Το ατομικό "εγώ" είναι φυσιολογικό, όχι όμως και η ταύτιση μ' αυτό.

Η παρούσα εκδήλωση του Όντος σε κόσμο έχει γίνει σε καθεστώς αντιθέτων στοιχείων. 
Αυτή η αλήθεια έχει, αναφερθεί ήδη κατ' επανάληψη σ' αυτό το ιστολόγιο, 
Τα πάντα στον υλικό και στον πνευματικό κόσμο εκδηλώνονται υπό την μορφή  ζευγών αντιθέτων 

Αν σταθούμε στην έννοια Εμείς, η αντίθετή της είναι ασφαλώς η έννοια του "εγώ".
Συνεπώς: 
Το "εγώ"θεωρείται αναμφισβήτητα φυσιολογικό, όπως και το Εμείς. 
Σύμφωνα με τον ορισμό του ζεύγους αντιθέτων εννοιών, η ύπαρξη του ενός μέλους του ζεύγους επιβεβαιώνει την ύπαρξη και του άλλου.
Αφαιρουμένου δε του ενός αίρεται και το άλλο.
Δεν έχει νόημα για παράδειγμα το σκοτάδι αν δεν υπάρχει το φως.
Οπότε και το Εμείς χάνει το νόημά του χωρίς την ύπαρξη του "εγώ".

Το "εγώ"είναι το αποτέλεσμα του κατακερματισμού του Όντος προκειμένου Αυτό να εκδηλωθεί και σχετίζεται άμεσα με την μορφή.
Όλα τα αντικείμενα στην εκδήλωση αποκτούν μια συγκεκριμένη μορφή, ένα πρόσωπο, μιαν εμφάνιση, μια προσωπικότητα, είτε είναι έμψυχα είτε είναι άψυχα.
Η δε μορφή σχετίζεται με την σειρά της με την ιδέα της ιδιοκτησίας.
Η ιδιοκτησία εδραιώνει την ταύτιση με το "εγώ". 

Ο άνθρωπος από την παιδική ηλικία ήδη διαμορφώνει ένα  χαρακτήρα,μια προσωπικότητα που σχετίζεται άμεσα με την μορφή.
Ασυνείδητα εγκαθίσταται στον νου του ένα "εγώ".
Απ' αυτή την ηλικία αρχίζει η ταύτιση με την μορφή και την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητας.
Η ιδιότητα του προσώπου τον ακολουθεί και στις επόμενες φάσεις της ζωής του, στο σχολείο και την κοινωνία.
Στις φάσεις αυτές το "εγώ" ενισχύεται αντί να μειώνεται. 

Το Εμείς όμως είναι η απόπειρα των όντων επανένωσης σε ΈΝΑ ενιαίο σύνολο ως είναι φυσικό.

Ο νόμος παγκόσμιας έλξης αυτό επιδιώκει και αυτό συμβολίζει εξάλλου.
Κάθε παραμονή στην χωριστικότητα είναι ενάντια στην επιθυμία του Όντος.
Το ΟΝ επιθυμεί την επανένωση των μερών του σε Ένα ενιαίο σύνολο ώστε να πραγματοποιηθεί το κοσμικό σχέδιο.
Κάθε κίνηση που αντίκειται στην επιθυμία του Όντος αποτελεί αμαρτία. 

Η εμμονή του ανθρώπου να παραμένει σε ταύτιση με το "εγώ" συνιστά ένα μεγάλο  αμάρτημα που διαπράττει ο άνθρωπος κατά την διάρκεια της ζωής του.
Η ταύτιση αυτή έχει δυο συνέπειες:
1) Προκαλεί τριβές μεταξύ των κοινωνιών μέχρι και πολέμους.
Η συνέπεια αυτού είναι μεγάλη  απώλεια πολύτιμης ενέργειας.
2) Έχει όμως και ένα αναπόφευκτο θετικό αποτέλεσμα  ότι, οι τριβές και οι πόλεμοι συντελούν στην αύξηση της συνειδητότητας.

Στον άνθρωπο έχει αναθέσει το ΟΝ την  υψηλή αποστολή  της αυτοσυνείδησίας του Όντος. 
Θεωρεί τον άνθρωπο ως μοναδικό συνεργάτη Του για τον λόγο αυτόν τον προίκισε και με το τελειότερο όργανο της εκδήλωσης, τον εγκέφαλο. 
Ο άνθρωπος είναι η ζωντανή (ταυτότητα) της Φύσης στον κόσμο κατά συνέπεια είναι 
και ο μόνος αρμόδιος για να πετύχει, την περίφημη αυτογνωσία για εκείνον και για το ΟΝ το ίδιο. 

