Αναγνώστες

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Ζωή μια δοκιμασία για την Αυτογνωσία.- Ο Έρωτας αρωγός και οδός επιστροφής στην Ενότητα.- Έρως το κινούν αίτιο του σύμπαντος( Πλάτων).



Η Ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας ενάντια σε κάθε τι παλαιό και ήδη ξεπερασμένο.
Κάθε περιττό φορτίο του νου, που δυσχεραίνει την ευστροφία του. 
Αυτή είναι η εντολή που έχει ενσωματώσει στον άνθρωπο η Φύση, από την στιγμή  που γεννιέται.
Ο αγώνας βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης έχει ως κίνητρο αυτή την εντολή της Φύσης.
Ή εντολή δεν περιορίζεται μόνο σε ότι αφορά την ύλη, αλλά αφορά κυρίως την πνευματική υπόσταση άνθρωπος.    
Η συνειδητή αντικατάσταση παλαιών ιδεών με νέες πιο στέρεες, έχει ως αποτέλεσμα την γέννηση  ενός καινούργιου  ανθρώπου.   
Πρέπει να πεθαίνεις εσωτερικά εν όσο ζεις, για να μην πεθάνει και η ψυχή σου μαζί με την ύλη, στον οριστικό βιολογικό σου θάνατο.  
Δηλαδή να έχεις, ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος μέσα σου, όταν θα έρθη η στιγμή, για να φύγεις οριστικά απ' αυτήν την Ζωή. 

Η φράση στην ανωτέρω εικόνα αυτό εννοεί, τον συνεχή αγώνα  με την συνήθεια και τις παγιωμένες ιδέες.  
Κάθε παλιά ιδέα που πεθαίνει, είναι ένας μερικός θάνατος, κάθε κύτταρο του σώματος, που πεθαίνει, αντικαθίσταται από νέο μέχρι 7 φορές στην διάρκεια μιας ζωής. 
Αυτός είναι επίσης ένας μερικός θάνατος
Έρχεται μια στιγμή τέλος στην Ζωή, που ο άνθρωπος γίνεται ολόκληρος καινούργιος. 
Το επίτευγμα αυτό έγινε μετά από προσπάθεια και διαρκή αγώνα.
Ως προς το πνεύμα, σ' αυτή την αναγέννηση συμμετέχει φαινομενικά ενίοτε και ύλη.
Υπάρχουν άνθρωποι μεγάλης ηλικίας, που λάμπουν από νεότητα στον λόγο και την έκφραση.    

Το όμορφο πολύχρωμο πουλί στην φωτογραφία εκπροσωπεί την ψυχή, ανανεωμένη έτοιμη να πετάξει σε νέες ενσαρκώσεις.
Για αριστοποίηση της αποκτηθείσης στην εν λόγω ενσάρκωση Αυτογνωσίας.   

Ο Ήλιος,  αλλάζει διαρκώς σύσταση του σώματος του, από υδρογόνο (Η) σε ήλιο (Ηe) και μένει διαρκώς νέος, πεθαίνοντας.  
Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον κοσμικό νόμο της ομοιότητος των (δομών) εδώ και να συγκρίνω το σώμα του Ήλιου με το Ανθρώπινο σώμα. 
Τα δυο σώματα αλλάζουν σύσταση στην διάρκεια της Ζωής τους, κερδίζοντας έτσι την διαρκή νεότητα.
Ο Ήλιος μέσα από τεράστιες πυρηνικές αντιδράσεις μετατρέπει την σύστασή από υδρογόνο (Η) σε αέριο ήλιο (He), με ταυτόχρονη έκκληση από τεράστιες ποσότητες ακτινοβολίας φωτός και θερμότητας.
Ο ήλιος χαρίζει την Ζωή αλλάζοντας σύσταση, ο άνθρωπος χαρίζει εμπειρία Σοφίας με ανάλογο τρόπο.

Η φράση του Σωκράτη:"Εν οίδα ότι ουδέν οίδα".
Αυτό εννοεί, εκκίνηση της σκέψης από μηδενική βάση.
Σαν να βλέπεις το ζήτημα για πρώτη φορά, τότε μόνο βρίσκεσαι στο απόλυτο (παρόν)

Χαρακτηριστικά ένας φίλος στην παρέα έλεγε:
Προτιμώ να πεθάνω εσωτερικά εν όσο ζω, παρά να πεθάνω μαζί με το βιολογικό μου σώμα. 
Εννοούσε βέβαια να απαλλάσσεσαι από κάθε παλιά ιδέα, που έχει ήδη δοκιμασθεί και αντικαταστάθηκε από μια άλλη νέα.
Να χαρίζεις με άλλα λόγια συνειδητά στον (θάνατο) την νίκη, ώστε όταν έρθη η στιγμή του βιολογικού θανάτου, να έχεις προλάβει να εξοφλήσεις τους λογαριασμούς σου με κάθε τι παλιό.
Να έχεις θανατώσει συνειδητά, κάθε παλιά ιδέα, κάθε τι (παλαιό), δοκιμασμένο από σένα. 
Να απαλλάσσεσαι  εν όσο ζεις από κάθε τι άχρηστο και βλαβερό.
Έτσι μόνο θα λάμπεις διαρκώς από νεότητα και η πνευματικότητα θα είναι φανερή στο κάθε δευτερόλεπτο Ζωής. 

Τακτική που είναι συνήθης στην επιστήμη της Φυσικής και σε κάθε σοβαρή επιστήμη, με την καθαρή σημασία της λέξης. 
Η μηχανική του Νεύτωνα για παράδειγμα είναι περιορισμένη σε συνθήκες ταχυτήτων γήινες πολύ απέχουσες από την ταχύτητα του φωτός.
Η θεωρία της σχετικότητας του Einstein όμως επεκτείνει το φάσμα ταχυτήτων σε πολύ υψηλές ταχύτητες με όριο την ταχύτητα  των 300.000 Km/sec, που είναι το όριο μέσα σε ολόκληρη την εκδηλωμένη Φύση.

