Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα και η επιβεβαίωσή της από την κβαντομηχανική.


Το σπήλαιο φυλακή των ανθρώπων και η διέξοδος προς το Φως.

Ο Πλάτων (427 π.Χ. – 347 π.Χ.) ήταν αρχαίος 

Έλληνας φιλόσοφος από την Αθήνα, ο πιο 

γνωστός μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του 

Αριστοτέλη.


"Το σύμπαν που βλέπουμε με τα φυσικά μας μάτια δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα σπήλαιο, μια φυλακή της ύλης. (Λόγια του Πλάτωνα)

Ο Πλάτωνας αντιλαμβάνεται το υλικό σύμπαν με την μορφή ενός "σπηλαίου".
Στο σπήλαιο μέσα βρίσκονται αλυσοδεμένοι οι άνθρωποι.


Σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο Χρόνος είναι η ροή 

της αιωνιότητας σε κίνηση.

Στον χρόνο δεν υπάρχει αρχή και τέλος.

Δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον.

Όλα συμβαίνουν στην στιγμή.
Σε αυτό που εμείς το λέμε  "παρόν".
Στην ουσία των πραγμάτων Χρόνος
δεν υπάρχει.
Με την έννοια του Χρόνου, που εμείς αντιλαμβανόμαστε και χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα, είναι ο συμβατικός.
Ο χρόνος που σχετίζεται με την κίνηση της Γης περί τον εαυτό της και περί τον Ήλιο.

Η μόνη έννοια που χρησιμοποιείται στην θεωρία της σχετικότητας είναι ο χωροχρόνος, ο συνδυασμός δηλαδή του χώρου με τον χρόνο σε μια ενιαία έννοια.
Στον χωροχρόνο, ο χώρος είναι σύνολο σημείων χρόνου και ο χρόνος σύνολο σημείων χώρου.


Η ιδέα που σχηματίζει ο άνθρωπος για τον κόσμο, δια του μηχανισμού των αισθήσεων, δεν είναι η αληθινή.
Γιατί εν εναντία περιπτώσει, θα χάναμε το κύριο αισθητικό στοιχείο αυτού του κόσμου,  που είναι η απέραντη  ομορφιά.   
Η οποία  οφείλεται στην προβολή  του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, μέσα από την συγκεκριμένη δομή των αισθήσεων, με την συμμετοχή του εγκεφάλου.

Την αληθινή εικόνα του κόσμου αναλαμβάνει, να ξεκαθαρίσει θεωρητικά τουλάχιστον, ο νους με εργαλείο την επιστήμη της Φυσικής.  
Η αλήθεια είναι πάντα διαφορετική και κρύβεται πίσω από τα φαινόμενα.
Στην προκειμένη περίπτωση όμως θα ήταν αρκετά απογοητευτική. 

Δεδομένου ότι, αυτό που θα εμφανιζόταν στην πραγματικοτητα, θα ήταν ένας απέραντος ωκεανός από ενεργειακά κβάντα.
Χωρίς κανένα ίχνος ομορφιάς, που ξυπνάει τις καλές τέχνες, στις οποίες βασίζεται ο πολιτισμός των ανθρώπων μιας χώρας.
Ένας κόσμος χωρίς ομορφιά, αναρωτιέμαι τι είδους κόσμημα  θα ήταν. 
Όμως κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει , γιατί δεν θα εξυπηρετούσε τον σκοπό της Φύσης, όταν αποφάσισε να εκδηλωθεί σε κόσμο.
Ο σκοπός αυτός ήταν η ανάπτυξη  Αυτογνωσίας.

Ευτυχώς η κλάδος της φυσικής που λέγεται κβαντομηχανική, έρχεται να βάλει τα πράγματα στην σωστή τους διάσταση.
Αποδεικνύει με άλλα λόγια ότι, αυτό που αντιλαμβάνεται ο άνθρωπος  με τις αισθήσεις του, είναι το (ολόγραμμα) του πραγματικού κόσμου.  
Δηλαδή μια πλάνη των αισθήσεων με όλα τα στοιχεία της ομορφιάς, που πηγάζουν από το βάθος του ΕΊΝΑΙ μας.
Η σοφία της Φύσης έκανε και εδώ το θαύμα της. 
Με το να δώσει στον άνθρωπο την Ελευθερία να επιλέξει, αν θα εκμεταλλευτεί την έμφυτη δυνατότητα, που του παρέχει η Φύση, να γίνει Θεός.
Σ' αυτή την πρίπτωση η αμοιβή της Φύσης είναι η Αυτογνωσία. 

Στο βίντεο που ακολουθεί αναπτύσσονται όλες οι ιδέες από την αρχαιότητα, που συμβάλλουν  στην αλληγορία του Πλάτωνα περί του σπηλαίου φυλακή των ανθρώπων της καθημερινότητας.



Το παρακάτω βίντεο αναφέρεται εκτενώς στην αλληγορία Matrix και στο σπήλαιο του Πλάτωνα.
Από την σύγκριση των δυο αποδεικνύεται, ότι οι δυο απόψεις αναφέρονται στην ίδια ιδέα.
Την ιδέα της πλάνης των αισθήσεων του ανθρώπου. 




Η έννοια του ολογράμματος.
Αυτό που βλέπουμε, μυρίζουμε, γευόμαστε αγγίζουμε, είναι όντως μια πλάνη, που παρέχεται με το γνωστό (ολόγραμμα).   