Εάν επιμείνει να παραμένει στην πλάνη του "εγώ", το ΟΝ παύει να ενδιαφέρεται γι' αυτόν και δεν τον θεωρεί πλέον συνεργαζόμενο εταίρο. 
Από μερικούς μέχρι και έναν μόνο συνειδητοποιημένο άνθρωπο στον κόσμο, το ΟΝ μένει ικανοποιημένο.
Γιατί μέσω των ανθρώπινων αισθήσεων αποκτά συνείδηση του κόσμου, τον οποίο κόσμο το ΟΝ προκάλεσε. 
Η προτίμησή του είναι για όσο το δυνατόν περισσότερους συνειδητούς μάρτυρες, διότι θα δίνουν μια πιο ξεκάθαρη εικόνα το κόσμου.
Αλλά το σύνολο (αδυνατεί) να ενταχθεί στους συνειδητοποιημένους ανθρώπους, καθ' όσον αυτό αντίκειται στην Φύση του ίδιου του Όντος λόγω του χαρακτηριστικού της κοσμικής νομοτέλειας.

Το "εγώ"είναι χρήσιμο στις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους στον κοινωνικό χώρο, υπό έναν όρο:
Αρκεί να χρησιμοποιείται με απόσπαση.
Δηλαδή να παρατηρεί ως υποκείμενο την δράση του "εγώ" από κάποια απόσταση.
Αυτό λέγεται απόσπαση, αποφεύγοντας ολοσχερώς την ταύτιση.  
Να νοιώθει  την παρουσία του "εγώ"και να παρακολουθεί την δράση του. 
Αλλά με απόσπαση σαν να μην δρα ο ίδιος, αλλά κάποιος άλλος, εκτός της ύπαρξης.  
Έτσι από την θέση του παρατηρητή είναι ελεύθερος να κρίνει και να κατευθύνει τις πράξεις του "εγώ".
Το ελέγχει με άλλα λόγια, χωρίς το "εγώ" να μπορεί να ελέγξει τον ίδιο.
Διότι δεν μπορεί να τον εντοπίσει στην θέση, που βρίσκεται ο παρατηρητής.

Για παράδειγμα όταν κάποιος άλλος με προσβάλει παρατηρώ τις αντιδράσεις μου και αν αντιληφθώ ότι εγείρεται θυμός. 
Γνωρίζω ότι αυτός που θυμώνει στην πραγματικότητα είναι το "εγώ", η ύπαρξη παραμένει ατάραχη.
Όταν δω τον θυμό απλά την στιγμή, που εγείρεται.
Αυτό είναι αρκετό, για να μην εκδηλωθεί. 

Όλη η διαδικασία της απόσπασης προϋποθέτει την εγκατάσταση μέσα μας ενός παρατηρητή.
Αυτό απαιτεί  κόπο και διαρκή εξάσκηση.
Αλλά όταν επιτευχθεί η παρουσία του παρατηρητή.
Η παρατήρηση λειτουργεί από κει και μετά αυτομάτως.
Και εσύ έχεις  γλυτώσει μια για πάντα από την δυναστεία του "εγώ".

Ο άνθρωπος δεν τελειώνει στα όρια του σώματός του, είναι απέραντος και δεν χωράει στην στολή της προσωπικότητας, από την οποία πηγάζει και το "εγώ".
Τι χρειάζεται επομένως αυτό το "εγώ"?
Ένας φίλος έλεγε: Το άπειρο όταν περιορίζεται στο πεπερασμένο αποκτά συνειδητότητα.
Το δε πεπερασμένο εκτεινόμενο στο άπειρο βρίσκει την πολυπόθητη Ελευθερία.
  
Αν θεωρήσουμε, ότι αυτή η παλινδρόμηση της ύπαρξής μεταξύ πεπερασμένου και απείρου, ότι συμβάλει στην συνειδητότητα.
Τότε το "εγώ"έχει όντως κάποια πρακτική σημασία.

Όμως το "εγώ" είναι  προϊόν της μορφής και του προσώπου, χαρακτηριστικά που διαρκώς μεταβάλλονται, θα ακολουθεί κι αυτό τις συγκεκριμένες μεταβολές.
Επειδή οι συνθήκες κάτω από τις οποίες συμβαίνουν αυτές οι μεταβολές στην ζωή μας είναι αστάθμητες και εξαρτώνται πλήρως από τον νόμο των πιθανοτήτων.
Και το "εγώ"  θα είναι αστάθμητο και  αόριστο.
Μιλάμε δηλαδή  για ένα  φάντασμα μη πραγματικό.
Συνεπώς κάθε ταύτιση με ένα φάντασμα είναι εκτός πραγματικότητας.  

Ακόμα και με το σκεπτικό της προσφοράς του "εγώ"στην βελτίωση της συνειδητότητας.
Στην περίπτωση  που θα ακολουθηθεί η θεωρία του  μηχανισμού της παλινδρόμησης μεταξύ πεπερασμένου και απείρου.
Αλλά ο μηχανισμός αυτός για την ανάπτυξη της συνειδητότητας πιθανόν να μην ισχύει.  
Τίποτε δεν είναι σίγουρο στην διαδικασία της συνειδητότητας.
Μπορεί να συμβεί μέσα σε ένα λεπτό ή να χρειαστεί μια ολόκληρη ζωή.
Στην  λειτουργία της Φύσης δεν υπεισέρχεται πουθενά το μέγεθος χρόνος.
Απλώς ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται και να ακολουθεί τους φυσικούς νόμους, δεδομένου ότι απ' αυτούς  προκύπτουν και οι ηθικοί κανόνες. 
Να είναι πάντα σε εγρήγορση και έτοιμος να δείξει την Αγάπη του για την ζωή.  
Η Φύση θα βρει τρόπο να τον ανταμείψει.  
Αφού το κύριο στοιχείο της Φύσης είναι η Σοφία. 
 

