηλεκτρικών εκκενώσεων μέσα στην ατμόσφαιρα. 
Κατέληξαν λοιπόν να αποδώσουν το φαινόμενο στην ύπαρξη ανώτερης δυνάμεως προερχόμενης από κάποιον Θεό.
Αυτόν τον Θεό ονόμασαν Δία λόγω της δυνάμεως του κεραυνού και τον τοποθέτησαν ως αρχηγό και πατέρα όλων των Θεών, που κατοικούσαν στην κορυφή του όρους Όλυμπος. 

Οι υπόλοιποι Θεοί παρίσταναν όλοι φυσικές δυνάμεις ή ιδέες.
Η λατρεία των 12 Θεών εγένετο μέσα σε ονομαστικούς ναούς ενός εκάστου των 12.
Όπως εστίας, κάλους, πολέμου, των καλών τεχνών, θαλασσοταραχής, μουσικής.
Με αντίστοιχους Θεούς.
Την Εστία, την Αφροδίτη, τον Άρη, τον Απόλλωνα, τον Ποσειδώνα, την Άρτεμη.  
Συνολικά οι Θεοί που κατοικούσαν στο πάνθεο του (Ολύμπου) ήταν 12.

Σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα οι λαοί δεν πίστεψαν ποτέ, ότι πίσω από τα φαινόμενα συνολικά δρουν οι  νόμοι  της Φύσεως.
Εκτός από την θρησκεία του δωδεκάθεου στην αρχαία Ελλάδα.
Σ'αυτήν την θρησκεία είχαν θεοποιήσει, συγκεκριμένες φυσικές δυνάμεις και κοινωνικές ιδέες.
Θεοποιούσαν με άλλα λόγια τα αποτελέσματα δράσεως των φυσικών νόμων, χωρίς να αναφέρονται στους ίδιους τους νόμους.

Η σύγχρονη θεολογία δεν αναφέρθηκε ποτέ σε φυσικούς νόμους, αλλά έχει δόγματα.
Ο δογματισμός δεν επιτρέπει, αποκλίσεις απ' αυτό που ορίζει, ούτε την  έρευνα και ανάλυση του δόγματος.
Η έρευνα όμως είναι στοιχείο απόλυτα συνυφασμένο με την φύση του ανθρώπου. 
Το στοιχείο αυτό είναι μια βαθιά  ριζωμένη εντολή μέσα στην ανθρώπινη δομή, από την ίδια την Φύση, που αφορά στην έρευνα του επιστητού. 
Οι άνθρωποι που αποκλείουν την έρευνα από την ζωή τους είναι καταδικασμένοι, να μετατραπούν σε άβουλα όντα, που εκτελούν, ότι τους λένε τα αφεντικά τους χωρίς αντίρρηση. 
Χάνουν δηλαδή τελείως την ανθρώπινη ιδιότητα.

Η θεολογία  εξαγγέλλει βασική πίστη την δημιουργία του σύμπαντος κόσμου από τον Θεό.
Στο ζήτημα αυτό έχει τελείως διαφορετική γνώμη ο Ηράκλειτος, όπως θα δούμε παρακάτω. 
Η δε επιστήμη αναζητάει την αρχή του κόσμου πεπλανημένη από την ιδέα του Αβά Λεμαίτρ περί την μεγάλη έκρηξη
Ότι δήθεν ο κόσμος όλος έγινε από το κοσμικό αυγό που ήταν συμπυκνωμένη όλη η ύλη του σύμπαντος.
Θεωρεί δηλαδή ότι, υπήρχε η έννοια απόλυτος χρόνος και μάλιστα ονομάζει χρονική στιγμή μηδέν στην αρχή της μεγάλης έκρηξης.
Στο κοσμικό αυγό όμως της "μεγάλης έκρηξης", ο χρόνος είναι άπειρος, ως σχετικός με την ύλη, αφού η ύλη είναι άπειρη.
Ιδέες οι οποίες έχουν απορριφθεί ως τελείως ασύμβατες με την Φυσική πραγματικότητα, που ισχύει σύμφωνα με την Θεωρία της Σχετικότητας του Einstein.   

Απάντηση σε τέτοιες ιδέες  έχει δώσει ο Ηράκλειτος με την σκέψη της οποίας αρχαίο κείμενο και μετάφραση είναι η κάτωθι:


  
Η μετάφραση του αρχαίου  κειμένου είναι:
Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς Θεός ούτε άνθρωπος τον έπλασε αλλ' ήταν από πάντα, είναι τώρα και θα είναι αιώνια μια ζωντανή φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο.
Στην λέξη φωτιά εννοεί ασφαλώς την ενέργεια.
Στην φράση με μέτρο εννοεί αρμονικά. 
Ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο εννοεί, μια ενέργεια που δημιουργείται αρμονικά και αποσύρεται αρμονικά.