Υπάρχουν όμως εξαιρετικές περιπτώσεις εικονικής υπέρβασης αυτού του ορίου. 
Διότι τα φορτισμένα σωματίδια που προκαλούν την γνωστή μπλε ακτινοβολία, στην καρδιά του πειραματικού αντιδραστήρα στο κέντρο ερευνών Δημόκριτος.
Υπερβαίνουν την ταχύτητα του φωτός στο συγκεκριμένο μέσο ψύξεως της καρδιάς του αντιδραστήρα, που είναι το νερό.
Το όριο των 300000Km/sec στο κενό διατηρείται σταθερά αμετάβλητο.


 Cherenkof εντός δεξαμενής πυρηνικού αντιδραστήρα . 
Αυτό συμβαίνει σε αντιδραστήρα με μέσο ψύξεως ύδωρ. Σωμάτια, ταχυτήτων μεγαλύτερων της ταχύτητας του φωτός εντός ύδατος.

Προκαλούν την χαρακτηριστική γαλάζια ακτινοβολία (Chrenkof). 
Όπως φαίνεται στην ανωτέρω εικόνα του πυρηνικού αντιδραστήρα ανοιχτής δεξαμενής στο κέντρο πυρηνικών ερευνών Δημόκριτος.

Βεβαίως προκύπτουν καθημερινά όλο και περισσότερες εφαρμογές βασισμένες στις πλέον σύγχρονες απόψεις της επιστήμης.
Εφαρμογές στην Ιατρική, την τεχνολογία, την βιολογία,  και σε καθαρά θεωρητικές επιστήμες. Όπως είναι η αστρονομία και πολλές άλλες επιστήμες. 
Εφαρμογές που προάγουν την νοητική εξέλιξη της ανθρωπότητας στο σύνολό της.
Στον χώρο της επιστημονικής έρευνας έχουν γίνει κυριολεκτικά θαύματα σε όλους τους κλάδους της επιστήμης.   
Δεν επιχειρώ να μπω στην περιπέτεια να περιγράψω τα επιτεύγματα των ερευνών αυτών, θα  αναφερθώ μόνο χαρακτηριστικά σε ότι, έχει σχέση με την ποιότητα Ζωής.

Η ιατρική στον τομέα της χειρουργικής έχει πετύχει το ακατόρθωτο.
-Να κάνει επέμβαση με ρομπότ σήμερα και την επόμενη να είναι σε θέση ο χειρουργημένος να αναλάβη  ξανά ενεργό ρόλο μέσα στην κοινωνία. 
-Ακόμα και στην ολιστική ιατρική έχουν γίνει σημαντικές ανακαλύψεις, οι οποίες κατέληξαν στο να αποδοθεί ένα μεγάλο μέρος  βιολογικών ασθενειών, αποκλειστικά σε  ψυχολογικά  αίτια.
Οπότε αλλάζει  ριζικά και ο τρόπος θεραπείας των εν λόγω ασθενειών και γίνεται πιο αποτελεσματικός.
-Στην έρευνα του διαστήματος ο άνθρωπος έχει πετύχει εξ ίσου θεαματικά αποτελέσματα.

Συμπέρασμα γενικό που προκύπτει για τον άνθρωπο, επομένως είναι:
Ότι οι ικανότητες που μπορεί, να αναπτύξει αποδεικνύουν την θεϊκή του προέλευση. 

Επανέρχομαι όμως στο θέμα του τίτλου της ανάρτησης.
Ο Ήλιος πεθαίνει κάθε στιγμή της ζωής του, ως εκ τούτου εμφανίζεται συνεχώς καινούργιος.
Τεράστιες ποσότητες οξυγόνου μετατρέπονται με πυρηνικές αντιδράσεις σύντηξης στο στοιχείο  ήλιο (4He, ατομικός αριθμός 2 και μαζικός 4)
με ταυτόχρονη εκπομπή φωτός και θερμότητας.
Δηλαδή αλλάζει κάθε δευτερόλεπτο ζωής, την σύσταση του σώματος του.
Πεθαίνει με άλλα λόγια το κάθε δευτερόλεπτο και δίνει δυνατότητα ζωής στους πλανήτες που τον περιβάλουν, με πρώτο τον πλανήτη Γη.
Υπέρτατο παράδειγμα θυσίας. 


Το Φως είναι η πρωταρχική ανάγκη Ζωής στους πλανήτες που  περιβάλουν τον Ήλιο.


Ολόκληρο το σύστημα πλανητών περιμένει το φως του Ήλιου, για να διατηρήσει  την οποιαδήποτε μορφή ζωής, που φέρει επάνω του.
Η Γη με την σειρά της, για να πάρει την θερμότητα, που είναι απαραίτητη για την διατήρηση της Ζωής σε ορισμένη θερμοκρασία. 
Όλα τα όντα του ζωικού και φυτικού βασιλείου αισθάνονται την παρουσία του Ήλιου σαν πηγή Ζωής.
Τα φυτά στρέφουν τα φύλα τους κάθετα προς τις ακτίνες του Ήλιου, για να απορροφήσουν όσο το δυνατόν περισσότερη ενέργεια απ' αυτό.
Έτσι επιτυγχάνουν την λεγόμενη (φωτοσύνθεση)

Η ψυχολογία των ανθρώπων εξαρτάται ιδιαίτερα από την παρουσία του Ήλιου.
Αυτό κάνει την διαφορά μεταξύ των χωρών της βόρειας και νότιας Ευρώπης.
Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία χώρες με ετήσια ηλιοφάνεια μεγαλύτερη από χώρες όπως  Γερμανία, Ολλανδία, Αγγλία.    
Κάνει τους κατοίκους αυτών των χωρών χαρούμενους και ανεξάρτητους, με πλούσια την αίσθηση ελευθερίας.