Οι τρεις αιτίες πολέμων διαχρονικά, Νερό - Φωτιά-- Ιδέες.

Κατά σειρά σπουδαιότητος  Νερό - Ενέργεια - Ιδέες.
Οι λόγοι διαμάχης των λαών της Γης ανάγονται τελικώς σε τρεις κύριες αιτίες.
Αυτές είναι: Το Νερό, η Ενέργεια και οι Ιδέες. 

Οι οποίες  καταλήγουν συνήθως στους  πιο σκληρούς πολέμους μεταξύ των λαών, από καταβολής κόσμου.
Θα τις ερευνήσουμε κάθε μια χωριστά ως ακολούθως.

1)Το Νερό  αγαθό ζωτικής ανάγκης.
Ο άνθρωπος χωρίς τροφή μπορεί να ζήσει μέχρι 30 μέρες, χωρίς νερό ένα έως τρία 24ωρα και χωρίς οξυγόνο, μόλις 3 λεπτά.
Μεταξύ αυτών το νερό  είναι ένα κρίσιμο αγαθό για την επιβίωσή του ανθρώπου.  
Σαν τέτοιο επομένως απετέλεσε αιτία συγκρούσεων, από την αρχή εμφάνισης των ανθρωπίνων κοινωνιών στον πλανήτη Γη.

                                 

    (Νερό λίγο και βρώμικο)                                                     (Νερό άφθονο και καθαρό)

Η ανεπάρκεια Νερού οφειλόταν σε δυο λόγους. Την ποιότητα και ποσότητα. 
Σε αμφότερες τις περιπτώσεις όμως μεγάλο ρόλο παίζουν και οι εκάστοτε καιρικές συνθήκες.

Η ποιότητα ήταν άλλοτε καλή ή και υποφερτή για πόσιμο νερό και άλλοτε ακατάλληλο προς πόση. 
Η αιτία ωφείλετο  στο ότι δεν υπήρχαν τα κατάλληλα μέσα βελτίωσης της ποιότητας σε εκείνους τους πρωτόγονους πολιτισμούς. 

Όσον αφορά την ποσότητα, ποτέ δεν ήταν σε επάρκεια κανένα αγαθό συντήρησης της ζωής για τον άνθρωπο, σε σχέση πάντοτε και με τον πληθυσμό της χώρας.

Η (λειψυδρία) είναι προ των πυλών και σήμερα.
Λόγω του υπερπληθυσμού και της αλόγιστης χρήσης του νερού. από τον άνθρωπο. 
Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και μη αναστρέψιμη, αν δεν ληφθούν από τις κυβερνήσεις των λαών άμεσα μέτρα, πριν είναι πολύ αργά.

Υπάρχει όμως και ένας άλλος κίνδυνος που απειλεί τον πλανήτη.
Η υπερθέρμανση του λόγω του φαινόμενου του (θερμοκηπίου).
Το φαινόμενο αυτό είναι ευλογία, γιατί συντηρεί την θερμοκρασία της Γης σε επίπεδα που επιτρέπουν την ανάπτυξη ζωής.

Αλλά η έξαρση του φαινομένου λόγω συγκέντρωσης καυσαερίων στην ατμόσφαιρα, αναγκάζει ένα μέρος της υπέρυθρης ακτινοβολίας, να επιστρέφει στην Γη και να προκαλεί υπερθέρμανση.

Η υπερθέρμανση κατά 2 βαθμούς Κελσίου θα οδηγήσει σε τήξη των πάγων στους πόλους.
Συνέπεια αυτού θα είναι η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, με αποτέλεσμα να βυθιστούν κυριολεκτικά κάτω από το νερό όλες οι παράλιες περιοχές του πλανήτη.

2)Η φωτιά  είναι ενέργεια που μετουσιώνει την ύλη.

             

 (Οικογενειακή   Θαλπωρή)                                 (Καταστροφική δράση)

                    

Ο άνθρωπος στις μετακινήσεις του απαιτεί ενέργεια.
Διότι κατά  την χρήση αυτοκίνητου,  αεροπλάνου ή τραίνου απαιτείται καύσιμος ύλη.
Οι βιομηχανίες καταναλίσκουν ενέργεια, για να παράγουν παντός είδους αγαθά.
Δυστυχώς όμως αρκετές από τις μεγάλες και εξελιγμένες τεχνολογικά χώρες παράγουν και όπλα μαζικής καταστροφής, πάσης μορφής.
Για ασφάλεια, όπως ισχυρίζονται.
Συνήθως όμως εξοπλίζονται για πολεμικές επιχειρήσεις προκειμένου να διεκδικήσουν αγαθά. που τους λείπουν.  

