Αναγνώστες

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Η πορεία του ανθρώπου προς θεοποίηση, περιλαμβάνει τρία κυρίως στάδια. Συνειδητότητα-Βίωση του απολύτου παρόντος-Απόσπαση από την ύλη.


Η αξία της Ελευθερίας από τα δεσμά της ύλης

Χωρόχρονος είναι η συνείδηση. 
Η Συνειδητότητα ακολουθείται από  βίωση του απολύτου Παρόντος. 
Αυτό  είναι το τέρμα του δρόμου, τότε που  η οντότητα κατακτά την αληθινή Ευτυχία.
Απόλυτο Παρόν συνεπάγεται αληθινή Ελευθερία.
Είναι  η μόνη αληθινή Ευτυχία, απόσπαση από την ύλη και Ανεξαρτησία για τον άνθρωπο. 

Ο χωρόχρονος είναι η συνείδηση.
Το ζήτημα αυτό έχει αναλυθεί στην (αντίστοιχη) ανάρτηση υπό τον τίτλο "Χωρόχρονος και Συνείδηση". 

Ο άνθρωπος έχει εκ Φύσεως την δυνατότητα να γίνει θεός.
Η κατασκευή του είναι: κατ' εικόνα και ομοίωση Εκείνου.

Η πορεία εξέλιξης προς Θεοποίηση του ανθρώπου είναι η ακόλουθη:
-Εκκίνηση από την γνώση και βίωση των Φυσικών νόμων. 
Η Φύση είναι παρούσα μπροστά μας, ανοιχτό βιβλίο σε κάθε βήμα  της ζωής μας.
Είναι προτιμότερο να την γνωρίσουμε, αντί να πιστεύουμε σε παραμύθια και να προσκυνούμε είδωλα.
-Βίωση της έννοιας Χωρόχρονος.
-Απόπειρα βίωσης της ταυτότητας Χωροχρόνου     και Συνείδησης. 
-Κατανόηση - βίωση του σκοπού της ζωής, ήτοι της περίφημης Συνειδητότητας. 
-Βίωση του απόλυτου παρόντος. 
Αυτά είναι τα στάδια θεοποίησης του Ανθρώπου. 

Το  όλον  εγχείρημα  είναι, ότι πιο δύσκολο υπάρχει στην ζωή των ανθρώπων.
Διότι βάσει του νόμου δράση-αντίδραση, επάνω στην πορεία κατάκτησης της γνώσης, εγείρονται αντίθετες δυνάμεις άγνοιας.
Αυτή είναι όμως και η ομορφιά του αγώνα, αφού στο τέλος βγαίνει ο άνθρωπος αγνός, δυνατός και ολοκληρωμένος.
Όμως αυτός είναι  σκοπός της Φύσης για κάθε άνθρωπο.

Κάποιοι έρχονται στην ζωή ως εκλεκτοί και προετοιμασμένοι από πριν, με χρέος να βιώσουν κάτι από τα τελευταία στάδια της πορείας.
Το όλο εγχείρημα για την ολοκλήρωσή αυτών των ανθρώπων, εξαρτάται άμεσα από δυο βασικούς παράγοντες.
-Το περιβάλλον, που θα γεννηθεί ο καθ' ένας, δηλαδή η πατρίδαως και η οικογένεια ενός εκάστου.
-Η δυναμική του υποψηφίου, δηλαδή η σταθερή του πίστη και Αγάπη για την ολοκλήρωση της Αυτογνωσίας και τέλος η καλή του υγεία.
 Όταν έχεις αποκτήσει Συνειδητότητα, η βίωση του Απόλυτου παρόντος είναι ζήτημα καθημερινής άσκησης με την βοήθεια πλέον και του Όντος.


Η γέννηση του Ανθρώπου, Μιχαήλ Άγγελος, Καπέλα Σιξτίνα. 

Η Φύση-Θεός αναγνωρίζοντας την προσπάθεια του ανθρώπου να αποκτήσει Αυτογνωσία, στην τελευταία φάση του παρέχει άπλετα την βοήθειά της. 

Αυτό είναι το πνεύμα του έργου με τίτλο "Γέννηση του Ανθρώπου" του Μιχαήλ Αγγέλου στην διακοσμητική τοιχογραφία της Καπέλα Σιξτίνα.
Στο εμπνευσμένο αυτό έργο του Μιχαήλ Αγγέλου αποδίδεται με τέχνη η θεϊκή προέλευση του Ανθρώπου.
Καθώς και η απ' ευθείας σύνδεσή του με την Θεότητα-Φύση σε  όλη του την ζωή. 

Το απόλυτο παρόν συνεπάγεται μετατροπή του Τώρα  σε αιωνιότητα και του εδώ σε παγκοσμιότητα αντίστοιχα.
Επισημαίνεται έτσι η άφιξη της οντότητας στο πάνθεο του Ολύμπου.   

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Η επικοινωνία με τους άλλους και τον κόσμο, είναι θεμελιώδης ανάγκη του ανθρώπου.