Αυτό είναι το συμπέρασμα που οδηγήθηκε η επιστήμη δια της (κβαντομηχανικής), επαληθεύοντας έτσι μετά 25 περίπου αιώνες την ιδέα του Πλάτωνα με την αλληγορία του μύθου σπηλαίου. 


Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Η πληρότητα που νοιώθουμε ζώντας μέσα στην αγνή Φύση, οφείλεται στην χαρά επιστροφής στην πηγή προέλευσής μας.


Όραμα  καρδιάς από ερωτευμένη ύπαρξη. 
Η αίσθηση πληρότητας που νοιώθουμε, όταν ζούμε αρμονικά με την Φύση, είναι από την ικανοποίηση της ενστικτώδους εντολής επιστροφής στην πηγή προέλευσής μας.
Η επιστροφή μας στην πηγή των πάντων, υποθέτω θα είναι ένα γεγονός  καθαρά πνευματικό. 
Τηρουμένων όμως των αναλογιών  νοιώθουμε κάτι ανάλογο, όταν βρισκόμαστε περιστασιακά μέσα στην αγνή Φύση.
Αυτή την τάση επιστροφής  έχει εγγράψει η Φύση,  κυρίως στον άνθρωπο, απ' ευθείας κατά το  αρχικό χτίσιμο της εσωτερικής του υπόστασης.

Όπως το καράβι μετά από φουρτούνες στις θάλασσες του κόσμου αράζει σ' ένα  λιμάνι οι δε ναυτικοί χαλαρώνουν κι ανακουφίζονται.
Έτσι κι ο άνθρωπος μετά από συνεχείς αναζητήσεις, αράζει σε έναν σύντροφο. Δένεται μαζί του, για όσο καιρό διατηρείται η σωστή επικοινωνία.
Κατά την διάρκεια αυτού του διαστήματος  κυριαρχεί  η Αγάπη, που χαρίζει την αρμόζουσα ποιότητα ζωής στον άνθρωπο.

Οι άνθρωποι που έχουν σαν κύριο επάγγελμα την παραγωγή γεωργικών προϊόντων, ζουν υποχρεωτικά μέσα στην Φύση, συνεργάζονται με την Φύση. 
Είναι αυτοί, που παρέχουν την  διατροφή στον υπόλοιπο πληθυσμό της Γης.
Είναι αυτοί που συνεργάζονται με την Γη, τον Ήλιο και όλα τα στοιχεία της Φύσης, ώστε να προκύψουν πιο άνετα τα αγαθά της Γης για τον άνθρωπο.

Ανάλογη είναι και η δομή της σκέψης τους. 
Δεδομένου ότι όλη τους η ζωή είναι συνυφασμένη με την Φύση, ζουν στον ρυθμό της Φύσης.
Προσαρμόζονται με υπομονή και αγάπη στις ιδιοτροπίες της, ευχαριστώντας ασυνείδητα την Φύση για αυτά, που τους παρέχει.  

Αυτοί οι άνθρωποι είναι εν γένει πιο σωστοί από τους ανθρώπους των πόλεων, που ζουν μέσα στην ταραγμένη ατμόσφαιρα του τεχνικού πολιτισμού.
Ο τεχνικός πολιτισμός μαζί με τα πρακτικά οφέλη που παρέχει στον άνθρωπο,  επηρεάζει  από την άλλη μεριά σημαντικά την ψυχολογία του.

Προκαλεί απομόνωση από τους άλλους ανθρώπους και συχνά καταλήγει σε ψυχώσεις, με συνηθέστερη την κατάθλιψη.
Μαζί με τις παρενέργειες στον άνθρωπο, ο τεχνικός πολιτισμός  προκαλεί αλλοίωση και στην ομαλή λειτουργία της Φύσης.
Εξ αιτίας κυρίως των μηχανών που χρησιμοποιούνται καθημερινά για τις ασχολίες των ανθρώπων. 

Για την λειτουργία των μηχανών απαιτείται ενέργεια.
Αυτήν την  ενέργεια αντλούν συνήθως πηγές ρυπογόνες, όπως είναι το πετρέλαιο και η πυρηνική ενέργεια.
Η χρήση αυτών των πηγών προκαλεί μεγάλη ρύπανση στο περιβάλλον. 
Αλλοιώνει τα αγνά χαρακτηριστικά της Φύσης και η Φύση αντιδρά αναλόγως.

Την απάντηση για πληρότητα και ενδιαφέρον για την ζωή την βρίσκουμε  ολοζώντανη στην εικόνα που υπάρχει στην αρχή του κειμένου. 
Μια ύπαρξη υπό την επήρεια της κοσμικής δύναμης του Έρωτα προσεύχεται με τον δικό της τρόπο, για την μελλοντική ευτυχία του αγαπημένου της, ώστε να μείνει δικός της για πάντα. 
Αυτό θα είναι και δική της ευτυχία.

Είναι ένα τυπικό παράδειγμα ομοιότητας στην υλική πραγματικότητα, της ενστικτώδους τάσης επιστροφής στην πηγή των πάντων. 
Όπου ο άνθρωπος αισθάνεται  απόλυτα μέτοχος της Ενότητας, σαν να μην έχει επέλθει ποτέ κατακερματισμός αυτής, λόγω εκδήλωσης της Φύσης σε κόσμο.  
Αυτή είναι η μεγάλη επιτυχία του Έρωτα. 
Επαναφέρει στην συνείδηση την αίσθηση της Ενότητας μέσα στην διασπασμένη πραγματικότητα. 
Αυτό κάνει τους ερωτευμένους να λάμπουν με ένα ιδιαίτερο φως, που  τους κάνει, να ξεχωρίζουν.