Αλλά και η εξασφάλιση υποφερτών συνθηκών διαβίωσης μέσα στις κατοικίες των ανθρώπων απαιτεί ενέργεια. 
Είτε πρόκειται για θέρμανση τον χειμώνα, είτε για ψύξη κατά τους θερινούς μήνες.  
Γενικότερα σε μια σύγχρονη κοινωνία οι απαιτήσεις σε ενέργεια κατέχουν την πρώτη θέση στην ζωή των ανθρώπων.
Όλα αυτά  που προηγήθηκαν και πολλές ακόμη αιτίες απαιτούν κατανάλωση ενέργειας. 

Το πετρέλαιο υπήρξε μέσον παραγωγής ενέργειας κίνησης και θέρμανσης-ψύξης,  στις σημερινές σύγχρονες κοινωνίες.
Για τον λόγο αυτόν αποτελεί "μήλον της έριδος"μεταξύ των λαών, που έχουν ανάγκη ενέργειας, διότι δεν τους ευνόησε η Φύση, να διαθέτουν αυτόν τον υπόγειο  πλούτο.
Αλλά ακόμη και αν διαθέτουν ικανά κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου. 
Η αλόγιστη χρήση του θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην  ανάπτυξη ενεργοβόρων βιομηχανιών. 
Ώστε στο τέλος να μην επαρκούν οι υπάρχουσες ποσότητες αυτών των υλών.
Σε τέτοιες περιπτώσεις αναζητούν τρόπους αναπλήρωσης των ελλείψεων σε καύσιμα και στρέφονται προς  άλλες χώρες.
Που διαθέτουν πλεονάσματα  κοιτασμάτων πετρελαίου. 

Ζωντανό παράδειγμα η Αμερική. 
Στόχος της πολιτικής της είναι, ότι εποφθαλμιά τα κοιτάσματα πετρελαίου των χωρών της μέσης Ανατολής ή όπου αλλού υπάρχουν. 
Γενικότερα όλες οι προηγμένες τεχνολογικά χώρες λόγω ανάπτυξης βιομηχανιών με μεγάλες απαιτήσεις σε ενέργεια, έχουν αυξημένες ανάγκες καύσιμης ύλης. 

Η ενέργεια  στο σύμπαν  δεν μηδενίζεται ούτε παράγεται, απλά υπάρχει. 

Αλλάζει μορφές είτε από μόνη της, είτε με  επέμβαση των ανθρώπων μέσω κατάλληλων μηχανών.

Ο ζωοδότης  Ήλιος η μεγαλύτερη πηγή ενέργειας έχει «μεταφυσικές ιδιότητες». 

                         (Χαρά στο Φως.)                (Ζωή στον φυτικό κόσμο)

Ο ήλιος δημιουργεί και συντηρεί  την ζωή του φυτικού και ζωικού βασιλείου της Γης. 
Είναι μια τεράστια πηγή καθαρής ενέργειας χωρίς ρύπους.
Οι δε χώρες που έχουν από την Φύση  το δώρο της ηλιοφάνειας, το εκμεταλλεύονται προς παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Η  ανακάλυψή της φωτιάς ικανοποιούσε τις στοιχειώδεις ανάγκες των πρωτόγονων ανθρώπων.  
Με την εξέλιξη της τεχνολογίας, οι ενεργειακές ανάγκες αυξήθηκαν υπέρμετρα. 

Με αποτέλεσμα να μην επαρκούν  οι πηγές, που αντλούσαν από το φυσικό περιβάλλον τους οι τεχνολογικά εξελιγμένες  χώρες.
Αυτές οι περιπτώσεις οδηγούν με ασφάλεια σε διεκδικήσεις, που καταλήγουν ενίοτε και σε πόλεμο.

3) Οι  Ιδέες της Θρησκείας και της Πολιτικής δημιουργούν έντονες διαμάχες μεταξύ των υποστηρικτών  διαφορετικών απόψεων. 

                           (Ο Ελληνισμός)

Οι  ιδέες της Θρησκείας και της Πολιτικής απετέλεσαν αιτίες συγκρούσεων και πολέμων από καταβολής κόσμου.

Πρώτη από όλες η Θρησκεία. 
Όταν ο άνθρωπος εξασφάλισε συνθήκες επαρκείς για την επιβίωσή του άρχισε να προβληματίζεται υπαρξιακά.

Δηλαδή ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξής του στην Γη και τι είναι το ΟΝ άνθρωπος.
Αυτές οι ανησυχίες έδωσαν αφορμή στην ανάπτυξη διαφόρων θρησκειών. 

Οι κοινωνικές ανάγκες ώθησαν την εμφάνιση εμπνευσμένων διδασκάλων. 
Οι οποίοι υπήρξαν εισηγητές και ιδρυτές διαφόρων  θρησκειών. 
Η πρωτογενής διδασκαλία υπέστη έκτοτε αρκετές αλλοιώσεις.
Πρώτη αλλοίωση στην διδασκαλία του Χρηστού επήλθε από τους αποστόλους, τους ανθρώπους που ανέλαβαν να διαδώσουν την εν λόγω διδασκαλία.