Στην ανωτέρω φωτογραφία ένα αθώο παιδάκι, αγνό ακόμα όπως η Φύση, που το έφερε στον κόσμο, προτείνει άφοβα το χέρι του σε μια θαλάσσια φώκια.
Με στόχο το παιχνίδι, έτσι αισθάνεται αυτή την στιγμή και δρα αυθόρμητα.  
Δηλαδή έχει την πρέπουσα στάση ζωής.
Η ζωή είναι παιχνίδι έτσι πρέπει να την εκλαμβάνουμε, με αθωότητα μικρού παιδιού. 
Αργότερα έρχονται τα προβλήματα της πραγματικής ζωής, λόγω προηγηθείσης διαπαιδαγώγησης.
Η ζωή φορτώνει συνήθειες άσχετες με την ανθρώπινη φύση. 
Ο λόγος είναι διότι τα στάδια που περνάμε μέχρι την ενηλικίωση ήτοι, οικογένεια-σχολείο- κοινωνία, είναι ήδη  εν πολλοίς χαλασμένα περιβάλλοντα, ακατάλληλα για ανάπτυξη ανθρώπινων ιδιοτήτων.  
    
Δηλαδή η πραγματική φύση του ανθρώπου είναι η ανάγκη επικοινωνίας με τους άλλους και τα άλλα, προς αποκατάσταση της διασπασθείσης κατά την εκδήλωση Ενότητας. 
Το ΕΊΝΑΙ όταν αποφάσισε να εκδηλωθεί σε κόσμο, το έκανε γιατί αυτή ήταν η Φύση του  και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. 
Η αρχική Ενότητα όμως  σε όλα τα διακριτά πλάσματα της δημιουργίας συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, έχει διατηρηθεί ατόφια και υπάρχει πίσω από κάθε φαινόμενο στον κόσμο. 

Η Φύση δια του ανθρώπου πάντα, κάνει ότι είναι δυνατόν να γίνει, για να διευρύνει την αντιληπτική  του ικανότητα και να ανοίξει ο δρόμος προς την αυτογνωσία του αληθινού Εαυτού.
Αναδεικνύεται έτσι ο στόχος της Φύσης, που είναι η ανάπτυξη Συνειδητότητας αντί πάσης θυσίας.

Κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω του ανθρώπου, με την συμμετοχή και των λοιπών έμβιων όντων.

Χαρακτηριστικό  παράδειγμα η εξέλιξη στην τεχνολογία, για βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων της Γης. 
Το διαδίκτυο είναι μια απόδειξη εφαρμογής της τεχνολογίας στην βελτίωση της επικοινωνίας των ανθρώπων  σε πλανητική κλίμακα.  
Έχει βελτιώσει τα τεχνικά μέσα επικοινωνίας τόσο, ώστε να υπάρχει άμεση συνεννόηση από άκρου εις  άκρον της Γης, με εικόνα και ήχο μέσα σε δευτερόλεπτα.  

Κάθε εμπόδιο επομένως που παρεμβάλλεται στην πλανητική επικοινωνία των ανθρώπων. 
Είτε με εσκεμμένη διακοπή, είτε με παρεμβολή παρασίτων, στην φυσιολογική ροή της πληροφορίας, είναι αμαρτία και καίριο κτύπημα κατά του νόμου της Ενότητας.  
Στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τον πρώτο ρόλο παίζει η γλώσσα.
Σκεφθείτε αν δεν υπήρχε η γλώσσα (επικοινωνίας) τι θα ήμασταν. 

Οι (5) αισθήσεις δεν εξυπηρετούν στην άμεση επικοινωνία όσο ο έναρθρος λόγος. 
Ο έναρθρος προφορικός και γραπτός λόγος  έχει εξελιχθεί δια μέσου των αιώνων, από την εμφάνισή του υπό μορφή πρωτόγονων κραυγών και γρυλισμάτων.
Η εξέλιξη της Ελληνικής γλώσσας στην Αρχαία Ελλάδα είχε φτάσει στο σημείο,  ώστε να μπορεί κανείς να εκφραστεί  νοητικά ή συναισθηματικά απόλυτα. 
Αλλά και η σημερινή μορφή της Ελληνικής γλώσσας προσφέρει επίσης άπειρες δυνατότητες έκφρασης και ευελιξίας  στην διατύπωση. 
Δεν είναι υπερβολικός επομένως ο χαρακτηρισμός της γλώσσας, ως γλώσσας Θεών.  

Ο (Έρωτας) είναι μια ιδιαίτερη υπαρξιακήπολύ ισχυρή μορφή επικοινωνίας.



Δεν είναι υπερβολή ο χαρακτηρισμός, ότι: 
Ο έρωτας τυφλώνει τον άνθρωπο.
Δεδομένου ότι είναι παραλλαγή του κοσμικού νόμου Παγκόσμιας Έλξης, κατά την επέκταση εφαρμογής του νόμου αυτού στην έμβια ύλη και δη στον  άνθρωπό.
Επομένως είναι κοσμικής προέλευσης  νόμος και ως εκ τούτου ανίκητος. 
Έρως ανήκατε μάχαν, περιγράφει την δύναμη του Έρωτα ο Σοφοκλής.
Ωδή στον Έρωτα, από την Αρχαία Ελληνική τραγωδία.
Είναι με άλλα λόγια η απόλυτη επικοινωνία.
Επικοινωνία επαναφοράς της διασπασμένης Ενότητας, όπου το Εγώ γίνεται πάλι Εμείς. 

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Ο τρισδιάστατος κόσμος που ζούμε, είναι η προβολή ενός μητρικού κόσμου τεσσάρων διαστάσεων.