Γενικότερα η ομορφιά βρίσκεται  με πάγια εντολή της Φύσης, εγκατεστημένη μέσα στον εγκέφαλο του ανθρώπου.
Από εκεί κατευθύνει την δράση του στην ζωή, έχοντας μοναδικό αντίπαλο το παράσιτο"εγώ"του ανθρώπου.

Κεντρικό χαρακτηριστικό της Φύσης είναι η Αρμονία.  
Με τον μαγικό φακό της Φύσης παρατηρεί ο άνθρωπος την διάχυτη αρμονία, που παρέχει απλόχερα η Φύση εμπρός στα μάτια του.
Η Φύση είναι  αυτή, που γεμίζει ομορφιά τις αισθήσεις του ανθρώπου.

Η φυσιολογική δομή των αισθήσεων του ανθρώπου δημιουργεί το γνωστό (ολόγραμμα).
Εφαρμογή του ολογράμματος δημιουργεί  την αίσθηση αντίληψης του σύμπαντος ολοκλήρου για τον κάθε άνθρωπο.
Η πλήρης ερμηνεία του φαινομένου παρέχεται πλήρως από την (κβαντική) Φυσική. 

Οι καθημερινές ανάγκες εγείρουν ένα παιχνίδι με 
το περίφημο ("εγώ"), που δρα σαν άλλος εαυτός. 


Μόλις  μεσολαβήσει αυτό το παράσιτο αλλοιώνονται τα πάντα. Ο νους κυριολεκτικά θολώνει και κάθε τι βγαίνει εκτός πραγματικότητας.  
Στην διπλανή εικόνα, κάντε τις (αντιστοιχίες)



Την παραπάνω διάταξη την δανείζομαι από την θεωρία της σχετικότητας.
Στο πνεύμα δε αυτής της θεωρίας οι συλλογισμοί οδηγούν σε ανάλογα συμπεράσματα. 

Οι αντιστοιχίες προκύπτουν όταν, όπου Ήλιος αντικατασταθεί από το "εγώ"και όπου Γη τοποθετηθεί η ανθρώπινη αίσθηση της όρασης.
Οπότε η πραγματική και φαινομένη θέση αστέρα, θα αντιστοιχεί με την  πραγματική  και εκτραπείσα  από την πραγματική της θέση ιδέα.

Η εκτροπή των αστέρων έχει μόνο επιστημονική αξία.
Σκεφθείτε τώρα την εκτροπή των ιδεών, από την έλξη του "εγώ",  τι μπέρδεμα προκαλεί στην πραγματική ζωή του ανθρώπου.
Την αντιστοιχία αυτή ενισχύει και  ο κοσμικός νόμος της ομοιότητας των δομών. 

Με άλλα λόγια το "εγώ"δρα σαν σκοτεινός  Ήλιος στην ανθρώπινη συνείδηση και κατά συνέπεια στην ανθρώπινη συμπεριφορά. 
Τέτοια είναι η δύναμή του, όταν συσκοτίζει την πραγματικότητα της ζωής.  

Όταν παρεμβαίνει το "εγώ"εισάγεται ο φόβος.
Ο φόβος εκδιώκει την Αγάπη και αντιστρόφως.
Ο αληθινός Έρωτας βασίζεται στην Αγάπη.
Αλλά Αγάπη και φόβος δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξουν, όπως αναφέρει και ο απόστολος Παύλος στο γνωστό (εδάφιο).
Συνεπώς Έρωτας και "εγώ"δεν συμβιβάζονται.
Όπως δεν μπορούν να συνυπάρξουν το γλυκό με το πικρό.

Δεν μπορούν δηλαδή οι άνθρωποι, να αισθάνονται πλήρεις, όταν κυριαρχεί το "εγώ".
Το "εγώ"εισάγει την χωριστικότητα, ο δε Έρωτας, εισάγει την Ενότητα, επαναφέρει την Ενότητα

Το συμπέρασμα από την ανωτέρω ανάλυση είναι ότι το μεγαλύτερο αμάρτημα στον κόσμο είναι ο (εγωισμός), που ήταν και η πραγματική αιτία του προπατορικού αμαρτήματος.
Αφού αυτός είναι κυρίως, που προβάλει εμπόδια στην πραγματοποίηση του κοσμικού σχεδίου της επιστροφής των όντων στην (πηγή), από όπου και προέρχονται.
Η δε επιστροφή, σύμφωνα πάντα με το κοσμικό σχέδιο, σημαίνει πραγματική αποκατάσταση της Ενότητας των πάντων.








Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Όλοι οι φόβοι ανάγονται στο φόβο του Θανάτου.& όλες οι επιθυμίες έχουν αφετηρία στην Ερωτική επιθυμία.



Με την διαφορά ότι ο φόβος είναι ψευδαίσθηση.
Στην πραγματικότητα είναι ανύπαρκτος εξ αιτίας ανυπαρξίας  υποκειμένου.
Ποιος φοβάται?
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο υποκείμενο όσο και να το αναζητήσεις.
Το υποκείμενο στο οποίο αναφέρεται ο (φόβος), είναι ένα φανταστικό εκτός πραγματικότητας "εγώ".
Αυτό το "εγώ" έχει προκύψει από τον ίδιο τον άνθρωπο, ως ανάγκη υποκειμένου σε φυσιολογικά ανύπαρκτη ιδέα ιδιοκτησίας, υλικής ή πνευματικής. 
Ο φόβος είναι  προϊόν φαντασίας ένα ψέμα, μια ψευδαίσθηση.
Αυτό το ψέμα  όμως, είναι δυνατόν μέσω του γνωστού μηχανισμού  (ανάδρασης) να μεγεθυνθεί  και να καταλήξει σε πανικό με ολέθρια αποτελέσματα. 