Η Ζωή ολόκληρη του φυτικού και ζωικού βασιλείου διεγείρεται από άκρου εις άκρον, από την ζωοδόχο δύναμη του (Έρωτα).
Ο Έρωτας συνθέτει, ο Θάνατος αποσυνθέτει και  διαλύει υπάρχουσες δομές.
Ο Έρωτας είναι δύναμη κοσμική.
Ο Έρωτας λειτουργεί σύμφωνα με τον νόμο της  αρνητικής εντροπίας συνθέτοντας νέες δομές.
Ο Θάνατος επιβάλει εφαρμόζει την θετική εντροπία, διαλύοντας τις δομές. 

Ο Έρωτας είναι μια παραλλαγή του νόμου παγκόσμιας έλξης, ειδικά διαμορφωμένη από την Φύση, για εφαρμογή στην περίπτωση των ζώντων οργανισμών. 
Ο Έρωτας εκφράζει μια τάση επιστροφής στην φαινομενικά χαμένη με την εκδήλωση Ενότητα.

Όμως η Ενότητα παραμένει ζωντανή σε όλη την έκταση της εκδήλωσης.
Διότι  έχει σαν υπόβαθρο την Αγάπη, που ισχύει από άκρου εις άκρον σε ολόκληρη την Δημιουργία. 
Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης τι άλλο μπορεί να είναι από μια μορφή Αγάπης μεταξύ των σωμάτων του σύμπαντος.
Εύκολα θα  χαρακτήριζα την Αγάπη ως την αύρα της Ενότητας, ως το υπέρτατο άρωμα που αποπνέει απ' αυτήν.
Η Ενότητα βρίσκεται κριμένη κάτω από  κάθε  ενέργεια, στηρίζοντας κάθε εκδήλωση του ανθρώπου.

Υποθέτω ακόμη ότι, η Φύση-Θεός δημιούργησε ολόκληρο σύμπαν για να καταλήξει τελικά στον άνθρωπο: 
Κατ' εικόνα και ομοίωσιν Αυτού.
Υπάρχουν αρκετά επιχειρήματα υπέρ αυτής της άποψης. 
Τα σπουδαιότερα εκτίθενται στην ανάρτηση με τίτλο ("Ανθρωπική Αρχή").  
Επέκταση αυτής της υπόθεσης είναι η εξής σκέψη:
Σε κάθε ενσάρκωση του ο άνθρωπος οφείλει πάση θυσία να βιώσει μέρος, η πλήρη την ουσία της Αυτογνωσίας, με ταυτόχρονη μέθεξη σ'αυτό το βίωμα και της ίδιας Της Φύσης. 
Τότε θα θεωρηθεί επιτυχής η εν λόγω ενσάρκωση. 
Άλλως η ψυχή υποβιβάζεται απλά, ώστε  η επόμενη ενσάρκωση να συμβεί στην οικογένεια των ζώων, των οποίων η ζωή είναι καθαρά  ενστικτώδης.
Αναμένει εκεί δε, έως ότου μια νέα αναβάθμιση την οδηγήσει ξανά στην ανθρώπινη φύση.

Ο κύκλος αυτός επαναλαμβάνεται, έως ότου η ψυχή αποδείξει, ότι συνειδητοποιεί την διαφορετικότητα και τα καθήκοντα που συνοδεύουν την ενσάρκωσή της σαν Άνθρωπος.
Θυμίζω δε ότι: 
Ένα είναι το κατ' εξοχήν καθήκον της ανθρώπινης φύσης:
Η βίωση της Αυτογνωσίας. 



Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Σχέση του μύθου, σπήλαιο του Πλάτωνα με το ολόγραμμα της Κβαντομηχανικής.


Το σπήλαιο του Πλάτωνος
Διάταξη παραγωγής ολογράματος 

Στις ανωτέρω εικόνες εμφανίζονται αριστερά η εικόνα του σπηλαίου του Πλάτωνα και δεξιά μια διάταξη λήψης ολογραφίας. 

Ας αρχίσουμε από την αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα.
Εδώ ο Πλάτωνας προσομοιάζει τους καθημερινούς ανθρώπους ως φυλακισμένους στο βάθος  ενός σπηλαίου.
Στο σπήλαιο βρίσκονται αλυσοδεμένοι χωρίς να μπορούν να αντικρίσουν ο ένας τον άλλον, με μόνη δυνατότητα όρασης κατ' ευθείαν στο απέναντι τοίχο του σπηλαίου.
Εκεί εμφανίζονται μόνο σκιές κινουμένων ανθρώπων και ζώων, από πραγματικά όντα που κινούνται σε ένα διάδρομο πίσω από τους αλυσοδεμένους.
Μεταξύ του διαδρόμου και των σκιών μεσολαβεί μια φωτιά, που φωτίζει τα κινούμενα αντικείμενα και δημιουργεί  τις σκιές στον απέναντι τοίχο του σπηλαίου.