                                 (1,2,3,4 διαστάσεις)
Το υπ' αριθμ. (4) σχέδιο, στον ως άνω πίνακα διαστάσεων παριστάνει έναν κύβο (4) διαστάσεων.
Ολόκληρος κόσμος (4) διαστάσεων δεν γίνεται, να παρασταθεί στις (3) διαστάσεις του κόσμου που ζούμε. 
Ο πραγματικός τετραδιάστατος (κόσμος) περιγράφεται από μια συνάρτηση του τύπου  f(x,ψ,z,t). 
Ο δικός μας τρισδιάστατος κόσμος f (x,ψ,z ) είναι η προβολή του τετραδιάστατου κόσμου στις τρεις διαστάσεις του δικού μας κόσμου .
Το t στην παραπάνω σχέση δεν σημαίνει απαραίτητα τον χρόνο με την συνήθη σημασία που αποδίδεται στην κλασική Φυσική.
Απλά είναι μια τέταρτη διάσταση δηλαδή η συνάρτηση του τετραδιάστατου χώρου μπορεί να γραφτεί  f(x,ψ,z,w). Όπου w μια τέταρτη διάσταση.

Η προβολή του χώρου των τεσσάρων διαστάσεων στον χώρο των τριών διαστάσεων, θα είναι μειωμένη κατά μια διάσταση.  
Ήτοι θα παριστάνεται από την σχέση f(x,ψ,z), που είναι ο γνωστός κόσμος που ζούμε.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει για παράδειγμα κατά την προβολή τρισδιάστατου αντικειμένου στο επίπεδο των δυο διαστάσεων.
Δηλαδή η προβολή σε χώρο μικρότερο κατά μια διάσταση μειώνει τις διαστάσεις ενός αντικειμένου αντιστοίχως κατά μια.  




Στην διπλανή εικόνα εμφανίζεται η προβολή ενός κύβου σε επίπεδο.  




Το αποτέλεσμα είναι δυο απλά επίπεδα παραλληλόγραμμα.
Ήτοι ο κύβος των τριών διαστάσεων με την προβολή κατάληξε, να απολέσει την μια διάσταση.
Εν γένει η προβολή αντικειμένων από χώρο ν διαστάσεων, σε χώρο ν-1 διαστάσεων,   μειώνει τις διαστάσεις του αντικειμένου κατά μια μονάδα.

Ο άνθρωπος μπορεί να αντιληφθεί μόνο τρεις διαστάσεις.
Συνεπώς ο κόσμος στον οποίο μετέχει και μέσω του οποίου παρατηρεί, είναι κι αυτός τριών διαστάσεων.
Δηλαδή ο ίδιος άνθρωπος μειώνει, με τις αισθήσεις που διαθέτει, τον πραγματικό κόσμο των τεσσάρων διαστάσεων σε τρεις.
Υλοποιεί κατά κάποιον τρόπο την προβολή του χώρου των (4) διαστάσεων στον δικό μας κόσμο.
Επομένως ο κόσμος που ζούμε δεν είναι (πλήρης), του λείπει μια διάσταση.
Είναι μια πλάνη των αισθήσεων.

Εάν η διάσταση που απουσιάζει στον κόσμο, που ζούμε είναι ο χρόνος.
Αυτόματα ο δικός μας κόσμος μένει ακίνητος.
Ισχύει δηλαδή μόνο το εδώ και τώρα, το οποίο συμβαίνει σε χρόνο μηδέν. 
Ήτοι στο απόλυτο παρόν.
Σε μηδενικό χρόνο δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον.

Επομένως ο κόσμος που ζούμε είναι μόνιμα στο παρόν. 

Ο χρόνος που χρησιμοποιούμε  στην καθημερινότητα είναι χρόνος συμβατικός.
Προκύπτει δε από την  σχέση με την κίνηση γνωστών ουρανίων σωμάτων, με την εξής αντιστοιχία:
Μια πλήρης περιστροφή της Γης περί τον εαυτό της, συμφωνήθηκε να λέγεται μια ημέρα και υποδιαιρείται σε 24 ώρες.
Ο χρόνος μιας πλήρους περιστροφής της Σελήνης περί την Γη είναι ένας μήνας (30 ημέρες)
Τέλος ο χρόνος μιας πλήρους περιστροφής της Γης περί τον Ήλιο είναι συμβατικά ένα έτος (12 μήνες). 

Ο χρόνος στον κόσμο των τριών διαστάσεων έχει αντικατασταθεί από καθαρά γεγονότα.
Τα οποία ο άνθρωπος τοποθετεί  αναγκαστικά μέσα σε μια συμβατική κλίμακα  χρόνου.
Αυτή η συμβατική κλίμακα χρόνου σχετίζεται, όπως είδαμε, με κοσμικά γεγονότα ουσιαστικά άχρονα για την ανθρώπινη συνείδηση.


Το γεγονός της απουσίας χρόνου από το γίγνεσθαι του κόσμου έχει επιβεβαιωθεί από τον 
Αϊνστάιν με την γνωστή φράση:



Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη
επινόηση για να εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες 
Albert Einstein.



Οι σκέψεις που μας βγάζουν από το παρόν και μας  μεταφέρουν στο παρελθόν ή στο μέλλον είναι παράσιτες σκέψεις.
Τέτοιες σκέψεις δεν έχουν θέση σε έναν κόσμο μηδενικού χρόνου, όπως αυτός ο κόσμος που ζούμε.
Αυτές οι σκέψεις είναι παράνομες φαντασίες.

Οι σκέψεις δημιουργούνται μέσα στον νου και είναι εν γένει δυο ειδών.
Σκέψεις που αναφέρονται σε αναμνήσεις ή σε μελλοντικές καταστάσεις.
-Δηλαδή σκέψεις εκτός τόπου και χρόνου, φανταστικές σκέψεις.
-Και σκέψεις προβληματισμού στο παρόν.