Η κεντρική ιδέα του Ηράκλειτου κατά την δική μου γνώμη, είναι η εξής προτροπή προς τον άνθρωπο: 
Μην αναζητάς την αιτία αυτού του κόσμου, δεν έχει νόημα, μόνο η έρευνα  του τρόπου λειτουργίας έχει νόημα για σένα.
Δηλαδή αποκαλύψατε Ω! άνθρωποι, τους φυσικούς νόμους, που δρουν πίσω από τα φαινόμενα και ελέγχουν την  λειτουργία του κόσμου.
Από μια τέτοια έρευνα θα προκύψει κατ' αρχήν, η ακολουθητέα οδός ολοκλήρωσης του ανθρώπου. 
Διότι θα έχει προηγηθεί η βαθιά γνώση των νόμων της Φύσης και ο ρόλος για την ανθρώπινη ύπαρξη.
Κάτι ανάλογο είναι και η βασική έρευνα.
Όμως όπως  στην πορεία κάθε έρευνας, με βαθύτερα κίνητρα,  εμφανίζονται  πρακτικές λύσεις, για την διευκόλυνση της Ζωής.
Έτσι για παράδειγμα, ο ηλεκτρισμός, ο υπολογιστής, ο τηλεχειρισμός και πλείστες όσες άλλες εφαρμογές, είναι παράπλευρα προϊόντα κάποιας βασικής έρευνας. 

Ο κόσμος ολόκληρος έχει τέτοια δομή και  εμφάνιση, που δείχνει τον δρόμο, που πρέπει να ακολουθήσει ο άνθρωπος, για να αποκτήσει συνειδητότητα. 
Αυτό εννοούσε ο Ηράκλειτος με την (φράση):
Ο Άναξ ου το μαντείον έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει ου δε κρύπτει, αλλά σημαίνει. 
Δηλαδή ο κόσμος είναι γεμάτος σημάδια της οδού προς Αυτογνωσία, παρατήρησε τα, άνθρωπε και ακολούθησε αυτά τα σημάδια. 
Είναι μεγάλος ο Ηράκλειτος.
Αυτός είναι κυρίως  ο λόγος, που στο βιβλίο του "Κριμένη Αρμονία" ο σοφός Όσσο  αποκαλεί τον Ηράκλειτο, Βούδα.

Η μοναδική εξήγηση που αρμόζει όσον αφορά την δημιουργία του κόσμου, είναι η σκοπιμότητα αυτής της αχανούς δομής, σε σχέση με την ύπαρξη του ανθρώπου.
Δηλαδή πως εξυπηρετεί την συνειδητότητα του ανθρώπου η δημιουργία του κόσμου.
Όπως έχει αποδειχθεί βέβαια σ'αυτά τα κείμενα και συγκεκριμένα στο κείμενο με τίτλο (Ανθρωπική Αρχή), ότι το σύμπαν ολόκληρο έγινε χάριν του ανθρώπου.

Αφού λοιπόν έχει καθορισθεί πλέον η αιτία ύπαρξης του  κόσμου, που είναι  ο ίδιος ο  άνθρωπος. 
Αναλαμβάνουν οι φυσικοί νόμοι να οδηγήσουν και να αναδείξουν  αυτόν τον ρόλο, στηρίζοντας τον άνθρωπο στην πορεία του προς την Αυτογνωσία. 
Η Αυτογνωσία του ανθρώπου συνεπάγεται και Αυτογνωσία για την ίδια την Φύση.
Ολοκληρώνεται έτσι ο σκοπός της εκδήλωσης του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο. 




  






Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Η έκπτωση των αξιών κατά την κυριαρχία του χρήματος σε πλανητική κλίμακα.

Ορισμοί:
Χρήμα σημαίνει αυτό, που χρειάζεται κάποιος  άνθρωπος ή μια κατάσταση.
Η λέξη χρήμα ανήκει αρχαία ελληνική γλώσσα.
Προέρχεται από το ρήμα χρώμαι, που σημαίνει χρησιμοποιώ, η δε λέξη χρεία, σημαίνει ανάγκη.
Παράλληλα το απρόσωπο ρήμα χρη στην αρχαία ελληνική γλώσσα σήμαινε:
Είναι ανάγκη, πρέπει.
Επομένως η λέξη χρήματα σημαίνει, όσα ο άνθρωπος χρειάζεται, όσα έχει ανάγκη.

Αυτό το όριο της ανάγκης βέβαια το έχουν υπερβεί οι σημερινές κοινωνίες προ πολλού, διότι λειτουργούν υπό το πάθος της πλεονεξίας για περισσότερα χρήματα. 