Ερμηνεία όλων αυτών των συμβόλων σύμφωνα πάντα με τον εμπνευστή της αλληγορίας Πλάτωνα.
Οι αισθήσεις μας είναι ανεπαρκείς να παρουσιάσουν την "αντικειμενική" πραγματικότητα. 
Ό,τι φτάνει μέχρις εμάς, δεν είναι τίποτε άλλο από μια πλάνη των αισθήσεων. 
Συγκεκριμένα, οι αισθήσεις μας δεν είναι σε θέση λόγω περιορισμού της εμβέλειας των, να μας δώσουν πλήρη εικόνα της "αντικειμενικής" πραγματικότητας. 
Η όραση καλύπτει ένα μικρό μόνο μέρος το οπτικού φάσματος, από μήκος κύματος 400nm έως 700nm (1nm=0,000000001m).
Μήκη κύματος μικρότερα από 400nm αντιστοιχούν στην υπεριώδη (πάνω από το ιώδες φως) περιοχή του φάσματος και μεγαλύτερα από 700nm  αποτελούν την υπέρυθρη (κάτω από το ερυθρό φως) ακτινοβολία.  

Τα ίδια ισχύουν και για το ακουστικό φάσμα. Δηλαδή η ακρόαση του ανθρώπου στην καλύτερη περίπτωση, που είναι όταν το αυτί βρίσκεται σε πλήρη υγεία, κυμαίνεται από 20Hz έως 20KHz.
Κάτω από το πρώτο όριο, έχουμε τους υπόηχους και άνω από το δεύτερο τους υπέρηχους.
Περιοχές του φάσματος στις οποίες η φυσιολογία του ανθρώπινου αυτιού έχει μηδενική ευαισθησία.      

Ανάλογοι περιορισμοί υπάρχουν και στις υπόλοιπες ανθρώπινες αισθήσεις, την αφή, την γεύση και την όσφρηση.
Αν μπορούσαν οι αισθήσεις του ανθρώπου να καλύψουν όλο το προσφερόμενο φάσμα. 
Η εντύπωση που θα είχε ο άνθρωπος για τον κόσμο, θα ήταν τελείως αναπάντεχη. 
Συγκεκριμένα θα ήταν σαν να κολυμπάει μέσα σε έναν ατέλειωτο χυλό από ενεργειακά κβάντα.
Όπου ένα κβάντοείναι η στοιχειώδης ποσότητα ενέργειας και αντιστοιχεί σε ενέργεια : Ε=hν, όπου h η σταθερά δράσεως του Plank και ν η συχνότητα.
Με άλλα λόγια η εικόνα του σύμπαντος που σχηματίζουν οι αισθήσεις  για μας, είναι μια πλάνη καθαρά υποκειμενική.

Επανέρχομαι για λίγο στον μύθο του σπηλαίου για να ερμηνεύσω μια λεπτομέρεια του κειμένου.
Οι αλυσοδεμένοι άνθρωποι του σπηλαίου βλέπουν ευθεία μπροστά και δεν μπορούν να δουν ο ένας τον άλλον.
Αυστηρά βλέπουν μόνο στον απέναντι τοίχο τις σκιές της πραγματικότητας. 
Με αυτή την λεπτομέρεια ο Πλάτωνας θεωρώ, ότι τονίζει την επίδραση της ύπαρξης του "εγώ" στην παρατήρηση του κόσμου. 
Οι άνθρωποι δηλαδή παραμορφώνουν ην πραγματικότητα λόγω της (επίδρασης) του φανταστικού "εγώ".

Γενική παρατήρηση από την όλη εικόνα είναι, ότι οι κάτοικοι του σπηλαίου βρίσκονται σε πλήρη άγνοια της αλήθειας του κόσμου.
Η εντύπωση που σχηματίζουν για τον κόσμο είναι τελείως αναληθής.
Δεδομένου ότι βασίζεται μόνο σε σκιές που παρέχουν οι ελλιπείς αισθήσεις τους, για  την πραγματικότητα του κόσμου. 
Ευτυχώς που η σοφία της μητέρας Φύσης, έδωσε στον άνθρωπο αυτόν τον περιορισμό των αισθήσεων.

Διότι σε ενάντια περίπτωση, αν δηλαδή οι αισθήσεις κάλυπταν ολόκληρο το φάσμα γεγονότων, που υπάρχει στην εκδήλωση.
Δεν θα είχαμε ιδέα από  την ομορφιά του κόσμου, που μας προσφέρουν αυτές οι "ελλιπείς" αισθήσεις, με τις οποίες μας προίκισε η Φύση.

Συμπέρασμα λοιπόν του συλλογισμού είναι, ότι θα πρέπει να ευχαριστούμε ακατάπαυστα την μητέρα Φύση.
Που προνόησε να δημιουργήσει αυτήν την δομή των αισθήσεων, για να χαιρόμαστε διαρκώς την ομορφιά, που υπάρχει σ' αυτόν τον κόσμο.
Αυτή είναι η κεντρική αιτία, που ο άνθρωπος προσπαθεί ενδόμυχα, να φτάσει την ομορφιά και αρμονία της Φύσης.
Να μοιάσει μ' αυτήν και να δημιουργήσει ανάλογα έργα τέχνης και επιστήμης.
Αυτή την αλήθεια εννοεί και η Χριστιανική θρησκεία, όταν αναφέρεται με την (φράση) της βίβλου: 

«Ποιήσωμεν άνθρωπον κατ' εικόνα ημετέραν και καθ' ομοίωσιν»

Απομένει στο αναγνώστη, να κάνει τις αντίστοιχες αναλογίες με την Φύση και την δομή του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Σ' αυτό το σημείο θεωρώ απαραίτητο να τονίσω το συμπέρασμα ότι, η ομορφιά που υπάρχει εκεί έξω, είναι αντανάκλαση της ομορφιάς, που έχουμε μέσα μας.