Μια δεύτερη και τελειωτική αλλοίωση επήλθε από την λεγόμενη εκκλησία.
Ο χώρος αυτός που η θέσπισή του είχε σκοπό την περαιτέρω διάδοση και λατρεία της θρησκείας.
Μετετράπη μεθ' ου πολύ σε χώρο εκμετάλλευσης και χειραγώγησης των απλών πιστών της συγκεκριμένης θρησκείας, που καθιέρωσε η αρχική διδασκαλία.  

Η ανάπτυξη και διαφοροποίηση των θρησκειών εξαρτάται έντονα από τα ήθη και έθιμα των λαών. 

Στην Ελλάδα για παράδειγμα που κυριαρχούσε το γαλάζιο και η θάλασσα αναπτύχθηκε το (δωδεκάθεο), που σχετιζόταν άμεσα με τις δυνάμεις της Φύσης.

Στην Άπω Ανατολή αναπτύχθηκε ο Βουδισμός σχετική θρησκεία με την εσωτερική ιδιοσυγκρασία του λαού.

Πάντως ότι και αν πίστευαν, θεωρούσαν τους άλλους λαούς αλλόθρησκους κι αυτό απετέλεσε από την αρχή  αιτία έντονης διαμάχης.
Που εξελισσόταν συχνά σε πόλεμο.

Στο όνομα του Χριστού, θεού της Αγάπης έχει χυθεί το περισσότερο αίμα από τους αρχαίους χρόνους, ακόμη και μέχρι σήμερα. 
Η δε εκκλησία με την λεγόμενη Ιερά εξέταση διέπραξε πλείστα όσα εγκλήματα και αδικίες κατά την διάρκεια του μεσαίωνα. 

Αλλά και σήμερα δεν είναι λίγο το αίμα που προσφέρεται στα κοντόφθαλμα συναισθήματα και τον παρωπιδισμό των Μωαμεθανών εναντίων των Χριστιανών οπουδήποτε και αν βρίσκονται.

Παράδειγμα  οι θηριωδίες των «τζιχαντιστών»  εναντίων  όποιου δήποτε αλλόθρησκου, αποδεικνύουν το μέγεθος της πλάνης που λέγεται θρησκευτικός φανατισμός.

Θρησκευτικός (φανατισμός) λέγεται αυτό, που εγώ το αποκαλώ την μεγίστη πλάνη και ηλιθιότητα, που μεταβάλει τον άνθρωπος σε σκέτο κτήνος.
Αφού στο όνομα της ανθρωπιάς σφάζουν ανθρώπους.  

Θυμίζω ότι η θρησκεία έχει την ρίζα της σε ένα έμφυτο στοιχείο στην Φύση του ανθρώπου
Αυτό είναι η τάση επαναφοράς στην πηγή προέλευσής του.

Επιστροφή στην πηγή της Αγάπης που είναι πηγή προέλευσης των πάντων.

Σκεφτείτε λοιπόν την παράνοια των ανθρώπων να σφάζονται από Αγάπη.

Ο πολιτισμός έφερε την (πολιτική) μια σύγχρονη αιτία διαμάχης των ανθρώπων.

Η Πολιτική περιλαμβάνει το σύνολο των δράσεων, για την βελτίωση συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων. 
Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού.
Η πολιτική κατά την γνώμη μου, είναι η τέχνη του να λες ψέματα, με εφαρμογή του ρητορικού λόγου, για να γίνονται πιστευτά.

Οι ιδέες για την πολιτική των λαών διαφοροποιήθηκαν  πάλι λόγω τοπικών συνθηκών και ιδιοσυγκρασίας λαών.

Όλα αυτά είναι αλληλένδετα, οι βόρειοι λαοί της Γης όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι δύσκολες για την επιβίωση, ανέπτυξαν περισσότερο καθεστώτα που σχετίζονταν με τον (σοσιαλισμό).

Άλλοι λαοί ανέπτυξαν διαφορετικά
πολιτικά καθεστώτα, που είχαν σχέση με την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο τα λεγόμενα  (φιλελεύθερα) καθεστώτα.   

Τέλος η (Θρησκεία) όπως και η πολιτική ενώ είχαν την προέλευσή τους σε σωστές και αγαθές υπαρξιακές ανάγκες.
Κατάντησαν προβληματικές στην εφαρμογή τους εξ αιτίας εγωιστικών παρορμήσεων.
Που μετέβαλαν τελείως το πνεύμα της οποιασδήποτε θρησκείας και πολιτικής ιδεολογίας. 
Η εφαρμογή των διαστρεβλομένων εννοιών των θρησκειών, προκάλεσε τους λεγόμενους θρησκευτικούς πολέμους. 
Χάριν των οποίων ρέει άφθονο το αίμα των φανατισμένων πιστών, για να ποτίζει και να θεριεύει την βλακεία και τον εγωισμό τους.

Ο Ηράκλειτος έχει πει:

«Πατήρ πάντων πόλεμος και πάντων βασιλεύς».
Διευκρινίζεται ότι, η φράση αναφέρεται στην εμφάνιση του κόσμου υπό μορφήν αντιθέτων.