Μια πιο σύγχρονη ορολογία θα ήταν:
Χρήμα είναι μια κατά σύμβαση αντιστοιχία μεταξύ πραγματικών αξιών αντικειμένων ή υπηρεσιών με κάποιο πολύτιμο μέταλλο. 
Γι'  αυτόν τον λόγο τα πρώτα χρήματα ονομάστηκαν νομίσματα.

Το νόμισμα προέρχεται από την λέξη νομίζω που σημαίνει:
Μη βεβαιότητα, ή αντιστοιχία.


                       (Αρχαία δεκάδραχμα νομίσματα.)
Αλλά με τον καιρό αυτή η απλή αντιστοιχία μετεξελίχθηκε σε ολοκληρωτική κυριαρχία.
Αφού το χρήμα από απλό εργαλείο μετετράπη σε αυτοσκοπό.
Οπότε παρέσυρε στο διάβα του κάθε ηθική αξία και κυριάρχησε μέσα σε ολόκληρο τον πλανήτη, ως αποκλειστικό ιδανικό, εκδιώκοντας κάθε άλλη αξία. 
Αλλά επειδή όμως στην εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο τα πάντα έχουν το αντίθετό τους.
Το χρήμα έγινε αιτία να εξελιχθούν πολλές επ' αγαθώ δραστηριότητες του ανθρώπινου γένους  εξ αιτίας του εργαλείου, που λέγεται χρήμα.
Όπως χρηματικές δωρεές πλουσίων ανθρώπων σε φιλανθρωπικά ιδρύματα ή μεγάλα έργα προώθησης της διακίνησης αγαθών.

Τα πάντα πλέον σήμερα γίνονται με την δύναμη του χρήματος.
Προϊόντα, επιστημονικές  μελέτες, κτιριακές κατασκευές, μηχανήματα, άμυνα, συγγράμματα, εκπαίδευση, έργα τέχνης, τα πάντα.
Το εμπόριο μεταξύ των διαφόρων κρατών γίνεται με την διαμεσολάβηση του οικονομικού παράγοντα. 
Αυτό διευκολύνει την ανταλλαγή προϊόντων μεταξύ των κρατών, αλλά και την ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων. 

Το χρήμα βέβαια ως κινητήριος δύναμη μέσα στις κοινωνίες, αποτελεί και την αιτία κίνητοποίησης αυτών των κοινωνιών.
Αυτό  σημαίνει αναπόφευκτα διαπλοκή των δυνάμεων του κακού με το καλό.
Το κακό με το καλό είναι ένα ζευγάρι αντιθέτων.
Η σύνθεση των αντιθέτων όμως σύμφωνα με τον φυσικό νόμο του τρία, οδηγεί στην εξέλιξη.
Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση.
Ο συλλογισμός αυτός οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα: 
Ότι το χρήμα στην προκειμένη περίπτωση είναι το καύσιμο της μηχανής, που λέγεται κοινωνία, η οποία με την βοήθεια του χρήματος, οδηγείται σε εξελικτική πορεία.  
Άλλως η κοινωνία θα παρέμενε αδρανής, χωρίς κάποια διέγερση και κατά συνέπεια χωρίς ουδεμία εξέλιξη.

Το χρήμα αποτελεί το μέσο διέγερσης των κοινωνιών, με ορισμένες όμως προϋποθέσεις.
Το χρήμα παίζει βεβαίως τον ρόλο του καύσιμου της μηχανής, που λέγεται κοινωνία.
Άν όμως το χρήμα είναι μοναδικό κίνητρο για απόκτηση περισσότερου χρήματος, χωρίς ουσιαστική εξέλιξη της κοινωνίας. 
Τότε έχουμε σύμφωνα με την θεωρία (συστημάτων ελέγχου) ένα κλειστό σύστημα με θετική ανάδραση.
Ένα τέτοιο σύστημα είναι καταδικασμένο στην αστάθεια.
                                            (Ασταθής ισορροπία)
Κάτι τέτοιο συμβαίνει όταν πλησιάζουμε το μικρόφωνο μπροστά στο μεγάφωνο, σε μια ενισχυτική διάταξη.
Το μικρόφωνο παραλαμβάνει το ήδη ενισχυμένο σήμα του μεγαφώνου, το στέλνει στο ενισχυτή, ο οποίος το ξανά-ενισχύει και στο τέλος ακούγεται ένα ισχυρότατο σφύριγμα από το μεγάφωνο.
Αυτή είναι  σαφής περίπτωση θετικής ανάδρασης.
Αποτέλεσμα χαρακτηριστικό της (θετικής ανάδρασης) και της αστάθειας στην οποία, οδηγείται ένα σύστημα.