Σκέψεις του δεύτερου τύπου είναι πάλι δυο ειδών και εξυπηρετούν:
-Στην αντιμετώπιση των αναγκών επιβίωσης. 
-Στην Δημιουργική ενασχόληση.


ανάγκη  είναι το υπ'αριθμόν (1) κίνητρο για δράση άμεσα στο παρόν.
Συνήθως αυτού του τύπου ανάγκες είναι ανάγκες επιβίωσης, οπότε ο άνθρωπος κινητοποιείται άμεσα και αυτόματα χωρίς σκέψη.
Οι ενστικτώδεις κινήσεις επιβίωσης πραγματοποιούνται  απόλυτα σε μηδενικό χρόνο, απουσία κυριολεκτικά σκέψεων.

Μια μητέρα προκειμένου να σώσει το παιδί της από άμεσο κίνδυνο, ενεργεί ενστικτωδώς αυτόματα χωρίς να σκεφθεί αν, κινδυνεύει η δική της ζωή.  
Η σκέψη σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι απώλεια 
ενέργειας και εισάγει τον παράσιτο χρόνο από 
την πίσω πόρτα.

 -Όταν δημιουργεί ο άνθρωπος καλλιτεχνικά ή επιστημονικά, χρειάζεται ο νους, να αντλεί μέσω της μνήμης πληροφορίες αναγκαίες για την πρόοδο της δημιουργίας. 
Αυτές οι σκέψεις γίνονται σαν αναγκαίες δράσεις και γίνονται σε μηδενικό χρόνο.
Ακολουθεί σύνθεση των στοιχείων με έμπνευση
και την βοήθεια της κρίσης.

Η παρουσία έμπνευσης και στόχου, στενά συνδεδεμένες  με το αντικείμενο της μελέτης ή της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι απαραίτητη προϋπόθεση. 
Η έμπνευση είναι ένας σίγουρος οδηγός  επιτυχίας.

Η δημιουργία με έμπνευση συντελείται στο απόλυτο εδώ και τώρα, ήτοι στο απόλυτο Παρόν.
Ο άνθρωπος δημιουργός ζει στο παρόν και είναι ευτυχισμένος μέσα στον κόσμο του μόνιμου παρόντος. 
Ακολουθεί πιστά την ροή της Φύσης, γίνεται ένα με την Φύση.

Αυτός είναι ο κόσμος των τριών διαστάσεων. 
Είναι ο κόσμος που ζούμε εμείς οι άνθρωποι με τα υπόλοιπα ζώα.
Οι δράσεις των ζώων γίνονται αυτόματα εντός μηδενικού χρόνου, με μόνο κίνητρο την ανάγκη για ικανοποίηση άμεσων αναγκών.
Η παρουσία ενστίκτου στον κόσμο των τριών διαστάσεων, εξ ορισμού σημαίνει απουσία σκέψης και χρόνου.


Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

Φιλοσοφικά συμπεράσματα από την μελέτη της ολογραφίας.


Κατ'αρχήν ας δούμε τι είναι η ολογραφία.
Στα σχήματα που ακολουθούν μπορούμε να δούμε:
 Στο μεν αριστερό την σχηματική διάταξη λήψης μιας ολογραφίας και στο δεξί την διάταξη προβολής αυτής, στον χώρο των τριών διαστάσεων.
Αυτόν που γίνεται αντιληπτός από τις ανθρώπινες αισθήσεις.


Διάταξη προβολής ολογραφίας
Διάταξη λήψης ολογραφίας




Στην δεξιά εικόνα έχουμε μια αληθινή στερεοσκοπική προβολή στον χώρο.
Ο φωτισμός το αντικειμένου γίνεται από μια πηγή Laser, ο παρατηρητής μπορεί να βρίσκεται οπουδήποτε σε σχέση με το είδωλο. 

Στην αριστερή σχηματική διάταξη φαίνεται ο συνδυασμός και οι σχετικές θέσεις των συσκευών για την λήψη της ολογραφίας.
Η διάταξη περιλαμβάνει:
Την πηγή Laser (1), το αντικείμενο (Α), τους φακούς (2), (3) και (4) δυο ημιπερατά κάτοπτρα και άλλα τρία κοινά κάτοπτρα.

Λειτουργία της διάταξης.
Η δέσμη Laser από την διάταξη παραγωγής (1) καθώς διέρχεται από το πρώτο ημιπερατό  κάτοπτρο, που συναντά στην πορεία της,  χωρίζεται στα  δυο.
Το ένα τμήμα  προσπίπτει στο κάτοπτρο στην γωνία του σχήματος, ανακλάται και διέρχεται από τον φακό (2) και εν συνεχεία προσπίπτει στο πίσω μέρος της φωτογραφικής πλάκας.
Η δέσμη αυτή  καλείται δέσμη αναφοράς.

Το άλλο τμήμα της  δέσμης προσπίπτει σε ένα δεύτερο ημιπερατό κάτοπτρο και χωρίζεται πάλι στα  δυο.
Τα δυο τμήματα της δέσμης οδεύουν πλέον προς το αντικείμενο (Α), το οποίο φωτίζουν σφαιρικά με την βοήθεια δυο νέων κοινών κατόπτρων εκατέρωθεν της φωτογραφικής πλάκας.
Μετά τα δυο πλευρικά κάτοπτρα οι δέσμες προσπίπτουν στους φακούς (3) και (4), ανοίγουν και φωτίζουν τις δυο πλευρές του αντικειμένου. 