Τα πάντα είναι αντίθετα και το ένα διαδέχεται  το αντίθετό του, με άλλα λόγια πεθαίνει το ένα για να γεννηθεί στην θέση το αντίθετό του.
Κάθε ιδέα γεννιέται και υπάρχει από την αντίθετή της.

Ζωή – θάνατος, φως- σκοτάδι, λευκό –μαύρο….

Ο {νοήμων} από την φύση άνθρωπος,  εμφανίζεται ανόητος και αμετανόητος,  λόγω του τυφλού εγωισμού που τον διέπει. 
Φοράει παρωπίδες και δεν μπορεί να δει καθαρά σε ένα πιο ευρύ πεδίο.
Δεν έχει συνειδητοποίηση, ότι όλες οι αντίθετες ιδέες είναι τέτοιας φύσης, που η μια ενυπάρχει σαν σπόρος μέσα στην αντίθετή της. 
Κάθε μια ιδέα γεννιέται και μεσουρανεί με την εξαφάνιση  της αντίθετης ιδέας. 
Στην πολιτική και στην θρησκεία,  σε κάθε ζεύγος αντιθέτων ιδεών συμβαίνει το ίδιο.

Ο άνθρωπος  ταυτίζεται  με την μια εκ των αντιθέτων εννοιών, παθιάζεται, πολεμάει χάριν της φρικτής ταύτισης, αντί να αγαπά, ως είναι η Φύση του.
Σκοτώνεται για το τίποτε και χάνεται  χωρίς καμιά ουσιαστική ηθική αιτία.

  

 

Ο άνθρωπος είναι η ζωντανή ταυτότητα της Φύσης.

Αυτόν εδώ τον κόσμο, τον ίδιο για όλους, ούτε κανείς Θεός, ούτε άνθρωπος τον έπλασε, αλλά ήταν από πάντα, είναι και θα είναι αιώνια ζωντανή Φωτιά, που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο. 
Για πρώτη φορά στην ιστορία του πνεύματος ένας αρχαίος Έλληνας σοφός, ο Ηράκλειτος αναγνωρίζει ως αποκλειστικό συστατικό  της Φύσης την Ενέργεια.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελεί  σταθμό στην Ιστορία της δημιουργίας του κόσμου.
Διότι είναι, ότι πιο τέλειο έχει δημιουργήσει η Φύση σ' αυτή την γωνιά του σύμπαντος.

Το ΟΝ Άνθρωπος αποτελείται από ένα  σώμα, τα αισθητήρια που τον φέρνουν σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο και τον εγκέφαλο, που διευθύνει και ελέγχει την  ζωή του ανθρώπου.
Ο εγκέφαλος είναι ο τόπος που κατοικεί η τριπλή (οντότητα) Θεός-Άνθρωπος-Φύση.

Η Φύση αυτοπροσδιορίζεται με την παρουσία του ανθρώπου στον κόσμο.
Η παρουσία του Ανθρώπου στον κόσμο είναι όντως η ζωντανή ταυτότητα  της Φύσης.
Αλλά σε ποιόν να δείξει Αυτή την Ταυτότητα, για να τον πείσει, ότι Αυτή είναι το 
Υποκείμενο, που παρουσιάζεται με  Ανθρώπινη Μορφή?
Δεν μένει κανείς άλλος να ελέγξει και να πιστοποιήσει αυτήν την ταυτότητα, από τον ίδιο τον Εαυτό του ανθρώπου. 
Αυτό αποκαλείται αυτογνωσία.

Το πιο σπουδαίο είναι ότι, ταυτόχρονα με την αυτογνωσία του ανθρώπου αποκτά αυτογνωσία και η ίδια η ΦΎΣΗ.

Αντιλαμβάνεται έτσι κανείς την ιερότητα της αποστολής του ανθρώπου στον κόσμο.
Ο άνθρωπος είναι το πιο αγαπημένο ΟΝ της Φύσης.
Για τον λόγο αυτόν τελειοποίησε την υλική δομή του με τόση επιμέλεια μέσα στις χιλιετηρίδες και του ανέθεσε την καίρια αποστολή της αυτοσυνειδησίας του Όντος. 
Μόνη ιδιότητα που τον εξόπλισε ήταν η ελευθερία της βούλησης.

Το περίφημο "Γνώθι σ' Αυτόν", του Σωκράτη γραμμένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, εννοούσε αυτήν την απόλυτη αλήθεια. 
Η αυτογνωσία είναι το μέγα ζητούμενο για τον άνθρωπο.
Η απάντηση όλων των προβλημάτων της υλικής υπόστασης του ανθρώπου, επέρχεται αυτόματα στην κατάσταση αυτογνωσίας.
Η αυτογνωσία είναι μοναδική ευκαιρία του ανθρώπου, να νοιώσει ολοκλήρωση και την ίδια στιγμή γαλήνη και ευτυχία.  

Με την Αυτογνωσία γίνεται υπέρβαση της υλικής υπόστασης του ανθρώπου και ανοίγουν οι πύλες για μετάβαση  κατ' ευθείαν στο πάνθεο του Ολύμπου. 