Ας έρθουμε τώρα στο ολόγραμμα, τι είναι ένα (ολόγραμμα).
Είναι η  στερεοσκοπική (προβολή) ενός αντικειμένου, σε τέτοια πληρότητα ως προς την λεπτομέρεια, ώστε ο θεατής δύσκολα ξεχωρίζει το είδωλο από το πραγματικό αντικείμενο.
Η απόλυτη ομοιότης ειδώλου και αντικειμένου οδηγεί στην περίπτωση το ανθρώπου όπως αποδεικνύει η κβαντομηχανική στο ακόλουθο συμπέρασμα.
Η εικόνα του κόσμου που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος είναι ένα ολόγραμμα και μάλιστα για τον κάθε άνθρωπο διαφορετικό. 
Το ζήτημα της ατελούς παρατήρησης του κόσμου που ζούμε, έχει ήδη εκτεθεί σε (ανάρτηση) αυτού του ιστολογίου.

Σπουδαία επισήμανση αποτελεί το γεγονός ότι, ήδη από την αρχαιότητα ο Πλάτωνας είχε συλλάβει την πλάνη της εικόνας του σύμπαντος. 
Που φέρνουν στον άνθρωπο οι "ατελείς" αισθήσεις, μέσω των οποίων επικοινωνεί με το περιβάλλον.  

Ο μύθος του σπηλαίου μας διδάσκει με τον πλέον απλό τρόπο την αλήθεια του κόσμου.
Ο Πλάτωνας με τις γνώσεις περί την Φύσιν που διέθετε για την εποχή του , επινόησε τον μύθο του σπηλαίου για να μας πει με απλά λόγια, ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι μια πλάνη. 

Μετά πάροδο χιλιετιών έρχεται η Φυσική επιστήμη με τον κλάδο αυτής την κβαντομηχανική, να μας φανερώσει το ίδιο συμπέρασμα, που κατέληξε και ο Πλάτων  στον μύθο του σπηλαίου.
Δηλαδή ότι ο κόσμος, που προκύπτει με την απλή παρατήρηση  του ανθρώπου δημιουργείται ανά πάσα στιγμή από το μηδέν. 

Αυτό που προκύπτει από την παρατήρηση είναι ένα ολόγραμμα, ένα αυθύπαρκτο θαύμα, υποκειμενικό και αβέβαιο.
Λόγω του ότι κάθε άνθρωπος βλέπει τον δικό του ολόγραμμα και το αποκαλεί κόσμο.
Εδώ βρίσκεται όλη η αξία της κβαντομηχανικής:
Ότι τίποτα δεν ήταν από πριν αισθητά και υποκειμενικά υπαρκτό  και δημιουργείται μόνο κατά την στιγμή της (παρατήρησης) από ίδιο τον άνθρωπο.

Δηλαδή η πράξη της απλής παρατήρησης, δημιουργεί υποκειμενικά ολόκληρο το σύμπαν
Συμπερασματικά με άκρως επιστημονική μέθοδο, το σύμπαν ολόκληρο αποτελεί  μια αδιαμφισβήτητη πλάνη του παρατηρητή. 

Πλάνη η οποία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα matrix, τελικά όπως φαίνεται καθαρά στο ακόλουθο βίντεο.
Ο όρος (matrix) προέρχεται από την έννοια του σπηλαίου (ΜΗΤΡΑ-Matrix) και την σχετική ταινία. 



Γενική διαπίστωση από των μέχρι τώρα εκτεθέντα είναι, ότι δεν πρέπει, να ταυτιζόμαστε με τα φαινόμενα.
Διότι τα φαινόμενα τα παράγουν οι αισθήσεις οι οποίες, όπως απεδείχθη, είναι ατελείς, δηλαδή τα φαινόμενα απατούν, όπως συνήθως λέγεται  και από τον απλό λαό. 
Όμως μέσα σ' αυτόν το σκηνικό, όπως το πλάθει ο κάθε ένας από μας, είμαστε υποχρεωμένοι, γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά.
Να ζούμε απολαμβάνοντας την ομορφιά, που πηγάζει από τα  βάθη του είναι μας, να δημιουργούμε, να ερωτευόμαστε και να κυνηγάμε την βιωματική γνώση και εμπειρία, για χάρη δική μας και της μητέρας Φύσης κατ' ακολουθίαν.

Γιατί αυτός είναι ο προορισμός, που μας έταξε η ίδια η Φύση.

Μας χάρισε το αγαθό της Ζωής, με την υποχρέωση από μας να της το ανταποδώσουμε με  την Αυτογνωσία. 
     
Μια απόσπαση βέβαια από τα φαινόμενα οδηγεί στην ορθή ανάγνωση των μηνυμάτων που κρύβονται πίσω απ' αυτά.
Είναι γεγονός ότι η αντικειμενική αλήθεια δεν έχει κανένα νόημα, αφού είναι και ανύπαρκτη. 
Μόνο η Ενότητα του κόσμου αναδεικνύεται μέσα από την βαθύτερη άποψη των φαινομένων.
Αυτή είναι η μόνη αλήθεια και αυτή οφείλουμε να έχουμε σαν οδηγό Ζωής.
Αυτή η στάση Ζωής προσφέρει πρώτα απ' όλα καλύτερη κατανόηση των άλλων ανθρώπων.
Οι άλλοι είμαστε εμείς και οφείλουμε να  σεβόμαστε τους άλλους, όπως τον εαυτό μας.    

   



Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Τι είναι η Ζωή και ποία η σημασία της σε όλη την Δημιουργία!



Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η ίδια η λέξη Ζωή αρχίζει με τον ήχο Ζ, που είναι ο ήχος του βρασμού και της μέλισσας καθώς πετάει. 
Βρασμός σημαίνει θερμότητα, σημαίνει κίνηση.
Επομένως η Ζωή συμβαδίζει με την κίνηση, διαφορετικά είναι ανύπαρκτη. 
Κίνηση σημαίνει δράση, πνευματική ή υλική.