Εξ άλλου και ο θάνατος είναι θάνατος της ύλης του υλικού σώματος, όχι της (ύπαρξης).
Η ύπαρξη είναι η σχέση του σώματος με το ΕΊΝΑΙ και ως εκ τούτου αθάνατη. 
Το υλικό σώμα ακολουθεί την μοίρα της ύλης, που είναι η φθορά και διασκορπισμός αυτής στο περιβάλλον.
Μετάβαση από την τάξη στο χάος, αυτό σημαίνει θάνατος του υλικού σώματος.
Βάσει θερμοδυναμικής ορολογίας η φθορά της ύλης καλείται θετική εντροπία.
Με απλά λόγια, θάνατος είναι η διάλυση εις τα εξ ων συνετέθη μιας συγκεκριμένη υλικής δομής.
Εν προκειμένω του ανθρώπινου σώματος.

Ο θάνατος του υλικού σώματος είναι τόσο φυσιολογικό γεγονός όσο και η γέννηση.
Ένας φίλος χρησιμοποιεί την έννοια θάνατος ως απόδειξη ύπαρξης της Ζωής.
Ο σχετικός συλλογισμός που λέγεται, είναι: 
Αν δεν υπείρχε θάνατος, πως θα ξέραμε ότι Ζούμε.

Όμως η Ζωή είναι ένα πραγματικό Θαύμα.
Φαίνεται ανεξήγητο εκ πρώτης όψεως.
Μια πιο επισταμένη έρευνα όμως επιφέρει συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Η Ζωή μοιάζει σαν ένα κοσμικό πείραμα. 
Όμως ποιος είναι πειραματιστής και ποιος ο σκοπός του.

Ερωτήματα δισεκατομμυρίων δολαρίων που αμφιβάλω αν υπάρχει οριστική και αμετάκλητη απάντηση στο υλικό πεδίο.

Μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε εδώ την 
μέθοδο της υπόθεσης εργασίας και να εξετάσουμε τα συμπεράσματα στα οποία οδηγεί αυτή η υπόθεση. 

Υποθέτουμε λοιπόν ότι αιτία της Ζωής ήταν η δημιουργία  του (Ανθρώπου).
Ο δε δημιουργός είναι η ίδια η Φύση.
Αν αυτή η υπόθεση δεν στέκει, θα αποδειχθεί αβάσιμη από τα συμπεράσματα τα οποία στηρίζει. 

Η υπόθεση αυτή φαίνεται ότι, είναι μια εύλογη απάντηση σ' αυτό το βαρύ ερώτημα:
Σχετικά με το ποιος προκάλεσε το μέγα πείραμα του κόσμου και για ποιόν σκοπό.
Η απάντηση βρίσκεται στο γραπτό με τίτλο Ανθρωπική Αρχή.

Σοβαρά επιχειρήματα υπέρ της Ανθρωπικής αρχής:
Αναφέρονται από τον γράφοντα στην ανωτέρω παραπομπή περί  του  (Ανθρώπου)

Μετά την παρένθεση για την προέλευση και σκοπιμότητα εμφάνισης του Ανθρώπου. Επανέρχεται το  ερώτημα για την ύπαρξη ή μη του συναισθήματος του φόβου.

Πρέπει να διακρίνουμε τον (φόβο) απώλειας αγαθών, το οποίο οφείλεται στην ύπαρξη του "εγώ".
Από τον ενστικτώδη  φόβο  (αυτοσυντήρησης), προ του κινδύνου απώλειας της Ζωής.
Το ένστικτο αυτοσυντήρησης είναι η φυσιολογική μορφή φόβου, που αφορά όλο το ζωικό βασίλειο.
Η ύπαρξή του φόβου αυτού έχει σκοπό, να προστατεύει την ζωή από τον αφανισμό της.

Αυτό το ένστικτο εγείρεται αυτομάτως προ του κινδύνου βλάβης του φυσιολογικού ρυθμού Ζωής στον άνθρωπο και σε κάθε έμβιο Ον.

Πέραν αυτού δεν αναγνωρίζεται από τα σοβαρά φιλοσοφικά συστήματα κανένα άλλο είδος πραγματικά υπαρκτού φόβου.
Όλα τα υπόλοιπα είδη φόβου έχουν ως αφετηρία τον φόβο του θανάτου.
Για παράδειγμα η υπερβολική κατανάλωση φαγητού, η συγκέντρωση υλικών αγαθών υπό μορφήν περιουσίας, η δημιουργία διαφορών με συνανθρώπους μας χωρίς σαφή αιτία.
Αυτά και άλλα πολλά είναι φόβοι που εκκινούν από τον φόβο θανάτου.

Αλλά θάνατος δεν υπάρχει κυρίως για την ύπαρξη των έμβιων όντων, επομένως και οι αντίστοιχοι φόβοι με αφετηρία τον φόβο του θανάτου καταρρέουν χωρίς στήριγμα.   
Επομένως ο φόβος ως κίνητρο πράξεων αντίδρασης από τον άνθρωπο, είναι ουσιαστικά ανύπαρκτος.
Δρα παρ' όλα αυτά σαν υποβολέας φάντασμα, που οδηγεί  σε πανικό με ολέθρια συνήθως αποτελέσματα.