Ο άνθρωπος μ'άλλα λόγια, όπως έχει ήδη αναφερθεί, είναι δυνάμει Θεός. 
Οπότε αναφύεται το εξής ερώτημα:
Πως θα μοιάζει μια κοινωνία, αν όλοι οι άνθρωποι συνειδητοποιηθούν και γίνουν Θεοί.
Σ' αυτή την περίπτωση παρεμβαίνει η νομοτέλεια της Φύσης, η οποία ισχύει και στην κοινωνία των Θεών. 
Σύμφωνα με τον κοσμικό νόμο της ομοιότητας μπορούμε να παρομοιάσουμε την θεοποίηση με τον μηχανισμό παραγωγής Laser.   

Στην συνέχεια θα εφαρμοσθεί ο νόμος της ομοιότητας παραλληλίζοντας την θεϊκή κατάσταση με την λειτουργία της διάταξης Λέιζερ.
Κατά την γνώμη μου δεν αποτελεί ασέβεια η σύγκριση θεϊκής κατάστασης με ένα φυσικό φαινόμενο, που είναι η λειτουργία Λέιζερ.
Ο λόγος είναι ότι και τα δυο είναι φαινόμενα φυσικά, επομένως υπακούν στην νομοτέλεια της Φύσης και στον νόμο ομοιότητας των δομών μέσα στην εκδήλωση.

Αν θεωρήσουμε την θεϊκότητα, δηλαδή την μετάβαση από την ασυνειδησία στην συνειδητότητα, σαν μεταφορά της εσωτερικής δομής ανθρώπων σε ένα υψηλότερο ενεργειακό επίπεδο. 
Κάτι ανάλογο με την διέγερση ατόμων από την θεμελιώδη τροχιά του ατόμου σε μια άλλη υψηλότερης ενεργείας, που συμβαίνει στον μηχανισμό  Laser.
Δηλαδή μια ενεργειακή κβάντωση.

Στην διέγερση των ατόμων κατάλληλου υλικού για παραγωγή φωτός εν γένει.
Η παραμονή των ατόμων του υλικού σε κατάσταση  διέγερσης δεν διαρκεί πολύ. 
Σχεδόν ακαριαία τα άτομα επιστρέφουν ξανά στην θεμελιώδη ενεργειακή στάθμη, εκπέμποντας την διαφορά ενέργειας υπό μορφή φωτονίου, ενέργειας hν=Ε2-Ε1.
Όπου (ν) η συχνότητα της δέσμης Laser, E2 η στάθμη άντλησης και Ε1 η θεμελιώδης στάθμη.

        Περιγραφή  Συστατικών μερών Laser       

                                              

1.Ενεργό υλικό Λέιζερ.
2.Προσφερόμενη ενέργεια άντλησης.
3.Υψηλής ανακλαστικότητας κάτοπτρα.
4.Διάταξη εξόδου δέσμης.
5.Δέσμη Λέιζερ.





Η συγκεκριμένη διάταξη παραγωγής ακτίνων Laser απεικονίζεται στο ανωτέρω σχήμα, με διέγερση από εξωτερική ακτινοβολία.

Βασική προϋπόθεση για δράση Laser είναι η: Αναστροφή πληθυσμών.

Δηλαδή θα πρέπει με κάποιο τρόπο να έχουμε μεγαλύτερο πληθυσμό στη διεγερμένη

κατάσταση Ε2 συγκριτικά με τη βασική Ε1.

Η αναστροφή πληθυσμού απαιτεί έξωθεν ενέργεια (άντληση).

Αυτή η άντληση επιτυγχάνεται είτε με φωτόνια, όπως στην διάταξη του σχήματος (φωτεινή άντληση), είτε με ηλεκτρόνια (ηλεκτρική άντληση). 

Η δέσμη Laser όπως φαίνεται στην διάταξη του ανωτέρω σχήματος εξέρχεται από δεξιά.

Ακολούθως αυτά τα ηλεκτρόνια των ατόμων απoδιεγείρονται ταυτόχρονα και δίνουν το λεγόμενο σύγχρονο φως Laser, coherant light.
Το φως αυτό ως εκ τούτου είναι υψηλής έντασης, σε αντίθεση με το φως από άλλες πηγές.
Το φως που παράγουν οποιεσδήποτε άλλες πηγές είναι ασύγχρονο, δηλαδή οι στοιχειώδεις ταλαντωτές-πηγές, ήτοι τα διεγερμένα άτομα του υλικού αποδιεγείρονται σε τυχαίους χρόνους και όχι ταυτόχρονα. 

Η λέξη Laser σχηματίζεται από τα αρχική των λέξεων: Light Amplfication  by Stimulated Emission of Radiation=ενίσχυση φωτός με εξαναγκασμένη εκπομπή ακτινοβολίας.
Ο εξαναγκασμός για την λειτουργία του Laser γίνεται με την άντληση και αναστροφή πληθυσμών. 
Ο μηχανισμός άντλησης έχει το αντίστοιχό του, σύμφωνα με  τον κοσμικό Νόμο της ομοιότητας των δράσεων μέσα στο σύμπαν, με την τάση επιστροφής των πάντων στην πηγή προέλευσης των όντων. 
Αντιστοιχεί με άλλα λόγια στην κινητήρια δύναμη για την λειτουργία του σύμπαντος.