Παραμένει όμως ένα ερώτημα κι αυτό είναι:
Πως δημιουργήθηκε η Ζωή και αν υπάρχει κάποιος σκοπός, εξ αιτίας του οποίου προκλήθηκε. 
Αν μπορούσαμε να δούμε καθαρά το θαύμα ενός και μόνο λουλουδιού, θ' άλλαζε όλη μας η ζωή. 
(Βούδας)

Από καθαρά βιολογική πλευρά κατ' αρχήν, η Ζωή βασίζεται στην ύπαρξη του στοιχείου άνθρακας (C). 
Η Ζωή επάνω στον πλανήτη Γη, έχει δύο συγκεκριμένες εκδηλώσεις τα Φυτά και τα Ζώα.
Διακρίνεται ως εκ τούτου σε Φυτικό και Ζωικό βασίλειο.

Θα δούμε τώρα που βασίζεται, ποιο είναι το θεμέλιο  της. 
Η ζωή έχει ως θεμέλιο και κίνητρο την βιολογία και την χημεία του άνθρακα (C).
Αυτή η γνώση ξεκινάει ήδη από τα γυμνασιακά χρόνια, όπου δίδονται οι πρώτες γνώσεις της βιοχημείας της ζωής.

Εδώ  θα εξετάσουμε τις λειτουργίες εκείνες.
Που η Φύση έχει προνοήσει, για να προστατεύσει την Ζωή στην Δημιουργία.
Επιτρέποντας την ομαλή λειτουργία της  και ταυτόχρονα την εξέλιξή  της προς ανώτερες βαθμίδες Δημιουργίας.

1)Αναπνοή
Είναι η λειτουργία κατά την οποία ενώνεται το οξυγόνο με τον άνθρακα προς παραγωγή θερμότητας.
-Η αναπνοή των ζώων που κυκλοφορούν στην επιφάνεια της Γης γίνεται μέσω των πνευμόνων.
-Οι οργανισμοί που ζουν μέσα στο νερό, διαθέτουν αντί για πνεύμονες τα βράγχια.
Οι πνεύμονες και τα βράγχια φέρουν σε επαφή το οξυγόνο με τον άνθρακα για να γίνει η καύση. 
Η ατμοσφαιρική πίεση (1033gr/cm2) έχει τον πρώτο ρόλο στην λειτουργία της αναπνοής.
Διότι είναι αυτή, που αναγκάζει τον αέρα να εισχωρήσει στους πνεύμονες, όταν δημιουργηθεί κενό από τους μυς του θώρακος ή του διαφράγματος.
Επίσης μέσα στο νερό η υδροδυναμική πίεση παίζει αντίστοιχο ρόλο με την ατμοσφαιρική.

Η ένωση το στοιχείου άνθρακας (C) με το στοιχείο οξυγόνο (Ο) σύμφωνα με την αντίδραση:  
C + O2---> CO2 + θερμότητα (33800 KJ/Kg).
Είναι η χημική αντίδραση ζωής για το ζωικό βασίλειο.
Η αντίδραση καύσης του άνθρακα συντελείται με την αναπνοή μέσω των πνευμόνων, με την ουσιαστική συμμετοχή και της ατμοσφαιρικής πίεσης.
Με άλλα λόγια η αναπνοή σαν λειτουργία βασίζεται και εξαρτάται απόλυτα από τους νόμους της Φύσης.

2)Στο (φυτικό)  βασίλειο τώρα συμβαίνουν αντίστοιχα φαινόμενα με ορισμένες διαφοροποιήσεις.
Τα φυτά αναπνέουν επίσης αλλά το φαινόμενο εξελίσσεται αντίθετα από το ζωικό βασίλειο.
Η αντίθεση οφείλεται στο ότι οι ζωικοί οργανισμοί καταναλώνουν (Ο) και παράγουν {CO2}διοξείδιο του άνθρακος. 
Στο φυτικό βασίλειο γίνεται ακριβώς το αντίστροφο, δεδομένου ότι, τα φυτά καταναλώνουν {CO2διοξείδιο του άνθρακα και παράγουν (Ο) οξυγόνο και θερμότητα.

Η λειτουργία αυτή  καλείται φωτοσύνθεση και γίνεται με την παρουσία της ηλιακής ακτινοβολίας. 
Η αντίδραση παραγωγής οξυγόνου (Ο) και θερμότητας στα φυτά με φωτοσύνθεση είναι:
62 + 12Η2Ο → C6Η12Ο6 + 6O2 + 6Η2Ο + 674 θερμίδες.
Η διαδικασία της φωτοσύνθεσης και παραγωγής οξυγόνου εμφανίζεται στο κάτωθι βίντεο.


Στο ανωτέρω βίντεο αναδεικνύεται η σοφία της Φύσης, η οποία συνδυάζει την πρακτική πλευρά με την αισθητική. 
Η μεν πρακτική πλευρά οφείλεται κυρίως στο προϊόν της φωτοσύνθεσης που είναι το οξυγόνο. 
Αλλά και η αισθητική πλευρά δεν είναι αμελητέα και βρίσκεται στην ομορφιά του φυτικού βασιλείου. 
Με κυρίαρχο χρώμα το πράσινο, που στην ψυχολογία του ανθρώπου είναι το χρώμα της ηρεμίας και της ξεκούρασης.