Έτσι δημιουργείται η λεγόμενη ολογραφία.
Η Φωτογραφική πλάκα που προκύπτει μετά την περιγραφείσα λειτουργία της διατάξεως, δεν μοιάζει σε τίποτα με τις γνωστές φωτογραφικές πλάκες.
Δεν φέρει καθόλου συγκεκριμένες μορφές ή σχήματα παρά μόνο γραμμές, οι οποίες  καλούνται κροσσοί συμβολής.       

Αν τώρα κόψουμε την πλάκα στα δυο, το κάθε ένα από τα δυο κομμάτια, περιλαμβάνει κάθε λεπτομέρεια του φωτογραφηθέντος αντικειμένου.  
Αν κάθε ένα απ' τεμάχια της πλάκας το κόψουμε πάλι στα δυο, τα προκύπτοντα τμήματα εξακολουθούν να περιέχουν όλες τις λεπτομέρειες του αντικειμένου (Α).

Αν συνεχίσουμε την διαίρεση των τμημάτων της πλάκας θα παρατηρήσουμε έκπληκτοι ότι πάντα τα προκύπτοντα τμήματα περιέχουν κάθε λεπτομέρεια του αντικειμένου (Α).

Για μένα το μοναδικό συμπέρασμα που εξάγεται απ' αυτή την διαδικασία είναι:
Ότι η Φύση ή ο Θεός, που πιστεύει ο καθ' ένας, και ανάλογα   αποκαλεί την υπερούσια δύναμη. Αναδεικνύει με αυτόν τον τρόπο την Ενότητα των πάντων. 
Μας δείχνει δηλαδή ότι:
Ο 1ος νόμος της εκδήλωσης, ο νόμος της  Ενότητας, υπεισέρχεται σε όλη την έκταση της δημιουργίας, ακόμη  και στην παραμικρή λεπτομέρεια αυτής. 
Ήτοι στην βασική δομή της ύλης.

Δεν είναι  η μόνη εφαρμογή  στην τεχνολογία, που
η Φύση μας φανερώνει την παρουσία της.
Η ουσία από τις εφαρμογές αυτές περνάει σιωπηρά και ασυνείδητα στην δομή της ψυχής του ανθρώπου, ανάλογα με τις εν γένει επαγγελματικές του ασχολίες.
Ιδιαίτερα οι ασχολούμενοι με επαγγέλματα που βασίζονται στους φυσικούς νόμους, βρίσκονται πιο κοντά στην αλήθεια της ζωής. 
                       
Το Φαινόμενο στηρίζεται στον νόμο της ομοιότητας των δομών.
Η Ενότητα της Φύσης προβάλλεται άπειρες φορές μέσα στα δημιουργήματά της, που αποτελούν το σύμπαν ολόκληρο.

Η ολογραφία στην σύγχρονη τεχνολογική εποχή  βρίσκει εφαρμογή στην βιομηχανία, αλλά και στην καθαρή επιστήμη.
Η τεχνολογία ανάλογα με τις ανάγκες της δεν σταματά, να εφαρμόζει τις υπάρχουσες ανακαλύψεις της Φυσικής επιστήμης. 
Αλλά  και η συμμετοχή της Φυσικής στην εξαγωγή συμπερασμάτων στην Φιλοσοφία είναι προφανής εν προκειμένω. 
                        
Αυτό είναι ένα δικό μου συμπέρασμα  από
παρατηρήσεις μιας ζωής.

Εν γένει οι άνθρωποι ανάλογα με το επάγγελμα από το οποίο βιοπορίζονται, έχουν την αντίστοιχη συμπεριφορά στο κοινωνικό σύνολο.             
Το όνομα ολογραφία είναι συνδυασμός τον λέξεων "όλον και γράφει".
Επιτυχημένη  η ονομασία για αυτή την επίτευξη  της επιστήμης.
Δεδομένου ότι, εκτός των πρακτικών εφαρμογών, αποδίδει τέλεια την βαθύτερη ουσία της εφεύρεσης
Αφού αναδεικνύει τον πρώτο νόμο της δημιουργίας, ήτοι  την Ενότητα των πάντων.
Στα πάντα μέσα βρίσκεται η Φύση-Θεός, ως αιτία της Ενότητας των πάντων.    

Άξιζε με άλλα λόγια, η επ' ολίγον ενασχόληση  με την παρουσίαση και την περαιτέρω ανάλυση των παράπλευρων ιδεών της ολογραφίας. 
Ανάλογη αξία παρουσίασαν τα  φιλοσοφικά συμπεράσματα κυρίως , που εμπεριέχονται στην βάση του φαινομένου της ολογραφίας.
Αυτά προκύπτουν και εδώ, υπό το φως του νόμου της ομοιότητος των δημιουργημάτων στην εκδήλωση του φυσικού κόσμου.


Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα και η επιβεβαίωσή της από την κβαντομηχανική.



Πλάτων το σπήλαιο φυλακή  και η διέξοδος άνω προς το Φως

Ο Πλάτων (427 π.Χ. – 347 π.Χ.) ήταν αρχαίος 

Έλληνας φιλόσοφος από την Αθήνα, ο πιο 

γνωστός μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του 

Αριστοτέλη.

"Το σύμπαν που βλέπουμε με τα φυσικά μας μάτια δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σπήλαιο, μια φυλακή της ύλης. (Λόγια του Πλάτωνα)
Ο Πλάτωνας αντιλαμβάνεται το υλικό σύμπαν με την μορφή ενός "σπηλαίου".
Στο σπήλαιο μέσα βρίσκονται αλυσοδεμένοι οι άνθρωποι.


Σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο Χρόνος είναι η ροή 
της αιωνιότητας σε κίνηση.
Στον χρόνο δεν υπάρχει αρχή και τέλος.
Δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον.
Όλα συμβαίνουν στο παρόν.

Στην ουσία των πραγμάτων Χρόνος
δεν υπάρχει.
Η έννοια Χρόνος, που εμείς αντιλαμβανόμαστε και χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα, είναι  Χρόνος σχετικός με την κίνηση Γης και Σελήνης.
Βάσει διεθνούς συμβάσεως έχει καθορισθεί, να λαμβάνεται μια περιστροφή της Γης, ως μια ημέρα, μια περιστροφή της Σελήνης γύρω απ' την Γη, ως ένας μήνας και μια περιστροφή της Γης περί τον Ήλιο, ως ένα έτος.   

Η μόνη έννοια που χρησιμοποιείται στην θεωρία της σχετικότητας είναι ο χωροχρόνος, η σύμπτυξη δηλαδή του χώρου με τον χρόνο σε μια ενιαία έννοια.
Στον χωροχρόνο, ο χώρος είναι σύνολο σημείων χρόνου και ο χρόνος σύνολο σημείων χώρου.


Η ιδέα που σχηματίζει ο άνθρωπος για τον κόσμο, δια του μηχανισμού των αισθήσεων, δεν είναι η αληθινή.
Γιατί αν ήταν αληθινή, θα χάναμε το κύριο αισθητικό στοιχείο αυτού του κόσμου,  που είναι η απέραντη  αισθητική ομορφιά του.   
Η οποία ομορφιά πάλι δεν είναι αντικειμενική. 
Αλλά υποκειμενική και οφείλεται στην προβολή  των στοιχείων του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου.
Μέσα από την συγκεκριμένη δομή των αισθήσεων, με την συμμετοχή και του εγκεφάλου.

Την αληθινή εικόνα του κόσμου αναλαμβάνει, να ξεκαθαρίσει θεωρητικά τουλάχιστον, ο νους με εργαλείο την επιστήμη της Φυσικής.  
Η αλήθεια είναι πάντα διαφορετική και κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως η αντικειμενική αλήθεια θα ήταν σκέτη απογοήτευση. 

Στην πραγματικότητα, αυτό που όντως υπάρχει, σύμφωνα με την επιστήμη της Φυσικής, θα ήταν ένας απέραντος ωκεανός από ενεργειακά κβάντα.
Χωρίς κανένα ίχνος ομορφιάς, που διεγείρει τις καλές τέχνες, στις οποίες βασίζεται ο πολιτισμός των ανθρώπων μιας χώρας.
Ένας κόσμος χωρίς ομορφιά, αναρωτιέμαι τι είδους κόσμημα  θα ήταν. 
Όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει στην πράξη.
Γιατί απλά δεν θα εξυπηρετούσε τον σκοπό της Φύσης, όταν αποφάσισε να εκδηλωθεί σε κόσμο.
Ο σκοπός αυτός ήταν η απόκτηση  Αυτογνωσίας.

Για να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός πρέπει ο κόσμος να αντιπροσωπεύει  την ουσία της λέξης.
Να προκαλεί  δηλαδή συγκίνηση ομορφιάς, με τα αντίστοιχα συναισθήματα.

Ευτυχώς ο κλάδος της φυσικής που λέγεται κβαντομηχανική, έρχεται να βάλει τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση.
Αποδεικνύει με άλλα λόγια ότι, αυτό που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος  με τις αισθήσεις του, είναι το (ολόγραμμα) του πραγματικού κόσμου.  
Δηλαδή μια πλάνη των αισθήσεων με όλα όμως τα στοιχεία της ομορφιάς, που πηγάζουν από το βάθος του ΕΊΝΑΙ μας.

Η σοφία της Φύσης έκανε και εδώ το θαύμα της. 
Με το να δώσει στον άνθρωπο την Ελευθερία να επιλέξει, αν θα εκμεταλλευτεί την έμφυτη δυνατότητα, που του παρέχει η Φύση, να γίνει Θεός.
Εάν επιλέξει συνειδητά αυτή την δυνατότητα, προσφέρει άμεσα στην Φύση την αμοιβή της, που είναι η Αυτογνωσία. 

Στο βίντεο που ακολουθεί, αναπτύσσονται όλες οι ιδέες, που επεκράτησαν στην αρχαιότητα και συνέβαλαν  στην αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα. 
Ένα σπήλαιο φυλακή για τον άνθρωπο της καθημερινότητας.



Το παρακάτω βίντεο αναφέρεται εκτενώς στην αλληγορία Matrix και στο σπήλαιο του Πλάτωνα.
Από την σύγκριση των δυο αποδεικνύεται, ότι οι δυο απόψεις συγκλίνουν στην ίδια ιδέα.
Την ιδέα της πλάνης των αισθήσεων του ανθρώπου. 




Η έννοια του ολογράμματος.
Αυτό που βλέπουμε, μυρίζουμε, γευόμαστε αγγίζουμε, είναι όντως μια πλάνη, που παρέχεται με το γνωστό (ολόγραμμα).   

Αυτό είναι το συμπέρασμα που οδηγήθηκε η επιστήμη της (κβαντομηχανικής). 
Επαληθεύοντας ταυτόχρονα μετά 25 περίπου αιώνες, την αλληγορία μύθου σπηλαίου του Πλάτωνα. 