Το όλο ζήτημα της κυριαρχίας του χρήματος, ιδωμένο υπό το φως της θεωρίας των συστημάτων αυτομάτου ελέγχου:
Προκύπτει ότι, η  αστάθεια που εμφανίζεται στις  κοινωνίες του  πλανήτη Γη, οφείλεται στην κυριαρχία του χρήματος, με ταυτόχρονο εκτοπισμό κάθε ηθικής αξίας από την συνείδηση των ανθρώπων.
Κοινωνία σε αστάθεια είναι επιρρεπής σε δυνάμεις (ανατροπής).

Δεν γνωρίζω  τουλάχιστον εγώ ορισμένη μέθοδο αποκατάστασης της ισορροπίας μιας κοινωνίας, από την αστάθεια που προκαλεί η έκπτωση των αξιών.
Μόνη διέξοδος που απομένει, είναι η βίαιη ανατροπή.
Ένας πόλεμος για παράδειγμα θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο επανεκκίνησης, που λέμε στην γλώσσα των υπολογιστών.

Μετά από ένα τέτοιο ταρακούνημα οι άνθρωποι επιστρέφουν υποχρεωτικά στον εσωτερικό τους κόσμο και απ' εκεί αναζητούν τα αίτια  της καταστροφής.
Είναι το μόνο φάρμακο αποκατάστασης των ηθικών αξίων.  


Εξ άλλου η Ζωή σε ένα καθεστώς μονίμου αναζήτησης της εξοικονόμησης χρημάτων, χάνει το πραγματικό της νόημα
Καταντάει μονότονη δυστυχία χωρίς κανένα σκοπό. 

Το πραγματικό νόημα της Ζωής είναι σύμφωνα με την δική μου κρίση, η συνεχής αναζήτηση του ταυτότητός μου  και ποιος είναι ο δικός μου ρόλος στην θεατρική παράσταση που λέγεται Ζωή. 
Η ουσία  πίσω από κάθε ανθρώπινη  δραστηριότητα είναι η αναζήτηση της ευτυχίας με ταυτόχρονη γνώση του εαυτού μου.
Έτσι καταλήγει ο άνθρωπος στην καθολική έρευνα του επιστητού.


Αποτέλεσμα της ερευνητικής ενασχόλησης του ανθρώπου είναι η εξέλιξη των διαφόρων κλάδων της επιστήμης.
Τα αποτελέσματα αυτά είναι εκείνα που διευκολύνουν τις δραστηριότητες των ανθρώπων, κρατώντας τους σε μια ισορροπημένη υγεία, την οποία εξασφαλίζει επικουρικά η επιστήμη της Ιατρικής.

Γιατί υγεία είναι προϋπόθεση ύπαρξης των λοιπών αγαθών της Ζωής.
Επειδή χωρίς υγεία όλα τα υλικά αγαθά μηδενίζονται, όπως όταν αποσυρθεί η μονάδα από το εκατομμύριο.  

Η Φύση προίκησε τον άνθρωπο με έναν τέλειο εγκέφαλο και του έδωσε την εντολή της συνεχούς έρευνας, με τελικό στόχο την Αυτογνωσία.
Γιατί αυτή ήταν και η ανάγκη της ίδιας της Φύσης μετά την αυτόματη-αυθόρμητη δημιουργία του σύμπαντος κόσμου.
Οντολογικά εξεταζόμενο το ζήτημα της δημιουργίας του σύμπαντος οδηγεί στο ακόλουθο συμπέρασμα:
Το ΕΊΝΑΙ εκδηλώθηκε σε κόσμο, γιατί αυτή ήταν η εσωτερική του δομή και ανάγκη και δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά.
Όταν όμως αντίκρισε όλο αυτό το θαύμα, που δημιούργησε η εκδήλωση, γεννήθηκε μέσα του ένα αμείλικτο ερωτηματικό.
Προς τι όλο αυτό το ΟΝ, που είναι το  σύμπαν?
Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη της έρευνας ολοκλήρου του επιστητού. 
Αλλά μια τόσο λεπτή και πολύπλοκη εργασία απαιτούσε γνώση με κατάλληλα εργαλεία.
Έτσι δημιουργήθηκε κατ' ανάγκη το  ΟΝ άνθρωπος.

Με τελικό σκοπό:
Την απόκτηση Αυτογνωσίας χάριν της ίδιας της Φύσης.   


Κάθε εκτροπή των έργων του ανθρώπου από την υλοποίηση αυτής της εντολής, δημιουργεί αστάθεια της κοινωνίας.
Πρέπει επομένως σύντομα να επανέρθει η ισορροπία και πραγματοποίηση της βασικής εντολής ανυπερθέτως
Συνεπώς ότι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον  στην κοινωνία των ανθρώπων, θα είναι σύμφωνο με το κοσμικό σχέδιο.