Η πρακτική πλευρά είναι η ανταλλαγή προϊόντων οξυγόνου (Ο) και διοξειδίου του άνθρακα{CO2}μεταξύ φυτικού και ζωικού βασιλείου.
Με πρόβλεψη την διατήρηση της Ζωής στα δυο βασίλεια.
Το κυριότερο είναι η ειρηνική συνύπαρξη των δυο βασιλείων.
Συνύπαρξη με αλληλοβοήθεια, αφού το ένα συντελεί στην επιβίωση του άλλου. 
Το μεν φυτικό παράγει το οξυγόνο που καταναλίσκει το ζωικό για να ζήσει.
Το δε ζωικό τροφοδοτεί το φυτικό με διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο με την φωτοσύνθεση εμπλουτίζει την ατμόσφαιρα με  οξυγόνο. 

3)Μια άλλη λειτουργία, που αφορά την πήξη του ύδατος στην θερμοκρασία των 0 βαθμών Κελσίου, είναι η λεγόμενη "ανωμαλία του ύδατος".
Λειτουργία την οποία η Φύση έχει θεσπίσει,  για να προστατεύσει την υποθαλάσσια ζωή.
Στην Φυσική  έχει καθιερωθεί ο όρος, ανωμαλία του ύδατος.
Είναι άξιον λόγου όμως να σημειωθεί, ότι η ανωμαλία αυτή, όπως θα αποδειχθεί στα επόμενα, προστατεύει συνολικά την Ζωή  κάτω από την επιφάνεια του ύδατος.

Επειδή το νερό είναι το μόνο σώμα που δεν ακολουθεί τον γενικό νόμο της συστολής των σωμάτων με την ελάττωση της θερμοκρασίας.
Το νερό ακολουθεί τον φυσικό νόμο συστολής των σωμάτων με την ελάττωση της θερμοκρασίας,  μέχρι να φτάσει  τους 4 βαθμού Κελσίου. 
Η "ανωμαλία" εμφανίζεται μεταξύ 4ων και 0 βαθμών Κελσίου.
Περιοχή όπου το νερό αντί να εξακολουθήσει να συστέλλεται, αντίθετα διαστέλλεται με ταυτόχρονη αύξηση του όγκου του. 
Στους 0 βαθμούς Κελσίου το νερό παγώνει. 
Αλλά ο προκύπτων πάγος είναι μεγαλύτερου όγκου, άρα μικρότερης πυκνότητας ως, προς το νερό και επιπλέει.  
Στο παρακάτω σχέδιο αποδεικνύεται  η πρόνοια της Φύσης για την προστασία της Ζωής μέσα στο νερό.



Η ιδιότητα αυτή χαρακτηρίζεται  στην Φυσική ως, ανωμαλία του ύδατος.
Αλλά εδώ η Φύση θα χαμογελούσε με την αφέλεια της επιστήμης.
Γιατί λόγω αυτής της ανωμαλίας σώζεται η ζωή των ψαριών και λοιπών υδρόβιων  όντων.
Διαφορετικά θα παγιδεύονταν μέσα σε ένα στρώμα στερεού πάγου, οπότε αυτό  θα ήταν και το τέλος της ζωής κάτω από την επιφάνεια λιμνών και θαλασσών. 


4) (Αυτοϊαση) και ανοσοποιητικό.
Όλοι οι ζωικοί οργανισμοί στην Δημιουργία λειτουργούν σε καθεστώς (αυτοίασης).
Που σημαίνει θεραπεύονται μόνοι τους χωρίς εξωτερική επέμβαση, με την βοήθεια της έμφυτης λειτουργίας από την Φύση, που λέγεται αυτοθεραπεία.
Αλλά πριν εμφανισθούν τα συμπτώματα μιας ασθένειας λόγω εισόδου μικροβίων από το περιβάλλον στον οργανισμό του ανθρώπου.
Υπάρχει η ασπίδα, που προβάλει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού. 
Αν κι αυτό το σύστημα δεν καταφέρει να σταματήσει την είσοδο των μικροβίων στον οργανισμό. 
Την θεραπεία της ασθένειας που θα προκληθεί, αναλαμβάνει φυσιολογικά να αντιμετωπίσει ο μηχανισμός της αυτοίασης.
Σε όλη την ιστορία της αυτοάμυνας και αυτοίασης, καίριο ρόλο παίζει η θετική σκέψη και διάθεση του ανθρώπου καθώς και η πίστη του στην δύναμη της Φύσης


5) Ένστικτο αυτοσυντήρησης
Όταν κάτι αλλάξει στο περιβάλλον του ζώντος ατόμου αντιδρά από ένστικτο όπως λέγεται.
Αυτό συμβαίνει σε όλο το φάσμα των ατόμων του ζωικού βασιλείου, από τον στοιχειώδη μονοκύτταρο οργανισμό την αμοιβάδα μέχρι την κορυφή της πυραμίδας τον Άνθρωπο
Αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος, που απειλεί την
ζωή του ατόμου, τότε σίγουρα μιλάμε για το (ένστικτο) αυτοσυντήρησης. 
Ο εγκέφαλος μπορεί να διαχειρισθεί τον τρόπο με τον οποίο θα αντιδράσει το άτομο σε μια παρουσία που δημιουργείται στο άμεσο περιβάλλον.
Αυτό δεν έχει να κάνει με το ένστικτο καθ' αυτό σε μια απειλή για την ίδια την Ζωή, η επέμβαση του οποίου είναι έμφυτη από την Φύση και τότε μιλάμε πλέον για το ένστικτο αυτοσυντήρησης. 