Μετά τα όσα εξετέθησαν μέχρι τώρα, αποδεικνύεται σαφώς, ότι ο κόσμος είναι  ένα (φαινόμενο) καθαρά υποκειμενικό και όχι μια απόλυτη αντικειμενική αλήθεια. 
Δηλαδή μια πλάνη των αισθήσεων.
Υπάρχουν όμως άνθρωποι επίλεκτοι, που με κατάλληλη νοητική επεξεργασία του φαινομένου του κόσμου και την βοήθεια της επιστήμης καταφέρνουν.
Να απομονώσουν την  πλάνη και να φτάσουν αισθαντικά πλέον στην ουσία αυτού του κόσμου.
Οι άνθρωποι αυτοί προσφέρουν ταυτόχρονα στην Φύση, την βιωματική πλέον αλήθεια της Αυτογνωσίας. 
Που απέκτησαν οι ίδιοι, μετά από τεράστια προσπάθεια που κατέβαλαν, για να σπάσουν τις αλυσίδες, που τους κρατούσαν φυλακισμένους, σύμφωνα με την αλληγορία του Πλάτωνα.
Ελεύθεροι πλέον απολαμβάνουν την ουσία του κόσμου. 

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Η πληρότητα που νοιώθουμε ζώντας μέσα στην αγνή Φύση, οφείλεται στην χαρά επιστροφής στην πηγή προέλευσής μας.


Όραμα  καρδιάς από ερωτευμένη ύπαρξη. 
Η αίσθηση πληρότητας που νοιώθουμε, όταν ζούμε αρμονικά με την Φύση, είναι από την ικανοποίηση της ενστικτώδους εντολής επιστροφής στην πηγή προέλευσής μας.
Η επιστροφή μας στην πηγή των πάντων, υποθέτω θα είναι ένα γεγονός  καθαρά πνευματικό. 
Τηρουμένων όμως των αναλογιών  νοιώθουμε κάτι ανάλογο, όταν βρισκόμαστε περιστασιακά μέσα στην αγνή Φύση.
Αυτή την τάση επιστροφής  έχει εγγράψει η Φύση,  κυρίως στον άνθρωπο, απ' ευθείας κατά το  αρχικό χτίσιμο της εσωτερικής του υπόστασης.

Όπως το καράβι μετά από φουρτούνες στις θάλασσες του κόσμου αράζει σ' ένα  λιμάνι οι δε ναυτικοί χαλαρώνουν κι ανακουφίζονται.
Έτσι κι ο άνθρωπος μετά από συνεχείς αναζητήσεις, αράζει σε έναν σύντροφο. Δένεται μαζί του, για όσο καιρό διατηρείται η σωστή επικοινωνία.
Κατά την διάρκεια αυτού του διαστήματος  κυριαρχεί  η Αγάπη, που χαρίζει την αρμόζουσα ποιότητα ζωής στον άνθρωπο.

Οι άνθρωποι που έχουν σαν κύριο επάγγελμα την παραγωγή γεωργικών προϊόντων, ζουν υποχρεωτικά μέσα στην Φύση, συνεργάζονται με την Φύση. 
Είναι αυτοί, που παρέχουν την  διατροφή στον υπόλοιπο πληθυσμό της Γης.
Είναι αυτοί που συνεργάζονται με την Γη, τον Ήλιο και όλα τα στοιχεία της Φύσης, ώστε να προκύψουν πιο άνετα τα αγαθά της Γης για τον άνθρωπο.

Ανάλογη είναι και η δομή της σκέψης τους. 
Δεδομένου ότι όλη τους η ζωή είναι συνυφασμένη με την Φύση, ζουν στον ρυθμό της Φύσης.
Προσαρμόζονται με υπομονή και αγάπη στις ιδιοτροπίες της, ευχαριστώντας ασυνείδητα την Φύση για αυτά, που τους παρέχει.  

Αυτοί οι άνθρωποι είναι εν γένει πιο σωστοί από τους ανθρώπους των πόλεων, που ζουν μέσα στην ταραγμένη ατμόσφαιρα του τεχνικού πολιτισμού.
Ο τεχνικός πολιτισμός μαζί με τα πρακτικά οφέλη που παρέχει στον άνθρωπο,  επηρεάζει  από την άλλη μεριά σημαντικά την ψυχολογία του.

Προκαλεί απομόνωση από τους άλλους ανθρώπους και συχνά καταλήγει σε ψυχώσεις, με συνηθέστερη την κατάθλιψη.
Μαζί με τις παρενέργειες στον άνθρωπο, ο τεχνικός πολιτισμός  προκαλεί αλλοίωση και στην ομαλή λειτουργία της Φύσης.
Εξ αιτίας κυρίως των μηχανών που χρησιμοποιούνται καθημερινά για τις ασχολίες των ανθρώπων. 

Για την λειτουργία των μηχανών απαιτείται ενέργεια.
Αυτήν την  ενέργεια αντλούν συνήθως πηγές ρυπογόνες, όπως είναι το πετρέλαιο και η πυρηνική ενέργεια.
Η χρήση αυτών των πηγών προκαλεί μεγάλη ρύπανση στο περιβάλλον. 
Αλλοιώνει τα αγνά χαρακτηριστικά της Φύσης και η Φύση αντιδρά αναλόγως.

Την απάντηση για πληρότητα και ενδιαφέρον για την ζωή την βρίσκουμε  ολοζώντανη στην εικόνα που υπάρχει στην αρχή του κειμένου. 
Μια ύπαρξη υπό την επήρεια της κοσμικής δύναμης του Έρωτα προσεύχεται με τον δικό της τρόπο, για την μελλοντική ευτυχία του αγαπημένου της, ώστε να μείνει δικός της για πάντα. 
Αυτό θα είναι και δική της ευτυχία.