Ας εξετάσουμε τώρα το άλλο μεγάλο και μοναδικό κίνητρο σχεδόν όλων   των ανθρώπινων δραστηριοτήτων, την Επιθυμία.
Και δη την Ερωτική Επιθυμία που είναι μοναδική αφετηρία όλων των επιθυμιών.
Λοιπόν η ερωτική επιθυμία έχει κοσμική προέλευση.
Είναι ειδική τροποποίηση  για τα έμβια όντα του νόμου παγκόσμιας έλξης. 
Ο Πλάτων έχει πει την χαρακτηριστική φράση: 
Έρως το κινούν αίτιον του σύμπαντος.
Την φράση αυτή προσπάθησα να αναλύσω κάπως (εδώ).


Τέλος ας αναφερθεί και αυτό, που είναι η μεγάλη αλήθεια του Όντος.
-Ο νόμος παγκοσμίου έλξεως αποδεικνύει την τάση επανένωσης των πάντων.
-Ο δε έρωτας αποκαθιστά την διασπασμένη Ενότητα, που συνέβη υποχρεωτικά και στην έμβια ύλη, κατά την εκδήλωση του ΕΊΝΑΙ σε κόσμο. 
- Η Ενότητα είναι ο κεντρικός νόμος 
 πίσω από κάθε φαινόμενο στην Δημιουργία.
-Προσωπικά   Εκτιμώ ότι όλο παιχνίδι της Δημιουργίας γίνεται βάσει κοσμικού σχεδίου, για τις  παρακάτω αιτίες:
Την Αυτογνωσία και στην συνέχεια την Αυτοεξέλιξη του Όντος, μέχρι τελικής θέωσης.
Η οποία θέωση επιτυγχάνεται "ασυμπτωτικά" μετά από άπειρο χρόνο, δηλαδή ποτέ.


Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Η εναρμόνιση με τους νόμους της Φύσης χαρίζει στον Άνθρωπο σωματική και πνευματική υγεία. Η τήρηση δε των νόμων της πολιτείας, συνεπάγεται ολοκληρωμένη Ελευθερία.



Η σύμπλευση με το παιχνίδι της Φύσης συνεπάγεται υγεία σωματική αλλά και πνευματική.
Η σημασία ως άνω της πρότασης προυποθέτει τήρηση των  βασικών  αρχών λειτουργίας της Φύσης.
-Δηλαδή αποφυγή  σπατάλης της διατιθέμενης από τη Φύση για μας ενέργεια.
Η Φύση με την σειρά της μας υποδεικνύει το σωστό με την συμπεριφορά της, διότι δεν σπαταλά κατά την λειτουργία της ούτε ένα 1erg. .
Το erg είναι η μικρότερη μονάδα μέτρησης έργου στην Φυσική.
-Στην Ζωή μας να μην υπερβαίνουμε το μέτρο ούτε στο φαγητό, ούτε στα λόγια, ούτε στην διασκέδαση
-Στους άλλους να δείχνουμε πάντοτε Αγάπη και κατανόηση. 

Όταν τηρούμε τους κανόνες της πολιτείας, ο νους παραμένει ελεύθερος, απαλλαγμένος από σκουπίδια, έτοιμος για επίλυση προβλημάτων Ζωής.
Πάντα έτοιμος στην διάθεση του ανθρώπου. 

Εάν όμως παραβαίνουμε τους νόμους της πολιτείας, όποιοι και να είναι αυτοί.
Οι συνέπειες, εκτός της τιμωρίας από τα όργανα της πολιτείας, αμαυρώνουν και την ηθική μας υπόσταση.
Συνεπώς ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας.
Με ότι αυτό συνεπάγεται, για την επιβίωσή μας στο κοινωνικό σύνολο.
Δυσκολεύεται με άλλα λόγια η ομαλή πορεία της Ζωής.

Οι πνευματικοί άνθρωποι που έχουν ταχθεί να εισάγουν νέες ιδέες στην κοινωνία.
Υπάρχει κίνδυνος να προκαλέσουν έγερση αντίθετων δυνάμεων. 
Οι οποίες θα δημιουργήσουν εμπόδια στην προσπάθεια διεξαγωγής  του έργου τους. 
-Ο Χρηστός  προέτρεπε τους μαθητές του, όταν τους ξεκίναγε, να διδάξουν τον λόγο του Θεού, με τα λόγια: 
Μη δότε το Άγιον τοις κησί, μηδέ βάλητε τους μαργαρίτας ημών έμπροσθεν των χοίρων, μήποτε καταπατήσουσιν αυτούς και στραφέντες ρήξωσιν υμάς.
Το νόημα είναι το ίδιο, σαν να τους έλεγε: Προσέξτε, πως θα κάνετε την διδασκαλία της Αγάπης πιο ομαλά αποδεκτή.  
   
Είναι απλά θέμα τέχνης του λόγου, ώστε να αποφευχθεί η αναμενόμενη αντίδραση. 
Από την Φυσική γνωρίζουμε, ότι η αντίδραση λόγω αδράνειας μειώνεται σημαντικά, όσο πιο ομαλά αυξάνεται η δύναμη. 