6)Ο ανθρώπινος (εγκέφαλος) είναι το τελειότερο όργανο της Δημιουργίας, ως εκ τούτου η Φύση  επέλεξε τον ανθρώπινο εγκέφαλο για ενεργό κατοικία της.
Έχει εμπλουτίσει τις λειτουργίες αυτού του οργάνου με την σπουδαία λειτουργία της κρίσης.
Είναι το μοναδικό ΟΝ ανάμεσα στα υπόλοιπα έμβια όντα, που διαθέτει αυτή την λειτουργία. 
Εξ άλλου στον ίδιο τον εγκέφαλο εδράζονται μηχανισμοί που παρέχουν τον έλεγχο και σταθερότητα ανταπόκρισης σε ερεθισμούς του περιβάλλοντος.
Ο έλεγχος επιτυγχάνεται μέσω μηχανισμών κοσμικής ισχύος, που είναι οι μηχανισμοί ανάδρασης.  
Με την δράση αυτών των μηχανισμών επιτυγχάνεται η σταθερότης της θερμοκρασίας του σώματος, η πίεση του αίματος, η λειτουργία αναπνοής, πέψης, μνήμης, βαδίσματος και άλλων εξωτερικών ενεργειών.
Που είναι  απαραίτητες για την επιβίωση του ανθρώπου και πολλών άλλων έμβιων όντων.  
7) Η διαίσθησηείναι λειτουργία την οποία η Φύση, έχει εφοδιάσει όλα τα έμβια όντα.
Σε όλα τα έμβια όντα, εκτός του ανθρώπου, λειτουργεί ασυνείδητα και αυθόρμητα.
Μόνο στον άνθρωπο λειτουργεί συνειδητά.
Μερικές φορές όμως θεωρείται παρασιτική και προϊόν φαντασίας. 
Αυτό μειώνει την αξία της διότι προκαλεί εσφαλμένη εντύπωση λόγω αναπόφευκτης γενίκευσης της ιδέας.   

Έχουν ήδη αναφερθεί εφτά (7) αιτίες με ιδιότητες, που η Φύση η ίδια έχει προικίσει ιδίως τον άνθρωπο.
Αυτό εγείρει μια εύλογη απορία. 
Μήπως, όταν η Φύση δημιούργησε το σύμπαν και έβαλε  Ζωή σε κάποιους πλανήτες,  η πραγματική της επιθυμία  ήταν η ίδια η Ζωή ? 

Αλλά αν αυτός ήταν ο σκοπός της Φύσης, δημιουργείται αυτομάτως ένα άλλο εύλογο ερώτημα.
Τι είδους  υπηρεσία παρέχει η Ζωή στην Φύση?
Η τελειωτική απάντηση σ' αυτό το ερώτημα είναι επίσης εύλογη.
Ως ήδη έχει λεχθεί απ' αυτά εδώ τα κείμενα.
Όταν το ΕΊΝΑΙ εκδηλώθηκε σε κόσμο, το έκανε γιατί αυτή ήταν η Φύση του και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά.
Όταν όμως αντίκρισε αυτό, που δημιούργησε, άρχισε να υποβάλει ερωτήματα δια του ανθρώπου, με μοναδικό στόχο.
Την Αυτογνωσία του ανθρώπου και μέσω αυτού: Της ίδιας της Φύσης, η οποία κατοικεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο και εκπροσωπείται απόλυτα από τον άνθρωπο.
Αν λάβουμε μάλιστα υπ' όψιν και τα δεδομένα που αναφέρονται σαν επιχειρήματα στο όμορο (ζήτημα) της Ανθρωπικής Αρχής.

Αφού  έτσι έχουν τα πράγματα, τότε υπάρχει ένα ακόμα επιχείρημα υπέρ της άποψης, ότι σκοπός της Δημιουργίας ήταν η Ζωή.
Και μάλιστα η κορωνίδα αυτής ο Άνθρωπος ως εκπρόσωπος της ίδιας της Φύσης.
Το επιχείρημα βασίζεται: 
Στον κοσμικό νόμο της ομοιότητας των δομών στην εκδήλωση, εν προκειμένω τα δυο σκέλη της ομοιότητας είναι ότι:
Η Φύση προστατεύει το δημιούργημά της, που είναι η Ζωή. 
Το ίδιο κάνει και η μητέρα, ως εντεταλμένη από την Φύση, να φέρει στο κόσμο την ζωή και να την προστατεύει στα πρώτα της βήματα..
Η σχέση μητέρας-παιδιών είναι σχέση  κοσμικής σημασίας. 

Σ' αυτό το σημείο μετά από όσα εξετέθησαν,  ήρθε αναπόφευκτα στο Νου η ρήση του Ηράκλειτου.
Σχετικά με την αλήθεια του αισθητού κόσμου που ζούμε:
Ο άναξ ου το μαντείον έστι το εν Δελφοίς, ου λέγει ουδέ κρύπτει αλλά σημαίνει. 
Πράγματι η Φύση δείχνει στον άνθρωπο σημάδια, που αποκαλύπτουν την ουσία του κόσμου, που κρύβεται πίσω απ' τα φαινόμενα.
Σύμφωνα δε με την άποψη  του δάσκαλου Όσσο για την πραγματικότητα.
Που εκτίθεται στην εικόνα, που βρίσκεται στην αρχή αυτού του κειμένου.
Ο κάθε άνθρωπος θα συνθέσει το δικό του ποίημα γύρω από την εικόνα της δικής του αλήθειας.
Τουτέστιν η αντικειμενική πραγματικότητα είναι ένας μύθος. 
Η μόνη αλήθεια είναι, ότι το σύμπαν ολόκληρο είναι Υποκειμενικό.    
Σύμφωνα με την εσωτερική καλλιέργεια του κάθε ανθρώπου και αντίληψή του για την ουσία της Δημιουργίας. 
Μέσα σ' αυτήν την εικόνα χαίρεται την ζωή  και χορεύειστον ρυθμό της  μουσικής των άστρων.  
Για μένα, η Ζωή είναι μια δοκιμασία Θανάτου, με στόχο την αποκάλυψη της πραγματικής της ουσίας.