Ο νόμος της παγκόσμιας έλξης τι φαντάζεστε ότι είναι? 
Είναι η τάση επανένωσης του κατακερματισμένου κατά την εκδήλωση Όντος.

Επειδή η άντληση των ηλεκτρονίων του υλικού παρουσιάζει  κορεσμό, σε σχέση με την αποδιέγερση των ηλεκτρονίων για την εκπομπή φωτός Laser.
Κάποια άτομα παραμένουν κβαντισμένα
(διεγερμένα).
Αυτά είναι ελάχιστα σε σχέση με όσα αποδιεγείρονται και είναι αυτά που, αντιστοιχούν στην εμφάνιση θεών μέσα στον κόσμο.

Οι Θεοί για να παραμείνουν σε κατάσταση θεϊκή, ανοίγει ένας άλλος συμπαντικός δίαυλος προσφοράς ενέργειας, που τους τροφοδοτεί, για να παραμείνουν σε κατάσταση κβάντωσης.
Οι θεοί μ' άλλα λόγια δεν είναι ανεξάρτητοι ενεργειακά.
Απλώς  αλλάζουν τρόπο ανατροφοδότησης με ενέργεια μετά την δημιουργία τους.
Ο αντίστοιχος μηχανισμός στην διάταξη  Laser είναι η διαδοχική ανάκλαση της δέσμης στα δυο απέναντι κάτοπτρα. 
Έτσι επιτυγχάνεται περαιτέρω ενίσχυση της δέσμης λόγω διέγερσης και νέων ατόμων του υλικού, εξ αιτίας σύγκρουσης με άτομα του μέσου, ανεξάρτητα από την εξωτερική πηγή ακτινοβολίας.      

Σύμφωνα πάντα με τον νόμο της ομοιότητος των φαινομένων, ο οποίος ισχύει αναμφίβολα και στην περίπτωση της θεοποίησης. 
Ο αριθμός των θεών θα είναι ελάχιστος ως προς το πλήθος των ανθρώπων, που επιστρέφουν σε κατάσταση ασυνειδησίας.
Όπως γίνεται στο φαινόμενο κορεσμού, που συμβαίνει στον αντίστοιχο μηχανισμό Laser.

Μπορούμε να θεωρήσουμε τους συνειδητοποιημένους, που επιστρέφουν στην απλή ανθρώπινη κατάσταση ασυνειδησίας,  ως εκείνους, που εξέρχονται από την φάση της έμπνευσης.
Όπως την περιγράψαμε ήδη στην προηγούμενη ανάρτηση.
Το απαραίτητο ερέθισμα για να επέλθει η (έμπνευση) έχει το αντίστοιχό του στον μηχανισμό Laser, στην ακτινοβολία άντλησης - διέγερσης των ατόμων σε υψηλότερη ενεργειακή στάθμη. 

Εδώ που τα λέμε όλοι οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της  ζωής τους περνάνε από την φάση της έμπνευσης, στην διάρκεια της οποίας δημιουργούν κάτι πρωτότυπο προς όφελος των άλλων ανθρώπων.  

Η σημερινή κοινωνία μαστίζεται από μεγάλη κρίση αξιών.
Ταυτόχρονα όμως ξεφυτρώνουν μεγάλα ταλέντα στις τέχνες, στην επιστήμη και στην φιλοσοφία.
Από τις δυο αυτές τάσεις η Φύση ευνοεί  την επικράτηση της ποιοτικής, σε αντιδιαστολή με την κρίση αξιών.
Διότι αυτή είναι η μοίρα της εκδήλωσης, να βαίνει συνεχώς προς τις πλέον  ποιοτικές καταστάσεις, μέχρι την οριστική επανένωση των πάντων σε Ένα συμπαγές και ενιαίο ΟΝ.   

Το σπουδαίο είναι ότι ούτε οι θεοί μπορούν να ξεφύγουν από την νομοτέλεια της Φύσης.
Δηλαδή η παντοδύναμη Φύση υπερβαίνει και αυτούς  τους θεούς ή μάλλον τους εκλαμβάνει ως στενούς συνεργάτες.
Θεός σύμφωνα με τους συλλογισμούς που προηγήθηκαν  είναι αρχικά και ένας συνειδητοποιημένος άνθρωπος.
Αυτό δεν συνεπάγεται απαραίτητα ότι, δεν υπακούει στην νομοτέλεια της Φύσης.
Βέβαια οποιαδήποτε δράση των συνειδητοποιημένων  ανθρώπων γίνεται, πάντα μέσα στα όρια της ηθικής και της ισχύουσας κοσμικής νομοθεσίας.
Την οποία νομοτέλεια μπορεί και να υπερβεί σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις και πάντα επ' αγαθώ.