Ο Σωκράτης παρ' όλη την σωστή διδασκαλία του, η οποία ήταν πλήρης ηθικών καινοτομιών, ήρθε σε αντίθεση με τη διοίκηση της πολιτείας λόγω παρανόησης των λόγων του.
Κατηγορήθηκε ότι διαφθείρει τους νέους και καταδικάστηκε σε θάνατο.
Ο ίδιος ο Σωκράτης πήρε με την θέλησή του το κώνειο και οδηγήθηκε στον θάνατο, για ένα και μόνο λόγο: 
Ο λόγος ήταν να μην έρθη σε αντίθεση με τους νόμους της πολιτείας.   


Αυτό επιβάλει εξ άλλου και ο κοσμικός  νόμος της αναλογίας των (δομών) στην εκδήλωση.
Που σημαίνει τήρηση αναλογίας μεταξύ της υλικής δομής και λειτουργίας της Δημιουργίας και της αντίστοιχης πνευματικής υπόστασης αυτής.
Αν θεωρηθεί ότι το απαρέμφατον ΕΊΝΑΙ παριστάνει το ανεκδήλωτο και το Γίγνεσθαι το εκδηλωμένο. 
Ο νόμος της ομοιότητος των δομών εφαρμόζεται στο ζεύγος ΕΊΝΑΙ-Γίγνεσθαι.  

Το απαρέμφατο ΕΊΝΑΙ εκπροσωπεί το ανεκδήλωτο, το δε Γίγνεσθαι αντιστοιχεί στην εκδηλωμένη Φύση, δηλαδή στην υλική πραγματικότητα. 

Στην υλική πραγματικότητα ισχύουν όλοι οι νόμοι της Φύσης.
Στο ανεκδήλωτο ΕΊΝΑΙ οι νόμοι υπάρχουν μόνο σαν ιδέες, εκεί κυριαρχεί η πιθανότητα να συμβούν γεγονότα.
Αντιστοίχως το αυτό συμβαίνει στην περίπτωση της σχέσης μακρόκοσμου και μικροκόσμου.
Η σχέση αναδεικνύεται υπό τον νόμο της αναλογίας των (δομών). 
(Περισσότερα στο βίντεο στην αρχή της ανάρτησης). 
Παράδειγμα, η δομή του Ηλιακού συστήματος με την δομή του ατόμου της ύλης.

Το πέρασμα από τον μακρόκοσμο στον μικρόκοσμο συμβαίνει, όταν περάσουμε την ενεργειακή πύλη της σταθεράς δράσεως του  Plank, που είναι το γνωστό: 
              h≈ 6,62610(-34)Joule.sec.
Η τιμή αυτή  καθορίζει το ελάχιστο όριο δράσης στο σύμπαν.
Σημείωση: Το  (-34) είναι εκθέτης με βάση το 10.
Δηλαδή το h είναι μια ελάχιστη δράση, ποσοτικά: 
Το 6,62 βρίσκεται μετά το κόμμα και 34 μηδενικά. Ένα  μηδαμινό δηλαδή ποσό, μικρότερο και από την τάξη μεγέθους ενός ηλεκτρονίου.  


Η σταθερά δράσεως του Πλανκ h είναι το ενεργειακό κατώφλι στο πέρασμα, από τον χώρο της νομοτέλειας στον χώρο των πιθανοτήτων.
Από την "πραγματικότητα" στην πιθανότητα.
H αιτιοκρατία που χαρακτηρίζει την κλασσική φυσική και που όλοι αντιλαμβανόμαστε, δεν ισχύει στον μικρόκοσμο.
Εκεί ο χώρος  χαρακτηρίζεται από πιθανολογική προβλεψιμότητα (κβαντική φυσική).

Η Φύση είναι τόσο μακρόκοσμος όσο και μικρόκοσμος. 
Η Φύση κατοικεί στο εγκέφαλο του ανθρώπου.
Ο λόγος που επέλεξε η Φύση τον εγκέφαλο, για κύρια κατοικία της.
Είναι γιατί μόνο μέσω αυτού του οργάνου, μπορεί να εκτελέσει τις πολύπλοκες διεργασίες, για απόκτηση της Αυτογνωσίας.
Για αυτόν τον λόγο,  το όργανο εγκέφαλος θεωρείται επιστημονικά η τελειότερη δομή στην εκδηλωμένη Φύση.

Ο άνθρωπος είναι κυρίως ο εγκέφαλος του.
Ένας απλός συλλογισμός, σαν αυτούς, που μαθαίνουν τα παιδιά στο δημοτικό σχολείο, καταλήγει εύκολα στο ότι:
Ο Άνθρωπος είναι αυτούσια η εκδηλωμένη Φύση. 
Αυτό σημαίνει ότι,σε κάθε συμβάν στην Φύση, ήτοι σε όλο το (σύμπαν), ο άνθρωπος καθίσταται ασυνείδητα συμμέτοχος.

Με βάσει τα όσα εξετέθησαν μέχρις στιγμής, ο άνθρωπος δεν δικαιούται να παρεκκλίνει ούτε κατά ένα κόμμα από την νομοτέλεια της (Φύσης).
Γιατί τότε ανατρέπει άθελά του ολόκληρη την κοσμική τάξη.
Δεδομένου ότι και οι νόμοι της πολιτείας γράφτηκαν από ανθρώπους, είναι κι αυτοί έργο της Φύσης, έστω κατά μια πρώτη προσέγγιση.