Είναι ένα τυπικό παράδειγμα ομοιότητας στην υλική πραγματικότητα, της ενστικτώδους τάσης επιστροφής στην πηγή των πάντων. 
Όπου ο άνθρωπος αισθάνεται  απόλυτα μέτοχος της Ενότητας, σαν να μην έχει επέλθει ποτέ κατακερματισμός αυτής, λόγω εκδήλωσης της Φύσης σε κόσμο.  
Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Έρωτα. 
Επαναφέρει στην συνείδηση την αίσθηση της Ενότητας μέσα στην διασπασμένη πραγματικότητα. 
Αυτό κάνει τους ερωτευμένους να λάμπουν με ένα ιδιαίτερο φως, που  τους κάνει, να ξεχωρίζουν.

Γενικότερα η ομορφιά βρίσκεται  με πάγια εντολή της Φύσης, εγκατεστημένη μέσα στον εγκέφαλο του ανθρώπου.
Από εκεί κατευθύνει την δράση του στην ζωή, έχοντας μοναδικό αντίπαλο το παράσιτο"εγώ"του ανθρώπου.

Κεντρικό χαρακτηριστικό της Φύσης είναι η Αρμονία.  
Με τον μαγικό φακό της Φύσης παρατηρεί ο άνθρωπος την διάχυτη αρμονία, που παρέχει απλόχερα η Φύση εμπρός στα μάτια του.
Η Φύση είναι  αυτή, που γεμίζει ομορφιά τις αισθήσεις του ανθρώπου.

Η φυσιολογική δομή των αισθήσεων του ανθρώπου δημιουργεί το γνωστό (ολόγραμμα).
Εφαρμογή του ολογράμματος δημιουργεί  την αίσθηση αντίληψης του σύμπαντος ολοκλήρου για τον κάθε άνθρωπο.
Η πλήρης ερμηνεία του φαινομένου παρέχεται πλήρως από την (κβαντική) Φυσική. 

Οι καθημερινές ανάγκες εγείρουν ένα παιχνίδι με 
το περίφημο ("εγώ"), που δρα σαν άλλος εαυτός. 


Μόλις  μεσολαβήσει αυτό το παράσιτο αλλοιώνονται τα πάντα. Ο νους κυριολεκτικά θολώνει και κάθε τι βγαίνει εκτός πραγματικότητας.  
Στην διπλανή εικόνα, κάντε τις (αντιστοιχίες)



Την παραπάνω διάταξη την δανείζομαι από την θεωρία της σχετικότητας.
Στο πνεύμα δε αυτής της θεωρίας οι συλλογισμοί οδηγούν σε ανάλογα συμπεράσματα. 

Οι αντιστοιχίες προκύπτουν όταν, όπου Ήλιος αντικατασταθεί από το "εγώ"και όπου Γη τοποθετηθεί η ανθρώπινη αίσθηση της όρασης.
Οπότε η πραγματική και φαινομένη θέση αστέρα, θα αντιστοιχεί με την  πραγματική  και εκτραπείσα  από την πραγματική της θέση ιδέα.

Η εκτροπή των αστέρων έχει μόνο επιστημονική αξία.
Σκεφθείτε τώρα την εκτροπή των ιδεών, από την έλξη του "εγώ",  τι μπέρδεμα προκαλεί στην πραγματική ζωή του ανθρώπου.
Την αντιστοιχία αυτή ενισχύει και  ο κοσμικός νόμος της ομοιότητας των δομών. 

Με άλλα λόγια το "εγώ"δρα σαν σκοτεινός  Ήλιος στην ανθρώπινη συνείδηση και κατά συνέπεια στην ανθρώπινη συμπεριφορά. 
Τέτοια είναι η δύναμή του, όταν συσκοτίζει την πραγματικότητα της ζωής.  

Όταν παρεμβαίνει το "εγώ"εισάγεται ο φόβος.
Ο φόβος εκδιώκει την Αγάπη και αντιστρόφως.
Ο αληθινός Έρωτας βασίζεται στην Αγάπη.
Αλλά Αγάπη και φόβος δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν, όπως αναφέρει και ο απόστολος Παύλος στο γνωστό (εδάφιο).
Συνεπώς Έρωτας και "εγώ"δεν συμβιβάζονται.
Όπως δεν μπορούν να συνυπάρξουν το γλυκό με το πικρό.

Δεν μπορούν δηλαδή οι άνθρωποι, να αισθάνονται πλήρεις, όταν κυριαρχεί το "εγώ".
Το "εγώ"εισάγει την χωριστικότητα, ο δε Έρωτας, εισάγει την Ενότητα, επαναφέρει την Ενότητα

Το συμπέρασμα από την ανωτέρω ανάλυση είναι ότι το μεγαλύτερο αμάρτημα στον κόσμο είναι ο (εγωισμός), που ήταν και η πραγματική αιτία του προπατορικού αμαρτήματος.
Αφού αυτός είναι κυρίως, που προβάλει εμπόδια στην πραγματοποίηση του κοσμικού σχεδίου της επιστροφής των όντων στην (πηγή), από όπου και προέρχονται.
Η δε επιστροφή, σύμφωνα πάντα με το κοσμικό σχέδιο, σημαίνει πραγματική αποκατάσταση της Ενότητας των πάντων.