Διότι η Φύση μέσω του ανθρώπου,  στην συγκρότηση μιας πολιτείας, ακολουθεί την γνωστή μέθοδο που αποκαλείται:
Δοκιμή και σφάλμα (trial and error).
Σύμφωνα με την μέθοδο αυτή πραγματοποιείται σειρά προσπαθειών με βελτιούμενα διαρκώς αποτελέσματα μέχρι την τελική επιτυχία του επιδιωκόμενου σκοπού.
Αυτός είναι ο στόχος που επιχειρείται σήμερα στις συνεδριάσεις των κοινοβουλίων των Δημοκρατικών κρατών της Γης. 


Η τήρηση των νόμων της πολιτείας  χαρίζει την κοινωνική Ελευθερία και όχι μόνο, διότι η κοινωνική Ελευθερία συνεπάγεται και την νοητική τοιαύτη.
Ο Καζαντζάκης με επιθυμία δική του είχε ζητήσει, να τοποθετηθεί  επάνω στον τάφο του επιγραφή με τα λόγια:
Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι Λεύτερος.

Τα αγαθά Υγεία και  Ελευθερία χαρίζονται σε ατμόσφαιρα Ενότητας, που είναι ο πρώτος νόμος της εκδήλωσης.
Δεδομένου δε, ότι το υπόβαθρο της Ενότητας είναι  η Αγάπη, τα δυο αυτά αγαθά από μόνα τους αποτελούν εγγύηση, μιας ελεύθερης και δημιουργικής Ζωής

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Το σύμπαν ολόκληρο είναι υποκειμενικό, αλλιώς είναι ανύπαρκτο και δεν αφορά κανένα.

Ο λόγος, που ο άνθρωπος κατασκευάζει ανά πάσα στιγμή το σύμπαν ολόκληρο, μέσα από τις αισθήσεις του, με την συνδρομή του εγκεφάλου.
Είναι για να γνωρίσει την εσωτερική του δομή και υπόσταση, για να φτάσει κάποτε σε μια ολοκληρωμένη Αυτογνωσία. 

Τα λόγια του τραγουδιού που ακούγεται παρακάτω, περιγράφουν την ομορφιά  αυτού του κόσμου,  του κόσμου,  που αντικρίζουν τα μάτια μας και υλοποιούν οι αισθήσεις μας.
Μόνο τον άνθρωπο προβληματίζει η ύπαρξη αυτού του σύμπαντος, με μόνιμη εντολή της Φύσης έσωθεν.

                                         

Νεαρός ον στα πάρτι που μας καλούσαν, ξενυχτούσαμε μέχρι πρωίας, άλλοτε χορεύοντας ευτυχισμένοι με μια όμορφη ντάμα στους ήχους του τραγουδιού What a wonderful world (" Τι υπέροχος Κόσμος") με τον Louis Armstrong. 
Και άλλοτε πάλι ξεφαντώναμε με τραγούδι και αθώα πειράγματα μεταξύ φίλων, μέχρι να δοθεί το σύνθημα (party is over) το πάρτι τελείωσε.  

Σήμερα νοιώθω κάτι διαφορετικό ακούγοντας αυτό το άσμα.
Έχοντας εμβαθύνει κατά το δυνατόν στην νομοτέλεια της Φύσης, διακρίνω τον πρωταρχικό ρόλο, που παίζει η Φύση στα συναισθήματα των ανθρώπων.

Σκέφτομαι επί πλέον την διαφορά μεταξύ της άφεσης στην κυριαρχία του συναισθήματος, χωρίς σκέψεις, όπως ήταν τότε στην νεαρή ηλικία.
Σε σχέση με την σημερινή οπτική του κόσμου μέσα από το βλέμμα  ενός "συνειδητοποιημένου" Φυσικού.
Η διαφορά είναι προφανής.

Μιλάμε για την ξένοιαστη νεαρή ηλικία που ρουφάς την ομορφιά της Ζωής, παραβλέποντας χωρίς να πολυνοιάζεσαι, για το τι κρύβουν τα φαινόμενα.
Είναι το ίδιο σαν να παραβλέπεις την Άνωση, που προκαλεί την πλεύση, όταν κολυμπάς και χαίρεσαι την ελευθερία, που σου παρέχει αυτό καθαυτό το κολύμπι. 

Όμως αυτή η στάση Ζωής έδωσε την θέση της σε μια πιο ώριμη πλέον οπτική του κόσμου, μετά από τριβή και εμπειρία με την σκληρή πραγματικότητα και τους  αντίστοιχους προβληματισμούς, που προκαλεί αυτή η εμπειρία. 
Όπως επιβάλει η έμφυτη φύση του ανθρώπου, για ότι βλέπει και αισθάνεται.  

Αν μέναμε όλοι στην νοοτροπία της νεαρής ηλικίας, θα μοιάζαμε με τους πρωτόπλαστους που ζούσαν ξένοιαστοι  στον Παράδεισο, μέχρι που  η Εύα ανακάλυψε, κατόπιν υπόδειξης από τον όφι, τον καρπό του δέντρου του καλού και το κακού. 
Με αποτέλεσμα τον έντονο προβληματισμό του συντρόφου της Αδάμ. 
Το γεγονός αυτό ήταν που προκάλεσε και την έξοδο των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο.
Ο Θεός λέει ο υπέροχος αυτός μύθος, τους "καταδίκασε", να ζουν την υπόλοιπη Ζωή τους στην Γη, σε πραγματικές πλέον συνθήκες επιβίωσης. 

Ήταν τότε που ο Θεός αποφάσισε να τους στείλει στην Γη, για να νοιώσουν την πραγματική Ζωή, που διαφέρει ολοκληρωτικά από την Παραδεισένια.
Δεδομένου ότι μόνο η πραγματική προσγειωμένη ζωή, μπορεί να συνοδεύεται από βιώματα, που προκύπτουν στην προσπάθεια του ανθρώπου, να επιβιώσει ενάντια στα στοιχεία της Φύσης και τις κοινωνικές αντιξοότητες. 
Έτσι μόνο γίνεται πραγματική και ουσιαστική η γνώση του κόσμου, προς τον άνθρωπο και κατ' επέκταση προς την Φύση, που συγκατοικεί μαζί του μέσα στον ανθρώπινο εγκέφαλο.

Η συνειδητοποίηση της Αλήθειας για τον κόσμο, φαίνεται ότι είναι το αληθινό αίτιο δημιουργίας της Ζωής.
Ειδικώς ο άνθρωπος είναι πιο φυσικό να μεταδώσει στην συγκάτοικο του την Φύση την Αυτογνωσία, που κατακτά ζώντας αληθινά. 
Όταν επιβιώνει σε πραγματικές φυσικές συνθήκες.

Είναι τότε, που βιώνει την ομορφιά και την ασχήμια της Ζωής και κατανοεί το μέγα μυστήριο της Δημιουργίας.
 Αυτή ήταν η αιτία, που πλάσθηκαν τελικώς οι άνθρωποι, ως κορωνίδα των έμβιων όντων, που κατοικούν στον πλανήτη Γη. 

Αυτός είναι ο λόγος, που το σύμπαν ολόκληρο εμφανίζεται σε κάθε ον, που διαθέτει αισθήσεις.
Η Φύση όμως προέβλεψε να εξοπλίσει ειδικώς τον άνθρωπο με το βαρύ πυροβολικό, που λέγεται εγκέφαλος. 
Με την χρήση αυτού του οργάνου ο άνθρωπος είναι το μοναδικό ον στην γνωστή Φύση, που έχει την δυνατότητα, να γίνει Θεός.
Ο εγκέφαλος είναι το μέσον, που μπορεί, να οδηγήσει τον άνθρωπο κατ' ευθείαν στην κορυφή του Ολύμπου. 

Ανακαλύπτει συνεχώς νέους  φυσικούς νόμους, που κυβερνούν τα φαινόμενα, δημιουργεί επιστήμες ικανοποιόντας έτσι εντολή της Φύσης. Η επινοητικότητα του διευκολύνει την έμφυτη ικανότητα προσαρμογής και κάνει την διέλευσή του από την Ζωή πιο απλή.
Η λοιπή ζώσα ύλη δεν διαθέτει τέτοιο όπλο και η συμμετοχή της στην Αυτογνωσία του Όντος είναι μόνο παρασκηνιακή.

Αλλά δυο όμως είναι τα κυριότερα αίτια δημιουργίας, που διαθέτει ο ανθρώπινος εγκέφαλος.
Γιατί όντως διαθέτει δυο χαρακτηριστικά, που κανένα άλλο έμβιο ον δεν έχει.
Την  ανώτερη κρίση και τεράστια μνήμη, που μπορεί να την επικαλεσθεί ανά πάσα στιγμή. 
Η λειτουργία του εγκεφάλου προσδιορίζει την ειδική επεξεργασία  κάθε πληροφορίας, που προέρχεται από τις αισθήσεις.  



Ώστε να δώσει μια τελική εικόνα του κόσμου.
Η εικόνα αυτή είναι ένα (ολόγραμμα), σύμφωνα με την ανωτέρω περιγραφή του καθηγητή αστροφυσικής Κου Θεοδοσίου και σύμφωνα με την θεωρία της κβαντομηχανικής.

Φαίνεται στο τέλος, πως το όλο πανηγύρι της Δημιουργίας έγινε για τον κυριότερο εκπρόσωπο της Φύσης, που λέγεται Άνθρωπος.
Αυτό υποστηρίζει και η Ανθρωπική Αρχή.
Ο (συλλογισμός) αυτός έχει αρκετή συνέπεια.

Μετά τα όσα ήδη εξετέθησαν αναρωτιέμαι μήπως χρειάζεται να σταματήσουμε το κυνήγι φανταστικών εχθρών και ανύπαρκτων στόχων.
Σαν τον Δον Κιχώτη, που έβλεπε αντιπάλους τις φτερωτές των ανεμόμυλων και ορμούσε εναντίον τους με άλογο και κοντάρι, σαν αληθινός μονομάχος.  
Ας αναρωτηθούμε τι είναι η Ζωή και τι κάνουμε εμείς ζώντας.

Μήπως οφείλουμε να αλλάξουμε στάση απέναντι στους συνανθρώπους μας.
Να δούμε κι αυτούς σαν δυνάμει Θεούς, που αγωνίζονται χαμένοι στην έρημο της πραγματικότητας, όπως και μεις.
Να τους θεωρήσουμε συστρατευμένους στην μάχη της Αυτογνωσίας.  

Περισσότερη κατανόηση χρειάζονται οι συνάνθρωποι μας ασχέτως φύλου, με Αγάπη χωρίς αμφισβήτηση των ικανοτήτων τους.
Και προπαντός όχι συγκρίσεις με τα δικά μας χαρακτηριστικά και ικανότητες.
Και να θυμάσαι, η αντικειμενική παρατήρηση ανθρώπων γίνεται μόνο με αποταύτιση από το  ("εγώ").